Ayat Pangageungna
Pangarang
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ Kaputusan sapuk Pangadilan Pidana Beurat Denizli jeung Pangadilan Pidana Beurat Ankara pikeun ngabébaskeun tina tuduhan sarta mulangkeun ka urang lima ratus salinan ieu risalah katut tambahanna, sanggeus ditalungtik salami leres-leres dua taun, sapuluh taun ka tukang, némbongkeun yén ieu karya mangrupikeun hiji hakékat Al-Qur'an sarta hiji panghalang anu pangagungna pikeun nyanghareupan pangrusakan anu pikasieuneun ayeuna. Ku kituna urang ngahaturkeunana ka pangadilan, kantor gubernur, sarta kantor pulisi kota anu diberkahan ieu. Upami dianggap merenah, mugia dicitak ku aksara anyar, supados janten sarana pikeun nyalametkeun warga tina ancaman rohani anu datang ti luar. Dina ieu waktos abdi nalungtik ieu risalah kalayan taliti. Saéstuna, abdi uninga dina darajat 'ainul yaqin yén ieu risalah leres-leres pantes ditarima, sakumaha ditegeskeun ku isyarat gaib imam Ali radhiyallahu anhu sarta para auliya. Abdi nyarios yén sanajan kasusah urang ayeuna saratus kali leuwih beurat, éta tetep murah. Éta kedah disanghareupan kalayan bungah, sabar, sarta sukur, tanpa kasusah, kasedih, sarta kaluh.
Bedîüzzaman Said Nursî
CATETAN: Ieu kaca dicandak persis tina sumber aslina dina aksara heubeul anu digandakeun ku mesin stensil. Catetan "lima ratus salinan" jeung "sapuluh taun ka tukang" dina baris kahiji khusus kanggo éta.
--
Hiji pépéling anu penting jeung pedaran maksud
Henteu unggal jalma ngartos unggal pasualan ieu risalah anu penting. Tapi henteu ogé teu kabagéan. Hiji jalma anu asup ka kebon anu ageung henteu tiasa ngahontal sakabéh bubuahan di kebon éta ku leungeunna. Tapi anu kacandak ku leungeunna cekap. Kebon éta sanés mung kanggo anjeunna, aya ogé bagéan pikeun anu leungeunna panjang. Aya lima sabab anu ngajadikeun ieu risalah hésé kaharti: KAHIJI: Abdi nyerat naon anu disaksian langsung ku abdi nurutkeun pangartos abdi sarta kanggo abdi sorangan. Abdi henteu nyerat nurutkeun pangartos jeung cara nampi jalma séjén, saperti kitab-kitab séjén. KADUA: Lantaran tauhid sajati ditulis dina cara anu pangagungna ku tajalli Asma pangagungna, pasualan-pasualanna kacida lega jeung jerona, sarta kadang kacida panjangna, nepi ka henteu unggal jalma tiasa ngawengku sakaligus. KATILU: Lantaran unggal pasualan mangrupikeun hiji hakékat anu ageung tur panjang, supados hakékat henteu dipecah-pecah, kadang sakaca atawa salambar janten hiji kalimah. Aya seueur dadasar anu mangrupa hiji dalil. KAOPAT: Lantaran lolobana pasualan masing-masing gaduh seueur dalil jeung bukti, kadang sapuluh, kadang dua puluh dalil dijadikeun hiji bukti, nepi ka pasualan panjang; pangartos anu pondok henteu tiasa nyekelna. KALIMA: Sanaos abdi nampi cahya-cahya ieu risalah ku feyz Ramadan, éta ditulis buru-buru dina waktos kaayaan abdi paburencay tina sababaraha jihat sarta awak abdi digoyangkeun ku sababaraha panyakit, sarta cekap ku draf kahiji. Sarta nalika nyerat abdi ngaraosan yén éta henteu ku kahayang jeung pilihan abdi sorangan. Ku kituna abdi henteu nganggap pantes ngatur atawa ngabenerkeunana ku pikiran abdi sorangan, nepi ka éta nyandak kaayaan anu rada hésé kaharti. Sarta seueur petikan basa Arab anu asup. Malah