Lem'a Kadua Puluh Lima

Tina Kumpulan Risale-i Nur

Panawar Rohmat sareng Kanyaah

Pangarang

Bedîüzzaman Said Nursî

Aya dua puluh lima panawar.

(Ditulis minangka hiji salep, hiji panglipur, hiji resép maknawi, hiji ngalongok nu gering, sareng ucapan mugia énggal cageur pikeun jalma-jalma anu gering.)

Pépéling sareng Nyuhunkeun Panghapunten

Sakumaha resép maknawi ieu disusun kalayan kagancangan anu ngaleuwihan sakabéh tulisan urang {(Catetan handap): Risalah ieu disusun dina waktu opat satengah jam. Enya Rüşdü, Enya Re'fet, Enya Hüsrev, Enya Said }, kitu deui, béda sareng tulisan-tulisan séjénna, lantaran henteu aya waktu pikeun ngalereskeun sareng merhatoskeunana, ieu ngan ditingali sakali kalayan kacida gancangna saperti nalika disusun. Hartina, ieu tetep henteu rapih, ibarat naskah kasar anu munggaran. Supaya henteu ngaruksak ku pangolah seni sareng ku perhatosan kana pikiran-pikiran anu datang kana haté sacara fitri, urang henteu nganggap perlu nalungtikna deui. Mugia jalma-jalma anu maca, utamana anu gering, henteu ngarasa kaganggu tur matak nyeri haté ku sawatara ungkara anu henteu merenah atawa ku kecap sareng pedaran anu beurat, sarta ogé ngadoakeun abdi. ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ ﺍَﻟَّﺬ۪ﻳﻦَ ﺍِﺫَٓﺍ ﺍَﺻَﺎﺑَﺘْﻬُﻢْ ﻣُﺼ۪ﻴﺒَﺔٌ ﻗَﺎﻟُﻮﺍ ﺍِﻧَّﺎ ﻟِﻠّٰﻪِ ﻭَﺍِﻧَّٓﺎ ﺍِﻟَﻴْﻪِ ﺭَﺍﺟِﻌُﻮﻥَ ٭ ﻭَﺍﻟَّﺬ۪ﻯ ﻫُﻮَ ﻳُﻄْﻌِﻤُﻨ۪ﻰ ﻭَﻳَﺴْﻘ۪ﻴﻦِ ٭ ﻭَﺍِﺫَﺍ ﻣَﺮِﺿْﺖُ ﻓَﻬُﻮَ ﻳَﺸْﻔ۪ﻴﻦِ Dina Lem'a ieu, urang medar sacara ringkes dua puluh lima panawar anu tiasa jadi panglipur anu sajati sarta salep anu mangpaat pikeun jalma-jalma anu kakeunaan musibat sareng gering, anu mangrupa sapersapuluh umat manusa. PANAWAR KAHIJI: Hé jalma gering anu malang! Ulah hariwang, sing sabar. Panyakit anjeun téh lain kasusah pikeun anjeun, malah hiji rupa ubar. Sabab umur téh hiji modal anu keur leungit. Upami henteu aya buahna, éta bakal mubadir. Salian ti éta, upami dilakonan kalayan genah sareng lalawora, umur téh kacida gancangna ngaliwat. Panyakit ngajadikeun modal anjeun éta ngahasilkeun buah ku kauntungan anu gedé. Panyakit ogé henteu ngantep umur gancang ngaliwat; panyakit nahan sarta manjangkeunana, supaya sanggeus ngahasilkeun buah, kakara ngantepkeunana angkat. Tah, pikeun némbongkeun yén umur jadi panjang ku panyakit, ieu paribasa kacida kasohorna dina omongan jalma-jalma: "Mangsa musibat téh kacida panjangna, mangsa kasenangan mah kacida pondokna." PANAWAR KADUA: Hé jalma gering anu teu sabar! Sing sabar, malah sing sukur. Panyakit anjeun ieu tiasa ngajadikeun unggal menit umur anjeun sarua ajénna sareng sajam ibadah. Sabab ibadah aya dua rupa. Anu hiji nyaéta ibadah positif, nyaéta ibadah anu dipikanyaho saperti solat sareng munajat. Anu séjén nyaéta ibadah négatif: Ku jalan panyakit sareng musibat, jalma anu kakeunaan musibat ngarasa teu mampuh sareng lemah. Anjeunna nyalindung ka Gusti Khâliq Nu Rahîm, sarta neneda. Anjeunna meunang ibadah maknawi anu tulus tur henteu ngandung riya. Leres, aya riwayat-riwayat sahih yén pikeun mukmin, umur anu dilakonan dina panyakit diitung minangka ibadah, kalayan sarat henteu ngawadul ngeunaan Alloh. Malah, ku riwayat sahih sareng paningal batin anu leres, parantos tetep yén samenit panyakit dina sawatara jalma gering anu sabar tur sukur sarua ajénna sareng sajam ibadah, sarta samenit dina sawatara jalma anu sampurna sarua ajénna sareng sapoé ibadah. Pikeun panyakit anu ngajadikeun samenit umur anjeun sarua ajénna sareng sarébu menit, sarta masihan anjeun umur anu panjang, ulah ngawadul, malah sing sukur. PANAWAR KATILU: Hé jalma gering anu teu kuat nahan! Terus-terusan angkatna jalma-jalma anu sumping, kolotna nonoman, sarta terus-terusan ngaguling dina leungitna sareng pipisahan téh jadi saksi yén manusa henteu sumping ka dunya ieu pikeun hirup senang sareng meunang kanikmatan. Salian ti éta, sanajan manusa téh anu pangsampurnana, pangluhurna, sarta pangbeungharna dina hal pakakas di antara mahluk hirup, malah ibarat raja mahluk-mahluk hirup, ku mikiran kanikmatan anu parantos kaliwat sareng musibat anu bakal datang, dibandingkeun sareng sasatoan anjeunna ngan ngalakonan hirup anu pinuh ku kasedih sareng kasusah dina darajat anu panghandapna. Hartina, manusa henteu sumping ka dunya ieu ngan pikeun hirup kalayan hadé sarta ngalakonan umur kalayan genah sareng kasenangan. Malah manusa, anu nyepeng modal anu kacida gedéna, sumping pikeun usaha ngahontal kabagjaan hirup anu langgeng tur tetep ku dagang di dieu. Modal anu dipasihkeun kana leungeunna ogé nyaéta umur. Upami henteu aya panyakit, kaséhatan sareng kaayaan séhat ngabalukarkeun lalawora, ngajadikeun dunya katingali pikaresepeun, sarta ngajadikeun poho ka aherat. Anjeunna henteu hoyong nginget kubur sareng maot; kaayaan éta ngajadikeun modal umurna dibéakkeun taya gunana. Ari panyakit mah ngadadak ngajadikeun panonna muka. Panyakit nyebut ka awak sareng jasadna: "Anjeun lain jalma anu henteu tiasa maot, anjeun henteu diantep tanpa pancén, anjeun miboga hiji pancén. Tinggalkeun kagumélaan, pikirkeun Gusti anu nyiptakeun anjeun, sing uninga yén anjeun bakal angkat ka kubur, tuluy tatahar luyu sareng éta." Tah, tina sudut pandang ieu panyakit téh pangnaséhat anu henteu kungsi nipu sarta panungtun anu ngahudangkeun kasadaran. Anu diperlukeun lain ngawadul ngeunaan éta, malah tina segi ieu kedah sukur kana éta; upami karasa kacida beuratna, kedah nyuhunkeun kasabaran. PANAWAR KAOPAT: Hé jalma gering anu sok ngawadul! Anu jadi hak anjeun lain ngawadul, nanging sukur sareng sabar. Sabab awak, anggota awak, sareng pakakas anjeun lain milik anjeun. Anjeun henteu nyieun éta, henteu meulina ti bengkel anu séjén. Hartina, éta milik Nu sanés. Anu kagunganana ngatur milik-Na sakumaha kersa-Na. Saperti anu dicaritakeun dina Kalimah Kadua Puluh Genep, upamana hiji ahli karajinan anu kacida beungharna tur kacida mahérna: Pikeun némbongkeun seni karajinanana anu éndah sareng kakayaanana anu luhur ajénna, kalawan maksud ngajadikeun hiji jalma miskin ngalaksanakeun pancén minangka modél, kalayan hiji bayaran, dina waktu sajam waé anjeunna makékeun ka jalma miskin éta hiji baju, hiji jubah, anu dijahitna kalayan kacida mahérna sarta dihias ku batu mulia. Anjeunna digawé dina baju anu keur dipaké ku éta jalma, sarta ngatur posisi jalma éta. Pikeun némbongkeun rupa-rupa seni karajinanana anu luar biasa, anjeunna motong, ngarobah, manjangkeun, sareng mondokkeun baju éta. Naha jalma miskin anu dibayar éta tiasa miboga hak pikeun nyebut ka éta ahli: "Anjeun nyusahkeun