Tina Kumpulan Risale-i Nur
Risalah pikeun Nu Sepuh
Nu nyerat
Bedîüzzaman Said Nursî
Lem'a Kadua Puluh Genep
Lem'a pikeun Nu Sepuh
Ngandung dua puluh genep harepan sareng pancaran cahya panglipur.
Pépéling:
Sabab abdi nyerat kasusah batin abdi dina awal unggal “harepan” kalayan kacida nyerina dugi ka ngajadikeun aranjeun sedih, nyaéta pikeun némbongkeun pangaruh ubar anu luar biasa anu asalna tina Al-Qur'an Al-Hakîm.
Lem'a anu patali sareng sepuh ieu henteu tiasa ngajaga alusna ungkara lantaran tilu atanapi opat jihat. Kahiji: ku margi patali sareng lalampahan hirup abdi, abdi mios kana mangsa-mangsa éta dina bayangan sareng nyerat dina kaayaan éta, ku kituna ungkarana henteu tiasa ngajaga katartibanna. Kadua: ku margi diserat dina waktos abdi ngaraos kacida capéna saatos solat subuh, sareng kapaksa kedah gancang, aya karuwetan dina ungkarana. Katilu: ku margi teu aya jalma anu tiasa terus-terusan nyerat di gigireun abdi, sareng juru tulis anu aya di gigireun abdi ogé ngagaduhan opat atanapi lima tugas anu patali sareng Risale-i Nur, urang henteu mendakan waktos anu cekap pikeun ngabenerkeunana, ku kituna tetep teu tartib. Kaopat: langsung saatos nyusun ieu, urang duaan capé sareng henteu tiasa mikiran hartina kalayan taliti, teras ngan ukur ngalakukeun koréksi anu kacida deetna, ku kituna tangtos aya kakurangan dina cara ngungkabkeunana. Abdi nyuhunkeun ka para sepuh anu luhur budina pikeun ningali kakurangan ungkara abdi kalayan hampura. Nalika para sepuh anu pinuh berkah, anu henteu dipulangkeun kosong ku rohmat Ilahi, muka panangan ka hadirat Ilahi, mugia aranjeunna ngalebetkeun urang ogé dina doana.
ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ ﻛٓﻬٰﻴٰﻌٓﺺٓ ٭ ﺫِﻛْﺮُ ﺭَﺣْﻤَﺖِ ﺭَﺑِّﻚَ ﻋَﺒْﺪَﻩُ ﺯَﻛَﺮِﻳَّﺎ ٭ ﺍِﺫْ ﻧَﺎﺩٰﻯ ﺭَﺑَّﻪُ ﻧِﺪَٓﺍﺀً ﺧَﻔِﻴًّﺎ ٭ ﻗَﺎﻝَ ﺭَﺏِّ ﺍِﻧّ۪ﻰ ﻭَﻫَﻦَ ﺍﻟْﻌَﻈْﻢُ ﻣِﻨّ۪ﻰ ﻭَﺍﺷْﺘَﻌَﻞَ ﺍﻟﺮَّﺍْﺱُ ﺷَﻴْﺒًﺎ ﻭَﻟَﻢْ ﺍَﻛُﻦْ ﺑِﺪُﻋَٓﺎﺋِﻚَ ﺭَﺏِّ ﺷَﻘِﻴًّﺎ
Lem'a ieu ngandung dua puluh genep harepan.
HAREPAN KAHIJI
Hé sadérék-sadérék sepuh lalaki sareng sadérék-sadérék sepuh awéwé anu dihormat, anu parantos ngahontal umur sampurna! Abdi ogé sepuh sapertos aranjeun. Kalayan hoyong ngajak aranjeun milu dina harepan-harepan anu sakapeung ku abdi kapendak dina mangsa sepuh sareng cahya panglipur dina harepan-harepan éta, abdi badé nyerat sababaraha kaayaan anu parantos karandapan ku abdi. Pancaran cahya anu ku abdi ditingali sareng panto-panto harepan anu ku abdi dipanggihan, tangtos ditingali sareng dibuka saluyu sareng kamampuh abdi anu kurang sampurna sareng ruwet. Insyâ'allâh, kamampuh aranjeun anu beresih sareng tulus bakal ngajadikeun pancaran cahya anu ku abdi ditingali langkung caang, sareng nguatkeun harepan anu ku abdi kapendak. Sumber, tambang sareng cinyusu harepan sareng pancaran cahya anu bakal disebatkeun éta nyaéta iman.
HAREPAN KADUA
Nalika abdi mimiti sepuh, dina hiji dinten usum gugur, waktos asar, abdi ningali dunya tina gunung anu luhur. Ujug-ujug datang ka diri abdi hiji kaayaan anu kacida sénsitipna, sedih sareng poék tina hiji jihat. Abdi ningali yén abdi parantos sepuh, siang ogé parantos sepuh, taun ogé parantos sepuh, dunya ogé parantos sepuh. Di tengah sepuh-sepuh ieu, ku margi waktos papisah sareng dunya sareng jalma-jalma anu ku abdi dipikacinta parantos caket, mangsa sepuh kacida ngaguncangkeun abdi. Ujug-ujug rohmat Ilahi kabuka ku cara anu ngarobih sedih sareng papisah anu sénsitip éta janten harepan anu kuat sareng cahya panglipur anu caang. Leres, hé para sepuh sapertos abdi! Rohmat Gusti Khâliq Nu Rahîm urang, anu ngenalkeun Diri-Na ka urang ku sipat “Ar-Rahmânur-Rahîm” dina saratus tempat dina Al-Qur'an Al-Hakîm, anu terus-terusan ngintunkeun rohmat-Na pikeun ngabantosan mahluk hirup anu nyuhunkeun welas asih di beungeut bumi, anu unggal taun ti alam gaib ngeusian usum semi ku ni'mat sareng hadiah anu teu aya watesna teras nyayagikeunana ka urang anu peryogi rezeki, sareng anu langkung némbongkeun tajalli rohmat-Na saluyu sareng darajat lemah sareng teu mampuh, mangrupikeun harepan anu pangagungna sareng pancaran cahya anu pangkuatna dina mangsa sepuh urang ieu. Mendakan rohmat ieu nyaéta ngabeungkeutkeun diri ku iman ka Gusti Rahmân éta sareng taat ka Mantenna ku ngalaksanakeun kawajiban fardu.
HAREPAN KATILU
Dina hiji waktos, nalika abdi hudang tina mondok wengi mangsa ngora ku isuk mangsa sepuh, abdi ningali diri abdi: badan abdi angkat ka arah kubur sapertos lumpat dina jalan anu mudun. Sapertos ucapan Niyazi-i Mısrî: Unggal dinten hiji batu tina wangunan umur abdi murag ka taneuh,
Jiwa ngagolér lalawora, wangunanna runtuh tanpa kauninga,
badan abdi, anu janten bumi pikeun roh abdi, ogé beuki ruksak ku unggal dinten hiji batuna murag. Harepan sareng angan-angan abdi anu pageuh ngabeungkeutkeun abdi ka dunya mimiti pegat. Abdi ngaraos waktos papisah sareng rerencangan sareng jalma anu ku abdi dipikacinta, anu teu aya watesna, parantos caket. Abdi milarian salep pikeun raheut batin anu kacida jerona sareng katingal teu aya ubarna éta, nanging henteu mendakanana. Sapertos Niyazi-i Mısrî, abdi nyarios deui: Haté hoyong langgengna, Gusti Haqq ngersakeun sirnana karajaan badan abdi,
Abdi katarajang panyakit anu teu aya ubarna, aduh, Luqman ogé henteu uninga,
{(Catetan handap): Nyaéta, sanajan haté abdi kalayan sadaya kakuatanana hoyong langgeng salawasna, hikmah Ilahi nungtut ruksakna badan abdi. Abdi katarajang panyakit anu teu tiasa diubaran, anu Tabib Luqman ogé henteu mendakan panawarna.} Dina waktos éta, ujug-ujug cahya, syafaat sareng hadiah hidayah anu dibawa ka manusa ku Kangjeng Nabi anu agung 'alaihis-salâtu was-salâm, anu janten basa, conto, gambaran, panyeruh sareng wawakil welas asih Ilahi, jadi salep sareng panawar anu saé pikeun raheut anu ku abdi disangka teu tiasa diubaran sareng teu aya watesna éta. Éta ngarobih putus asa abdi anu poék janten harepan anu caang. Leres, hé para sepuh lalaki sareng awéwé anu dihormat, anu ngaraos sepuhna sapertos abdi! Urang nuju mios, henteu aya mangpaatna nipu diri. Ku meremkeun panon, urang moal ditahan di dieu; aya anu dipangindahkeun. Nanging, nagri barzah, anu katingal pinuh ku papisah sareng poék ku sangkaan-sangkaan poék anu asalna tina lalawora sareng sabagian ti jalma anu sasat, mangrupakeun tempat kumpulna rerencangan. Éta alam pikeun patepang deui sareng sadaya rerencangan urang, utamina Habibullah 'alaihis-salâtu was-salâm, anu janten panganteur syafaat pikeun urang. Leres, pribadi Ahmad 'alaihis-salâtu was-salâm éta salami sarébu tilu ratus lima puluh taun, unggal taun janten sultan tilu ratus lima puluh juta manusa, pangatik roh-rohna, guru akal-akalna sareng anu dipikacinta ku haté-haténa. Unggal dinten, dumasar kana rusiah ﺍَﻟﺴَّﺒَﺐُ ﻛَﺎﻟْﻔَﺎﻋِﻞِ, saimbang sareng sadaya amal kasaéan anu dilakukeun ku umatna ditambihkeun kana lambaran kasaéan anjeunna. Anjeunna janten panganteur maksud-maksud Ilahi anu luhur di jagat raya ieu sareng sabab luhurna ajén sadaya anu aya. Sakumaha nalika sumping ka dunya anjeunna ngadawuh, “Ummatî, ummatî,” numutkeun riwayat sahih sareng paningal batin anu leres, nalika di mahsyar sadayana nyarios, “Nafsî, nafsî,” anjeunna ogé ngadawuh deui, “Ummatî, ummatî.” Kalayan pangorbanan anu pangsucina sareng pangluhurna, anjeunna lumpat deui pikeun ngabantosan umatna ku syafaatna. Urang nuju mios ka alam anu parantos didatangan ku jalma sapertos kitu. Urang nuju mios ka alam anu dicaangan ku béntang-béntang jalma suci sareng para wali anu teu aya watesna di sakuriling panonpoé éta. Jalan pikeun lebet kana syafaat anjeunna, ngamangpaatkeun cahyana sareng salamet tina poékna barzah nyaéta nuturkeun sunah anu mulya.
HAREPAN KAOPAT
Dina hiji waktos, ku margi abdi mimiti lebet kana mangsa sepuh, séhat badan abdi, anu ngajadikeun lalawora terus lumangsung, ogé parantos ruksak. Mangsa sepuh sareng kasakit ngahiji nyerang abdi. Ku terus-terusan neunggeul sirah abdi, duanana ngusir mondok abdi. Teu aya ogé beungkeutan sapertos kulawarga sareng harta anu tiasa ngabeungkeutkeun abdi ka dunya. Abdi ningali yén buah modal umur abdi, anu disia-siakeun ku lieurna mangsa ngora, sadayana dosa sareng kasalahan. Abdi ngajerit sapertos Niyazi-i Mısrî, nyarios: Abdi henteu dagang, artos umur jadi sia-sia,
Abdi dongkap kana jalan, nanging sadaya rombongan parantos angkat tanpa kauninga.
Bari ceurik sareng ngarintih abdi ngaléngkah kana jalan, nyorangan sareng asing,
Panon ceurik, dada kaduruk, akal bingung tanpa terang.
Dina waktos éta abdi jauh ti lembur. Abdi ngaraos sedih anu putus asa, hanjakal anu pinuh ku kaduhung sareng kangen anu nyuhunkeun pitulung. Ujug-ujug Al-Qur'an anu mujijat ungkarana sumping ngabantosan. Éta mukakeun panto harepan anu kacida kuatna sareng maparin pancaran cahya panglipur anu sajati, anu tiasa ngaleungitkeun putus asa saratus kali langkung gedé tibatan kaayaan abdi éta sareng ngusir poék-poék éta. Leres, hé para sepuh lalaki sareng awéwé anu dihormat, anu sapertos abdi, beungkeutanana sareng dunya mimiti putus sareng tali-tali anu ngabeungkeutkeunana ka dunya mimiti pegat! Naha mungkin Gusti Shâni' Dzul-Jalâl, anu nyiptakeun dunya ieu sapertos kota sareng karaton anu pangsampurnana sareng pangtartibna, henteu ngadawuh sareng henteu patepang sareng tamu-tamu sareng rerencangan-Na anu pangpentingna di kota sareng karaton éta? Ku margi Mantenna parantos ngadamel karaton ieu kalayan uninga, sareng ngatur sareng ngahiasna kalayan kersa sareng pilihan, tangtos sakumaha Nu Ngadamel uninga, kitu ogé Nu Uninga ngadawuh. Ku margi Mantenna parantos ngajadikeun karaton sareng kota ieu tempat narima tamu sareng tempat dagang anu saé pikeun urang, tangtos bakal aya catetan sareng buku anu mintonkeun hubungan-Na sareng urang sareng naon anu dikersakeun ku Mantenna ti urang. Anu pangsampurnana tina catetan suci éta nyaéta Al-Qur'an anu mujijat ungkarana: mujijat dina opat puluh jihat; unggal menit aya dina létah sahenteuna saratus juta jalma sareng nyebarkeun cahya; unggal aksarana maparin sahenteuna sapuluh pahala sareng sapuluh kasaéan, sakapeung sapuluh rébu, sareng sakapeung ku rusiah Lailatul Qadar, hiji aksarana maparin tilu puluh rébu kasaéan, buah sawarga sareng cahya barzah. Dina ieu kalungguhan, teu aya buku di jagat raya anu tiasa nandingan éta, sareng teu aya saurang ogé anu tiasa mintonkeunana. Ku margi Al-Qur'an anu aya dina panangan urang ieu mangrupikeun kalam sareng dawuh Gusti Khâliq Dzul-Jalâl anu nyiptakeun langit sareng bumi, asalna tina jihat pangriksa-Na anu mutlak, tina jihat agungna kailahian-Na sareng tina sisi rohmat-Na anu nyakup sadayana, éta mangrupikeun tambang rohmat. Cekel pageuh éta. Di jerona aya panawar pikeun unggal panyakit, pancaran cahya pikeun unggal poék sareng harepan pikeun unggal putus asa. Konci harta karun anu langgeng salawasna ieu nyaéta iman sareng pasrah, ngadangu sareng nampi éta, sarta maca éta.
HAREPAN KALIMA
Dina hiji waktos dina awal mangsa sepuh abdi, kalayan hoyong nyingkur, roh abdi milarian reureuh dina nyorangan di Yuşa Tepesi, sisi selat İstanbul. Dina hiji dinten, di pasir anu luhur éta, abdi ningali ka cakrawala sareng sakurilingna. Ku panginget mangsa sepuh, abdi ningali gambaran sirna sareng papisah anu kacida sedih sareng sénsitipna. Tina tempat anu luhur dina dahan kaopat puluh lima tangkal umur abdi, nyaéta taun kaopat puluh lima, abdi ngiderkeun paningal dugi ka lapisan-lapisan handap kahirupan abdi. Abdi ningali yén di handap éta, dina unggal dahan, dina unggal taun, aya layon anu teu aya watesna ti jalma anu ku abdi dipikacinta, anu patali sareng abdi sareng anu ku abdi dipikawanoh. Di tengah kasedih batin anu kacida sénsitipna, anu asalna tina papisah sareng pisahna éta, abdi ngarintih bari mikiran rerencangan anu parantos papisah, sapertos Fuzulî-i Bağdadî: Unggal émut kana patepang sareng anjeun, abdi ceurik,
Salami kénéh aya napas dina badan abdi anu garing, abdi ngajerit.
Bari nyarios kitu, abdi milarian panto panglipur, cahya sareng harepan. Ujug-ujug cahya iman kana aherat sumping ngabantosan. Éta maparin cahya anu moal kantos pareum sareng harepan anu moal kantos pegat. Leres, hé sadérék-sadérék sepuh lalaki sareng sadérék-sadérék sepuh awéwé sapertos abdi! Ku margi aherat aya, sareng ku margi éta langgeng salawasna, sareng ku margi éta langkung éndah tibatan dunya, sareng ku margi Gusti Nu Nyiptakeun urang téh Hakîm sareng Rahîm, urang henteu kedah ngangluh sareng hanjakal kana mangsa sepuh. Sabalikna, urang kedah bungah kana éta, margi mangsa sepuh mangrupikeun tanda ngahontal umur sampurna dina iman sareng ibadah, dibébaskeun tina tugas kahirupan sareng angkat pikeun reureuh ka alam rohmat. Leres, sakumaha saratus dua puluh opat rébu nabi — anu dumasar kana nash hadits mangrupikeun pribadi-pribadi anu pangpinunjulna dina umat manusa — kalayan ijmak sareng tawatur, sabagian dumasar kana nyaksian langsung sareng sabagian kana haqqul yaqin, sapuk ngabéjakeun yén aherat aya, manusa bakal dipangindahkeun ka dinya, sareng Gusti Khâliq jagat raya ieu bakal ngawujudkeun aherat anu parantos pasti dijangjikeun ku Mantenna; saratus dua puluh opat juta wali, anu ngabenerkeun warta aranjeunna kalayan paningal batin sareng nyaksian langsung dina wangun ilmul yaqin, ogé masihan kasaksian yén aherat éta aya. Sadaya Asma Gusti Shâni' Nu Hakîm jagat raya ieu, ku tajalli-tajalli anu dipintonkeun di dunya ieu, écés nungtut alam anu langgeng salawasna, ku kituna ogé nuduhkeun ayana aherat. Unggal taun dina usum semi, ku “paréntah kun fa-yakûn”, Mantenna ngahirupkeun deui layon tangkal anu parantos paéh, anu nangtung di beungeut bumi sareng jumlahna teu kaétang, teras ngajadikeun éta nampi hudang deui saatos maot. Minangka ratusan rébu conto dihimpun sareng dihirupkeun deui, Mantenna ngumpulkeun sareng ngahirupkeun deui tilu ratus rébu jinis ti golongan tatangkalan sareng bangsa sasatoan. Kudrat anu azali sareng teu aya watesna, hikmah anu langgeng salawasna, henteu kaétang sareng henteu boros, rohmat anu langgeng sareng pitulung anu terus-terusan, anu maparin kadaharan ku cara anu kacida luar biasana kalayan kanyaah anu sampurna ka sadaya mahluk anu gaduh roh sareng peryogi rezeki, sarta anu némbongkeun rupa-rupa hiasan sareng kaéndahan anu teu kaétang dina waktos anu singget unggal usum semi, écés nungtut ayana aherat. Kitu ogé, kanyaah anu kuat, teu goyah sareng terus-terusan kana tetep langgeng, sumanget kana hirup salawasna sareng harepan pikeun terus langgeng, anu aya dina manusa — buah jagat raya anu pangsampurnana, karya anu pangdipikacinta ku Gusti Khâliq jagat raya sareng anu pangseueurna patali sareng mahluk-mahluk jagat raya — écés masihan isyarat sareng pituduh. Sadayana ngabuktikeun kalayan pasti pisan yén saatos alam anu bakal sirna ieu aya alam anu langgeng, bumi aherat sareng bumi bagja, dugi ka écés nungtut urang nampi ayana aherat sakumaha ayana dunya. {(Catetan handap): Leres, gampangna ngabéjakeun hiji perkara anu aya sareng kacida héséna mungkir sareng nyangkal éta katingal tina ibarat ieu. Kieu: upami hiji jalma nyarios, “Di bumi aya hiji kebon anu kacida luar biasana, buahna susu kaléng,” sedengkeun nu sanés nyarios, “Henteu aya,” jalma anu netepkeun ayana éta gampang ngabuktikeun pangakuanana ku ngan ukur némbongkeun tempatna atanapi sababaraha buahna. Jalma anu mungkir, pikeun ngabuktikeun sangkalanna, tiasa ngabuktikeun pangakuanana ku ningali sareng némbongkeun sakuliah bumi. Persis kitu ogé: salian ti jalma-jalma anu ngabéjakeun sawarga némbongkeun ratusan rébu rembesan, buah sareng tapakna, kasaksian dua saksi anu leres kana ayana éta parantos cekap. Sedengkeun jalma anu mungkir éta ngan tiasa ngabuktikeun sangkalanna sareng némbongkeun yén éta teu aya, saatos nyaksian, ningali sareng mariksa jagat raya anu teu aya watesna sareng waktos salawasna anu teu aya watesna. Ku kituna, hé sadérék-sadérék sepuh! Sing ngartos sabaraha kuatna iman kana aherat.} Ku margi salah sahiji palajaran anu pangpentingna anu dipaparinkeun ku Al-Qur'an Al-Hakîm ka urang nyaéta “iman kana aherat”, sareng iman éta sakitu kuatna, ogé dina iman éta aya harepan sareng panglipur sapertos kieu: upami saratus rébu mangsa sepuh sumping ka hiji jalma, panglipur anu asalna tina iman ieu tiasa nandingan éta. Urang para sepuh kedah bungah kana mangsa sepuh urang bari nyarios ﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ ﻋَﻠٰﻰ ﻛَﻤَﺎﻝِ الْا۪يمَانِ.
HAREPAN KAGENEP
Dina hiji waktos nalika aya dina panahanan anu nyeri, abdi ngarasa asing ti manusa sareng cicing nyorangan di puncak Çam Dağı, di dataran luhur Barla. Abdi milarian cahya dina nyorangan. Dina hiji wengi, abdi aya dina kamar alit anu hateupna kabuka, di luhur tangkal pinus anu luhur di puncak anu luhur éta. Mangsa sepuh ngingetan tilu atanapi opat rupa jauh ti lembur anu silih tumpang tindih. Sakumaha parantos dijelaskeun dina Mektup Kagenep, dina wengi éta, anu kosong sareng jempling, sora anu sedih anu ngan ukur asalna tina ngageresek sareng gumuruhna tangkal, langkung nyabak rasa sénsitip, mangsa sepuh sareng jauh ti lembur abdi. Mangsa sepuh ngingetan abdi: sakumaha siang ieu parantos janten kubur hideung sareng dunya ngagem kafan hideungna, kitu ogé siang umur anjeun bakal janten wengi, siang dunya bakal janten wengi barzah, sareng usum panas kahirupan ogé bakal janten wengi usum tiris maot. Éta dibisikkeun kana ceuli haté abdi. Nafsu abdi kapaksa nyarios: Leres, sakumaha abdi jauh ti lemah cai, ku margi abdi parantos papisah sareng jalma-jalma anu ku abdi dipikacinta anu sirna salami lima puluh taun umur ieu, sareng abdi tinggaleun di tukangeun aranjeunna bari ceurik pikeun aranjeunna, ieu mangrupakeun jauh ti lembur anu langkung sedih sareng nyeri tibatan jauh ti lemah cai. Sareng abdi nuju ngadeukeutan jauh ti lembur anu langkung sedih sareng nyeri tibatan asing anu sedih dina kaayaan wengi sareng gunung ieu, margi mangsa sepuh ngabéjakeun abdi yén waktos papisah sakaligus sareng sakuliah dunya parantos caket. Tina kaayaan asing di jero asing sareng sedih di jero sedih ieu, abdi milarian harepan sareng cahya. Ujug-ujug iman ka Alloh sumping ngabantosan. Éta maparin rasa deukeut sareng akrab anu sapertos kieu: sanajan rasa asing anu tumpang tindih, anu ku abdi karandapan, janten sarébu kali langkung gedé, panglipur éta tetep cekap. Leres, hé para sepuh lalaki sareng awéwé! Ku margi urang gaduh Gusti Khâliq anu Rahîm, pikeun urang moal aya asing jauh ti lembur. Ku margi Mantenna aya, pikeun urang aya sadayana. Ku margi Mantenna aya, para malaikat-Na ogé aya. Ku kituna, dunya ieu henteu kosong. Gunung-gunung anu sepi sareng gurun-gurun anu kosong pinuh ku hamba Alloh. Salian ti hamba-Na anu gaduh kasadaran, ku cahya-Na sareng pikeun Mantenna, batu sareng tangkal ogé janten sarimbag sareng rerencangan anu akrab; ku basa kaayaan, éta tiasa nyarios sareng ngahibur urang. Leres, bukti sareng saksi, anu sajumlah mahluk dina jagat raya ieu sareng sajumlah aksara dina buku agung alam ieu, masihan kasaksian kana ayana Mantenna. Bukti sareng saksi anu sajumlah pakakas, kadaharan sareng ni'mat mahluk anu gaduh roh, anu tiasa jadi jalan kanyaah, rohmat sareng pitulung, mintonkeun rohmat-Na. Éta sadayana némbongkeun ka urang hadirat Gusti Khâliq, Gusti Shâni' sareng Gusti Hâmî urang, anu Rahîm, Karîm, Anîs sareng Wadûd. Panganteur syafaat anu pangditampina di hadirat éta nyaéta teu mampuh sareng lemah. Waktos anu pas pikeun teu mampuh sareng lemah nyaéta mangsa sepuh. Mangsa sepuh, anu jadi panganteur syafaat anu ditampi ka hadirat sapertos kitu, kedah dipikacinta, sanés dijauhan kalayan hanjakal.
HAREPAN KATUJUH
Dina hiji waktos dina awal mangsa sepuh abdi, nalika seuri Said Baheula janten ceurik Said Anyar, jalma-jalma anu ngudag dunya di Ankara nganggap abdi Said Baheula sareng nyuhunkeun abdi dongkap ka dinya; abdi mios. Dina tungtung usum gugur, abdi naék ka puncak bénténg Ankara, anu langkung sepuh tibatan abdi, parantos ruksak sareng kolot. Bénténg éta katingal ka abdi sapertos kajadian sajarah anu parantos jadi batu. Mangsa sepuh taun, mangsa sepuh abdi, mangsa sepuh bénténg, mangsa sepuh umat manusa, mangsa sepuh Nagara Osmanlı anu jaya, pupusna kakawasaan Khilafah sareng mangsa sepuh dunya, dina kaayaan anu kacida sedihna, sénsitip sareng pinuh ku papisah, ngajadikeun abdi ningali tina bénténg anu luhur éta ka lebak-lebak mangsa kapungkur sareng gunung-gunung mangsa payun; abdi ningali. Di tengah opat atanapi lima poék mangsa sepuh anu ngurilingan abdi sareng silih tumpang tindih, ku margi abdi ngaraos kaayaan batin anu pangpoékna di Ankara {(Catetan handap): Dina waktos éta, ieu kaayaan batin sumping kana haté dina wangun munajat basa Persia, teras ku abdi diserat. Éta dicitak dina Hubab Risalesi di Ankara.}, abdi milarian cahya, panglipur sareng harepan. Nalika abdi ningali ka katuhu, nyaéta mangsa kapungkur, sareng milarian panglipur, mangsa kapungkur katingal ka abdi sapertos makam pangagungna pikeun bapa, karuhun sareng jinis manusa abdi; ngagentos panglipur, éta maparin rasa asing anu pikasieuneun. Nalika milarian panawar, abdi ningali ka mangsa payun anu aya di sisi kénca abdi. Abdi ningali yén éta katingal sapertos kubur anu ageung sareng poék pikeun abdi, jalma-jalma sapertos abdi sareng generasi anu bakal sumping; ngagentos rasa akrab, éta maparin rasa sieun. Sanggeus ngarasa asing anu pikasieuneun ti katuhu sareng kénca, abdi ningali dinten ayeuna. Dina paningal abdi anu lalawora sareng sapertos paningal sajarah éta, dinten ayeuna katingal sapertos peti mayit anu mawa layon badan abdi, anu satengah nuju maot sareng nandangan sangsara bari ngageliat sapertos anu dipeuncit. Nalika abdi putus asa tina jihat ieu ogé, abdi ngangkat sirah sareng ningali ka puncak tangkal umur abdi. Abdi ningali yén tangkal éta ngan ngagaduhan hiji buah, nyaéta layon abdi; éta aya di luhur tangkal, ningali ka abdi. Sanggeus ngarasa asing anu pikasieuneun tina jihat éta ogé, abdi tungkul sareng ningali ka handap, kana akar tangkal umur éta. Abdi ningali yén taneuh anu aya di handap éta, campuran taneuh tina tulang-tulang abdi sareng taneuh asal diciptakeunna abdi, nuju ditincak handapeun suku. Éta ogé sanés panawar, malah nambihan panyakit kana panyakit abdi. Teras, ku kapaksa, abdi ningali ka tukang. Abdi ningali yén dunya anu teu gaduh dasar sareng bakal sirna ngaguluyur dina lebak-lebak kosong sareng poék-poék teu aya. Nalika abdi milarian salep pikeun panyakit abdi, éta nambihan racun. Ku margi abdi ogé henteu ningali kasaéan dina jihat éta, abdi ningali ka payun sareng ngintunkeun paningal ka hareup. Abdi ningali yén lawang kubur katingal muka persis dina jalan abdi, muka sungutna sareng ningali ka abdi. Di tukangeunana, jalan anu angkat kana salawasna sareng rombongan-rombongan anu ngaléngkah dina jalan éta katingal ti kajauhan. Pikeun nyanghareupan rasa sieun anu sumping tina genep jihat ieu, abdi henteu ngagaduhan nanaon anu tiasa janten tempat ngandelkeun sareng pakarang pertahanan, kajaba kahoyong bébas manusa anu kawates. Kahoyong bébas éta, anu janten hiji-hijina pakarang manusa pikeun nyanghareupan musuh anu teu aya watesna sareng hal-hal anu ngabahayakeun anu teu kaétang, henteu sampurna, pondok, teu mampuh sareng henteu tiasa nyiptakeun, ku kituna henteu tiasa ngalakukeun nanaon kajaba kasb. Éta henteu tiasa lebet ka mangsa kapungkur pikeun ngeureunkeun kasedih anu sumping ka abdi ti dinya, sareng henteu tiasa lebet ka mangsa payun pikeun nyegah rasa sieun anu asalna ti dinya. Abdi ningali yén éta henteu aya mangpaatna pikeun harepan sareng nyeri abdi anu patali sareng mangsa kapungkur sareng mangsa payun. Nalika abdi ngageliat dina rasa sieun, asing, poék sareng putus asa anu asalna tina genep jihat ieu, ujug-ujug cahya iman anu mancorong dina langit Al-Qur'an anu mujijat ungkarana sumping ngabantosan. Éta nyaangan genep jihat éta kalayan sakitu caangna dugi ka, sanajan rasa asing sareng poék anu ku abdi ditingali janten saratus kali langkung gedé, cahya éta tetep cekap sareng nyukupan pikeun nyanghareupan éta. Hiji-hiji, éta ngarobih sadaya rasa sieun janten panglipur sareng sadaya rasa asing janten rasa akrab. Kieu: Iman ngarobek gambaran mangsa kapungkur anu pikasieuneun salaku makam pangagungna, sareng, ku ainul yaqin sareng haqqul yaqin, mintonkeun yén éta mangrupikeun majelis anu caang sareng akrab, sareng tempat kumpulna rerencangan. Iman ogé, ku ilmul yaqin, mintonkeun mangsa payun, anu katingal dina paningal lalawora sapertos kubur pangagungna, minangka majelis jamuan Gusti Rahmân dina karaton-karaton bagja anu dipikaresep. Iman ogé ngaruksak wangun sapertos peti mayit dina mangsa ayeuna sareng dinten ayeuna, anu katingal dina paningal lalawora salaku peti mayit. Ku nyaksian langsung, éta mintonkeun dinten ayeuna salaku toko pikeun dagang aherat sareng tempat narima tamu Gusti Rahmân anu megah. Iman ogé, ku ilmul yaqin, mintonkeun yén hiji-hijina buah anu dina paningal lalawora katingal sapertos layon di puncak tangkal umur téh sanés layon; nanging roh abdi, anu nampi hirup anu langgeng salawasna sareng dicalonkeun kana bagja anu langgeng salawasna, parantos kaluar tina sayangna anu kolot pikeun ngumbara di béntang-béntang. Iman ogé, ku rusiah iman, mintonkeun yén tulang-tulang abdi sareng taneuh asal diciptakeunna abdi sanés tulang anu musna tanpa ajén handapeun suku; nanging taneuh éta mangrupikeun lawang rohmat sareng hiji tabir aula sawarga. Iman ogé, ku rusiah Al-Qur'an, mintonkeun kaayaan dunya anu dina paningal lalawora ngaguluyur di tukangeun abdi dina kosong sareng poék teu aya: dunya anu ngaguluyur dina poék lahiriah éta mangrupikeun sababaraha serat Gusti Shamad sareng lambaran ukiran Gusti Nu Maha Suci, anu parantos ngaréngsékeun tugasna, ngungkabkeun hartina sareng ninggalkeun hasil-hasilna dina wujud minangka gaganti dirina. Ku ilmul yaqin, éta ngajelaskeun naon hakékat dunya. Iman ogé, ku cahya Al-Qur'an, mintonkeun kubur anu aya di payun, anu muka panonna sareng ningali ka abdi, sareng jalan di tukangeun kubur anu angkat kana salawasna: kubur éta sanés lawang sumur, nanging lawang alam cahya. Jalan éta sanés jalan kana kosong sareng nagri teu aya, nanging jalan kana wujud, nagri cahya sareng bagja anu langgeng salawasna. Ku margi éta mintonkeunana dugi ka ngajadikeun kayakinan pinuh, éta jadi ubar sareng salep pikeun panyakit-panyakit abdi. Iman ogé, ngagentos kahoyong bébas manusa anu kawates, anu ngan ngagaduhan kasb anu saeutik pisan, masihan dokumén kana panangan kahoyong bébas éta pikeun ngandelkeun kudrat anu teu aya tungtungna sareng ngabeungkeutkeun diri ka rohmat anu teu aya watesna pikeun nyanghareupan musuh sareng poék anu teu aya watesna. Malah iman nyalira jadi dokumén dina panangan kahoyong bébas éta. Sanajan pakarang manusa anu janten kahoyong bébas éta, dina dirina nyalira, pondok, teu mampuh sareng kurang sampurna, sakumaha saurang prajurit, nalika nganggo kakuatanana anu saeutik pikeun nagara, tiasa ngalakukeun padamelan rébuan darajat ngaleuwihan kakuatanana, kitu ogé, upami ku rusiah iman kahoyong bébas anu kawates éta dianggo kalayan nami Alloh dina jalan-Na, éta tiasa kénging sawarga anu legana lima ratus taun. Iman ogé nyandak kadali kahoyong bébas, anu henteu tiasa nembus mangsa kapungkur sareng mangsa payun, tina panangan badan teras nyerahkeunana ka haté sareng roh. Ku margi lingkup kahirupan roh sareng haté henteu kawates dina mangsa ayeuna sapertos badan, seueur taun ti mangsa kapungkur sareng seueur taun ti mangsa payun kaasup kana lingkup kahirupanana; ku kituna kahoyong bébas éta kaluar tina kawates sareng jadi nyakup sadayana. Sakumaha ku kakuatan iman éta tiasa lebet ka lebak-lebak anu pangjerona dina mangsa kapungkur sareng ngusir poékna kasedih, ku cahya iman éta ogé naék dugi ka gunung-gunung anu pangjauhna dina mangsa payun sareng ngaleungitkeun rasa sieun. Hé para sepuh lalaki sareng sadérék-sadérék sepuh awéwé, anu nandangan kasusah mangsa sepuh sapertos abdi! Ku margi, alhamdulillâh, urang jalma anu iman, sareng ku margi dina iman aya harta karun anu sakitu caang, nikmat, dipikaresep sareng amisna, sareng ku margi mangsa sepuh urang langkung nyurung urang lebet kana harta karun ieu, tangtos urang kedah sukur rébuan kali, sanés ngangluh kana mangsa sepuh anu pinuh iman.