Lem'a Kadua
ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ ﺍِﺫْ ﻧَﺎﺩٰﻯ ﺭَﺑَّﻪُ ﺍَﻧّ۪ﻰ ﻣَﺴَّﻨِﻰَ ﺍﻟﻀُّﺮُّ ﻭَﺍَﻧْﺖَ ﺍَﺭْﺣَﻢُ ﺍﻟﺮَّﺍﺣِﻤ۪ﻴﻦَ Munajat Kangjeng Nabi Ayyub 'alaihis-salâm ieu, pahlawan kasabaran, parantos kabuktian sareng aya pangaruhna. Nanging, dina munajat urang, ku nyutat tina ayat, urang kedah ngucapkeun ﺭَﺏِّ ﺍِﻧّ۪ﻰ ﻣَﺴَّﻨِﻰَ ﺍﻟﻀُّﺮُّ ﻭَﺍَﻧْﺖَ ﺍَﺭْﺣَﻢُ ﺍﻟﺮَّﺍﺣِﻤ۪ﻴﻦَ. Ringkesan kisah Kangjeng Nabi Ayyub 'alaihis-salâm anu kawentar nyaéta: Sanaos anjeunna lami aya dina seueur raheut sareng tatu, ku ngémutan ganjaran anu agung tina panyakit éta, anjeunna tetep tabah kalayan kasabaran anu sampurna. Teras, nalika cacing anu muncul tina raheutna ngaganggu haté sareng létahna, anu janten tempat dzikir sareng makrifat Ilahi, anjeunna ngémutan yén tugas ubudiyahna bakal kaganggu. Kanggo ubudiyah ka Alloh, sanés kanggo kasenangan dirina, anjeunna munajat: «Yâ Rabb! Kasusah parantos ngarampa abdi, ngaganggu dzikir abdi ku létah sareng ubudiyah abdi ku haté.» Gusti Alloh nampi munajat anu ihlas, beresih, tanpa pamrih, sareng ngan pikeun Alloh éta kalayan cara anu kacida pikahélokeunana. Mantenna maparin séhat anu sampurna sareng ngajadikeun anjeunna nampi rupa-rupa welas asih-Na. Dina Lem'a ieu aya lima pangajaran anu lemes. PANGAJARAN LEMES KAHIJI: Sarimbag sareng raheut sareng panyakit lahir Kangjeng Nabi Ayyub 'alaihis-salâm, urang gaduh panyakit batin, ruhani, sareng haté. Upami jero urang dibalik ka luar sareng luar ka jero, urang bakal katingali langkung seueur raheut sareng langkung gering tibatan Kangjeng Nabi Ayyub. Sabab unggal dosa anu urang lakukeun sareng unggal rasa mamang anu lebet kana pikiran urang muka raheut dina haté sareng roh urang. Raheut Kangjeng Nabi Ayyub 'alaihis-salâm ngancam hirup dunyana anu kacida pondokna. Raheut ruhani urang ngancam hirup langgeng urang anu kacida panjangna. Urang sarebu kali langkung peryogi kana munajat Eyyüb éta tibatan anjeunna. Hususna, sakumaha cacing anu muncul tina raheut anjeunna ngaganggu haté sareng létahna, raheut anu asalna tina dosa sareng waswas katut rasa mamang anu timbul tina raheut éta ogé, na'ûdzu billâh, ngaganggu jero haté urang anu janten tempat iman sareng ngarusak iman. Éta ogé ngaganggu kasenangan ruhani létah, anu janten juru basa iman, ngajauhkeunana tina dzikir kalayan rasa geuleuh, tuluy ngajadikeunana cicing. Leres, dosa nyerep kana haté, ngapoékkeunana terus-terusan sareng ngajadikeunana teuas dugi ka cahya iman kaluar. Dina unggal dosa aya hiji jalan ka kufur. Upami dosa éta henteu gancang dipupus ku istighfar, éta ngegel haté minangka oray ruhani alit, langkung ti batan cacing. Upamana, jalma anu ngalakukeun dosa matak éra sacara rusiah, nalika kacida éra upami batur uninga, ngarasa yén ayana malaikat sareng mahluk ruhani kacida ngabeuratkeunana. Ku hiji tanda anu alit, anjeunna hoyong mungkir aranjeunna. Kitu ogé, jalma anu ngalakukeun dosa gedé anu nyababkeun azab naraka, upami henteu ngajaga dirina ku istighfar nalika ngadangu ancaman naraka, ku sabab sakabéh jiwana mikahayang supaya naraka teu aya, hiji tanda alit sareng hiji rasa mamang méré kawani pikeun mungkir naraka. Kitu ogé, jalma anu henteu ngalaksanakeun solat fardu sareng tugas ubudiyah, anu ngarasa sedih ku teguran ti hiji pamingpinna anu alit lantaran hiji tugas alit anu teu dilaksanakeun, ngarasa kacida kasusahna ku kedulna dina ngalaksanakeun fardu ngalawan timbalan anu diulang-ulang ti Gusti Sulthân anu ngawasa ti azal dugi ka abadi. Tina kasusah éta, anjeunna mikahayang sareng dina batinna nyarios: «Mugia waé tugas ubudiyah éta teu aya.» Tina kahayang éta hudang hiji kahayang pikeun mungkir, anu ngandung bau mumusuhan ka Alloh dina batin. Upami hiji rasa mamang ngeunaan ayana Alloh lebet kana haté, anjeunna condong nyekel éta sapertos dalil anu pasti. Panto cilaka anu gedé kabuka pikeun anjeunna. Jalma anu cilaka éta henteu uninga yén, bari tugas ubudiyah ngan nyababkeun kasusah anu kacida alitna, ku mungkir anjeunna ngajadikeun dirina sasaran jutaan kasusah ruhani anu langkung pikasieuneun tibatan kasusah éta. Anjeunna nyingkahan ngegelna laleur, tuluy nampi ngegelna oray. Sareng saterasna… Bandingkeun sareng tilu conto ieu supaya rusiah ﺑَﻞْ ﺭَﺍﻥَ ﻋَﻠٰﻰ ﻗُﻠُﻮﺑِﻬِﻢْ kahartos. PANGAJARAN LEMES KADUA: Sakumaha dipedar ngeunaan rusiah papasten dina Kalimah Kadua Puluh Genep, dina musibah sareng panyakit, manusa henteu gaduh hak pikeun ngedalkeun kaluh tina tilu segi. Segi Kahiji: Gusti Alloh ngajadikeun pakean wujud anu Mantenna pakékeun ka manusa minangka tempat némbongkeun seni-Na. Mantenna parantos ngajadikeun manusa hiji modél; dina modél éta Mantenna motong, ngagunting, ngagentos, sareng ngarobih pakean wujud, sarta némbongkeun tajalli tina rupa-rupa Asma-Na. Sakumaha Asma Gusti Syâfî merlukeun panyakit, Asma Gusti Razzâq ogé merlukeun lapar. Sareng saterasna… ﻣَﺎﻟِﻚُ ﺍﻟْﻤُﻠْﻚِ ﻳَﺘَﺼَﺮَّﻑُ ﻓ۪ﻰ ﻣُﻠْﻜِﻪ۪ ﻛَﻴْﻒَ ﻳَﺸَٓﺎﺀُ Segi Kadua: Ku musibah sareng panyakit, hirup janten beresih, ngahontal sampurna, kéngingkeun kakuatan, maju, ngahasilkeun buah, langkung sampurna, sareng ngalaksanakeun tugas kahirupan. Hirup anu ngan ukur tetep dina ranjang istirahat anu sarua langkung caket kana teu aya, anu mangrupa kagoréngan murni, tibatan kana wujud, anu mangrupa kasaéan murni, sarta nuju kana teu aya éta. Segi Katilu: Ieu tempat dunya téh médan ujian sareng tempat khidmah; sanés tempat pikeun nikmat, upah, sareng ganjaran. Kusabab ieu tempat khidmah sareng tempat ubudiyah, panyakit sareng musibah, kalayan sarat henteu ngaganggu agama sareng disanghareupan ku sabar, kacida cocogna sareng khidmah katut ubudiyah éta, sareng méré kakuatan. Lantaran unggal jamna dijadikeun sarupa hiji dinten ibadah, anu diperyogikeun téh sukur, sanés kaluh. Leres, ibadah aya dua bagian: Hiji bagian positip, hiji deui négatip. Bagian positip parantos dipikaterang. Sedengkeun bagian négatip nyaéta jalma anu katarajang musibah, ku panyakit sareng musibah, ngarasa lemah sareng henteu mampuh, teras nyanghareup ka Rabb-na, Gusti Rahîm, kalayan nyalindung; ngémutan Mantenna, neda ka Mantenna, sareng ngalaksanakeun ubudiyah anu ihlas. Riya moal tiasa lebet kana ubudiyah ieu; éta ihlas. Upami anjeunna sabar, ngémutan ganjaran musibah, sareng sukur, dina waktos éta unggal jamna janten sarupa hiji dinten ibadah. Umurna anu pondok janten umur panjang. Malah aya anu unggal menitna janten sarupa hiji dinten ibadah. Abdi ogé kantos kacida hariwangna kana panyakit anu pikasieuneun ti hiji sadérék aherat abdi, namina Muhacir Hâfız Ahmed. Haté abdi dipapatahan: «Ucapkeun wilujeng ka anjeunna. Unggal menitna janten sarupa hiji dinten ibadah.» Mémang anjeunna sukur dina kasabaran. PANGAJARAN LEMES KATILU: Sakumaha anu parantos urang pedar dina hiji-dua Kalimah: Upami unggal manusa ngémutan hirupna anu kaliwat, bakal muncul dina haté sareng létahna boh «ah» boh «oh». Hartina, anjeunna boh kaduhung boh ngucapkeun «Alhamdulillâh». Anu nyababkeun kaduhung nyaéta nyeri ruhani anu timbul tina leungitna sareng pisahna nikmat jaman baheula. Sabab, leungitna nikmat téh nyeri. Kadang-kadang nikmat samentara nyababkeun nyeri anu terus-terusan. Ngémutanana muka deui nyeri éta sareng ngucurkeun kaduhung. Nikmat ruhani anu langgeng, anu timbul tina leungitna nyeri samentara anu dilakonan dina hirupna anu kaliwat, ngajadikeun anjeunna ngucapkeun «Alhamdulillâh». Sareng kaayaan fitri ieu, upami anjeunna ngémutan pahala sareng ganjaran aherat anu janten hasil musibah, sareng yén ku musibah umur pondokna janten sarupa umur panjang, anjeunna bakal sukur langkung ti batan ngan sabar. Anjeunna kedah ngucapkeun "Alhamdulillâhi 'alâ kulli hâl siwal-kufri wad-dhalâl". Aya ungkara anu kawentar: «Waktos musibah téh panjang.» Leres, waktos musibah téh panjang. Nanging, sanés panjang ku sabab susah sapertos anu umumna disangka ku jalma réa; éta panjang lantaran méré hasil kahirupan sapertos umur panjang. PANGAJARAN LEMES KAOPAT: Sakumaha dipedar dina Tingkat Kahiji Kalimah Kadua Puluh Hiji: Upami manusa henteu nyebarkeun kakuatan sabar anu dipaparin ku Gusti Alloh kana jalan sangkaan, éta tiasa cekap pikeun nyanghareupan unggal musibah. Nanging, ku kakawasaan sangkaan, ku manusa lalawora, sareng ku nganggap hirup anu fana minangka langgeng, anjeunna nyebarkeun kakuatan sabarna ka mangsa kaliwat sareng mangsa nu bakal datang. Ku kituna, sabarna henteu cekap pikeun musibah ayeuna, tuluy anjeunna mimiti ngedalkeun kaluh. Saolah-olah, hâsyâ, anjeunna ngawadulkeun Gusti Alloh ka manusa. Anjeunna ngedalkeun kaluh ku cara anu kacida henteu adilna sareng sapertos anu gélo, sarta némbongkeun teu sabar. Sabab unggal dinten anu kaliwat, upami éta musibah, kasusahna parantos leungit sareng anu tinggal téh katenanganana; nyerina parantos leungit sareng anu tinggal téh nikmat tina leungitna éta; kasusahna parantos kaliwat sareng anu tinggal téh pahalana. Ku sabab éta, anu diperyogikeun sanés kaluh, nanging sukur kalayan ngaraos nikmat. Anu diperyogikeun sanés ambek ka éta, nanging mikanyaah éta. Ku musibah, umurna anu fana sareng kaliwat janten sarupa hiji jinis umur anu langgeng sareng bagja. Ngémutan nyeri dina mangsa éta ku sangkaan sareng nyebarkeun sabagian kasabaranna ka dinya téh kalakuan anu gélo. Sedengkeun dinten-dinten nu bakal datang, kusabab tacan datang, ngémutan ti ayeuna panyakit atanapi musibah anu bakal ditanggung dina waktos éta, némbongkeun teu sabar, sareng ngedalkeun kaluh téh bodo. Ngucapkeun «Isukan, pagéto abdi bakal lapar sareng halabhab», tuluy dinten ayeuna terus-terusan nginum cai sareng tuang roti téh kacida bodo sareng gélo. Kitu ogé, ngémutan musibah sareng panyakit dina dinten nu bakal datang, anu ayeuna tacan aya, ngarasa nyeri ku éta ti ayeuna, némbongkeun teu sabar, sareng nganiaya dirina tanpa aya kapaksaan téh kabodoan anu ngaleungitkeun pantesna anjeunna nampi kanyaah sareng welas asih. Cindekna: Sakumaha sukur nambahan ni'mat, ngeluh ogé nambahan musibah sareng ngaleungitkeun pantesna nampi welas asih. Dina taun kahiji Perang Dunya Kahiji, di Erzurum, aya hiji jalma anu diberkahan katarajang panyakit anu pikasieuneun. Abdi ngadeuheus ka anjeunna. Anjeunna nyarios ka abdi kalayan kaluh anu nyeri: «Saratus peuting abdi henteu tiasa ngagolérkeun sirah dina bantal sareng mondok.» Abdi kacida karunya. Ujug-ujug aya hiji pamikiran muncul, sareng abdi nyarios: "Sadérék, saratus dinten anu susah sareng parantos kaliwat téh ayeuna sarupa saratus dinten anu gumbira. Ulah ngémutan éta teras ngedalkeun kaluh; tingali éta teras sukur. Dinten-dinten nu bakal datang tacan datang. Percanten kana rohmat Rabb Sadérék, Gusti Rahmân Nu Rahîm. Ulah ceurik sateuacan diteunggeul, ulah sieun kana anu teu aya, ulah masihan warna wujud kana anu tacan aya. Émutan jam ieu; kakuatan sabar Sadérék cekap pikeun jam ieu. Ulah sapertos panglima anu gélo: Nalika kakuatan musuh dina jangjang kénca parantos ngagabung kana jangjang katuhuna sareng janten kakuatan anyar pikeun anjeunna, sedengkeun jangjang katuhu musuh dina sisi kéncana tacan datang, anjeunna malah nyebarkeun kakuatan puseurna ka katuhu sareng ka kénca, nyésakeun puseur anu lemah, dugi ka musuh ngancurkeun puseur ku kakuatan anu alit pisan." Abdi nyarios: "Sadérék, ulah sapertos anjeunna; kumpulkeun sakabéh kakuatan Sadérék pikeun nyanghareupan jam ieu. Émutan rohmat Ilahi sareng ganjaran aherat, sareng yén umur Sadérék anu fana sareng pondok dirobih janten panjang sareng langgeng. Gentos kaluh anu nyeri ieu ku sukur anu matak bungah." Anjeunna ogé janten lega pisan, teras nyarios: «Alhamdulillâh, panyakit abdi turun tina sapuluh janten hiji.» PANGAJARAN LEMES KALIMA: Aya tilu pasualan. Pasualan Kahiji: Musibah anu sajati sareng musibah anu ngabahayakeun nyaéta musibah anu ngaganggu agama. Tina musibah agama, urang kedah salawasna nyalindung ka payuneun Alloh sareng ngajerit neda pitulung. Nanging, musibah anu henteu ngaganggu agama, ditingali tina hakékatna, sanés musibah. Sabagianna nyaéta panginget ti Gusti Rahmân. Sakumaha pangangon ngalungkeun batu ka domba-dombana anu nyasar ka sawah batur, sarta domba-domba éta ngarasa tina batu éta yén éta panginget pikeun nyalametkeun aranjeunna tina kalakuan anu ngarugikeun, tuluy balik kalayan resep, seueur musibah lahir ogé mangrupakeun panginget sareng pépéling Ilahi. Sabagianna mangrupa panghapus dosa, sareng sabagianna ngabuyarkeun lalawora, méré uninga kana kalemahan sareng henteu mampuhna manusa, sarta méré hiji jinis rasa aya di payuneun Alloh. Jinis musibah anu mangrupa panyakit, sakumaha anu parantos disebat, sanés musibah, nanging perhatian Rabbani sareng ngabersihkeun. Aya dina riwayat: «Sakumaha buah-buahan ragrag nalika tangkal anu buahna parantos asak digoyangkeun, dosa-dosa ogé murag ku ngageterna muriang.» Dina munajatna, Kangjeng Nabi Ayyub 'alaihis-salâm henteu neda kanggo kasenangan dirina; anjeunna neda cageur kanggo ubudiyah nalika panyakitna ngahalangan dzikir ku létah sareng tafakur ku haté. Ku munajat éta, maksad urang anu kahiji kedah neda cageurna raheut batin sareng ruhani anu asalna tina dosa. Kanggo panyakit jasmani, urang tiasa nyalindung nalika éta ngahalangan ubudiyah. Nanging, urang kedah nyalindung kalayan ngarendahkeun diri sareng neda pitulung, sanés ku cara ngabantah sareng ngedalkeun kaluh. Kusabab urang rido kana rububiyah-Na, urang kedah rido kana naon anu dipaparin ku Mantenna tina rububiyah éta. Ngucapkeun «Ah! Aduh!» sareng ngedalkeun kaluh ku cara anu ngandung bantahan kana qada sareng papasten-Na nyaéta hiji jinis nyempad papasten sareng nuduh sipat welas asih-Na. Anu nyempad papasten neunggeulkeun sirahna kana landesan beusi, tuluy meupeuskeunana. Anu nuduh rohmat bakal teu kénging rohmat. Sakumaha ngagunakeun leungeun anu peupeus pikeun males dendam ngajadikeun peupeusna langkung parah, jalma anu katarajang musibah sareng nyanghareupanana ku kaluh anu ngabantah sareng kahariwang ogé ngajadikeun musibahna dua kali lipet. Pasualan Kadua: Musibah jasmani beuki gedé nalika dianggap gedé, sareng beuki alit nalika dianggap alit. Upamana, dina peuting aya hiji kalangkang muncul di payuneun manusa. Beuki dipaliré, beuki ngagedéan; upami henteu dipaliré, éta ngaleungit. Sakumaha ngaganggu nyiruan anu nyerang ngajadikeun seranganana langkung seueur, sareng henteu maliréna ngajadikeun aranjeunna paburencay, musibah jasmani ogé beuki gedé nalika ditingali kalayan penting sareng dianggap gedé. Ku kahariwang, musibah éta nembus tina awak sareng ngakar ogé dina haté, ngahasilkeun musibah ruhani; éta ngandelkeun musibah ruhani éta sareng terus lumangsung. Nalika anjeunna ngaleungitkeun kahariwang ku rido kana qada sareng tawakal, sapertos motong akar tangkal, musibah jasmani beuki hampang, tuluy garing sareng leungit sapertos tangkal anu akarna dipotong. Kanggo ngedalkeun hakékat ieu, abdi kantos nyarios kieu: Eureun ngajerit, hé nu teu walakaya, tawakal nalika katarajang bala. Uninga yén ngajerit téh bala dina bala, kasalahan dina bala. Upami anjeun parantos mendakan Nu maparin bala, uninga yén éta bala dina kabungah sareng paparin. Upami henteu mendakan Mantenna, uninga yén sakabéh dunya téh bala dina kasusah sareng sirna. Nalika bala saeusi jagat aya di luhur sirah anjeun, naha ngajerit lantaran bala anu alit? Hayu tawakal! Ku tawakal, seuri dina raray bala, supados éta ogé seuri. Nalika éta seuri, éta beuki alit sareng robih. Sakumaha dina perjuangan, ku seuri ka musuh anu pikasieuneun, mumusuhan robih janten akur sareng pasulayan janten heureuy, sarta mumusuhan beuki alit sareng leungit, nyanghareupan musibah ku tawakal ogé kitu. Pasualan Katilu: Unggal jaman gaduh katangtuanna. Dina jaman lalawora ieu, musibah parantos robih wangunna. Dina sababaraha waktos sareng pikeun sababaraha jalma, bala téh sanés bala, nanging paparin Ilahi. Ku sabab abdi ningali jalma gering sareng jalma-jalma séjén anu katarajang musibah dina jaman ieu minangka jalma anu bagja, kalayan sarat musibahna henteu ngarampa agama, éta henteu nimbulkeun pamikiran ka abdi pikeun ngalawan panyakit sareng musibah, atanapi nimbulkeun rasa karunya ka aranjeunna. Sabab saha waé nonoman gering anu ngadeuheus ka abdi, abdi ningali anjeunna, dibandingkeun sareng sasamana, gaduh hiji darajat patalian kana tugas agama sareng aherat. Tina éta, abdi ngartos yén pikeun jalma sapertos kitu, jinis panyakit éta sanés musibah, nanging hiji jinis ni'mat Ilahi. Sabab, sanaos panyakit éta nyababkeun kasusah kana hirup dunyana anu fana sareng pondok pisan, éta aya mangpaatna pikeun hirup langgengna sareng janten sarupa ibadah. Upami anjeunna séhat, ku mabokna mangsa ngora sareng kahirupan jaman anu nurut kana hawa nafsu, tangtos anjeunna moal tiasa ngajaga kaayaan nalika gering; anjeunna malah bakal ngalungkeun dirina kana hirup nurut kana hawa nafsu.
Panutup
Kanggo némbongkeun kudrat-Na anu teu kawates sareng rohmat-Na anu taya tungtungna, Gusti Alloh parantos nempatkeun dina manusa henteu mampuh anu teu kawates sareng kabutuhan anu taya tungtungna. Kanggo némbongkeun hiasan Asma-Na anu teu kawates, Mantenna ogé nyiptakeun manusa ku cara anu ngajadikeun anjeunna sarupa mesin: Sakumaha tiasa ngaraos nyeri ku cara anu teu kawates, anjeunna ogé tiasa ngaraos nikmat ku cara anu teu kawates. Dina mesin manusa éta aya ratusan pakakas. Unggal-unggalna gaduh nyeri, nikmat, tugas, sareng ganjaran anu béda. Saolah-olah sakabéh Asma Ilahi anu tajalli dina alam, anu mangrupa manusa agung, ogé sacara umum gaduh tajalli dina manusa, anu mangrupa alam alit. Sakumaha perkara anu mangpaat sapertos séhat, karaharjaan, sareng nikmat ngajadikeun anjeunna ngucapkeun sukur sareng ngadorong mesin éta kana tugasna tina seueur segi, manusa ogé janten sapertos pabrik sukur. Kitu ogé, ku musibah, panyakit, nyeri, sareng gangguan séjén anu ngahudangkeun sareng ngagerakkeun, Mantenna ngagerakkeun sareng ngahudangkeun roda-roda séjén tina mesin éta. Mantenna ngajadikeun tambang henteu mampuh, kalemahan, sareng kabutuhan anu dikandung dina hakékat manusa diolah. Mantenna maparin kaayaan nyalindung sareng neda pitulung, sanés ku hiji létah, nanging ku létah unggal anggota awak. Saolah-olah, ku gangguan éta, manusa janten pulpén anu gerak sareng ngandung rébuan pulpén anu béda-béda. Anjeunna nyerat papasten hirupna dina lambaran hirupna atanapi dina Lauhul-Mitsâl, ngadamel hiji pangumuman ngeunaan Asma Ilahi, janten sarupa kasidah anu disusun pikeun ngagungkeun Gusti Subhân, sareng ngalaksanakeun tugas fitrahna.
(Serat anu ditulis ka saurang dokter anu kacida hoyongna kana Risalah-risalah Nur sarta anu hudang ku nalungtik éta.) Wilujeng sumping, duh dokter anu bagja, anu tiasa nangtukeun kasakit dirina sorangan, sobat abdi anu tulus sareng dipikanyaah! Hudangna roh anu ditingalikeun ku serat anjeun anu pinuh ku sumanget pantes nampi ucapan wilujeng. Uninga yén di antara mahluk-mahluk, anu pangluhur ajénna nyaéta kahirupan. Sarta di antara tugas-tugas, anu pangluhur ajénna nyaéta ngalayanan kahirupan. Sarta di antara jasa-jasa kahirupan, anu pangluhur ajénna nyaéta ngusahakeun kahirupan fana robih janten kahirupan anu langgeng. Ari sakumna ajén sareng pentingna kahirupan ieu, tina segi janten siki, awal sareng asal kahirupan anu langgeng. Upami henteu, ngan nempatkeun paningal kana kahirupan fana ieu ku cara anu bakal ngaracun sareng ngaruksak kahirupan langgeng, mangrupa kagéloan sapertos langkung milih kilat sasaat tibatan panonpoé anu langgeng salawasna. Dina paningal hakékat, anu langkung gering ti sasaha nyaéta dokter-dokter anu matérialis sareng lalawora. Upami tiasa nyandak ubar-ubar iman sapertos panawar tina apoték suci Al-Qur'an, aranjeunna bakal ngubaran boh kasakit dirina boh raheut umat manusa, in syâ'allâh. Sakumaha hudangna anjeun ieu bakal janten ubar olés pikeun raheut anjeun, éta ogé ngajantenkeun anjeun ubar pikeun kasakit para dokter. Anjeun ogé uninga, panglipur ruhani pikeun saurang anu gering anu putus harepan, sakapeung langkung mangpaat tibatan sarébu ubar. Padahal saurang tabib anu tilelep dina ranca tabiat nambihan deui hiji poék kana putus harepan anu nyeri jalma gering anu teu daya éta. In syâ'allâh hudangna ieu bakal ngajantenkeun anjeun tabib anu pinuh cahaya sarta dasar panglipur pikeun jalma-jalma teu daya sapertos kitu. Anjeun uninga yén umur pondok, padamelan anu diperyogikeun seueur pisan. Naha upami sapertos abdi anjeun ogé mariksa sirah anjeun, sakumaha seueur hal anu teu diperyogikeun, teu mangpaat, teu penting sarta paéh sapertos tumpukan kai anu bakal dipendakan dina pangaweruh anjeun? Sabab abdi parantos mariksa, mendakan seueur hal anu teu diperyogikeun. Tah, kedah milari jalan ngajantenkeun pangaweruh élmu sareng pangaweruh filsafat éta mangpaat, pinuh cahaya sareng gaduh roh. Anjeun ogé nyuhunkeun hudangna ti Gusti, supados Mantenna ngarahkeun pikiran anjeun demi Gusti Hakîm Dzul-Jalâl, masihan seuneu kana éta kai sarta nyaangan. Mugia pangaweruh élmu anu teu diperyogikeun janten sapertos makrifat ka Gusti anu luhur ajénna. Sobat abdi anu pinter! Haté kacida hoyongna jalma-jalma ti ahli élmu maju, anu sapertos Hulusi Bey dina ngaraos kabutuhanna kana cahaya iman sareng rusiah Al-Qur'an dugi ka darajat kahayang anu kuat. Ogé lantaran Sözler tiasa nyarios sareng nurani anjeun, anggap unggal Kalimah hiji serat ka anjeun, sanés ti pribadi abdi, nanging ti panyuar Al-Qur'an, sarta masing-masing hiji résép ti apoték suci Al-Qur'an. Ku éta buka hiji bunderan paguneman saolah-olah patepang dina kaayaan teu patepang. Ogé iraha anjeun hoyong, nyerat serat ka abdi. Sanaos abdi henteu ngawaler, ulah pundung. Sabab ti kapungkur abdi kacida sakedikna nyerat serat. Malah salami tilu taun, kana seueur serat sadérék abdi, abdi ngan nyerat hiji waleran.
Said Nursî