lantaran Tingkat Kahiji sadayana basa Arab, éta dikaluarkeun ti jerona sarta ditulis misah. Sanaos aya lima sabab ieu anu janten dasar kalepatan jeung héséna kaharti, ieu risalah kacida pentingna, nepi ka imam Ali (ra) dina karomah-karomah gaibna masihan nami "Âyet-i Kübra" jeung "Asa-yı Musa" ka ieu risalah. Di antara risalah-risalah Risale-i Nur, anjeunna niténan ieu sacara husus sarta narik paningal taliti ka éta. {(1): Leres, kajadian Denizli leres-leres ngabenerkeun béja anu dipasihkeun ku imam Ali (ra) ngeunaan Âyetü'l-Kübra. Sabab dicitakna ieu risalah sacara rusiah janten sarana urang dipanjara; sarta unggulna hakékatna anu suci tur kacida kuatna janten sabab anu penting pikeun urang bébas tina tuduhan jeung salamet. Éta ogé némbongkeun karomah gaib imam Ali (ra) ka jalma-jalma anu lolong, sarta ngabuktikeun ditampina do'a ﻭَ بِالْاٰيَةِ ﺍﻟْﻜُﺒْﺮٰﻯ ﺍَﻣِﻨّ۪ﻰ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﻔَﺠَﺖْ pikeun urang.} Risalah Âyetü'l-Kübra ieu, anu mangrupikeun tafsir sajati "El-Âyetü'l-Kübra", nyaéta kitab "Şuâ Katujuh" anu ku ungkapan imam (ra) disebat "Asa-yı Musa". "Şuâ Katujuh" ieu diwangun ku hiji bubuka jeung dua tingkat. Bubukana medar opat pasualan anu penting; Tingkat Kahiji medar bagéan basa Arab tina tafsir Âyet-i Kübra; sarta Tingkat Kadua medar bukti-bukti, tarjamahan, jeung hartina. Sanaos bubuka di handap ieu dijelaskeun langkung ti anu diperlukeun, janten rada panjangna éta kajadian tanpa pilihan abdi. Hartina, aya kabutuh sahingga éta dijadikeun ditulis sapertos kitu. Bisa jadi sabagéan jalma nganggap anu panjang ieu pondok.
Bedîüzzaman Said Nursî
--
BUBUKA
ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ ﻭَﻣَﺎ ﺧَﻠَﻘْﺖُ ﺍﻟْﺠِﻦَّ وَالْاِنْسَ اِلَّا ﻟِﻴَﻌْﺒُﺪُﻭﻥِ Ku rusiah ayat pangagungna ieu, hikmah jeung tujuan manusa dikirim ka dunya nyaéta mikawanoh Gusti Khâliq alam semesta, iman sarta ibadah ka Mantenna. Pancén fitrah sarta kawajiban anu janten tanggung jawab manusa éta nyaéta makrifat ka Alloh sareng iman ka Alloh, sarta ngabenerkeun aya-Na sareng kaésaan-Na ku pangakuan anu yakin sarta kayakinan pasti. Leres, kanggo manusa anu sangsara, anu ku fitrah hoyong kahirupan anu terus aya sarta hirup salawasna, anu boga harepan anu taya watesna sarta kanyeri anu tanpa tungtung, tangtu sagala hal jeung kasampurnaan salian iman ka Alloh, makrifat ka Alloh, sarta sarana-saranana, anu janten dasar pangutamana sareng konci kahirupan anu langgeng salawasna éta, langkung handap dibandingkeun éta manusa. Malah lolobana henteu aya ajénna. Lantaran hakékat ieu parantos dibuktikeun ku bukti-bukti anu kuat dina Risale-i Nur, urang masrahkeun ieu hakékat ka Risale-i Nur, sarta mung medar dua jurang bahaya anu dina abad ieu ngoyagkeun sarta masihan mamang kana kayakinan iman éta, dina opat pasualan. Jalan salamet tina jurang bahaya kahiji: Ieu dua pasualan. PASUALAN KAHIJI: Sakumaha dibuktikeun kalayan rinci dina Lem'a Katilu Belas Mektup Katilu Puluh Hiji, dina pasualan-pasualan umum, nampik henteu aya ajénna nalika nyanghareupan bukti, sarta kakuatanana kacida saeutikna. Contona, dina ningali hilal dina awal Ramadan anu mulya, upami dua saksi biasa ngabuktikeun ayana hilal, sarta rébuan bangsawan jeung ulama nampik ku