abdi, posisi anu anjeun pasihkeun ku kedah tungkul sareng nangtung deui téh ngaganggu abdi; ku motong sareng mondokkeun baju anu ngajadikeun abdi éndah ieu, anjeun ngaruksak kaéndahan abdi"? Naha anjeunna tiasa nyebut: Anjeun parantos henteu gaduh welas asih, henteu adil? Tah, persis saperti conto ieu, hé jalma gering! Gusti Nu Ngadamel Dzul-Jalâl ngarobah anjeun dina loba kaayaan sareng ngatur anjeun dina loba posisi, pikeun némbongkeun pola-pola Asmaul Husna-Na dina baju awak anu dipakékeun-Na ka anjeun, anu dihias ku pangrasa anu pinuh ku cahya saperti panon, ceuli, akal, sareng haté. Sakumaha anjeun mikawanoh asma-Na Gusti Razzâq ku lapar, ogé sing uninga asma-Na Gusti Syâfî ku panyakit anjeun. Lantaran kanyeri sareng musibat némbongkeun balukar sawatara asma-Na, dina éta aya kilatan-kilatan hikmah sareng sinar-sinar rohmat, sarta dina sinar-sinar éta aya loba kaéndahan. Upami tabir disingkapkeun, anjeun bakal manggihan harti-harti anu éndah tur pikaresepeun di tukangeun tabir panyakit anu anjeun sieun sareng teu resep. PANAWAR KALIMA: Hé jalma gering anu kakeunaan panyakit! Dina mangsa ieu, ku pangalaman abdi, abdi gaduh kayakinan yén pikeun sawatara jalma panyakit téh hiji paparin ti Alloh, hiji kado ti Gusti Rahmân. Salila dalapan salapan taun ieu, sanajan abdi henteu pantes, sawatara nonoman tepang sareng abdi pikeun nyuhunkeun doa lantaran panyakitna. Abdi merhatoskeun yén unggal nonoman anu gering anu abdi tepang, dibandingkeun sareng nonoman séjén, mimiti mikiran aheratna. Teu aya mabok ku mangsa ngora. Anjeunna nyalametkeun dirina nepi ka hiji darajat tina kahayang kawas sasatoan di jero lalawora. Abdi ogé ningali kitu, tuluy ngingetkeun yén panyakit maranéhna anu masih tiasa ditahan téh hiji paparin ti Alloh. Abdi nyarios: "Dulur abdi, abdi henteu ngalawan panyakit anjeun ieu; lantaran panyakit éta abdi henteu ngarasa mikawelas sareng mikakarunya anjeun pikeun tuluy ngadoa. Usaha sing sabar nepi ka panyakit ngahudangkeun anjeun kalayan sampurna; sarta sanggeus panyakit réngsé ngalaksanakeun pancénna, insya Alloh Gusti Khâliq Nu Rahîm maparin anjeun kacageuran." Abdi ogé nyarios: "Sawatara jalma anu sapantaran sareng anjeun ancrub kana lalawora ku musibat kaséhatan, ninggalkeun solat, henteu mikiran kubur, poho ka Alloh, sarta ku kasenangan lahiriah sajam hirup dunya ngagoyahkeun sareng ngaruksak hirup langgengna anu henteu aya watesna, malah meureun ngancurkeunana. Ari anjeun, ku panon panyakit, ningali kubur anjeun anu mangrupa tempat anu pasti bakal anjeun datangan, sarta tempat-tempat aherat di tukangeunana, tuluy ngalampahkeun luyu sareng éta. Hartina, pikeun anjeun panyakit téh hiji kaséhatan. Ari kaséhatan anu aya dina sawatara jalma sapantaran sareng anjeun téh hiji panyakit." PANAWAR KAGENEP: Hé jalma gering anu ngawadul ngeunaan kanyeri! Abdi naros ka anjeun: Émutan umur anjeun anu parantos kaliwat, sarta émut poé-poé kasenangan anu ngeunah sarta mangsa musibat sareng kanyeri anu parantos kaliwat dina umur éta. Pasti anjeun bakal nyebut boh "Ah, lega!" boh "Aduh!" Hartina, haté atawa létah anjeun bakal nyebut boh "Ah, lega, alhamdulillâh, sukur," boh "Wâ hasratâ, wâ asafâ!" Perhatoskeun, anu ngajadikeun anjeun nyebut "Ah, lega, alhamdulillâh, sukur" téh mikiran kanyeri sareng musibat anu parantos anjeun alami; éta muka hiji kanikmatan maknawi, nepi ka haté anjeun sukur. Sabab leungitna kanyeri téh kanikmatan. Ku leungitna, kanyeri sareng musibat éta ninggalkeun warisan hiji kanikmatan dina roh; upami dibuka ku mikiranana, tina roh ngalir kanikmatan sarta sukur nétés. Anu ngajadikeun anjeun nyebut "Wâ asafâ, wâ hasratâ" téh kaayaan anu ngeunah tur pinuh ku kasenangan anu anjeun lalakon dina mangsa baheula. Ku leungitna, éta ninggalkeun warisan hiji kanyeri anu tetep dina roh anjeun; unggal dipikiran, kanyeri éta kabuka deui sarta ngocorkeun hanjakal sareng kaduhung. Lantaran kanikmatan anu henteu sah salila sapoé kadang ngajadikeun kanyeri maknawi salila sataun, sarta kanyeri anu datang ku panyakit samentara salila sapoé, salian ti kanikmatan maknawi tina pahala salila loba poé, ogé ngandung kanikmatan maknawi tina leupas sareng salamet nalika panyakit éta leungit; Émutan hasil sareng pahala anu aya di jero panyakit samentara anu ayeuna keur anjeun alami, sebutkeun, "Ieu ogé bakal kaliwat!" sarta sukur gaganti ngawadul. PANAWAR KAGENEP: {(Catetan handap): Lantaran Lem'a ieu kaémut sacara fitri, dina tingkat kagenep parantos ditulis dua panawar. Supaya henteu ngaganggu sipat fitrina, urang ngantepkeunana sakumaha kitu; urang henteu ngarobahna, kalayan anggapan meureun aya hiji rusiah.} Hé dulur abdi anu mikiran kanikmatan dunya sarta sangsara lantaran panyakit! Upami dunya ieu langgeng, upami henteu aya maot dina jalan urang, upami angin pipisahan sareng leungitna henteu niup, sarta upami henteu aya mangsa usum tiis maknawi dina mangsa payun anu pinuh ku musibat sareng badai, abdi ogé bakal mikakarunya kaayaan anjeun babarengan sareng anjeun. Nanging lantaran hiji poé dunya bakal nyebut ka urang, "Geura kaluar," sarta nutup ceulina tina jeritan urang, saméméh manéhna ngusir urang kaluar, ku pépéling panyakit-panyakit ieu urang kedah ti ayeuna ninggalkeun kacinta ka manéhna. Saméméh manéhna ninggalkeun urang, urang kedah usaha ninggalkeun manéhna dina haté. Leres, panyakit ngingetkeun urang kana harti ieu sarta nyebut: "Awak anjeun henteu dijieun tina batu sareng beusi. Malah disusun tina rupa-rupa bahan anu salawasna tiasa papisah. Tinggalkeun kagumélaan, kahartikeun yén anjeun teu mampuh, wanoh ka Gusti Nu kagungan anjeun, sing uninga kana pancén anjeun, paluruh pikeun naon anjeun datang ka dunya!" Panyakit cicingeun masihan pépéling kana ceuli haté. Ogé lantaran kasenangan sareng kanikmatan dunya henteu terus lumangsung, utamana upami henteu sah, éta téh henteu langgeng, pinuh ku kanyeri, sarta ngandung dosa. Ulah ceurik ku alesan panyakit lantaran anjeun kaleungitan kasenangan éta; sabalikna, pikirkeun segi ibadah maknawi sareng pahala aherat dina panyakit, sarta usaha ngarasakeun kanikmatan. PANAWAR KATUJUH: Hé jalma gering anu kaleungitan kanikmatan kaséhatan! Panyakit anjeun henteu ngaleungitkeun kanikmatan ni'mat Alloh dina kaséhatan; sabalikna, panyakit ngajadikeun anjeun ngarasakeunana sarta nambahanana. Sabab upami hiji hal terus lumangsung, éta kaleungitan pangaruhna. Malah para ahli hakékat sapuk nyebut: ﺍِﻧَّﻤَﺎ الْاَشْيَٓاءُ ﺗُﻌْﺮَﻑُ ﺑِﺎَﺿْﺪَﺍﺩِﻫَﺎ, nyaéta, "Unggal hal dipikawanoh ku lawanna." Upamana, upami