Tina Kumpulan Risale-i Nur
Cahya-Cahya Hakékat
Pangarang
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ
Mektup Kadalapan
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪِ ﻭَﺍِﻥْ ﻣِﻦْ ﺷَﻲْﺀٍ اِلَّا ﻳُﺴَﺒِّﺢُ ﺑِﺤَﻤْﺪِﻩ۪ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ Aya seueur hikmah naha Asma éta kalebet kana ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ sareng disebat dina awal unggal perkara anu diberkahan. Bari nunda ngajelaskeunana kana waktos séjén, ayeuna abdi bakal nyarioskeun hiji rasa pribadi abdi: Sadérék abdi, abdi ningali Asma ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ minangka cahya anu pangagungna, anu nyakup sakumna jagat raya; éta katingali pinuh ku cahya sareng kuat, anu bakal nyumponan sadaya kabutuhan langgeng unggal roh sareng masihan rasa aman tina musuh-musuhna anu teu kaétang. Jalan anu ku abdi dianggap pangpentingna pikeun ngahontal dua Asma anu mangrupa cahya pangagungna ieu nyaéta butuh sareng sukur, lemah sareng rasa welas. Hartina, ubudiyah sareng ngaraos peryogi. Patali sareng pasualan ieu, hiji perkara sumping kana émutan, sareng béda sareng para ahli anu nalungtik, malah sareng salah sahiji guru abdi, Imam Rabbani, abdi nyarios: Rasa Hazrat Yakub alaihissalam ka Yusuf alaihissalam anu hébat sareng mancorong sanés kanyaah sareng cinta, nanging rasa welas. Margi rasa welas jauh langkung seukeut, mancorong, luhur sareng suci tibatan cinta sareng kanyaah, sareng pantes pikeun maqam kanabian. Nanging upami kanyaah sareng cinta ka nu dipikaasih anu majasi sareng mahluk aya dina darajat anu hébat, éta henteu pantes pikeun maqam kanabian anu luhur éta. Hartina, rasa Yakub anu ditingalikeun ku Al-Qur'an Al-Hakîm kalayan i'jaz anu mancorong sareng ku cara anu mancorong, sareng anu janten jalan pikeun ngahontal Asma Gusti Rahîm, mangrupa darajat rasa welas anu luhur. Ari cinta anu janten jalan pikeun ngahontal Asma Gusti Wadûd aya dina pasualan kanyaah Züleyha ka Yusuf alaihissalam. Hartina, sakumaha Al-Qur'an anu kateranganana mangrupa mujijat némbongkeun rasa Hazrat Yakub alaihissalam langkung luhur tibatan rasa Züleyha, rasa welas ogé katingali langkung luhur tibatan cinta dina darajat éta. Margi guru abdi Imam Rabbani henteu nganggap kanyaah majasi cocog pisan pikeun maqam kanabian, anjeunna parantos nyarios: "Margi kaéndahan Yusuf mangrupa jinis kaéndahan aherat, kanyaah ka anjeunna sanés jinis kanyaah majasi anu janten kakurangan." Abdi ogé nyarios: "Hé Guru! Éta ta'wil anu dipaksakeun; hakékatna kedah kieu: Éta sanés kanyaah, nanging darajat rasa welas anu saratus kali langkung mancorong, langkung lega sareng langkung luhur tibatan kanyaah." Leres, rasa welas dina sagala jinisna lemes sareng suci. Ari ka seueur jinis cinta sareng kanyaah, henteu pantes ngarendahkeun diri. Sareng rasa welas lega pisan. Saurang jalmi, lantaran anakna anu dipikawelas, ngalegaan rasa welasna ka sadaya anak, malah ka mahluk-mahluk anu gaduh roh, sareng némbongkeun sajenis