(Tina Mesnevî-i Nuriye)
Sing kauninga, hé Sadérék nu mulya! Abdi ogé kaasup kana harti sajak ﻭَ ﻋَﻴْﻨ۪ﻰ ﻗَﺪْ ﻧَﺎﻣَﺖْ ﺑِﻠَﻴْﻞِ ﺷَﺒ۪ﻴﺒَﺘ۪ﻰ ﻭَ ﻟَﻢْ ﺗَﻨْﺘَﺒِﻪْ اِلَّا ﺑِﺼُﺒْﺢِ ﻣَﺸ۪ﻴﺐِ, anu hartina: dina mangsa ngora abdi anu sapertos peuting, panon abdi saré; abdi ngan hudang ku isukna kasepuhan. Sabab dina mangsa ngora, abdi nyangka parantos naék ka puncak kasadaran anu pangluhurna. Ayeuna abdi ngartos yén hudang éta sanés hudang. Éta ngan saukur aya dina sumur saré anu pangjerona. Ku kituna, kajernihan hudang anu diomongkeun ku jalma-jalma anu maju peradabanna kalayan sombong kedahna kaasup jenis hudang dina mangsa ngora abdi. Ibarat maranéhna nyaéta jalma anu saré, anu dina impianna saolah-olah hudang sarta nyaritakeun impianna ka jalma-jalma. Padahal hudangna dina impian éta mangrupa isarat yén anjeunna ngalih tina lalangsé saré anu ipis ka lalangsé anu jero jeung kandel. Jalma saré sapertos kitu sapertos anu paéh. Kumaha anjeunna tiasa ngahudangkeun jalma anu saré satengah? Hé jalma-jalma anu, bari saré, nyangka dirina hudang! Ulah ngadeukeutan jalma-jalma anu maju peradabanna ku nganggap hampang perkara agama atawa ku nyarupakeun diri. Sabab jurang di antara urang kacida jerona. Aranjeun henteu tiasa ngeusianana sarta nyieun jalan panyambung. Boh aranjeun ogé ngahiji jeung maranéhna, boh ragrag kana kasasatan sarta tilelep.
(Tina Mesnevî-i Nuriye)
Isyarat Katilu: Hé manusa! Hiji kaayaan anu pangahéngna anu disimpen ku Gusti Fâthir Hakîm dina hakékat anjeun kieu: Sakapeung anjeun henteu bisa netep dina dunya. Kawas jalma anu beuheungna dicekek dina panjara, anjeun nyarios “ah, ah” sarta hoyong tempat anu leuwih lega tibatan dunya, tapi anjeun asup jeung netep dina hiji pagawéan anu sakadar zarah, hiji ingetan, hiji menit. Haté jeung pikiran anjeun anu henteu bisa netep dina dunya anu sakitu gedéna, netep dina éta zarah. Ku rasa anu pangtarikna, anjeun nguriling dina éta menit leutik jeung éta ingetan leutik. Mantenna ogé parantos maparin parabot rohani jeung latifah-latifah dina hakékat anjeun, anu sabagianana sanajan neureuy dunya henteu seubeuh, ari sabagianana henteu bisa nempatkeun hiji zarah dina dirina. Sakumaha sirah bisa nyangking batu hiji batman, tapi panon henteu bisa nyangking hiji buuk, éta latifah henteu tahan kana beurat anu sakadar buuk, nyaéta hiji kaayaan leutik anu datang tina lalawora jeung kasasatan. Malah sakapeung pareum jeung maot. Ku lantaran kitu, sing ati-ati, lengkah kalayan taliti, sieun tilelep. Ulah tilelep dina hiji hakan, hiji kecap, hiji siki, hiji sorot cahya, hiji isyarat, atawa hiji ciuman! Ulah tilelepkeun dina éta sakabéh latifah anjeun anu neureuy dunya. Sabab aya loba perkara leutik pisan anu tina hiji sisi neureuy perkara anu gedé pisan. Sakumaha langit katut béntang-béntangna asup jeung tilelep dina hiji sapotong kaca leutik; sakumaha lolobana lambaran amal jeung lolobana lambaran umur anjeun asup dina daya ingetan anjeun anu leutik saperti siki sasawi, aya loba perkara anu kacida leutikna anu tina hiji sisi neureuy jeung nampung perkara anu sakitu gedéna.
(Tina Kastamonu Lâhikası)
Saurang hafiz ngora ti murid-murid Risale-i Nur nyarios, sapertos anu dicarioskeun ku seueur jalma: “Panyakit hilap abdi beuki nambahan, kedah kumaha abdi?” Abdi ogé nyarios: Sakumaha anu tiasa, ulah ningali ka anu sanés mahram. Margi aya riwayat. Sakumaha anu dicarioskeun ku Imam Syâfi'î radhiyallohu anhu: Paningal anu haram nyababkeun hilap. Leres, nalika paningal anu haram beuki seueur di antara umat Islam, hawa nafsu ngagejolak, tuluy awakna dipaké ku cara anu salah nepi ka kaleuleuwihan. Anjeunna kapaksa mandi wajib sababaraha kali dina saminggu. Tina éta, numutkeun élmu kadokteran, daya ingetna jadi lemah. Leres, dina abad ieu, ku lantaran henteu nutupan awak, utamana di nagara-nagara panas ieu, salah ningali éta nyababkeun salah ngagunakeun awak, sarta mimiti ngahasilkeun panyakit hilap anu umum. Sadayana, saeutik atanapi seueur, ngeluh ngeunaan éta. Ku nambahanana panyakit anu umum ieu, katerangan hiji wartos anu pikasieuneun anu dipasihkeun ku hadis mulya katingali di tungtungna. Dina hadis didawuhkeun: “Dina ahir jaman, Al-Qur'an dicabut tina dada para hafiz, kaluar, dipopohokeun.” Hartina, panyakit ieu bakal jadi pikasieuneun; ku paningal anu salah ieu, pikeun sawatara jalma bakal aya panghalang pikeun ngapalkeun Al-Qur'an; éta bakal némbongkeun katerangan hadis éta.
(Ieu serat penting pisan)
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪِ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ اَلسَّلَامُ ﻋَﻠَﻴْﻜُﻢْ ﻭَ ﺭَﺣْﻤَﺔُ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﻭَ ﺑَﺮَﻛَﺎﺗُﻪُ ﺍَﺑَﺪًﺍ ﺩَٓﺍﺋِﻤًﺎ Sadérék-sadérék abdi anu mulya tur satia! Dina poé-poé ieu, abdi ngémutan dasar takwa jeung amal soleh, anu ku Al-Qur'an Al-Hakîm pangdiutamakeunana sanggeus iman. Takwa nyaéta ngajauhan perkara-perkara anu dilarang jeung dosa-dosa; amal soleh nyaéta ngalampahkeun dina lingkungan paréntah sarta meunang kahadéan. Sanajan dina unggal waktu nyegah kagoréngan leuwih utama ti narik mangpaat, dina jaman karuksakan, kamaksiatan jeung kahayang-kahayang anu matak kataji ieu, nyegah karuksakan jeung ninggalkeun dosa gedé, anu mangrupa takwa, geus jadi dasar anu pangdasarna sarta meunang kaunggulan anu gedé. Dina jaman ieu, lantaran karuksakan jeung arus goréng jadi pikasieuneun, takwa mangrupa dasar panggedéna pikeun nyanghareupan karuksakan ieu. Anu ngalaksanakeun farduna sarta henteu ngalakukeun dosa gedé bakal salamet. Dina tengah dosa-dosa anu sakitu gedéna, hasil ngalaksanakeun amal soleh kalayan ihlas téh saeutik pisan. Kitu deui, dina sarat-sarat anu beurat ieu, amal soleh anu saeutik dianggap loba. Dina takwa ogé aya hiji rupa amal soleh. Sabab, ninggalkeun hiji perkara haram téh wajib. Ngalaksanakeun hiji kawajiban meunang pahala anu saimbang jeung loba amal sunnah. Dina takwa, dina jaman saperti kieu, nalika rébuan dosa nyerang, hiji lampah ngajauhan, kalayan amal saeutik anu ninggalkeun ratusan dosa, hartina ratusan kawajiban geus dilaksanakeun. Perkara anu penting ieu, kalayan niat, dina ngaran