henteu aya poék, cahya henteu dipikawanoh sarta henteu karasa nikmatna. Upami henteu aya tiis, panas henteu kaharti sarta henteu karasa kasenanganana. Upami henteu aya lapar, tuang henteu masihan kanikmatan. Upami henteu aya panas dina lambung, ngaleueut cai henteu masihan kasenangan. Upami henteu aya gangguan, kaayaan séhat henteu karasa pikaresepeun. Upami henteu aya panyakit, kaséhatan henteu karasa nikmatna. Gusti Fâthir Nu Hakîm ngabekelan manusa ku kacida lobana pakakas nepi ka tiasa ngarasakeun sareng mikawanoh rupa-rupa ni'mat anu henteu aya watesna di jagat raya ieu. Ieu némbongkeun yén Mantenna kersa ngajadikeun manusa ngarasa unggal rupa paparin-Na, ngarasakeun unggal rupa ni'mat-Na, sarta terus-terusan ngadorong manusa supaya sukur. Ku kituna tangtu, sakumaha Mantenna maparin kaséhatan sareng kaayaan séhat, Mantenna ogé bakal maparin panyakit, gangguan, sareng kasusah. Abdi naros ka anjeun: "Upami panyakit ieu henteu aya dina sirah, leungeun, atawa lambung anjeun, naha anjeun bakal ngarasa ni'mat Alloh anu ngeunah tur pikaresepeun dina kaséhatan sirah, leungeun, sareng lambung anjeun tuluy sukur? Tangtu lain sukur, malah anjeun moal mikiranana; tanpa kasadaran anjeun bakal maké kaséhatan éta pikeun lalawora, malah meureun pikeun hirup nurut kana hawa nafsu." PANAWAR KADALAPAN: Hé jalma gering anu mikiran aheratna! Panyakit, saperti sabun, ngumbah sareng ngaberesihan kokotor dosa. Ku hadits sahih parantos tetep yén panyakit téh panghapus dosa. Dina hadits ogé aya: "Sakumaha bubuahan tangkal anu parantos asak murag ku ngoyagkeun tangkalna, ngadégdégna hiji jalma gering anu gaduh iman ogé ngoyagkeun dosa nepi ka murag." Dosa téh panyakit anu tetep dina hirup langgeng. Dina hirup dunya ieu ogé dosa mangrupa panyakit maknawi pikeun haté, nurani, sareng roh. Upami anjeun sabar sarta henteu ngawadul, ku hiji panyakit samentara ieu anjeun salamet tina loba pisan panyakit anu tetep. Upami anjeun henteu mikiran dosa, atawa henteu uninga aherat, atawa henteu mikawanoh Alloh, dina diri anjeun aya hiji panyakit anu kacida pikasieuneunana, anu sajuta kali leuwih gedé tibatan panyakit leutik anjeun ieu. Jeritkeun kasusah tina éta panyakit. Sabab haté, roh, sareng nafsu anjeun miboga hubungan sareng sakabéh mahluk dunya. Hubungan-hubungan éta terus-terusan pegat ku pipisahan sareng leungitna, tuluy muka tatu anu henteu aya watesna dina diri anjeun. Utamana lantaran anjeun henteu uninga aherat, anjeun ngabayangkeun maot minangka kabinasaan langgeng; saolah-olah anjeun miboga awak anu pinuh ku tatu sareng cilaka, sarta panyakitna sagedé dunya. Tah, pangheulana kedah néangan ubar iman, anu mangrupa ubar anu pasti sareng panawar anu maparin kacageuran anu pasti pikeun panyakit-panyakit anu henteu aya watesna dina awak maknawi anu gedé, pinuh ku tatu sareng panyakit anu henteu aya watesna ieu, sarta ngalereskeun kayakinan anjeun. Jalan anu pangpondokna pikeun manggihan ubar éta nyaéta mikawanoh kakawasaan sareng rohmat Gusti Qadîr Dzul-Jalâl ngaliwatan jandéla henteu mampuh sareng kalemahan anu ditémbongkeun ku panyakit jasmani ieu ka anjeun di handapeun tabir lalawora anu disoéhkeunana. Leres, jalma anu henteu mikawanoh Alloh miboga musibat sapinuh dunya anu tumiba ka dirina. Dunya jalma anu mikawanoh Alloh mah pinuh ku cahya sareng kabungah maknawi. Anjeunna ngarasakeunana ku kakuatan iman, luyu sareng darajatna. Di handapeun kabungah maknawi, kacageuran, sareng kanikmatan anu asalna tina iman ieu, kanyeri panyakit jasmani anu leutik ngalembereh sareng leungit. PANAWAR KASALAPAN: Hé jalma gering anu mikawanoh Gusti Khâliq-na! Kanyeri, ngarasa sieun, sareng kasieun dina panyakit téh lantaran panyakit kadang jadi jalan ka maot. Lantaran maot téh pikasieuneun dina paningal anu lalawora sareng dina segi lahiriahna, panyakit anu tiasa jadi jalan ka éta ngajadikeun sieun sareng guligah. Kahiji: Sing uninga sarta iman kalayan pasti yén: "Ajal téh parantos ditangtukeun, henteu robah." Jalma-jalma anu ceurik di gigireun jalma gering anu kacida parna, sarta anu kaséhatanana hadé, parantos maot; ari jalma gering anu parna éta mah parantos cageur sarta hirup. Kadua: Maot téh henteu pikasieuneun saperti anu katingali dina wangunna. Dina loba risalah, ku cahya anu dipasihkeun ku Al-Qur’an Al-Hakîm, urang parantos ngabuktikeun kalayan kacida pastina, tanpa mamang sareng ragu, yén pikeun jalma-jalma anu gaduh iman, maot téh: Dibébaskeun tina beban pancén hirup. Ogé hiji eureun tina ngabakti anu mangrupa latihan sareng pangajaran dina ujian di medan dunya. Ogé hiji jalan pikeun tepung sareng salapan puluh salapan persén sobat sareng barayana anu parantos angkat ka alam anu séjén. Ogé hiji sarana pikeun asup ka tanah asalna anu sajati sareng ka tempat kabagjaanana anu langgeng. Ogé hiji ondangan ti panjara dunya ka kebon-kebon sawarga. Ogé hiji giliran pikeun narima ganjaran minangka balesan jasa-jasa anjeunna tina paparin Gusti Khâliq Nu Rahîm. Lantaran tina segi hakékat, sipat maot téh kieu, kedah henteu ningalina minangka hal anu pikasieuneun; sabalikna, kedah ningalina minangka bubuka rohmat sareng kabagjaan. Kasieun sawatara wali Alloh kana maot ogé henteu lantaran pikasieuneunana maot. Malah lantaran kahadéan-kahadéan anu bakal dihontal ku neruskeun pancén hirup, bari nyebut, abdi bakal meunang kahadéan anu leuwih loba. Leres, pikeun jalma-jalma anu gaduh iman maot téh panto rohmat. Pikeun jalma-jalma anu sasat, maot téh sumur poék salalanggengna. PANAWAR KASAPULUH: Hé jalma gering anu hariwang tanpa perlu! Anjeun hariwang lantaran beuratna panyakit anjeun. Kahariwang éta ngajadikeun panyakit anjeun leuwih beurat. Upami anjeun hoyong panyakit anjeun leuwih hampang, usaha ulah hariwang. Hartina, pikirkeun mangpaat, pahala, sareng gancang leungitna panyakit; singkirkeun kahariwang, pegatkeun akar panyakit. Leres, kahariwang ngajadikeun panyakit dua kali lipet; di handapeun panyakit jasmani, ku kahariwang éta masihan hiji panyakit maknawi kana haté anjeun; panyakit jasmani gumantung kana éta, tuluy terus lumangsung. Upami ku pasrah, rido, sareng mikiran hikmah panyakit kahariwang éta leungit, hiji akar penting panyakit jasmani éta pegat; panyakit jadi hampang sarta sabagian leungit. Utamana ku sangkaan anu teu puguh, panyakit jasmani sadirham kadang ngagedéan nepi ka sapuluh dirham ku kahariwang. Ku pegatna kahariwang, salapan tina sapuluh bagian panyakit éta leungit. Salian ti nambahan panyakit, lantaran kahariwang ibarat nuduh hikmah Alloh, ngiritik rohmat