sipat eunteung pikeun legana Asma Gusti Rahîm. Padahal cinta ngawatesan paningalna mung ka nu dipikaasih, sareng ngorbankeun sagalana kanggo nu dipikaasih; atanapi pikeun ngaluhurkeun sareng muji nu dipikaasih, ngahinakeun batur, nyela aranjeunna sacara maknawi sareng ngaruksak kahormatanana. Upamana, aya anu nyarios: "Panonpoé éra nalika ningali kaéndahan nu dipikaasih abdi, sareng narik tabir méga kana sirahna sangkan henteu ningali." Hé tuan anu micinta! Hak naon anu anjeun gaduh, ngajantenkeun panonpoé éra sapertos kitu, padahal éta hiji lambaran anu pinuh ku cahya tina dalapan Asma anu pangagungna? Sareng rasa welas ihlas, henteu nungtut balasan; murni sareng tanpa pamales. Malah rasa welas sasatoan, anu aya dina darajat panghandapna, ka anak-anakna, kalayan ngorbankeun diri tanpa nungtut pamales, mangrupa dalil ieu. Padahal cinta nungtut upah sareng pamales. Tangisan cinta mangrupa sajenis paménta, nyuhunkeun upah. Hartina, rasa welas Hazrat Yakub (alaihissalam), anu mangrupa cahya pangmancorongna tina Surah Yusuf, anu pangmancorongna tina surah-surah Al-Qur'an, némbongkeun Asma Gusti Rahmân sareng Gusti Rahîm, ngabéjaan yén jalan rasa welas mangrupa jalan rohmat, sareng minangka ubar pikeun nyeri rasa welas éta ngajantenkeun ngucapkeun ﻓَﺎﻟﻠّٰﻪُ ﺧَﻴْﺮٌ ﺣَﺎﻓِﻈًﺎ ﻭَﻫُﻮَ ﺍَﺭْﺣَﻢُ ﺍﻟﺮَّﺍﺣِﻤ۪ﻴﻦَ. ﺍَﻟْﺒَﺎﻗِﻰ ﻫُﻮَ ﺍﻟْﺒَﺎﻗِﻰ
Bedîüzzaman Said Nursî
--
Lem'a Katilu
(Dina Lem'a ieu, rasa sareng nikmat batin parantos campur dina hiji darajat. Ku sabab gejolak rasa sareng nikmat batin henteu seueur nguping sareng ngémutan aturan akal katut timbangan pikiran, Lem'a Katilu ieu henteu kedah ditimbang ku timbangan logika.)
ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ ﻛُﻞُّ ﺷَﻲْﺀٍ ﻫَﺎﻟِﻚٌ اِلَّا ﻭَﺟْﻬَﻪُ ﻟَﻪُ ﺍﻟْﺤُﻜْﻢُ ﻭَﺍِﻟَﻴْﻪِ ﺗُﺮْﺟَﻌُﻮﻥَ Ayat éta hartina dikedalkeun ku dua kalimah ﻳَﺎ ﺑَﺎﻗ۪ٓﻰ ﺍَﻧْﺖَ ﺍﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ ٭ ﻳَﺎ ﺑَﺎﻗ۪ٓﻰ ﺍَﻧْﺖَ ﺍﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ, anu ngedalkeun dua hakékat anu penting. Ku sabab éta, sabagian pamingpin tarekat Naqsyi ngadamel hiji khatam khusus pikeun dirina ku dua kalimah ieu sareng nganggap éta sarupa khatam Naqsyi anu ringkes. Kusabab dua kalimah ieu ngedalkeun harti ayat anu agung éta, abdi sadaya baris medar sababaraha pangajaran lemes tina dua hakékat penting anu dikedalkeun ku dua kalimah ieu. PANGAJARAN LEMES KAHIJI: Ucapan ﻳَﺎ ﺑَﺎﻗ۪ٓﻰ ﺍَﻧْﺖَ ﺍﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ anu kahiji, sarupa hiji operasi bedah, misahkeun sareng megatkeun haté tina sagala anu salian ti Alloh. Kieu: Manusa, lantaran hakékatna anu nyakup seueur perkara, gaduh patalian sareng ampir sabagéan ageung mahluk anu aya. Dina hakékat manusa anu nyakup seueur perkara ogé ditempatkeun kamampuh mikanyaah anu teu kawates. Ku sabab éta, manusa mikanyaah sakabéh mahluk. Anjeunna mikanyaah dunya anu lega sapertos bumina, sareng mikanyaah sawarga anu langgeng sapertos kebonna. Nanging, mahluk anu dipikanyaahna