nyarios, "Urang henteu ningali," panampikan maranéhna henteu aya ajén jeung kakuatanana. Sabab dina ngabuktikeun aya silih nguatkeun, silih ngandelkeun, sarta ijma. Ari dina nampik, hiji atawa sarébu henteu aya bédana; masing-masing tetep sorangan, nyorangan. Sabab anu ngabuktikeun niténan anu di luar sarta mutuskeun nurutkeun kanyataan anu sabenerna. Contona, saperti dina conto urang, lamun saurang nyarios, "Di langit aya bulan," réréncanganana anu séjén nunjukkeun ramona ka dinya; duanana ngahiji sarta nguatkeun. Ari dina nampik jeung mungkir, henteu niténan sarta henteu tiasa niténan kanyataan anu sabenerna. Sabab "Panampikan anu henteu husus sarta henteu museur ka hiji tempat husus henteu tiasa dibuktikeun" mangrupikeun kaidah anu kasohor. Contona, upami abdi ngabuktikeun yén hiji hal aya di dunya, sarta anjeun nyarios, "Henteu aya di dunya," pikeun anjeun ngabuktikeun panampikan anjeun, nyaéta yén hal anu tiasa gampang dibuktikeun ku hiji isyarat abdi éta henteu aya, anjeun kedah milarian, mariksa, sarta némbongkeun sakabéh dunya, malah ningali unggal sisi waktos-waktos anu kaliwat ogé. Kakara sanggeus éta anjeun tiasa nyarios, "Henteu aya, henteu pernah kajadian." Lantaran anu nampik jeung mungkir henteu niténan kanyataan anu sabenerna, tapi mutuskeun ku niténan diri, akal, sarta panonna sorangan, tangtu aranjeunna henteu tiasa silih nguatkeun sarta silih nulungan. Sabab panghalang jeung sabab anu ngahalangan ningali jeung terang masing-masing béda. Unggal jalma tiasa nyarios, "Abdi henteu ningali; henteu aya di sisi abdi sarta dina kayakinan abdi." Tapi henteu tiasa nyarios, "Henteu aya dina kanyataan." Upami anjeunna nyarios kitu, utamana dina pasualan-pasualan iman anu museur ka sakabéh alam semesta, éta bakal janten bohong anu ageung saukuran dunya, anu henteu tiasa diucapkeun kalayan leres sarta henteu tiasa dijantenkeun leres. Cindekna: dina ngabuktikeun, hasilna hiji, tunggal, sarta aya silih ngandelkeun. Ari dina nampik, henteu hiji, tapi seueur. Ku rupa-rupana watesan nurutkeun unggal jalma, saperti "di sisi abdi sarta dina paningal abdi" atawa "dina kayakinan abdi", hasilna ogé janten rupa-rupa, sarta henteu deui aya silih ngandelkeun. Tina jihat hakékat ieu, seueur sarta témbong lobana jalma-jalma kafir jeung jalma-jalma anu mungkir, anu ngalawan iman, henteu aya ajénna. Padahal éta kedah henteu masihan mamang naon ogé ka kayakinan pasti sareng iman hiji mukmin, dina abad ieu panampikan jeung pangmungkir filsuf-filsuf Éropa parantos masihan mamang ka sabagéan anu cilaka tur kataji ku aranjeunna, ngaleungitkeun kayakinan pastina, sarta ngancurkeun kabagjaan anu langgeng salawasna. Sarta éta parantos ngaluarkeun maot jeung ajal, anu unggal dinten katarajang ku tilu puluh rébu manusa, tina harti dibébaskeun tina pancén, sarta ngarobahna janten dipupus salawasna. Kubur anu pantona henteu ditutup salawasna ngingetan jalma anu mungkir éta ngeunaan dipupusna, nepi ka ngaracun kahirupanana anu nikmat ku kanyeri anu nyeri. Ku kituna, ngartos kacida ageungna ni'mat iman sarta yén iman mangrupikeun kahirupan pikeun kahirupan! PASUALAN KADUA: Dina hiji pasualan hiji élmu atawa seni anu diperdebatkeun, jalma-jalma di luar éta élmu jeung seni, sakumaha