Alloh, sarta ngawadul ngeunaan Gusti Khâliq Nu Rahîm, manéhna narima tamparan anu sabalikna tina maksudna, sarta nambahan panyakitna. Leres, sakumaha sukur nambahan ni'mat, kitu deui ngawadul nambahan panyakit sareng musibat. Kahariwang sorangan ogé hiji panyakit. Ubarna nyaéta uninga kana hikmah panyakit. Lantaran anjeun parantos uninga kana hikmah sareng mangpaatna, oléskeun salep éta kana kahariwang, tuluy salamet. Gaganti "Aduh!" sebutkeun "Ah, lega!"; gaganti "Wâ asafâ!" sebutkeun “Alhamdulillâhi ‘alâ kulli hâl”. PANAWAR KASABELAS: Hé dulur anu gering tur teu sabar! Salian ti masihan kanyeri anu ayeuna aya ka anjeun, panyakit ogé masihan kanikmatan maknawi tina leungitna panyakit anjeun anu saméméhna nepi ka poé ieu, sarta kanikmatan ruhani tina pahalana. Dina mangsa sanggeus poé ieu, malah sanggeus jam ieu, panyakit henteu aya; tangtu tina anu henteu aya henteu aya kanyeri. Upami henteu aya kanyeri, henteu tiasa aya kasedih. Lantaran anjeun ngabayangkeun ku cara anu salah, henteu sabar téh datang. Sabab, saméméh poé ieu, kalayan leungitna sisi jasmani tina sakabéh mangsa panyakit, kanyerina ogé parantos leungit babarengan; anu nyésa nyaéta pahalana sareng kanikmatan dina leungitna. Padahal éta kuduna masihan kauntungan sareng kabungah ka anjeun, mikiranana tuluy ngarasa nyeri sareng teu sabar téh kagilaan. Poé-poé anu bakal datang can datang. Mikiran éta ti ayeuna, ngabayangkeun sarta ngarasa nyeri ku hiji panyakit anu henteu aya, ku hiji kanyeri anu henteu aya, dina hiji poé anu henteu aya, sarta ku némbongkeun henteu sabar masihan warna ayana kana tilu tingkat anu henteu aya, upami lain kagilaan, naon deui? Lantaran mangsa-mangsa panyakit saméméh jam ieu masihan kabungah; sarta lantaran mangsa sanggeus jam ieu henteu aya, panyakit henteu aya, kanyeri henteu aya; ulah anjeun paburencaykeun ka ditu ka dieu sakabéh kakuatan sabar anu dipaparin ku Alloh ka anjeun. Kumpulkeun éta pikeun nyanghareupan kanyeri dina jam ieu, sebutkeun "Yâ Sabûr!" sarta sing tahan. PANAWAR KADUA BELAS: Hé nu gering, anu lantaran kasakit jadi teu tiasa ngalaksanakeun ibadah sareng wirid, teras hanjakal ku teu tiasa ngalaksanakeunana! Sing uninga yén dumasar kana hadits anu parantos tetep, saurang mukmin anu takwa tetep kénging pahala wirid rutinna dina mangsa gering, sanajan teu tiasa ngalaksanakeunana lantaran kasakit. Pikeun jalma gering anu ngalaksanakeun kawajiban fardu sabisa-bisana, kalayan sabar sareng tawakal, ogé ngalaksanakeun kawajiban farduna, kasakit anu beurat éta nyalira ngagentos ibadah sunah anu sanés, kalayan tulus pisan. Kasakit ogé ngajadikeun manusa ngarasa teu mampuh sareng lemah. Ku basa teu mampuh sareng basa lemah éta, kasakit ngajadikeun anjeunna ngadoa ku kaayaan sareng ku ucapan. Alloh parantos maparin manusa sipat teu mampuh anu teu aya watesna sareng sipat lemah anu teu aya tungtungna, sangkan anjeunna terus-terusan nyalindung ka hadirat Ilahi, munajat sareng ngadoa. ﻗُﻞْ ﻣَﺎ ﻳَﻌْﺒَﺆُﺍ ﺑِﻜُﻢْ ﺭَﺑّ۪ﻰ لَوْلَا ﺩُﻋَٓﺎﺅُﻛُﻢْ nyaéta, “Upami henteu aya doa aranjeun, naon pentingna aranjeun?” Dumasar kana rusiah ayat éta, kasakit mangrupikeun salah sahiji sabab doa sareng munajat anu tulus, anu jadi hikmah diciptakeunna manusa sareng sabab ajénna. Ku kituna, tina ieu jihat, anu kedah dilakukeun téh sanés ngedalkeun kaluh, nanging sukur ka Alloh, sareng ulah nutup keran doa anu dibuka ku kasakit ku lantaran parantos cageur. PANAWAR KATILU BELAS: Hé jalma anu teu daya, anu ngangluh kana kasakit! Pikeun sabagian jalma, kasakit téh harta karun anu penting, hadiah Ilahi anu kacida ajénna. Unggal jalma gering tiasa ngabayangkeun kasakitna kaasup kana golongan éta. Ku margi waktos ajal henteu dipastikeun; Alloh, kalayan hikmah-Na, nyumputkeun ajal pikeun nyalametkeun manusa tina putus asa sagemblengna sareng lalawora sagemblengna, sarta nahan anjeunna di antara sieun sareng harepan, ogé dina kaayaan miara dunya sareng aheratna. Ku margi ajal tiasa sumping iraha waé, upami éta nangkep manusa dina kaayaan lalawora, éta tiasa kacida ngarugikeun hirupna anu langgeng salawasna. Kasakit ngusir lalawora, ngajadikeun manusa mikiran aherat, ngingetan kana maot; ku kituna anjeunna nyiapkeun diri. Sakapeung anjeunna kénging kauntungan sapertos kieu: darajat anu teu tiasa dihontal dina dua puluh taun, kahontal dina dua puluh dinten. Di antarana: aya dua nonoman ti rerencangan urang — mugia Alloh maparin rohmat ka aranjeunna. Nu hiji Sabri ti İlama, nu sanésna Vezirzade Mustafa ti İslâmköy. Kalayan héran, abdi ningali yén dua jalma ieu, sanajan henteu nyerat, aya dina jajaran panghareupna di antara murid-murid abdi dina tulusna sareng khidmah kana iman. Abdi henteu terang hikmahna. Saatos aranjeunna pupus, abdi ngartos yén duanana kagungan kasakit anu penting. Ku pituduh kasakit éta, aranjeunna aya dina takwa anu pangpentingna, khidmah anu kacida ajénna, sareng kaayaan anu mangpaat pikeun aherat, ngagentos nonoman sanés anu lalawora sareng ninggalkeun kawajiban fardu. Insya Alloh, kasusah kasakit salami dua taun jadi jalan kana bagja hirup anu langgeng salawasna salami jutaan taun. Ayeuna abdi ngartos yén sababaraha doa anu kungsi ku abdi disuhunkeun pikeun séhatna aranjeunna, tina jihat dunya, parantos jadi doa anu goréng pikeun aranjeunna. Insya Alloh, doa abdi éta dikabulkeun pikeun séhatna di aherat. Numutkeun kayakinan abdi, dua jalma ieu parantos kénging kauntungan saimbang sareng kauntungan anu tiasa dihontal ku takwa salami sapuluh taun. Upami duanana, sapertos sabagian nonoman, ngandelkeun séhat sareng mangsa ngorana teras ngasupkeun diri kana lalawora sareng hirup nurut kana hawa nafsu, sarta maot anu ngintip aranjeunna nangkep aranjeunna persis dina kokotor dosa-dosana, aranjeunna bakal ngajadikeun kuburna sayang kalajengking sareng oray, ngagentos harta karun cahya éta. Ku margi kasakit miboga mangpaat sapertos kitu, anu kedah dilakukeun sanés ngangluh kana éta; nanging tawakal, sabar, malah sukur sareng ngandelkeun rohmat Ilahi. PANAWAR KAOPAT BELAS: Hé nu gering, anu panonna katutupan! Upami Sadérék uninga kana cahya sareng panon batin sapertos naon anu aya handapeun panutup dina panon jalma anu iman, Sadérék bakal nyarios, “Saratus rébu sukur ka Gusti Rabb Nu Rahîm abdi!” Pikeun ngajelaskeun ieu salep, abdi badé nyarioskeun hiji kajadian. Kieu: Süleyman ti Barla parantos ngalayanan abdi salami dalapan taun kalayan satia pisan tanpa kantos nganyenyeri haté abdi. Dina hiji waktos, bibi anjeunna ti pihak bapa panonna teu tiasa ningali. Awéwé