takwa sarta maksud ngajauhan dosa, mangrupa amal-amal soleh anu penting anu asalna tina ibadah ku henteu ngalakukeun anu dilarang. Pancén pangpentingna murid-murid Risale-i Nur dina jaman ieu kudu ngalampahkeun kalayan nyekel takwa minangka dasar pikeun nyanghareupan karuksakan jeung dosa-dosa. Dina cara hirup masarakat ayeuna, unggal menit saratus dosa nyanghareupan manusa. Tangtu ku takwa sarta niat ngajauhan, anjeunna dianggap geus ngalaksanakeun saratus amal soleh. Geus kaharti yén karaton anu diruksak ku saurang jalma dina sapoé, henteu bisa diwangun ku dua puluh jalma dina dua puluh poé. Pikeun nyanghareupan karuksakan anu dijieun ku saurang jalma, diperlukeun dua puluh jalma digawé. Ku kituna, daya tahan jeung pangaruh tukang ngalereskeun saperti Risale-i Nur, anu nyanghareupan rébuan tukang ngaruksak ayeuna, kacida luar biasana. Lamun dua kakuatan anu silih nyanghareupan ieu sarua tingkatna, tangtu dina pangleresanana bakal katémbong hasil jeung kameunangan anu ibarat mujijat. Di antarana: Hormat jeung welas, anu mangrupa dasar pangpentingna pikeun ngatur hirup masarakat, geus kacida goyahna. Di sabagian tempat, éta ngahasilkeun akibat anu pikasieuneun ka jalma-jalma sepuh, bapa jeung indung anu kacida sangsarana sarta teu daya. Sukur ka Gusti, di tempat-tempat anu diasupan ku Risale-i Nur, éta nahan sarta ngalereskeun karuksakan anu pikasieuneun ieu. Saperti Ya'juj jeung Ma'juj ngaruksak dunya nalika témbok Dzulkarnain diruksak, ku goyahna témbok Al-Qur'an, nyaéta syariat Kangjeng Nabi Muhammad ﷺ, hiji kaayaan taya aturan anu poék dina ahlak jeung hirup, sarta hiji kaayaan henteu boga agama anu pinuh ku kajaliman, anu leuwih pikasieuneun ti Ya'juj jeung Ma'juj, mimiti ngaruksak jeung nyebarkeun karuksakan. Perjuangan batin murid-murid Risale-i Nur dina kajadian saperti ieu, insya Alloh, bakal jadi jalan pikeun meunang pahala jeung amal soleh anu seueur pisan tur kacida gedéna tina amal anu saeutik, saperti dina jaman sahabat. Sadérék-sadérék abdi anu mulya! Dina jaman saperti ieu, nyanghareupan kajadian-kajadian anu pikasieuneun ieu, sanggeus kakuatan ihlas, kakuatan panggedéna abdi sadaya nyaéta: Ku prinsip milu babarengan dina amal aherat, sakumaha ku pulpén abdi sadaya silih nulis kahadéan dina catetan amal soleh unggal murid, kitu ogé ku lisanna ngirimkeun kakuatan jeung bantuan ka bénténg sarta kubu takwa unggal murid. Utamana buru-buru nulungan dulur aranjeun anu miskin tur teu daya ieu, anu jadi sasaran serangan saperti badai, dina tilu bulan anu diberkahan jeung poé-poé anu kawentar ieu, mangrupa sipat jalma-jalma gagah, satia sarta pinuh ku welas saperti aranjeun. Kalayan sakumna roh abdi, abdi nyuhunkeun bantuan batin ieu ti aranjeun. Abdi ogé, kalayan sarat iman jeung kasatiaan, ku prinsip milu babarengan dina amal aherat, ngajadikeun murid-murid Risale-i Nur milu meunang bagian tina sakabéh doa jeung hasil batin abdi dina dua puluh opat jam, sakapeung leuwih ti saratus kali, ku sebutan murid Risale-i Nur.
Bedîüzzaman Said Nursî