agung, alim, sarta ahli seni ogé, omonganana teu dianggap dina éta; putusanana henteu janten bukti, sarta henteu diitung asup kana ijma ulama éta élmu. Contona, dina mendakan jeung ngubaran hiji panyakit, putusan hiji insinyur anu ageung teu dianggap sakumaha putusan hiji tabib leutik. Utamana, omongan mungkir filsuf pangageungna anu seueur teuing ngulik hal-hal jasmani sarta beuki jauh tina hal-hal rohani, anu janten beuki teu tanggap jeung kasar kana cahya, sarta anu akalna turun kana panonna, henteu diperhatikeun dina hal-hal rohani sarta henteu aya ajénna. Dina pasualan-pasualan tauhid, suci, sarta rohani anu disapukan ku ratusan rébu jalma anu kagungan hakékat, saperti Şeyh-i Geylanî (ks), anu kagungan akal anu kacida lantipna, suci, tur luar biasa, anu niténan arsy pangagungna bari aya di bumi, anu salami salapan puluh taun maju sarta damel dina hal-hal rohani, sarta anu muka hakékat-hakékat iman dina cara 'ilmul yaqin, 'ainul yaqin, malah haqqul yaqin; sabaraha ajén omongan filsuf-filsuf anu ngulik, bingung, sarta tilelep dina rinci-rincian hal-hal jasmani anu pangpaburencayna sareng rinci-rincian kasrah anu pangleutikna? Naha pangmungkir jeung bantahan maranéhna henteu janten lemah saperti sora reungit nalika nyanghareupan guludug? Hakékat kakafiran anu patukang tonggong sarta ngalawan hakékat-hakékat Islam nyaéta hiji pangmungkir, hiji henteu terang, sarta hiji panampikan. Sanaos témbong minangka bukti jeung anu aya, hartina nyaéta euweuh. Ari iman nyaéta élmu, anu aya, bukti, sarta putusan. Unggal pasualanna anu nampik ogé mangrupikeun gelar sarta tabir pikeun hiji hakékat anu positif. Upami jalma-jalma kafir anu ngalawan iman, kalayan kacida héséna, nyobian ngabuktikeun jeung ngajadikeun ditampi kayakinan-kayakinan négatifna dina wangun nampi yén teu aya jeung ngabenerkeun yén teu aya, éta kakafiran, tina hiji jihat, tiasa diitung minangka élmu anu salah sarta putusan anu lepat. Upami henteu, mung henteu nampi, mungkir, sarta henteu ngabenerkeun, anu kacida gampangna dilakukeun, nyaéta henteu terang sacara mutlak sarta henteu aya putusan. Cindekna, kayakinan kakafiran aya dua bagéan: KAHIJI: Henteu museur kana hakékat-hakékat Islam. Éta hiji ngabenerkeun anu salah anu husus kanggo dirina, kayakinan anu batil, nampi anu lepat, sarta putusan anu zalim. Bagéan ieu di luar bahasan urang. Éta henteu pipilueun ka urang, sarta urang henteu pipilueun ka éta. KADUA: Ngalawan sarta ngabantah hakékat-hakékat iman. Ieu ogé dua bagéan: Kahiji: Henteu nampi. Mung henteu ngabenerkeun bukti. Ieu henteu terang sarta henteu aya putusan, sarta gampang. Ieu ogé di luar bahasan urang. Kadua: Nampi yén teu aya. Ngabenerkeun dina haté yén éta henteu aya. Bagéan ieu mangrupikeun hiji putusan, hiji kayakinan, sarta hiji ikrar pikeun nampi. Sarta pikeun nampi éta, anjeunna kedah ngabuktikeun panampikanana. Panampikan ogé dua bagéan: KAHIJI: Nyarios, "Henteu aya dina hiji tempat husus sarta dina hiji jihat husus." Bagéan ieu tiasa dibuktikeun. Bagéan ieu ogé di luar bahasan urang. ARI BAGÉAN KADUA: Nampik jeung mungkir pasualan-pasualan iman anu suci, umum, sarta ngawengku sagalana, anu museur ka dunya, alam semesta, aherat, sarta abad-abad. Panampikan ieu — sakumaha anu urang