anu saléh éta kagungan sangkaan anu saé ka abdi, saratus kali ngaleuwihan darajat abdi anu sabenerna. Anjeunna nyegat abdi di lawang masjid, nyarios, “Pangdoakeun sangkan panon abdi tiasa ningali.” Abdi ngajadikeun kasaléhan awéwé anu pinuh berkah sareng katarik ku kaasih Ilahi éta minangka panganteur doa abdi, teras nyuhunkeun, “Yâ Rabbî, ku ngahormat kasaléhanana, bukakeun panonna.” Dina dinten kadua, sumping dokter panon ti Burdur, teras anjeunna ngajadikeun panonna tiasa ningali. Opat puluh dinten ti harita, panonna henteu tiasa ningali deui. Abdi kacida sedihna sareng seueur ngadoa. Insya Alloh, doa éta dikabulkeun pikeun aheratna. Upami henteu kitu, doa abdi éta bakal jadi doa anu goréng pisan sareng kaliru pikeun anjeunna. Margi ajalna tinggal opat puluh dinten. Opat puluh dinten ti harita, anjeunna pupus — mugia Alloh maparin rohmat ka anjeunna. Almarhumah éta kénging kauntungan pikeun ningali kebon-kebon sawarga tina kuburna salami opat puluh rébu dinten, ngagentos ningali kebon-kebon Barla anu sedih salami opat puluh dinten ku panon kolotna anu sénsitip. Margi imanna kuat sareng kasaléhanana kacida gedéna. Leres, upami saurang mukmin panonna katutupan sareng lebet kana kubur dina kaayaan teu tiasa ningali, anjeunna tiasa nyaksian alam cahya éta, saluyu sareng darajatna, langkung seueur tibatan jalma-jalma sanés anu aya dina kubur. Di dunya ieu urang ningali seueur hal, sedengkeun mukmin anu lolong henteu ningalina. Di kubur, upami jalma anu lolong éta mangkat kalayan iman, anjeunna ningali langkung seueur tibatan jalma-jalma anu aya dina kubur, sakumaha éta darajatna. Sapertos ningali ku taropong anu tiasa ningalikeun nu pangjauhna, saluyu sareng darajatna, aranjeunna ningali sareng nyaksian kebon-kebon sawarga dina kuburna, sapertos pilem. Panon anu kacida caangna sapertos kitu, anu nalika aya handapeun taneuh tiasa ningali sareng nyaksian sawarga di saluhureun langit, tiasa ku Sadérék kapendak handapeun panutup panon ieu, kalayan sukur sareng sabar. Dokter panon anu bakal ngaleungitkeun panutup tina panon Sadérék sareng ngajadikeun Sadérék ningali ku panon éta nyaéta Al-Qur'an Al-Hakîm. PANAWAR KALIMA BELAS: Hé nu gering, anu ngaheruk sareng ngarintih! Ulah ngaheruk ku ningali wujud lahiriah kasakit! Tingali hartina, teras ucapkeun rasa lega! Upami harti kasakit henteu janten hal anu saé, Gusti Khâliq Nu Rahîm moal maparin kasakit ka hamba-hamba anu pangdipikacinta-Na. Padahal, aya dina hadits sahih yén ﺍَﺷَﺪُّ ﺍﻟﻨَّﺎﺱِ بَلَٓاءً اَلْاَنْبِيَٓاءُ ﺛُﻢَّ الْاَوْلِيَٓاءُ اَلْاَمْثَلُ فَالْاَمْثَلُ -aw kamâ qâl — nyaéta, “Anu pangseueurna katarajang musibah sareng kasusah téh jalma-jalma anu pangsaéna sareng pangsampurnana.” Para nabi, utamana Nabi Ayyub 'alaihis-salâm, teras para wali, teras jalma-jalma anu saléh, ningali kasakit anu ku aranjeunna ditanggung minangka ibadah anu tulus sareng hadiah ti Gusti Rahmân; aranjeunna sukur dina kasabaran. Aranjeunna ningali éta sapertos bedah anu asalna tina rohmat Gusti Khâliq Nu Rahîm. Sadérék, hé nu gering, anu ngaheruk sareng ngajerit! Upami hoyong ngiring kana rombongan anu caang ieu, sukur dina kasabaran. Upami ngangluh, aranjeunna moal nampi Sadérék kana rombonganana. Sadérék bakal ragrag kana liang-liang jalma anu lalawora! Sadérék bakal leumpang dina jalan anu poék. Leres, aya sabagian kasakit anu, upami tungtungna maot, janten jalan kana darajat wali sapertos syahid, kalayan dianggap syahid ruhani. Di antarana: kasakit anu timbul tina ngalahirkeun {(Catetan handap): Kasakit ieu tiasa ngahasilkeun syahid ruhani dugi ka opat puluh dinten, nyaéta mangsa nifas.} sareng maot lantaran nyeri beuteung, tilelep, kahuruan atanapi wabah taun, anu dianggap syahid ruhani. Sapertos kitu, aya seueur kasakit anu pinuh berkah, anu ngahasilkeun darajat wali ngaliwatan maot. Kasakit ogé ngurangan kanyaah sareng beungkeutan ka dunya, ku kituna ngaringankeun papisah sareng dunya nalika maot, anu kacida nyeri sareng paitna pikeun jalma anu ngudag dunya; sakapeung malah ngajadikeun éta papisah dipikaresep. PANAWAR KAGENEP BELAS: Hé nu gering, anu ngangluh kana kasusah! Kasakit ngajarkeun hormat sareng welas asih, anu pangpentingna sareng kacida saéna dina kahirupan sosial manusa. Margi kasakit nyalametkeun manusa tina ngarasa teu peryogi batur, anu nyurung anjeunna kana asing nyorangan sareng teu welas asih. Margi, dumasar kana rusiah ﺍِﻥَّ الْاِنْسَانَ ﻟَﻴَﻄْﻐٰﻰ ٭ ﺍَﻥْ ﺭَﺍٰﻩُ ﺍﺳْﺘَﻐْﻨٰﻰ, nafsu anu ngajak kana kagoréngan, anu ngarasa teu peryogi batur lantaran séhat sareng cageur, henteu ngarasa hormat kana seueur duduluran anu pantes dihormat. Éta ogé henteu ngarasa welas asih ka jalma-jalma anu katarajang musibah sareng kasakit, anu pantes dipikarunya sareng dipikanyaah. Nalika gering, anjeunna ngartos teu mampuh sareng kabutuhanana dina kasakit éta, teras ngahormat sadérék-sadérékna anu pantes dihormat. Anjeunna ngarasa hormat ka sadérék-sadérék mukmin anu sumping nganjang atanapi ngabantosan anjeunna. Anjeunna ogé ngarasa welas asih ka jalma-jalma anu katarajang musibah, anu asalna tina rasa sénsitip ka sasama manusa sareng kanyaah kamanusaan, sarta mangrupakeun salah sahiji sipat Islam anu pangpentingna. Ku ngabandingkeun aranjeunna sareng dirina sorangan, anjeunna leres-leres ngarasa karunya sareng mikanyaah aranjeunna. Upami tiasa, anjeunna ngabantosan; sahenteuna ngadoakeun; sahenteuna nganjang pikeun naroskeun kaayaanana, anu sacara syariat mangrupakeun sunah, teras kénging pahala. PANAWAR KATUJUH BELAS: Hé nu gering, anu ngangluh lantaran kasakit teu tiasa ngalakukeun amal kasaéan! Sukur, margi anu mukakeun panto amal kasaéan anu pangtulusna pikeun Sadérék téh kasakit. Kasakit terus-terusan ngahasilkeun pahala pikeun nu gering sareng pikeun jalma-jalma anu ngurus anjeunna karana Alloh; salian ti éta, kasakit jadi salah sahiji jalan anu pangpentingna pikeun dikabulkeunana doa. Leres, ngurus jalma gering aya pahalana anu penting pikeun jalma anu iman. Naroskeun kaayaan jalma gering sareng nganjang kalayan sarat henteu ngaganggu anjeunna mangrupakeun sunah anu mulya; éta janten panebus dosa. Aya dina hadits: “Nyuhunkeun doa ti jalma-jalma gering, margi doa aranjeunna dikabulkeun.” Utamana upami jalma gering éta baraya, langkung-langkung upami bapa sareng indung, ngalayanan aranjeunna mangrupikeun ibadah anu penting sareng pahala anu penting. Ngabagéakeun haté jalma gering sareng ngahibur aranjeunna jadi sarimbag sareng sedekah anu penting. Bagja pisan éta anak anu, dina mangsa bapa sareng indungna