henteu tetep; aranjeunna angkat. Anjeunna salawasna nyeri lantaran pisah. Kanyaahna anu teu kawates janten sabab azab rohani anu teu kawates. Kasalahan sareng kakurangan dina ngalaman azab éta mangrupikeun tanggung jawabna sorangan. Sabab, kamampuh mikanyaah anu teu kawates dina haténa dipaparin supaya ditujukeun ka Gusti Zat anu kagungan kaéndahan langgeng anu teu kawates. Manusa éta nyalahgunakeunana, ngagunakeun kanyaah éta kana mahluk fana, nepi ka anjeunna ngalakukeun kasalahan, sareng nampi hukuman kasalahanana ku azab pisah. Ku kituna, kalimah kahiji ﻳَﺎ ﺑَﺎﻗ۪ٓﻰ ﺍَﻧْﺖَ ﺍﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ, anu ngedalkeun museurkeun kanyaah ngan ka Gusti Nu dipikanyaah anu Langgeng ku ngabébaskeun diri tina kasalahan ieu, megatkeun patalian sareng anu dipikanyaah anu fana, sareng ngantunkeun aranjeunna sateuacan aranjeunna ngantunkeun anjeunna, ngedalkeun harti: «Ngan Gusti Bâqî anu Sajati. Sagala salian ti Gusti fana. Anu fana tangtos moal tiasa janten dasar kanyaah anu langgeng, cinta ti azal dugi ka abadi, sareng patalian haté anu diciptakeun pikeun langgeng.» Hartina: «Kusabab anu dipikanyaah anu teu kawates éta fana sareng angkat ngantunkeun abdi, sateuacan aranjeunna ngantunkeun abdi, abdi ngantunkeun aranjeunna ku ngucapkeun ﻳَﺎ ﺑَﺎﻗ۪ٓﻰ ﺍَﻧْﺖَ ﺍﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ. Ngan Gusti anu langgeng, sareng abdi terang tur yakin yén mahluk tiasa tetep langgeng ku Gusti anu ngalanggengkeunana. Ku kituna, aranjeunna dipikanyaah kalayan kanyaah ka Gusti. Upami henteu kitu, aranjeunna henteu pantes kana patalian haté.» Dina kaayaan ieu, haté ngantunkeun sakabéh anu dipikanyaahna anu teu kawates. Anjeunna ningali cap fana dina kasaéan sareng kaéndahanana, tuluy megatkeun patalian haté. Upami henteu megatkeunana, bakal aya raheut rohani saloba anu dipikanyaahna. Kalimah kadua ﻳَﺎ ﺑَﺎﻗ۪ٓﻰ ﺍَﻧْﺖَ ﺍﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ janten salep sareng panawar pikeun raheut anu teu kawates éta. Hartina, ﻳَﺎ ﺑَﺎﻗ۪ﻰ: «Kusabab Gusti langgeng, éta cekap; Gusti ngagentos sadayana. Kusabab Gusti aya, sadayana aya.» Leres, kaéndahan, paparin, sareng kasampurnaan anu janten sabab kanyaah dina mahluk, sacara umum mangrupa tanda-tanda sareng kalangkang anu lemah tina kaéndahan, paparin, sareng kasampurnaan Gusti Bâqî Nu Sajati, anu parantos ngalangkungan seueur tabir; malah mangrupa kalangkang tina kalangkang tajalli Asmaul-Husna. PANGAJARAN LEMES KADUA: Dina fitrah manusa aya cinta anu kacida kuatna kana langgeng. Malah, dina unggal perkara anu dipikanyaahna, ku daya sangkaan anjeunna ngabayangkeun hiji jinis langgeng, teras mikanyaahna. Nalika ngémutan atanapi ningali leungitna, anjeunna ngajerit tina jero haténa. Sakabéh jeritan anu asalna tina pisah mangrupikeun juru basa tangisan anu asalna tina cinta kana langgeng. Upami henteu ngabayangkeun langgeng, anjeunna henteu tiasa mikanyaah. Malah tiasa disebatkeun yén hiji sabab ayana alam anu langgeng