pedar dina pasualan kahiji — henteu tiasa dibuktikeun ku cara naon waé. Malah diperlukeun hiji paningal anu tiasa ngawengku alam semesta, ningali aherat, sarta niténan unggal sisi waktos anu taya watesna, supados panampikan saperti kitu tiasa dibuktikeun. Jurang bahaya kadua jeung jalan salametna: Ieu ogé dua pasualan: KAHIJI: Tina jihat agung, luhur, sarta tanpa tungtung, akal-akal anu ngaleutikan lantaran ngulik lalawora, dosa, atawa hal-hal jasmani, henteu tiasa ngawengku pasualan-pasualan anu agung. Ku adigung dina élmu, éta nyimpang kana mungkir sarta nampik. Leres, lantaran henteu tiasa ngamuat pasualan-pasualan iman anu kacida lega, jero, sarta ngawengku sagalana, dina akalna anu sacara rohani kasesek jeung garing sarta haténa anu ruksak tur maot sacara rohani, aranjeunna ngalungkeun diri kana kakafiran jeung kasasaran, sarta tilelep. Upami tiasa niténan kalayan taliti jero kakafiran jeung hakékat kasasaranana sorangan, aranjeunna bakal ningali yén nalika nyanghareupan kaagungan anu asup akal, pantes, sarta perlu dina iman, aya saratus tingkat mustahil, teu mungkin, sarta moal tiasa kajadian dina handapeun jeung jero kakafiran éta. Risale-i Nur, ku ratusan ukuran jeung babandingan, parantos ngabuktikeun ieu hakékat kalayan pasti sakumaha "Dua kali dua opat." Contona, jalma anu henteu tiasa nampi wujûb ayana, azali, sarta sipat-sipat anu ngawengku sagalana Gusti lantaran agungna, mung tiasa ngagem kayakinan kakafiranana ku masihan wujûb ayana, azali, sarta sipat-sipat kailahian éta ka sakabéh anu aya anu taya watesna, malah ka zarah-zarah anu tanpa tungtung. Atawa, saperti kaum sofis anu bodo, anjeunna kedah ninggalkeun akal ku mungkir jeung nampik ayana dirina sorangan sareng alam semesta. Ku kituna, saperti ieu, sakabéh hakékat-hakékat iman jeung Islam, dumasar kaagungan anu janten saratna, nyalametkeun ciri-cirina tina mustahil anu pikasieuneun, tahayul anu liar, sarta henteu terang anu poék tina kakafiran anu nyanghareupanana. Éta hakékat netepkeunana dina haté anu séhat sarta akal anu lempeng, kalayan pangakuan yakin jeung tunduk anu sampurna. Leres, dina lolobana tanda Islam saperti adzan jeung solat, sering diucapkeun ﺍَﻟﻠّﻪُ ﺍَﻛْﺒَﺮُ ٭ ﺍَﻟﻠّﻪُ ﺍَﻛْﺒَﺮُ ٭ ﺍَﻟﻠّﻪُ ﺍَﻛْﺒَﺮُ ٭ ﺍَﻟﻠّﻪُ ﺍَﻛْﺒَﺮُ pikeun salawasna ngumumkeun agung sareng luhur-Na; dawuhan hadis qudsi ﺍَﻟْﻌَﻈَﻤَﺔُ ﺍِﺯَﺍﺭ۪ﻯ ﻭَ ﺍﻟْﻜِﺒْﺮِﻳَٓﺎﺀُ ﺭِﺩَﺍﺋ۪ﻰ; sarta pedaran munajat Kangjeng Nabi Ahmad ﷺ anu kacida pinuhna ku makrifat, anu aya dina simpul kadalapan puluh genep munajat "Cevşenü'l-Kebir", kalayan ﻳَﺎ ﻣَﻦْ لَا ﻣُﻠْﻚَ اِلَّا ﻣُﻠْﻜَﻪُ ٭ ﻳَﺎ ﻣَﻦْ لَا ﻳُﺤْﺼِﻰ ﺍﻟْﻌِﺒَﺎﺩُ ﺛَﻨَﺎﺋَﻪُ ٭ ﻳَﺎ ﻣَﻦْ لَا ﺗَﺼِﻒُ الْخَلَٓائِقُ جَلَالَهُ ٭ ﻳَﺎ ﻣَﻦْ لَا ﻳَﻨَﺎﻝُ الْاَوْهَامُ ﻛُﻨْﻬَﻪُ ٭ ﻳَﺎ ﻣَﻦْ لَا ﻳُﺪْﺭِﻙُ الْاَبْصَارُ ﻛَﻤَﺎﻟَﻪُ ٭ ﻳَﺎ ﻣَﻦْ لَا ﻳَﺒْﻠُﻎُ الْاَفْهَامُ ﺻِﻔَﺎﺗَﻪُ ٭ ﻳَﺎ ﻣَﻦْ لَا ﻳَﻨَﺎﻝُ الْاَفْكَارُ ﻛِﺒْﺮِﻳَٓﺎﺋَﻪُ ٭ ﻳَﺎ ﻣَﻦْ لَا ﻳُﺤْﺴِﻦُ الْاِنْسَانُ ﻧُﻌُﻮﺗَﻪُ ٭ ﻳَﺎ ﻣَﻦْ لَا ﻳَﺮُﺩُّ ﺍﻟْﻌِﺒَﺎﺩُ ﻗَﻀَٓﺎﺋَﻪُ ٭ ﻳَﺎ ﻣَﻦْ ﻇَﻬَﺮَ ﻓ۪ﻰ ﻛُﻞِّ ﺷَﻰْﺀٍ ﺍٰﻳَﺎﺗُﻪُ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻚَ ﻳَﺎ لَٓا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّٓا ﺍَﻧْﺖَ الْاَمَانُ الْاَمَانُ ﻧَﺠِّﻨَﺎ ﻣِﻦَ ﺍﻟﻨَّﺎﺭِ, némbongkeun yén agung jeung luhur mangrupikeun hiji tabir anu perlu.
--