gering, ngabagéakeun haténa anu gampang kasedih sareng kénging doa kasaéan ti aranjeunna. Leres, kana ieu gambaran kasatiaan, anu mintonkeun kaayaan anak anu saé sareng luhurna kamanusaan, anu ngabales kanyaah bapa sareng indungna — hakékat anu pangdihormatna dina kahirupan sosial — dina mangsa aranjeunna gering ku hormat anu sampurna sareng kanyaah anak, malah para malaikat ogé keprok bari nyarios, “Mâ syâ'allâh, bârakallâh.” Leres, dina mangsa gering, aya kanikmatan anu kacida pikaresepeun sareng ngalégakeunana, anu asalna tina kanyaah, karunya sareng welas asih anu némbongan di sakurilingna, anu tiasa ngajadikeun nyeri kasakit saolah-olah teu aya. Dikabulkeunana doa jalma gering mangrupikeun pasualan anu penting. Salami tilu puluh atanapi opat puluh taun, abdi ngadoa nyuhunkeun cageur tina hiji kasakit anu disebut kulunç, anu aya dina diri abdi. Abdi ngartos yén kasakit dipaparinkeun pikeun doa. Ku margi doa henteu ngaleungitkeun doa — nyaéta, doa henteu ngaleungitkeun dirina sorangan — abdi ngartos yén hasil doa téh pikeun aherat {(Catetan handap): Leres, nalika sabagian kasakit jadi sabab ayana doa, upami doa jadi sabab teu ayana kasakit, ayana doa bakal jadi sabab teu ayana dirina sorangan; ieu henteu tiasa kajadian.}. Doa nyalira ogé hiji jinis ibadah, sareng ku kasakit, manusa ngartos teu mampuhna teras nyalindung ka hadirat Ilahi. Ku sabab éta, sanajan salami tilu puluh taun abdi ngadoa nyuhunkeun cageur, lantaran doa abdi teu katingal dikabulkeun sacara lahiriah, henteu kantos timbul dina haté abdi pikeun ninggalkeun doa. Margi kasakit téh waktosna doa; cageur sanés hasil doa. Nanging, upami Gusti Hakîm Nu Rahîm maparin cageur, Mantenna maparin éta tina paparin-Na. Doa ogé, upami henteu dikabulkeun sakumaha anu ku urang dipikahoyong, henteu tiasa disebut henteu ditampi. Gusti Khâliq Nu Hakîm langkung uninga; naon anu saé pikeun kapentingan urang, éta anu dipaparinkeun ku Mantenna. Sakapeung, pikeun kapentingan urang, Mantenna ngarobih doa urang anu patali sareng dunya janten pikeun aherat urang, teras nampi éta sapertos kitu. Kumaha waé ogé... Doa anu janten tulus ku rusiah kasakit, utamana anu asalna tina lemah, teu mampuh, ngarendahkeun diri sareng butuh, kacida caketna kana dikabulkeun. Kasakit jadi jalan pikeun doa anu tulus sapertos kitu. Boh jalma gering anu taat kana agama, boh mukmin anu ngurus anjeunna, kedah ngamangpaatkeun doa ieu. PANAWAR KADALAPAN BELAS: Hé nu gering, anu ninggalkeun sukur teras mimiti ngangluh! Ngangluh asalna tina hiji hak. Henteu aya hak Sadérék anu leungit, dugi ka Sadérék ngangluh. Malah, aya seueur kawajiban sukur dina diri Sadérék anu teu acan dilaksanakeun. Tanpa ngalaksanakeun hak Alloh, Sadérék ngangluh sapertos jalma anu nungtut hak sacara teu adil. Sadérék henteu tiasa ngangluh ku ningali jalma-jalma anu darajat séhatna langkung luhur tibatan Sadérék. Sabalikna, Sadérék wajib sukur ku ningali jalma-jalma gering anu teu daya, anu tina jihat séhat aya di handapeun Sadérék. Upami leungeun Sadérék pegat tulangna, tingali leungeun anu dipotong! Upami Sadérék teu kagungan hiji panon, tingali jalma lolong anu teu kagungan duanana panon! Sukur ka Alloh. Leres, henteu aya saurang ogé anu kagungan hak ningali jalma di saluhureun dirina dina ni'mat teras ngangluh. Dina musibah, hak unggal jalma nyaéta ningali jalma anu musibahna langkung luhur tibatan dirina, sangkan anjeunna sukur. Rusiah ieu parantos dijelaskeun ku hiji ibarat dina sababaraha risalah. Ringkesna kieu: Hiji jalma ngajak jalma anu teu daya naék ka puncak minaret. Dina unggal undakan minaret, anjeunna maparin ihsan sareng hadiah anu béda-béda. Di puncak minaret ogé anjeunna maparin hadiah anu pangagungna. Sanaos anjeunna nyuhunkeun nuhun sareng rasa hutang budi pikeun rupa-rupa hadiah éta, jalma anu galak éta hilap kana sadaya hadiah anu ditingali dina undakan-undakan tadi, atanapi nganggap éta teu aya, henteu sukur, teras ningali ka luhur. Upami anjeunna mimiti ngangluh, “Coba minaret ieu langkung panjang, sangkan kuring tiasa naék langkung luhur; naha henteu kacida luhurna sapertos gunung éta atanapi minaret anu sanés?” éta téh kacida mungkir ni'mat sareng teu adilna. Kitu ogé, saurang manusa sumping tina teu aya kana wujud, henteu jadi batu, henteu jadi tangkal, henteu tetep jadi sato, nanging jadi manusa, jadi Muslim, parantos lami ngarasakeun séhat sareng cageur, sarta kénging darajat ni'mat anu luhur. Sanaos kitu, lantaran sababaraha gangguan, anjeunna henteu pantes kénging sababaraha ni'mat sapertos séhat sareng cageur, atanapi kaleungitan éta lantaran goréngna pilihanana atanapi nyalahgunakeunana, atanapi henteu tiasa ngahontal éta, teras anjeunna ngangluh sareng henteu sabar, nyarios, “Aduh, naon anu parantos ku kuring dilakukeun dugi ka kajadian sapertos kieu?” Kaayaan anu sapertos ngritik pangriksa Ilahi ieu mangrupikeun kasakit batin anu langkung musibah tibatan kasakit jasmani. Ku kaluhna, anjeunna ngagedékeun kasakitna, sapertos gelut ku leungeun anu pegat tulangna. Jalma anu gaduh akal nyaéta jalma anu pasrah sareng sabar dumasar kana rusiah ﻟِﻜُﻞِّ ﻣُﺼ۪ﻴﺒَﺔٍ ﺍِﻧَّﺎ ﻟِﻠّٰﻪِ ﻭَﺍِﻧَّٓﺎ ﺍِﻟَﻴْﻪِ ﺭَﺍﺟِﻌُﻮﻥَ, sangkan kasakit éta ngaréngsékeun tugasna teras angkat. PANAWAR KASALAPAN BELAS: Sadaya Asma Gusti Jamîl Dzul-Jalâl, ku ungkara Shamadani esmaul husna, mintonkeun yén Asma-Asma éta éndah. Di antara sadaya anu aya, kahirupan téh eunteung kana sipat Shamad anu panglemesna, pangéndahna sareng pangnyakupna. Eunteung Nu Éndah téh éndah. Eunteung anu mintonkeun kaéndahan Nu Éndah jadi éndah. Sakumaha naon waé anu sumping ka eunteung éta ti Nu Éndah téh éndah, naon waé anu tumiba kana kahirupan ogé, tina jihat hakékat, éndah. Margi éta mintonkeun ukiran anu éndah tina Asma-Asma anu éndah éta. Upami kahirupan terus-terusan lumangsung sami waé dina séhat sareng cageur, éta jadi eunteung anu henteu sampurna. Malah, tina hiji jihat, éta ngajadikeun ngarasa teu aya sareng kosong, teras ngabalukarkeun bosen. Éta nurunkeun ajén kahirupan sareng ngarobih kanikmatan umur janten bosen. Lantaran bosen, bari nyarios hoyong waktos gancang kaliwat, anjeunna ngasupkeun diri kana hirup nurut kana hawa nafsu atanapi hiburan. Anjeunna ngamusuhan umur anu ajén éta sapertos mangsa panjara, hoyong gancang maéhan sareng ngalangkungkeunana. Nanging, kahirupan anu ngalaman parobahan, gerak sareng ngaguluyur dina rupa-rupa kaayaan ngajadikeun ngarasa ajénna, ngawanohkeun pentingna sareng kanikmatan umur. Sanaos aya dina kasusah sareng musibah, anjeunna henteu hoyong umurna kaliwat. Anjeunna henteu bosen teras ngaheruk, “Aduh, panonpoé teu acan surup, atanapi wengi teu acan réngsé!” Leres, tanyakeun ka saurang jalma anu kacida beungharna sareng teu damel, anu sadayana sampurna bari ngagolér dina dipan reureuh, “Kumaha kaayaan anjeun?” Tangtos Sadérék bakal ngadangu ucapan anu nyeri ti anjeunna sapertos, “Aduh, waktos henteu kaliwat; hayu urang maén backgammon,” atanapi, “Hayu urang milarian hiburan pikeun ngalangkungkeun waktos.” Atanapi Sadérék bakal ngadangu kaluh anu asalna tina panjangna angan-angan, sapertos, “Anu ieu kurang, coba kuring parantos ngalakukeun éta pagawéan.” Tanyakeun ka jalma anu katarajang musibah, buruh, atanapi jalma miskin anu aya dina kasusah, “Kumaha kaayaan anjeun?” Upami akalna séhat, anjeunna bakal nyarios, “Sukur ka Gusti Rabb abdi, abdi saé, nuju damel. Coba panonpoé henteu gancang angkat, sangkan abdi tiasa ngaréngsékeun pagawéan ieu ogé. Waktos gancang kaliwat, umur henteu eureun, terus angkat. Leres, abdi nandangan kasusah, nanging ieu ogé bakal kaliwat; sadayana gancang kaliwat sapertos kitu.” Ku sedihna kana umur anu kaliwat, anjeunna sacara batin mintonkeun sabaraha ajénna umur. Hartosna, ku kasusah sareng damel, anjeunna ngartos kanikmatan umur sareng ajén kahirupan. Sedengkeun reureuh sareng séhat ngajadikeun umur pait dugi ka anjeunna hoyong éta kaliwat. Hé sadérék anu gering! Sing uninga yén, sakumaha parantos dibuktikeun kalayan pasti sareng rinci dina risalah-risalah sanés, asal sareng bahan musibah, kagoréngan, malah dosa, nyaéta teu aya. Teu aya téh kagoréngan, poék. Kaayaan-kaayaan sapertos reureuh anu sami waé, cicing, tenang sareng eureun, lantaran caket kana teu aya sareng kosong, ngajadikeun ngarasa poék anu aya dina teu aya, teras ngabalukarkeun bosen. Sedengkeun gerak sareng parobahan téh wujud, sareng ngajadikeun ngarasa wujud. Wujud téh kasaéan anu murni, cahya. Ku margi hakékatna sapertos kitu, kasakit anu aya dina diri Sadérék parantos dikintunkeun janten tamu kana badan Sadérék pikeun seueur tugas: ngamurnikeun, nguatkeun sareng ngamajukeun kahirupan anu ajén, ngarahkeun pakakas manusa sanés anu aya dina badan Sadérék ka sabudeureun anggota badan anu gering pikeun mantuan anggota badan éta, sarta mintonkeun ukiran rupa-rupa Asma Gusti Nu Ngadamel Nu Hakîm. Insya Alloh, kasakit éta gancang ngaréngsékeun tugasna teras angkat. Éta bakal nyarios ka cageur, “Mangga sumping, tetep salawasna di tempat kuring, laksanakeun tugas anjeun. Ieu bumi téh kagungan anjeun; cicing kalayan séhat.” PANAWAR KADUA PULUH: Hé nu gering, anu milarian ubar pikeun panyakitna! Kasakit aya dua jinis. Nu hiji nyata, nu sanésna ngan ukur dina sangkaan. Pikeun kasakit anu nyata, Gusti Syâfî Hakîm Dzul-Jalâl parantos nyusun hiji panawar pikeun unggal panyakit dina apoték agung-Na, nyaéta bumi. Panawar-panawar éta nyuhunkeun ayana panyakit. Mantenna parantos nyiptakeun hiji ubar pikeun unggal panyakit. Nyandak sareng nganggo ubar pikeun pangobatan téh sah. Nanging, kedah uninga yén pangaruh sareng cageur asalna ti Alloh. Sakumaha Mantenna maparin ubar, Mantenna ogé maparin cageur. Nurut kana naséhat dokter anu ahli sareng taat kana agama mangrupikeun ubar anu penting. Margi kalolobaan kasakit asalna tina nyalahgunakeun, henteu ngajaga pantangan, kaleuleuwihan, kasalahan, hirup nurut kana hawa nafsu sareng teu ati-ati. Dokter anu taat kana agama tangtos maparin naséhat sareng pituduh dina wates anu sah. Anjeunna ngalarang nyalahgunakeun sareng kaleuleuwihan, sarta maparin panglipur. Ku ngandelkeun pituduh sareng panglipur éta, kasakit jalma gering janten hampang; éta maparin rasa lega ngagentos kasusah. Sedengkeun kasakit anu ngan ukur dina sangkaan, ubarna anu paling mujarab nyaéta henteu merhatikeunana. Beuki diperhatikeun, éta beuki gedé sareng ngabareuhan. Upami henteu diperhatikeun, éta ngaleutikan sareng paburencay. Sapertos upami manusa ngaganggu lebah, éta beuki ngagimbung kana sirahna; upami teu dipaliré, éta paburencay. Kitu ogé, dina poék, beuki merhatikeun gambaran anu asalna tina tali anu ngagoyang dina panonna, gambaran éta beuki gedé. Malah sakapeung ngajadikeun anjeunna lumpat sapertos nu gélo. Upami teu dipaliré, anjeunna ningali yén tali biasa éta sanés oray, teras seuri kana panikna sorangan. Upami kasakit dina sangkaan ieu lumangsung lami pisan, éta tiasa jadi nyata. Ieu mangrupakeun kasakit anu goréng dina jalma anu seueur sangkaan sareng gampang gugup. Éta ngajadikeun hiji siki sapertos kubah; kakuatan batinna rusak. Utamana upami patepang sareng jalma anu ngan satengah ngartos ubar sareng teu welas asih, atanapi dokter anu teu adil, aranjeunna langkung ngagedékeun sangkaan-sangkaanna. Upami anjeunna beunghar, hartana leungit; upami henteu, boh akalna boh séhatna leungit. PANAWAR KADUA PULUH HIJI: Hé sadérék anu gering! Aya nyeri jasmani dina kasakit Sadérék, nanging aya kanikmatan batin anu penting, anu ngurilingan Sadérék sareng tiasa ngaleungitkeun pangaruh nyeri jasmani éta. Margi, upami Sadérék kagungan bapa, indung sareng baraya, kanyaah aranjeunna baheula anu kacida nikmatna, anu parantos lami dipohokeun, hudang deui di sakuriling Sadérék. Salian ti ningali deui paningal anu amis sapertos anu ditingali dina mangsa budak, silaturahmi di sakuriling Sadérék anu kantos nyumput sareng katutupan, ku daya tarik kasakit, ningali deui ka Sadérék kalayan kanyaah. Tangtos nyeri jasmani Sadérék jadi kacida murahna dibandingkeun sareng éta sadayana. Jalma-jalma anu ku Sadérék dilayanan kalayan reueus sareng anu diperjuangkeun pikeun kénging perhatianana, ku pangaruh kasakit, ngalayanan Sadérék kalayan welas asih, ku kituna Sadérék parantos jadi dunungan pikeun dunungan-dunungan Sadérék. Ku narik rasa sénsitip sareng kanyaah sasama manusa kana diri Sadérék, tina teu aya Sadérék kénging seueur rerencangan anu ngabantosan sareng sahabat anu mikanyaah. Ku kasakit ogé, Sadérék kénging paréntah lirén tina khidmah-khidmah anu kacida héséna, teras tiasa reureuh. Tangtos nyeri Sadérék anu saeutik ieu, dibandingkeun sareng kanikmatan-kanikmatan batin éta, kedah nyurung Sadérék kana sukur, sanés ngangluh. PANAWAR KADUA PULUH DUA: Hé sadérék anu katarajang kasakit beurat sapertos lumpuh satengah badan! Anu kahiji, abdi ngabéjakeun warta bagja ka Sadérék yén, pikeun mukmin, lumpuh satengah badan dianggap pinuh berkah. Abdi parantos lami ngadangu ieu ti para wali. Abdi henteu terang rusiahna. Hiji rusiah timbul dina haté abdi sapertos kieu: Jalma-jalma anu deukeut ka Alloh, pikeun ngahontal Alloh, salamet tina bahaya batin dunya anu agung sareng ngajamin bagja anu langgeng salawasna, sacara sukarela nuturkeun dua dasar. Nu hiji: ngingetan maot. Nyaéta, ku mikiran yén, sakumaha dunya bakal sirna, dirina ogé tamu anu bakal sirna sareng ngagaduhan tugas di jerona, ku cara éta aranjeunna damel pikeun hirupna anu langgeng salawasna. Nu kadua: pikeun salamet tina bahaya nafsu anu ngajak kana kagoréngan sareng rarasaan anu lolong, ku nahan kasusah sareng latihan ngadalikeun diri, aranjeunna ngusahakeun maéhan nafsu anu ngajak kana kagoréngan. Aranjeun, hé sadérék anu kaleungitan séhat satengah badanna! Tanpa kahoyong Sadérék sorangan, dua dasar anu pondok, gampang sareng jadi sabab bagja éta parantos dipaparinkeun ka Sadérék. Kaayaan badan Sadérék terus ngingetan yén dunya bakal sirna sareng manusa bakal musna. Dunya henteu tiasa deui ngalelepkeun Sadérék, lalawora henteu tiasa nutup panon Sadérék. Nafsu anu ngajak kana kagoréngan tangtos henteu tiasa nipu jalma anu aya dina kaayaan satengah manusa ku kahoyong anu hina sareng kahoyong nafsu; anjeunna gancang salamet tina bala nafsu éta. Ku rusiah iman, pasrah sareng tawakal, dina waktos anu singget, mukmin tiasa ngamangpaatkeun kasakit beurat sapertos lumpuh satengah badan éta sapertos kasusah anu ditanggung ku para wali. Dina waktos éta, kasakit anu beurat éta janten kacida murahna. PANAWAR KADUA PULUH TILU: Hé nu gering, anu nyorangan, jauh ti lembur sareng teu daya! Upami nyorangan sareng jauh ti lembur, babarengan sareng kasakit, ngajadikeun haté anu pangteuasna ogé sénsitip ka Sadérék sareng narik paningal kanyaah, kumaha deui beungkeutan Sadérék ku iman ka Gusti Khâliq Nu Rahîm? Mantenna ngenalkeun Diri-Na ka urang kalayan sipat Rahmânur Rahîm dina awal sadaya surah Al-Qur'an; ku sakilat kanyaah-Na, Mantenna ngajarkeun sadaya indung ngurus sadaya anakna kalayan kanyaah anu luar biasa; ku hiji tajalli rohmat-Na dina unggal usum semi, Mantenna ngeusian beungeut bumi ku ni'mat; sareng sawarga dina hirup anu langgeng salawasna, kalayan sadaya kaéndahanana, mangrupikeun hiji tajalli rohmat-Na. Ku beungkeutan Sadérék ka Mantenna kalayan iman, wanoh ka Mantenna sareng munajat ku basa teu mampuh dina kasakit, tangtos kasakit Sadérék dina nyorangan sareng jauh ti lembur ieu narik paningal rohmat-Na ka Sadérék minangka gaganti sadayana. Ku margi Mantenna aya sareng miara Sadérék, Sadérék kagungan sadayana. Jalma anu sabenerna tetep jauh ti lembur sareng nyorangan nyaéta jalma anu henteu ngabeungkeutkeun diri ka Mantenna ku iman sareng pasrah, atanapi henteu nganggap penting beungkeutanana ka Mantenna. PANAWAR KADUA PULUH OPAT: Hé pangurus jalma gering, anu ngalayanan budak-budak gering anu teu gaduh dosa sareng sepuh anu sapertos budak-budak anu teu gaduh dosa! Di payuneun aranjeun aya hiji dagang aherat anu penting. Kéngingkeun kauntungan dagang éta kalayan sumanget sareng usaha. Kasakit budak-budak anu teu gaduh dosa ngagaduhan seueur hikmah pikeun kahirupan dunyana, sapertos latihan sareng ngalatih badan anu hipu éta, suntik pikeun masihan kakuatan nahan kaributan dunya dina mangsa payun, sareng atikan ti Gusti Rabb. Salian ti éta, parantos tetep numutkeun jalma anu ngartos hakékat yén pahala tina kasakit-kasakit éta — anu sapertos suntik pikeun kahirupan batinna, pikeun ngamurnikeun hirupna, sareng, ngagentos panebus dosa dina jalma déwasa, pikeun kamajuan batinna dina mangsa payun atanapi di aherat — asup kana buku amal bapa sareng indungna, utamana kana lambaran kasaéan indungna, anu ku rusiah kanyaah ngutamakeun séhat budakna tibatan séhat dirina sorangan. Sedengkeun ngurus sepuh, salian ti kénging pahala anu agung, kénging doa aranjeunna — utamana upami aranjeunna bapa sareng indung — ngabagéakeun haténa sareng ngalayanan aranjeunna kalayan satia jadi jalan kana bagja di dunya ieu sareng bagja di aherat. Ieu parantos tetep ku riwayat-riwayat sahih sareng seueur kajadian sajarah. Sapertos anak anu bagja, anu sapinuhna taat ka bapa sareng indungna anu sepuh, ningali lampah anu sami ti anakna, parantos tetep dina seueur kajadian yén, upami anak anu malang nganyenyeri kolotna, salian ti azab aherat, anjeunna ningali hukumanana di dunya ku seueur musibah. Leres, ngurus sepuh sareng jalma anu teu gaduh dosa sanés ngan ukur ngurus barayana sorangan; nanging upami jalma anu iman patepang sareng aranjeunna — ku margi aya duduluran anu sajati ku rusiah iman — sarta jalma gering anu sepuh sareng dihormat éta peryogi anjeunna, ngalayanan kalayan jiwa sareng raga mangrupikeun tungtutan Islam. PANAWAR KADUA PULUH LIMA: Hé sadérék-sadérék anu gering! Upami aranjeun hoyong panawar suci anu kacida mangpaatna, anu jadi ubar pikeun unggal panyakit sareng leres-leres nikmat, mekarkeun iman aranjeun. Nyaéta, ku tobat, istigfar, solat sareng ubudiyah, anggo iman anu janten panawar suci éta sareng ubar anu asalna tina iman. Leres, lantaran kanyaah sareng beungkeutan ka dunya, saolah-olah jalma anu lalawora ngagaduhan hiji badan batin anu gering sareng sagedé dunya. Dina seueur risalah, urang parantos ngabuktikeun kalayan pasti yén iman sakaligus maparin cageur ka badan batin anu sapertos dunya éta, anu pinuh ku raheut sareng tatu lantaran serangan sirna sareng papisah, teras nyalametkeunana tina raheut sareng maparin cageur anu sajati. Pikeun henteu nganyenyeri sirah aranjeun, abdi badé ngaringkeskeun. Ubar iman némbongkeun pangaruhna ku ngalaksanakeun kawajiban fardu sabisa-bisana. Lalawora, hirup nurut kana hawa nafsu, kahoyong nafsu sareng hiburan anu teu sah nyegah pangaruh panawar éta. Ku margi kasakit ngaleungitkeun lalawora, megatkeun napsu sareng nyegah ngudag kasenangan anu teu sah, mangpaatkeun éta. Anggo ubar-ubar suci sareng cahya tina iman anu sajati ku tobat sareng istigfar, ku doa sareng munajat. Mugia Alloh maparin cageur ka aranjeun sareng ngajadikeun kasakit aranjeun panebus dosa, amin, amin, amin... ﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ ﺍﻟَّﺬ۪ﻯ ﻫَﺪٰﻳﻨَﺎ ﻟِﻬٰﺬَﺍ ﻭَﻣَﺎ ﻛُﻨَّﺎ ﻟِﻨَﻬْﺘَﺪِﻯَ لَوْلَٓا ﺍَﻥْ ﻫَﺪٰﻳﻨَﺎ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﻟَﻘَﺪْ ﺟَٓﺎﺀَﺕْ ﺭُﺳُﻞُ ﺭَﺑِّﻨَﺎ ﺑِﺎﻟْﺤَﻖِّ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻚَ لَا ﻋِﻠْﻢَ ﻟَﻨَٓﺎ اِلَّا ﻣَﺎ ﻋَﻠَّﻤْﺘَﻨَٓﺎ ﺍِﻧَّﻚَ ﺍَﻧْﺖَ ﺍﻟْﻌَﻠ۪ﻴﻢُ ﺍﻟْﺤَﻜ۪ﻴﻢُ ﺍَﻟﻠّٰﻬُﻢَّ ﺻَﻞِّ ﻋَﻠٰﻰ ﺳَﻴِّﺪِﻧَﺎ ﻣُﺤَﻤَّﺪٍ ﻃِﺐِّ ﺍﻟْﻘُﻠُﻮﺏِ ﻭَ ﺩَﻭَٓﺍﺋِﻬَﺎ ﻭَ ﻋَﺎﻓِﻴَﺔِ الْاَبْدَانِ ﻭَ ﺷِﻔَٓﺎﺋِﻬَﺎ ﻭَ ﻧُﻮﺭِ الْاَبْصَارِ ﻭَ ﺿِﻴَٓﺎﺋِﻬَﺎ ﻭَ ﻋَﻠٰﻰ ﺍٰﻟِﻪِ ﻭَ ﺻَﺤْﺒِﻪِ ﻭَ ﺳَﻠِّﻢْ