sareng sawarga anu abadi nyaéta kahayang pikeun langgeng anu kacida kuatna, anu muncul tina cinta kana langgeng anu kacida kuatna dina hakékat manusa, sareng doa fitri anu umum pikeun langgeng. Gusti Bâqî Dzul-Jalâl parantos nampi kahayang fitri anu kuat sareng teu oyag éta, sareng doa anu boga pangaruh, kuat, sareng umum éta, sahingga Mantenna nyiptakeun hiji alam anu langgeng pikeun manusa anu fana. Naha mungkin Gusti Fâthir Nu Karîm, Gusti Khâliq Nu Rahîm, nampi kahayang alit tina lambung anu alit sareng doana ku basa kaayaan pikeun tetep hirup samentara, ku nyiptakeun rupa-rupa tuangeun anu ngeunah anu teu kawates, tapi henteu nampi kahayang anu kacida kuatna ti sakabéh manusa, anu asalna tina kabutuhan fitri anu kacida gedéna, sareng doa pikeun langgeng anu nyakup sadayana, terus-terusan, bener, sajati, kacida kuatna, diucapkeun ku létah sareng ku kaayaan? Hâsyâ, saratus rébu kali hâsyâ! Mustahil henteu nampi éta. Éta ogé henteu cocog tina segi naon waé sareng hikmah, kaadilan, rohmat, sareng kudrat-Na. Kusabab manusa mikacinta langgeng, tangtos sakabéh kasampurnaan sareng nikmatna gumantung kana langgeng. Kusabab langgeng ngan milik Gusti Bâqî Dzul-Jalâl, sareng Asma Gusti Bâqî langgeng, sarta kaca-kaca Gusti Bâqî nampi warna sareng sipat Gusti Bâqî sareng janten tempat némbongkeun hiji jinis langgeng, tangtos perkara anu paling diperyogikeun sareng tugas anu paling penting pikeun manusa nyaéta ngawangun patalian sareng Gusti Bâqî éta sareng nyekel Asma-Na. Sabab sagala anu dianggo dina jalan Gusti Bâqî janten tempat némbongkeun hiji jinis langgeng. Kalimah ﻳَﺎ ﺑَﺎﻗ۪ٓﻰ ﺍَﻧْﺖَ ﺍﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ anu kadua ngedalkeun hakékat ieu. Salian ti ngubaran raheut rohani manusa anu teu kawates, ku éta kalimah anjeunna ogé nyugemakeun kahayang pikeun langgeng anu kacida kuatna dina fitrahna. PANGAJARAN LEMES KATILU: Di dunya ieu, pangaruh waktos kana sirna sareng leungitna perkara kacida rupa-rupana. Mahluk anu aya, sanaos aya dina jero hiji-hiji sapertos bunderan anu silih asupan, gaduh katangtuan anu béda-béda dina hal leungitna. Sakumaha bunderan jam anu ngitung detik, menit, jam, sareng dinten sacara lahiriah sarimbag, tapi béda dina gancangna, bunderan awak, nafsu, haté, sareng roh dina manusa ogé béda sapertos kitu. Upamana, sanaos tetepna, hirupna, sareng ayana awak ngan hiji dinten, atanapi malah hiji jam anu ditempatanana, sedengkeun mangsa kaliwat sareng mangsa nu bakal datangna teu aya sareng paéh, bunderan ayana sareng hirupna haté lega dugi ka seueur dinten sateuacan sareng saatos dinten ayeuna. Hiji bunderan anu agung, anu ngawengku mangtaun-taun sateuacan sareng saatos dinten ayeuna, kaasup kana bunderan hirup sareng ayana roh. Dumasar kana kamampuh ieu, ku makrifat Ilahi, kanyaah Rabbani, ubudiyah ka Gusti Subhân, sareng perkara anu diridoan ku Gusti Rahmân, anu janten dasar hirup haté sareng roh, umur fana di dunya ieu ngandung umur anu langgeng, ngahasilkeun umur