Tina Kumpulan Risale-i Nur
Iteuk Musa
Pangarang
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Dina abad anu anéh ieu, sakumaha jalma-jalma iman kacida peryogina kana Risale-i Nur, sarta para ahli élmu sareng guru sakola kana Asa-yı Musa, para hafiz sareng guru agama ogé kacida peryogina kana Zülfikar. Leres, upamana, dina bahasan i'jaz Al-Qur'an, dina tempat-tempat anu sarua anu janten sumber mamang sareng bantahan dina kalolobaan ayat, kilatan-kilatan cahya i'jaz sareng pangajaran-pangajaran lemes Al-Qur'an anu éndah parantos dibuktikeun.
Ngawakilan sakabéh murid Risale-i Nur
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ ﻭَ ﺍِﻥْ ﻣِﻦْ ﺷَﻰْﺀٍ اِلَّا ﻳُﺴَﺒِّﺢُ ﺑِﺤَﻤْﺪِﻩ۪ اَلسَّلَامُ ﻋَﻠَﻴْﻜُﻢْ ﻭَ ﺭَﺣْﻤَﺔُ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﻭَ ﺑَﺮَﻛَﺎﺗُﻪُ ﺍَﺑَﺪًﺍ ﺩَﺍﺋِﻤًﺎ Sadérék-sadérék abdi anu mulya tur satia! Ku sabab Risale-i Nur parantos mimiti sumebar ku mesin, sarta ku sabab seueur murid sakola sareng guru anu maca filsafat sareng hikmah anyar nyepeng Risale-i Nur, tangtos kedah ngajelaskeun hiji hakékat. Kieu: Filsafat anu ku Risale-i Nur ditampiling sareng diserang kalayan kuat téh sanés sakabéh filsafat, nanging bagianana anu ngabahayakeun. Sabab bagian filsafat sareng hikmah anu ngawula kana kahirupan masarakat manusa, ahlak sareng kasampurnaan kamanusaan, sarta kamajuan seni téh rukun sareng Al-Qur'an. Malah ngawula kana hikmah Al-Qur'an, henteu tiasa nandinganana. Risale-i Nur henteu ngaganggu bagian ieu. Ari bagian kadua filsafat, salian janten sarana pikeun ngajatuhkeun kana kasasaran, ilhad sareng rawa tabiat, ogé ngahasilkeun lalawora sareng kasasaran ku hirup nurut kana hawa nafsu sareng hiburan, sarta ku kaajaiban-kaajaibanana anu siga sihir nandingan hakékat-hakékat Al-Qur'an anu ngandung mujijat. Ku sabab éta, dina kalolobaan bagianana, Risale-i Nur ngaganggu sareng nampiling bagian filsafat anu nyimpang ieu ku timbangan sareng babandingan anu kuat tur aya buktina; henteu ngaganggu filsafat anu lempeng tur aya mangpaatna. Ku kituna, murid-murid sakola asup kana Risale-i Nur tanpa bantahan sareng tanpa asa-asa, sarta kedah asup. Nanging, sakumaha para munafik anu nyumput ngagunakeun sabagian guru agama pikeun ngalawan Risale-i Nur, anu mangrupa milik sajati para ahli madrasah sareng guru agama, ku cara anu sagemblengna teu aya hartina sareng henteu adil, aya ogé kamungkinan aranjeunna ngagerakkeun ananiyah élmu sabagian filsuf pikeun dipaké ngalawan Nurlar. Dumasar kana kamungkinan éta, pantes upami hakékat ieu diserat dina awal kumpulan Asa-yı Musa sareng Zülfikar.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Lem'a Kadua Puluh Dalapan sareng Şuâ Kadalapan parantos ngabuktikeun sagemblengna yén dina Celcelutiye-na, Imam Ali radhiyallahu anhu ngawartakeun ngeunaan Risale-i Nur sareng risalah-risalahna anu penting kalayan nomer anu sarua, ku cara anu kacida kuatna tur ampir écés. Imam Ali radhiyallahu anhu ogé ngawartakeun risalah pangahirna Risale-i Nur dina Celcelutiye ku ungkara ﻭَ ﺍﺳْﻢُ ﻋَﺼَﺎ ﻣُﻮﺳٰﻰ ﺑِﻪِ ﺍﻟﻈُّﻠْﻤَﺔُ ﺍﻧْﺠَﻠَﺖْ. Hiji atanapi dua taun kapengker, urang parantos ngira Âyetü'l-Kübra anu pangahirna. Nanging, ayeuna dina taun genep puluh opat, nyaéta taun 1948 Maséhi, réngséna nyusun Risale-i Nur; sarta ieu kalimah Imam Ali ngawartakeun, numutkeun hartina, hiji risalah anu bakal ngusir poék, maparin cahya siga iteuk Kangjeng Nabi Musa alayhis salam, sareng ngabatalkeun sihir; sarta bagian Bubuahan tina kumpulan ieu janten siga hiji pangbélaan sareng ngusir poék anu pikasieuneun tur pinuh ku kaaniayaan anu tumiba ka urang, sedengkeun bagian Hüccetler ngaleungitkeun poék filsafat anu ngalawan Nurlar, maksa para ahli Ankara pikeun nampi sareng ngajénan, sarta seueur tanda yén éta bakal ngaleungitkeun poék dina mangsa nu bakal datang; sarta, salaku papasangan sareng babandingan jeung iteuk Kangjeng Nabi Musa alayhis salam anu ngalirkeun dua belas cinyusu tina hiji batu sareng janten sarana sabelas mujijat, kumpulan pangahirna ieu ogé miboga sabelas pasualan anu pinuh ku cahya dina Bubuahan sareng sabelas hujjah anu pasti dina bagian Hüccetullahi'l-Bâliğa: sadayana ieu masihan kayakinan ka urang yén ku éta ungkara, Imam Ali radhiyallahu anhu langsung nyawang kumpulan anu namina Asa-yı Musa ieu, sareng ngawartakeunana kalayan ngajénan.
Bedîüzzaman Said Nursî
BAGÉAN KAHIJI TINA ITEUK MUSA
Hiji Buah tina Panjara Denizli
Ieu mangrupa serat pangbélaan Risale-i Nur ngalawan zindiq jeung kufur mutlak. Ieu ogé mangrupa serat pangbélaan sajati urang dina panjara ieu. Sabab urang ngan ukur ngusahakeun ieu. Ieu risalah téh hiji buah jeung hiji pangéling tina Panjara Denizli, sarta hasil tina dua poé Jumaah.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ ﻓَﻠَﺒِﺚَ ﻓِﻰ ﺍﻟﺴِّﺠْﻦِ ﺑِﻀْﻊَ ﺳِﻨ۪ﻴﻦَ Ku béja jeung rusiah éta ayat, Kangjeng Nabi Yusuf alayhis salam mangrupa pamingpin para tahanan. Panjara ogé jadi hiji rupa Medrese-i Yusufiye. Ku sabab murid-murid Risale-i Nur geus dua kali asup kana ieu madrasah dina jumlah anu loba, tangtu pikeun meunang atikan anu lengkep, kudu maca sarta ngajarkeun ringkesan singget sababaraha pasualan Risale-i Nur anu patali jeung panjara sarta geus dibuktikeunana, di rohangan palajaran anu dibuka pikeun atikan ieu. Tah, urang ngajelaskeun lima atawa genep tina éta ringkesan.
KAHIJI
Sakumaha dijelaskeun dina Kalimah Kaopat, unggal poé Gusti Khâliq urang maparin modal hirup dua puluh opat jam ka urang. Sangkan ku éta modal dibeuli hal-hal anu diperlukeun pikeun dua kahirupan urang. Upama urang méakkeun dua puluh tilu jam pikeun kahirupan dunya anu kacida pondokna, sarta henteu méakkeun hiji jam anu cekap pikeun lima solat fardu pikeun kahirupan aherat urang anu kacida panjangna, pék timbangkeun sakumaha salahna anu patukang tonggong jeung akal, sarta sakumaha rugina urang, lantaran minangka hukuman éta kasalahan, urang nandangan kasusah haté jeung roh, sarta ku éta kasusah ngaruksak ahlak jeung ngalakonan hirup kalayan pegat harepan, nepi ka lain meunang atikan, tapi malah ngalawan atikan. Upama urang méakkeun hiji jam pikeun lima solat fardu, mangka pék pikirkeun sakumaha nguntungkeunana éta ujian jeung palajaran, sarta paguneman anu ngeunah tur ngalipur jeung babaturan dina musibah: Unggal jam mangsa panjara jeung musibah sakapeung bisa jadi sarua jeung sapoé ibadah, sarta hiji jam anu fana bisa jadi sarua jeung jam-jam anu langgeng; pegat harepan jeung kasusah haté sarta roh sawaréhna bisa sirna; kasalahan anu ngalantarankeun panjara bisa dihampura lantaran jadi kafarat; sarta urang meunang atikan anu jadi hikmah panjara. Sakumaha disebatkeun dina Kalimah Kaopat, saurang jalma méré lima atawa sapuluh lira tina dua puluh opat lirana pikeun judi lotré anu diiluan ku sarébu jalma pikeun meunang hadiah sarébu lira, tapi henteu méré hiji tina dua puluh opat lira éta pikeun tikét gudang permata anu langgeng. Padahal dina lotré dunya, kamungkinan meunang sarébu lira éta nyaéta hiji tina sarébu, sabab aya sarébu pamilon séjénna. Ari dina lotré takdir manusa pikeun aherat, pikeun jalma-jalma iman anu dipaparin ahir hirup anu hadé, kamungkinan meunangna téh salapan ratus salapan puluh salapan tina sarébu. Éta geus dibéjakeun ku jalma-jalma satia anu ngawartakeun, anu teu kaitung jumlahna, ti kalangan wali jeung asfiya, anu ku paningal batin ngabenerkeun béja ngeunaan éta ti saratus dua puluh opat rébu nabi. Padahal kitu, pék bandingkeun sakumaha patukang tonggongna jeung mangpaat, lumpat ka lotré kahiji sarta ngajauhan anu kadua. Dina ieu pasualan, kapala panjara, kapala pangjaga, malah para pangatur nagara jeung pangjaga katengtreman, kedah sugema ku ieu palajaran Risale-i Nur. Sabab dina loba pangalaman geus katingali yén ngatur jeung ngajaga disiplin sarébu jalma anu taat kana agama sarta salawasna inget kana panjara naraka, leuwih gampang tibatan sapuluh jalma anu henteu solat jeung teu miboga kayakinan, anu ngan mikirkeun panjara dunya, teu nyaho haram jeung halal, sarta sawaréhna biasa hirup tanpa tujuan.
RINGKESAN PASUALAN KADUA
Sakumaha dijelaskeun kalayan hadé ku Tuntunan Nonoman tina Risale-i Nur, maot téh sakitu pasti jeung écésna, nepi ka bakal datang ka urang saperti peutingna poé ieu jeung usum tiris sanggeus usum gugur ieu. Sakumaha ieu panjara mangrupa panginepan samentara pikeun jalma-jalma anu terus-terusan kaluar jeung asup, kitu deui beungeut bumi ieu mangrupa hiji panginepan pikeun rombongan anu rurusuhan ngalangkungan jalanna, pikeun mondok sapeuting tuluy miang. Maot, anu saratus kali ngosongkeun unggal kota kana makam, tangtu miboga paménta anu leuwih gedé tibatan hirup. Tah, Risale-i Nur geus méréskeun jeung muka rusiah hakékat anu pikasieuneun ieu. Ringkesanana anu singget nyaéta: Ku sabab maot teu bisa dipaéhan jeung panto kubur teu bisa ditutup, upama aya jalan pikeun salamet tina leungeun algojo ajal jeung panjara kubur anu nyorangan, tangtu éta mangrupa perhatian jeung pasualan manusa anu panggedéna, anu ngaluhuran sagala hal. Leres, aya jalan kaluarna, sarta ku rusiah Al-Qur'an, Risale-i Nur geus ngabuktikeun éta jalan kalayan pasti sakumaha dua kali dua téh opat. Ringkesanana anu singget nyaéta: Maot téh boh hartina jalma dimusnahkeun salawasna, sarta mangrupa tihang gantungan anu bakal ngagantung éta jalma jeung sakabéh sobat sarta barayana; boh hiji serat idin réngsé pancén pikeun indit ka alam séjén anu langgeng sarta asup ka karaton kabagjaan kalayan serat bukti iman. Ari kubur téh boh panjara poék anu nyorangan jeung sumur anu teu aya dasarna; boh hiji panto anu muka tina panjara dunya ieu ka tempat jamuan jeung kebon anu langgeng tur pinuh ku cahya. Tuntunan Nonoman geus ngabuktikeun ieu hakékat ku hiji babandingan. Contona, di kebon panjara ieu geus dipasang tihang-tihang gantungan pikeun ngagantung, sarta di tukangeun témbok tempat tihang-tihang éta nyarandé, geus diadegkeun hiji kantor lotré anu kacida gedéna, anu diiluan ku sakabéh dunya. Urang, lima ratus jalma di ieu panjara, pasti tanpa aya pangecualian sarta teu mungkin luput, bakal digero hiji-hiji ka éta lapang: Boh, “Hayu, tarima béwara hukuman pati, naék kana tihang gantungan”; boh, “Cekel surat panjara nyorangan salawasna, asup kana panto anu muka ieu”; boh, “Béja gumbira pikeun anjeun! Anjeun meunang tikét jutaan emas, hayu cokot.” Kitu diumumkeun di unggal tempat. Ku panon urang sorangan ogé katingali maranéhna naék kana tihang gantungan silih susul. Sabagian katingali ku urang digantung. Ari sabagian deui ngajadikeun tihang gantungan éta undakan pikeun asup ka kantor lotré di tukangeun témbok éta. Ku béja pasti ti patugas-patugas anu ageung tur soson-soson di dinya, urang nyaho éta kawas ningali sorangan. Dina waktu éta, aya dua rombongan asup ka ieu panjara urang. Hiji rombongan mawa alat musik, inuman anggur, halva jeung baklava anu lahiriah kacida amisna. Maranéhna narékahan sangkan urang ngahakan éta. Tapi éta kadaharan amis téh ngandung racun; sétan-sétan manusa geus ngasupkeun racun ka jerona. Rombongan kadua mawa tulisan pangajaran, kadaharan halal jeung inuman amis anu diberkahan. Maranéhna méré hadiah ka urang, sarta babarengan, kalawan sapuk, kacida soson-soson jeung pastina nyarios: “Upama aranjeun narima sarta ngahakan hadiah rombongan kahiji anu dipasihkeun pikeun nguji aranjeun, aranjeun bakal digantung dina tihang-tihang gantungan anu aya di hareupeun panon urang ieu, saperti jalma-jalma séjén anu ku aranjeun katingali. Upama aranjeun narima hadiah anu ku urang dibawa nurutkeun titah pangawasa nagara ieu minangka gaganti hadiah kahiji, sarta maca doa jeung wirid dina tulisan pangajaran éta, aranjeun bakal salamet tina digantung. Percanten kalayan écés kawas beurang sarta kawas ningali sorangan, yén unggal-unggal aranjeun bakal meunang tikét sajuta emas di kantor lotré éta minangka kurnia raja. Upama aranjeun ngahakan kadaharan amis anu haram, diragukeun jeung ngandung racun éta, nepi ka waktu aranjeun dibawa pikeun digantung ogé aranjeun bakal nandangan nyeri éta racun. Ieu titah jeung urang kalawan sapuk ngawartakeun éta ka aranjeun kalayan pasti.” Tah, saperti ieu babandingan, di tukangeun tihang gantungan ajal anu unggal waktu urang tingali, tina lotré takdir umat manusa, tikét gudang anu langgeng sarta teu béak bakal dimeunangkeun ku jalma-jalma iman jeung taat, kalayan sarat ahir hirupna hadé, kalawan kamungkinan saratus persén. Ari jalma-jalma anu terus hirup nurut kana hawa nafsu, dina haram, teu miboga kayakinan jeung fasik, kalayan sarat henteu tobat, bakal meunang béwara dimusnahkeun salawasna, pikeun jalma anu henteu percaya kana aherat; atawa panjara nyorangan anu terus-terusan tur poék, pikeun jalma anu percaya roh téh langgeng tapi hirup nurut kana hawa nafsu; sarta cilaka salawasna, kalawan kamungkinan salapan puluh salapan persén. Anu ngawartakeun ieu kalayan pasti, utamana saratus dua puluh opat rébu nabi, alayhimus salam, anu miboga mujijat teu kaitung minangka tanda pangbeneran; sarta leuwih ti saratus dua puluh opat juta wali, kaddesallahu esrarahum, anu ku paningal batin jeung ku ngarasakeun, ningali tapak sarta kalangkang béja para nabi éta kawas dina sinéma, tuluy ngabenerkeun sarta nandatangananana; sarta milyaran panalungtik, mujtahid jeung shiddiq anu geus kaliwat sarta anu datang, anu sacara akal, pamikiran jeung logika ngabuktikeun kalayan yakin béja dua golongan jalma kawentar éta ku bukti pasti jeung dalil kuat, tuluy ngabenerkeun sarta nandatangananana. {(): Hiji tina panalungtik éta nyaéta Risale-i Nur. Bagéan-bagéanana anu salila dua puluh taun ngaheningkeun filsuf anu pangkukuhna ngabantah jeung zindiq anu doraka geus aya di hareupeun umum. Saha baé tiasa maca, sarta teu aya anu ngabantah.} Jalma-jalma anu teu ngadangukeun béja anu dipasihkeun ku titah tilu rombongan agung ieu, anu kalawan ijmak jeung sacara mutawatir mangrupa panonpoé, bulan jeung béntang umat manusa; tilu golongan ahli hakékat ieu, sarta tilu rombongan ageung tur luhur anu jadi panglima suci umat manusa; sarta anu henteu nuturkeun jalan lempeng anu dituduhkeun ku maranéhna, anu nuju kana kabagjaan langgeng, henteu merhatikeun kamungkinan bahaya pikasieuneun salapan puluh salapan persén, padahal ku béja hiji jalma anu nyebut aya bahaya dina hiji jalan, ninggalkeun éta jalan sarta nyokot jalan séjén anu leuwih panjang, tangtu kaayaanana kieu: Tina dua jalan, kalayan béja pasti ti jalma-jalma anu ngawartakeun anu teu kaitung, manéhna ninggalkeun anu pangpondokna jeung panggampangna, anu saratus persén ngajadikeun meunang sawarga jeung kabagjaan langgeng, sarta milih jalan anu pangguligahna, panjang jeung susah, anu salapan puluh salapan persén ngahasilkeun panjara naraka jeung cilaka terus-terusan. Padahal dina dunya, ku béja hiji jalma anu bisa waé palsu, manéhna ninggalkeun jalan pondok anu miboga hiji persén kamungkinan bahaya jeung kamungkinan panjara sabulan, sarta milih jalan panjang anu teu miboga mangpaat, ngan lantaran henteu ngabahayakeun. Kawas jalma-jalma cilaka, mabok jeung gélo, manéhna henteu merhatikeun naga-naga pikasieuneun anu katingali di kajauhan sarta nyerang dirina, tapi sibuk ngurus laleur. Manéhna geus kaleungitan akal, haté, roh jeung martabat manusana nepi ka ngan merhatikeun éta laleur. Ku sabab hakékat kaayaanana kieu, urang para tahanan kudu narima hadiah rombongan kadua anu diberkahan éta, pikeun ngalaksanakeun pamalesan urang sagemblengna kana musibah panjara ieu. Nyaéta, sakumaha ku kanikmatan pamalesan samenit jeung kanikmatan hirup nurut kana hawa nafsu sababaraha menit atawa hiji atawa dua jam, ieu musibah ngasupkeun urang ka ieu panjara salila lima belas, lima, sapuluh, sarta dua atawa tilu taun, sarta ngajadikeun dunya urang panjara pikeun urang; kitu deui, pikeun ngalawan sarta nentang ieu musibah, urang kudu ngajadikeun hiji atawa dua jam mangsa panjara jadi hiji atawa dua poé ibadah, sarta ku hadiah rombongan anu diberkahan, ngajadikeun hukuman urang dua atawa tilu taun jadi umur anu langgeng dua puluh atawa tilu puluh taun; sarta ngajadikeun hukuman urang sapuluh jeung dua puluh taun di panjara jadi sarana pikeun dihampura tina jutaan taun panjara naraka. Ku ngajadikeun kahirupan urang anu langgeng seuri minangka waleran kana dunya urang anu fana ceurik, urang kudu males ieu musibah sagemblengna. Urang kudu némbongkeun panjara minangka tempat atikan sarta narékahan jadi jalma anu miboga atikan, dipercaya jeung aya mangpaatna pikeun lemah cai jeung bangsa urang. Patugas, kapala jeung pangatur panjara ogé kedah ningali jalma-jalma anu disangkana jalma jahat, bégal, jalma tanpa tujuan, nu maéhan, nu hirup nurut kana hawa nafsu sarta ngabahayakeun lemah cai, minangka murid anu diajar dina rohangan palajaran anu diberkahan, sarta kalayan reueus ngahaturkeun sukur ka Alloh.
PASUALAN KATILU
Ringkesan hiji kajadian anu ngandung pangajaran, anu dijelaskeun dina Tuntunan Nonoman, nyaéta: Dina hiji waktu, dina Poé Républik, abdi linggih di jandéla Panjara Eskişehir. Murid-murid awéwé anu geus gedé di sakola SMA anu aya di hareupeunana seuri sarta nari di pakaranganna. Ngadadak, ku hiji sinéma rohani, kaayaan maranéhna lima puluh taun sanggeusna katingali ku abdi. Abdi ningali yén tina lima puluh atawa genep puluh budak awéwé jeung murid éta, opat puluh atawa lima puluhna jadi taneuh di kubur, nandangan siksaan. Sapuluhna deui, dina umur tujuh puluh atawa dalapan puluh taun, geus jadi teu geulis, sarta lantaran dina mangsa ngorana henteu ngajaga kasucian diri, meunang paningal anu ngewa tina paningal anu dipiharepna bakal mikaasih. Éta ku abdi ditingali kalayan pasti. Abdi ceurik lantaran kaayaan maranéhna anu matak karunya éta. Sababaraha babaturan di panjara ngadangu abdi ceurik. Aranjeunna sumping sarta naros. Abdi nyarios: Ayeuna antepkeun abdi sorangan, mangga angkat. Leres, anu ku abdi ditingali téh hakékat, lain gambaran dina pikiran. Sakumaha ahir usum panas jeung usum gugur ieu nyaéta usum tiris, kitu deui sanggeus usum panas mangsa ngora jeung usum gugur mangsa sepuh nyaéta usum tiris kubur jeung barzakh. Sakumaha kajadian lima puluh taun ka tukang dipintonkeun dina waktu ayeuna ku sinéma, upama aya sinéma anu némbongkeun kajadian lima puluh taun anu bakal datang, sarta kaayaan jalma-jalma anu kasasar jeung hirup nurut kana hawa nafsu lima puluh atawa genep puluh taun sanggeusna dipintonkeun ka maranéhna, maranéhna tangtu bakal ceurik kalayan ngewa jeung kanyeri kana seuri jeung kanikmatan anu teu sah anu ayeuna dilakukeunana. Nalika abdi keur merhatikeun paningal di Panjara Eskişehir éta, hiji pribadi rohani anu ngamajukeun hirup nurut kana hawa nafsu jeung kasasar, nangtung di hareupeun abdi kawas sétan manusa sarta nyarios, “Urang hoyong ngarasakeun jeung ngajadikeun jalma séjén ngarasakeun sagala rupa kanikmatan jeung kasenangan hirup, ulah ngaganggu urang.” Abdi ngawaler: Ku sabab pikeun kanikmatan jeung kasenangan, anjeun henteu nginget maot sarta nyebur kana kasasar jeung hirup nurut kana hawa nafsu, nyaho kalayan pasti yén nurutkeun kasasar anjeun, sakabéh mangsa kaliwat geus maot sarta teu aya, mangrupa makam pikasieuneun anu mayit-mayitna geus buruk di jerona. Ku patalina anjeun jeung umat manusa sarta ku jalan kasasar, kanyeri anu asalna tina papisah anu teu kaitung jeung maot salawasna sakabéh sobat anjeun anu teu kaitung, datang kana sirah anjeun sarta, upama aya jeung can maot, kana haté anjeun. Sakumaha éta ngancurkeun kanikmatan saeutik anjeun ayeuna, anu kawas jalma mabok sarta lumangsung sakeudeung; kitu deui, ku teu miboga kayakinan, mangsa datang ogé teu aya, poék, maot sarta mangrupa tempat pikasieuneun anu pikakeueungeun. Sirah jalma-jalma anu teu daya, anu datang ti dinya, medal kana ayana sarta ngaliwatan mangsa ayeuna, dipotong ku golok algojo ajal tuluy dialungkeun kana taya. Ku patalina akal, éta terus-terusan ngahujankeun kahariwang anu nyeri tur teu kaitung kana sirah anjeun anu teu boga iman, sarta ngancurkeun kanikmatan saeutik anjeun anu nurut kana hawa nafsu. Upama anjeun ninggalkeun kasasar jeung hirup nurut kana hawa nafsu, sarta asup kana lingkungan iman tahkiki jeung istiqamah, ku cahya iman anjeun bakal ningali yén mangsa kaliwat téh lain makam anu teu aya sarta ngaburukkeun sagala hal, tapi alam pinuh ku cahya anu aya sarta robah jadi mangsa datang. Ku katingalina minangka rohangan nungguan pikeun roh-roh anu langgeng, pikeun asup ka karaton kabagjaan di mangsa datang, lain méré kanyeri, tapi ngajadikeun anjeun ngarasakeun hiji rupa kanikmatan rohani sawarga ogé di dunya, luyu jeung kuatna iman. Kitu deui, ku panon iman bakal katingali yén mangsa datang téh lain tempat pikasieuneun jeung poék: Jamuan Gusti Rahmân Rahîm Dzul-Jalâli wal-Ikrâm, anu kagungan rohmat jeung sipat béréhan anu teu kaitung dina karaton kabagjaan langgeng, sarta anu ngajadikeun unggal mangsa semi jeung usum panas hiji méja dahar sarta ngeusianana ku nikmat, geus disadiakeun, pameran kurnia-Na geus dibuka, sarta aya pangiriman ka dinya. Ku ningali éta ngaliwatan sinéma iman, anjeun bisa ngarasakeun hiji rupa kanikmatan alam anu langgeng, luyu jeung darajat anjeun. Jadi, kanikmatan sajati anu tanpa kanyeri ngan bisa aya dina iman sarta ku iman. Tina rébuan mangpaat jeung hasil anu dipaparinkeun ku iman ogé di ieu dunya, urang bakal ngajelaskeun ngan hiji mangpaat jeung kanikmatan ku hiji babandingan anu, patali jeung bahasan urang ieu, ditulis minangka catetan handap dina Tuntunan Nonoman. Kieu: Contona, nalika hiji anak anjeun anu kacida dipikanyaahna keur sakarat téréh maot, sarta anjeun kalayan pegat harepan mikirkeun papisah salawasna anu nyeri jeung manéhna, ngadadak datang hiji dokter saperti Hazret-i Hızır jeung Hakîm-i Lokman, tuluy méré ramuan ubar kawas panawar racun pikeun diinum. Anak anjeun anu dipikanyaah tur geulis éta muka panonna, salamet tina maot. Anjeun ngartos sakumaha gedéna kabungah jeung lega haté anu dipasihkeunana. Tah, nalika jutaan jalma anu ku anjeun dipikanyaah kawas éta anak sarta kacida diperhatikeunana, dina paningal anjeun, téréh buruk jeung binasa di makam mangsa kaliwat éta, ngadadak hakékat iman, saperti Hakîm-i Lokman, ngirimkeun cahya ngaliwatan jandéla haté ka makam anu disangka tempat hukuman pati anu ageung éta. Ku éta cahya, sakabéh jalma maot, ti mimiti nepi ka ahir, hirup deui. Lantaran ku basa kaayaan maranéhna nyarios, “Urang henteu maot sarta moal maot, urang bakal patepang deui jeung aranjeun,” kabungah jeung lega haté anu teu kaitung anu anjeun tampi, ku dipaparinkeun ogé di ieu dunya ku iman, ngabuktikeun yén: Hakékat iman mangrupa hiji siki anu, upama ngawujud jadi jasmani, hiji sawarga husus bakal medal ti dinya sarta jadi tangkal tuba tina éta siki, saur abdi. Jalma anu kukuh ngabantah éta balik nyarios, “Sahenteuna urang bakal hirup kalayan nurut kana hawa nafsu jeung hiburan, tanpa mikirkeun hal-hal lemes ieu, pikeun ngalakonan hirup urang kalayan kasenangan jeung kanikmatan kawas sato.” Abdi ngawaler: “Anjeun teu bisa jadi kawas sato. Sabab sato teu miboga mangsa kaliwat jeung mangsa datang. Henteu meunang kanyeri jeung kaduhung tina mangsa kaliwat, sarta henteu katarajang kahariwang jeung kasieun tina mangsa datang. Manéhna ngarasakeun kanikmatanana sagemblengna. Hirup jeung ngagolér kalayan tengtrem. Sukur ka Gusti Khâliqna. Malah sato anu digolérkeun pikeun dipeuncit henteu ngarasa nanaon. Ngan nalika péso motong, manéhna rék ngarasa, tapi rasa éta ogé leungit. Manéhna ogé salamet tina kanyeri éta. Jadi, hiji rohmat jeung welas asih Alloh anu panggedéna nyaéta henteu ngawartakeun anu gaib sarta nutupan hal-hal anu bakal kajadian. Utamana pikeun sato anu teu boga dosa, éta leuwih sampurna. Tapi duh manusa, ku sabab ngaliwatan akal, mangsa kaliwat jeung mangsa datang anjeun dina hiji darajat kaluar tina sipat gaibna, anjeun sagemblengna teu meunang katengtreman anu ditampi ku sato tina ditutupna anu gaib. Kaduhung jeung papisah anu nyeri anu timbul tina mangsa kaliwat, sarta kasieun jeung kahariwang anu datang tina mangsa datang, ngajadikeun kanikmatan saeutik anjeun teu aya. Dina hal kanikmatan, ngajadikeun anjeun saratus darajat leuwih handap ti sato. Ku sabab hakékatna kieu, boh cabut sarta piceun akal anjeun, jadi sato sarta salamet; boh balikeun akal anjeun kana sirah kalayan iman, dangukeun Al-Qur'an. Pék meunang kanikmatan murni ogé dina dunya fana ieu, saratus darajat leuwih ti sato!” Ku nyarios kitu, abdi ngajadikeun anjeunna teu tiasa ngabantah deui. Éta jalma anu doraka balik nyarios, “Sahenteuna urang hirup kawas jalma-jalma asing anu teu boga agama.” Abdi ngawaler: “Anjeun ogé teu bisa jadi kawas jalma-jalma asing anu teu boga agama. Sabab upama maranéhna mungkir hiji nabi, maranéhna masih bisa percaya ka nabi séjén. Sanajan teu nyaho para nabi, bisa percaya ka Alloh. Upama ieu ogé teu dipikanyaho, bisa waé miboga sababaraha sipat anu jadi pangrojong kasampurnaan. Tapi upama hiji Muslim mungkir Kangjeng Nabi Ahir Jaman ﷺ, anu pangahirna jeung pangagungna, anu agama jeung pangajakna ngawengku sakabéhna, sarta kaluar tina ranté anjeunna, manéhna moal narima nabi naon baé deui, malah Alloh ogé. Sabab manéhna geus terang sakabéh nabi, Alloh jeung kasampurnaan ngaliwatan anjeunna. Tanpa anjeunna, éta moal tetep dina haténa. Ku sabab éta, ti baheula jalma-jalma ti unggal agama asup kana Islam. Ari hiji Muslim moal jadi Yahudi, Majusi atawa Nasrani sajati. Tapi jadi teu boga agama, sipatna ruksak, sarta asup kana kaayaan anu ngabahayakeun lemah cai jeung bangsa.” Éta ku abdi dibuktikeun. Éta pribadi anu kukuh ngabantah jeung doraka teu gaduh sandaran deui. