Lem'a Kadua Puluh Lima

Risalah Kanggo Nu Udur · hlm. 1

(Dua puluh lima ubar)

(Diserat salaku salap, panglipur, resép maknawi, panganjang ka nu udur (iyâdatul-marîdh), sareng ucapan “mugi énggal damang” kanggo para nu udur.)

Pépéling sareng Paneda Hapunten

Resép maknawi ieu diserat kalayan gancang nu ngaleuwihan sadaya seratan sim kuring nu séjénna; sareng — béda ti kabiasaan umum — margi teu kapendak waktos kanggo ngoréksi sareng nalungtik kalayan taliti, éta ngan sakali dititénan, gancang pisan sapertos nyeratna. Janten, éta tetep pabaliut, sapertos corétan nu munggaran. Kanggo henteu ngaruksak — ku kasenian sareng ku katalitian — lintasan-lintasan nu sumping kana kalbu sacara fitri, sim kuring henteu ningali perluna nalungtik deui. Mugi para nu maos, pangpangna nu udur, ulah ngaraos teu genah atanapi ngunek-ngunek ku sabagian ungkara nu kirang ngeunah, atanapi ku kecap-kecap sareng ungkapan nu abot; sareng mugi ngadoakeun sim kuring.

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ

اَلَّذ۪ينَ اِذَٓا اَصَابَتْهُمْ مُص۪يبَةٌ قَالُٓوا اِنَّا لِلّٰهِ وَاِنَّٓا اِلَيْهِ رَاجِعُونَ ٭ وَالَّذ۪ي هُوَ يُطْعِمُن۪ي وَيَسْق۪ينِ ٭ وَاِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْف۪ينِ

Dina Lem'a ieu, sim kuring nerangkeun sacara ringkes dua puluh lima ubar nu tiasa janten panglipur nu sajati sareng salap nu mangpaat kanggo para nu katarajang musibah sareng nu udur — nu ngawangun sabagian ti sapuluh bagian umat manusa.

UBAR KAHIJI:

Hé nu udur nu teu walakaya! Ulah salempang, sing sabar. Panyawat anjeun téh sanés kasusah kanggo anjeun, malah mangrupi hiji rupa ubar. Margi umur téh hiji modal nu terus lumangsung mios; upami teu ngahasilkeun buah, tangtos mubadir. Sareng upami dilangkungan kalayan senang tur lalai, gancang pisan lésotna. Panyawat téh ngajantenkeun modal anjeun ngabuahan kalayan kauntungan nu ageung. Sareng deui, panyawat henteu ngantep umur gancang ngaliwat; ditahan, dipanjangkeun — dugi ka umur éta masihan buahna heula, nembé ngantunkeun sareng mios. Nya kitu, salaku isyarat kana panjangna umur ku panyawat, paribasa ieu jadi kawentar dina létah manusa: “Waktos musibah téh panjang pisan, sedengkeun waktos senang téh pondok pisan.”

UBAR KADUA:

Hé nu udur nu teu sabar! Sing sabar, malah kedah sukuran. Panyawat anjeun ieu tiasa ngajantenkeun unggal menit umur anjeun sami hargana sareng hiji jam ibadah. Margi ibadah téh aya dua rupa. Nu kahiji ibadah musbat, nyaéta ibadah nu parantos kamashur sapertos solat sareng paneda. Nu séjénna ibadah manfi, nyaéta: ku perantawis panyawat sareng musibah, nu katarajang musibah ngaraos teu walakaya sareng lemahna diri; anjeunna nyalindung ka Gusti Khâliq Rahîm-Na, sasambat; teras kénging ibadah maknawi nu ihlas, taya riya. Leres, aya riwayat-riwayat sahih nu nyebatkeun yén umur nu dilangkungan ku panyawat téh diitung ibadah pikeun mu'min, kalayan sarat henteu humandeuar ka Alloh. Malah, ku riwayat sahih sareng ku kasyf nu sidik parantos tetep: panyawat sameunit ti sawatara nu udur nu sabar tur sukuran téh sami sareng hiji jam ibadah; sareng sameunit ti sawatara jalmi kamil téh sami sareng ibadah sadinten. Ku kituna, ka panyawat nu ngajantenkeun sameunit umur anjeun sami sareng sarébu menit tur maparin umur panjang ka anjeun, ulah humandeuar, tapi kedah nganuhunkeun.

UBAR KATILU:

Hé nu udur nu teu kiat nanggung!

Yén manusa sumping ka dunya ieu sanés kanggo suka-suka sareng nyeuseup kani'matan — éta disaksian ku terus-terusan angkatna nu sarumping, ku sepuhna para nonoman, sareng ku terus-terusan kagulungna manusa dina sirna sareng paturay. Sareng deui, sanaos manusa téh mahluk hirup nu pangsampurnana, nu pangluhurna, sareng nu pangbeungharna dina pakakas-pakakasna — malah tiasa disebat rajana sadaya nu hirup — nanging ku margi mikiran kani'matan nu tos kalangkung sareng balai nu bakal datang, manusa ngalangkungan hirup nu pinuh ku kasedih sareng kacapé, dina darajat nu langkung handap batan sato. Janten, manusa sumping ka dunya ieu sanés ngan kanggo hirup ngeunah sareng ngalangkungan umur kalayan senang tur suka. Malah manusa nu nyepeng modal nu ageung téh sumping ka dieu kanggo usaha dagang, kanggo ngudag kabagjaan hirup nu langgeng tur salamina. Ari modal nu dipasrahkeun kana panangan manusa téh nyaéta umur. Upami teu aya panyawat, kadamangan sareng kawarasan bakal ngadatangkeun kalalaian (gaflah), ngajantenkeun dunya katingal ngeunah, sareng ngalalikeun kana aherat. Manusa teu hoyong ngaéling-ngéling kubur sareng pati, sarta modal umurna dibalanjakeun mubadir taya gunana. Sabalikna, panyawat téh ngadadak muka panonna. Ka awak sareng jasadna, panyawat nyaurkeun: “Anjeun sanés mahluk nu moal maot; anjeun sanés nu diantep taya nu ngurus; anjeun gaduh tugas. Antepkeun kaadigungan, pikiran Nu Nyiptakeun anjeun, sing terang yén anjeun bakal mulih ka kubur — kitu kedahna nyayagikeun diri.” Nya kitu, tina sudut pandang ieu panyawat téh hiji panasihat nu teu weléh jujur sareng hiji mursyid nu ngélingan. Ku kituna, ka panyawat téh sanés kedah humandeuar, malah dina sisi ieu kedah nganuhunkeun; sareng upami karaosna abot teuing, kedah neneda kasabaran.

UBAR KAOPAT:

Hé nu udur nu resep humandeuar! Hak anjeun téh sanés humandeuar, nanging sukuran sareng sabar. Margi awak anjeun, anggahota anjeun, sareng pakakas-pakakas anjeun téh sanés kagungan anjeun. Anjeun henteu ngadamel éta sadaya, teu ogé mésér ti pabrik-pabrik séjén. Janten, éta téh milik nu séjén. Nu Ngagaduhan éta sadaya ngalakukeun tasarruf dina milik-Na sakumaha nu dikersakeun. Sakumaha nu parantos disebatkeun dina Kalimah Kadua Puluh Genep: upamina, aya hiji seniman nu beunghar pisan tur pinunjul pisan; kanggo némbongkeun kasenianana nu éndah sareng kabeungharanana nu mahal, seniman éta nyandak hiji jalmi miskin sina ngalakonan tugas jadi modél; kalayan mayar upah, dina waktos ngan sajam, dianggokeun ka éta jalmi miskin hiji baju sareng hiji jubah nu dihias ku permata tur diput kalayan seni nu luar biasa. Seniman éta digawé dina éta baju sareng masihan rupa-rupa posisi ka nu maké. Kanggo némbongkeun rupa-rupa kasenianana nu ajaib, éta baju digunting, dirobih, dipanjangan, dipondokan. Naha éta jalmi miskin nu diupahan téh gaduh hak nyarios ka seniman éta: “Anjeun nyusahkeun abdi; ku posisi ngeluk sareng nangtung nu dipasihkeun ka abdi, anjeun nyiksa abdi; ku ngagunting sareng mondokkeun baju nu ngajantenkeun abdi kasép ieu, anjeun ngaruksak kaéndahan abdi”? Naha manéhna tiasa nyebat: “Anjeun teu gaduh karunya, teu gaduh insaf”? Nya sapertos misil ieu pisan: hé nu udur! Gusti Sâni' Dzul-Jalâl, kanggo némbongkeun ukiran-ukiran asma-Na nu husna, muterkeun anjeun dina rupa-rupa kaayaan sareng ngarobih anjeun dina rupa-rupa posisi — dina baju jasad nu ku Mantenna dianggokeun ka anjeun, nu dihias ku parasaan-parasaan nurani sapertos panon, ceuli, akal, sareng kalbu. Sakumaha anjeun uninga kana asma Razzâq-Na ku margi lapar, mangka uningaan ogé asma Syâfî-Na ku margi panyawat anjeun. Margi kanyeri sareng musibah némbongkeun hukum-hukum sabagian asma-Na, dina éta sadaya aya kilat-kilat cahya tina hikmah sareng sorot-sorot tina rohmat; sareng dina éta sorot-sorot aya seueur kaéndahan. Upami aling-aling (hijab) dibuka, di pengkereun aling-aling panyawat nu ku anjeun dipikasieun tur dipikaijid téh bakal kapendak harti-harti nu éndah tur pikaresepeun.

UBAR KALIMA:

Hé nu udur nu katarajang panyakit! Dina jaman ieu, tina pangalaman sim kuring parantos ngahasilkeun kayakinan yén panyawat téh pikeun sawatara jalmi mangrupi ihsan Ilahi, hiji hadiah Rahmani. Salami dalapan salapan taun ieu, sanaos sim kuring teu pantes, sawatara nonoman parantos tepang sareng sim kuring nyuhunkeun didoakeun ku margi panyawatna. Sim kuring nengetan: unggal nonoman nu udur nu kapendak ku sim kuring téh mimiti mikiran aheratna, béda ti nonoman-nonoman séjén. Teu aya deui mabok kanonoman. Anjeunna tiasa nyalametkeun dirina — dina hiji darajat — tina hawa napsu kasatoan nu aya dina kalalaian. Sim kuring ogé niténan, sarta sim kuring ngélingan yén panyawatna nu masih tiasa ditanggung téh mangrupi ihsan Ilahi. Sim kuring sok nyarios: “Sadérék, sim kuring henteu nangtang panyawat anjeun ieu; sim kuring henteu ngaraos welas tur karunya ka anjeun ku margi panyawat, dugi ka kedah ngadoakeun anjeun. Usahakeun sabar dugi ka panyawat éta ngahudangkeun anjeun sagemblengna; sareng saparantos panyawat éta réngsé tugasna, insya Alloh Gusti Khâliq Rahîm bakal maparin kadamangan ka anjeun.” Sareng sim kuring sok nyarios deui: “Sabagian ti babaturan saumur anjeun, ku margi balai kadamangan, tigebrus kana kalalaian, ninggalkeun solat, teu mikiran kubur, poho ka Alloh; ku kasenangan lahiriah tina hirup dunya nu ngan sajam, maranéhna ngoyagkeun, ngarempak, malah tiasa jadi ngaruksak hirup langgengna nu teu aya watesna. Ari anjeun, ku panon panyawat, ningali kubur anjeun — tempat nu pasti bakal disumpingan — sareng tempat-tempat ukhrawi di pengkereunana; sarta anjeun tumindak luyu sareng éta. Janten, panyawat pikeun anjeun téh hiji kadamangan; sedengkeun kadamangan dina sabagian babaturan saumur anjeun téh hiji panyawat.”