anu abadi sareng langgeng, sareng janten sarupa umur anu langgeng sareng henteu maot. Leres, dina jalan kanyaah, makrifat, sareng rido Gusti Bâqî Nu Sajati, hiji detik nyaéta hiji taun. Upami henteu dina jalan-Na, hiji taun nyaéta hiji detik. Malah, hiji detik dina jalan-Na henteu maot sareng mangrupa seueur taun. Sedengkeun tina segi dunya, saratus taun jalma anu lalawora janten sarupa hiji detik. Aya ungkara anu kawentar: ﺳِﻨَﺔُ ﺍﻟْﻔِﺮَﺍﻕِ ﺳَﻨَﺔٌ ﻭَ ﺳَﻨَﺔُ ﺍﻟْﻮِﺻَﺎﻝِ ﺳِﻨَﺔٌ, hartina: «Hiji detik pisah panjangna sarupa hiji taun, sareng hiji taun patemon pondokna sarupa hiji detik.» Abdi nyarios sabalikna pisan tina ungkara ieu: Patemon, nyaéta hiji detik patemon anu ngan kanggo Alloh dina lingkungan rido Gusti Bâqî Dzul-Jalâl, sanés ngan saukur sarupa hiji taun kitu, tapi malah mangrupa jandéla patemon anu langgeng. Dina pisah ku lalawora sareng kasasatan, sanés hiji taun, malah sarebu taun janten sarupa hiji detik. Ungkara ieu, anu langkung kawentar tibatan ungkara tadi, nguatkeun putusan abdi sadaya: ﺍَﺭْﺽُ الْفَلَاتِ ﻣَﻊَ الْاَعْدَٓاءِ ﻓِﻨْﺠَﺎﻥٌ ﺳَﻢُّ ﺍﻟْﺨِﻴَﺎﻁِ ﻣَﻊَ الْاَحْبَابِ ﻣَﻴْﺪَﺍﻥٌ. Harti anu leres tina ungkara kahiji anu kawentar éta nyaéta: Kusabab patemon sareng mahluk fana ogé fana, sanaos panjang kumaha waé, tetep dianggap pondok. Sataunna liwat sapertos hiji detik; janten lamunan anu pinuh ku karinduan sareng impian anu matak kaduhung. Haté manusa anu mikahayang langgeng, dina patemon sataun, ngan tiasa ngaraos nikmat anu saalit zarah dina hiji detik anu pondok. Sedengkeun pisah, sadetikna sanés hiji taun, tapi mangtaun-taun. Sabab médan pisah téh lega. Sanaos pisah ngan sadetik, pikeun haté anu mikahayang langgeng, éta ngarusak sarupa mangtaun-taun. Sabab éta ngingetkeun kana pisah anu teu kawates. Pikeun kanyaah jasmani sareng handap, sakabéh mangsa kaliwat sareng mangsa nu bakal datang pinuh ku pisah. Patali sareng pasualan ieu, abdi sadaya nyarios: Hé manusa! Naha aranjeun hoyong ngajadikeun umur aranjeun anu fana, pondok, sareng teu aya mangpaatna janten langgeng, panjang, mangpaat, sareng ngahasilkeun buah? Kusabab mikahayang éta mangrupikeun sarat hakékat manusa, anggo éta dina jalan Gusti Bâqî Nu Sajati. Sabab perkara anu nyanghareup ka Gusti Bâqî janten tempat némbongkeun tajalli tina langgeng. Kusabab unggal manusa mikahayang umur panjang kalayan kacida kuatna sareng mikacinta langgeng, sareng kusabab aya jalan pikeun ngarobih umur fana ieu janten umur langgeng, sarta mungkin ngajadikeunana dina batin sarupa umur anu kacida panjangna, tangtos manusa anu hakékat kamanusaanana tacan gugur bakal milarian jalan éta, narékahan pikeun ngajadikeun kamungkinan éta kanyataan, sareng ngaluyukeun lampahna sareng éta. Jalan éta nyaéta: Lampahkeun kanggo Alloh, patepang kanggo Alloh, damel kanggo Alloh. «Lillâh, liwajhillâh, li-ajlillâh», lampahkeun dina lingkungan rido-Na. Dina waktos éta, menit-menit umur aranjeun janten sarupa taun-taun. Kalayan nunjukkeun hakékat ieu, nash Al-Qur'an némbongkeun yén hiji peuting sapertos Lailatul-Qadar janten sarupa sarebu bulan, anu ngawengku langkung ti dalapan puluh taun. Waktos mi'raj anu sababaraha menit, anu janten sarupa seueur taun ku rusiah «basthuz-zamân», anu mangrupa aturan anu pasti di antara para wali sareng ahli hakékat sarta nunjukkeun hakékat ieu, ogé ngabuktikeun ayana hakékat ieu sareng némbongkeun yén éta parantos nyata lumangsung. Sababaraha jam mi'raj gaduh lega, ambahan, sareng panjang anu sarupa rébuan taun. Sabab ku jalan mi'raj éta, anjeunna lebet ka alam anu langgeng. Sababaraha menit di alam anu langgeng parantos ngandung rébuan taun di dunya ieu. Dumasar kana hakékat ieu ogé, kajadian «basthuz-zamân» seueur lumangsung di antara para wali. Sabagian wali parantos ngalaksanakeun padamelan sadinten dina samenit. Sabagian parantos ngalaksanakeun tugas sataun dina sajam. Sabagian ngariwayatkeun sareng ngawartosan yén aranjeunna parantos maos hiji khatam Al-Qur'an dina samenit. Jalma anu nyekel haq sareng kajujuran sapertos kitu tangtos moal daék ngahaja bohong. Teu tiasa diragukeun ogé yén aranjeunna parantos nyaksian langsung hakékat «basthuz-zamân» ku tawatur anu sakitu teu kawates sareng seueur. {(Catetan handap): Sakumaha ayat ﻗَﺎﻝَ ﻗَٓﺎﺋِﻞٌ ﻣِﻨْﻬُﻢْ ﻛَﻢْ ﻟَﺒِﺜْﺘُﻢْ ﻗَﺎﻟُﻮﺍ ﻟَﺒِﺜْﻨَﺎ ﻳَﻮْﻣًﺎ ﺍَﻭْ ﺑَﻌْﺾَ ﻳَﻮْﻡٍ sareng ayat ﻭَﻟَﺒِﺜُﻮﺍ ﻓ۪ﻰ ﻛَﻬْﻔِﻬِﻢْ ثَلَاثَ ﻣِﺎﺋَﺔٍ ﺳِﻨ۪ﻴﻦَ ﻭَﺍﺯْﺩَﺍﺩُﻭﺍ ﺗِﺴْﻌًﺎ némbongkeun «thayyuz-zamân», ayat ﻭَﺍِﻥَّ ﻳَﻮْﻣًﺎ ﻋِﻨْﺪَ ﺭَﺑِّﻚَ ﻛَﺎَﻟْﻒِ ﺳَﻨَﺔٍ ﻣِﻤَّﺎ ﺗَﻌُﺪُّﻭﻥَ ogé némbongkeun «basthuz-zamân».} Hiji jinis «basthuz-zamân» ieu anu dibenerkeun ku sadayana katingali dina impian. Kadang-kadang, pikeun ningali impian anu ditingali ku hiji jalma dina samenit, kaayaan anu dilakonan, ucapan anu diucapkeun, nikmat anu dirasakeun, atanapi nyeri anu ditanggungna, diperyogikeun sadinten, malah sababaraha dinten, dina alam hudang. Cindekna: Sanaos manusa fana, anjeunna diciptakeun pikeun langgeng sareng dijadikeun kaca Gusti Zat anu Langgeng. Anjeunna ditugaskeun pikeun ngalaksanakeun lampah anu ngahasilkeun buah-buahan langgeng, sareng dipaparin hiji wangun anu janten tempat némbongkeun tajalli sareng hiasan Asma anu langgeng tina Gusti Zat anu Langgeng. Ku kituna, tugas sareng kabagjaan sajati manusa sapertos kitu nyaéta, kalayan sakabéh pakakas sareng kamampuhna, nyekel Asma Gusti Bâqî anu Langgeng Salawasna dina lingkungan perkara anu diridoan ku Mantenna, sareng maju dina jalan abadi kalayan nyanghareup ka Gusti Bâqî éta. Sakumaha létahna ngucapkeun ﻳَﺎ ﺑَﺎﻗ۪ٓﻰ ﺍَﻧْﺖَ ﺍﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ, haténa, rohna, akalna, sareng sakabéh unsur batinna anu lemes kedah ngucapkeun «Huwal-Bâqî, Huwal-Azaliyyul-Abadî, Huwas-Sarmadî, Huwad-Dâim, Huwal-Mathlûb, Huwal-Mahbûb, Huwal-Maqshûd, Huwal-Ma'bûd». ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻚَ لَا ﻋِﻠْﻢَ ﻟَﻨَٓﺎ اِلَّا ﻣَﺎ ﻋَﻠَّﻤْﺘَﻨَٓﺎ ﺍِﻧَّﻚَ ﺍَﻧْﺖَ ﺍﻟْﻌَﻠ۪ﻴﻢُ ﺍﻟْﺤَﻜ۪ﻴﻢُ ﺭَﺑَّﻨَﺎ لَا ﺗُﺆَﺍﺧِﺬْﻧَٓﺎ ﺍِﻥْ ﻧَﺴ۪ﻴﻨَٓﺎ ﺍَﻭْ ﺍَﺧْﻄَﺎْﻧَﺎ
--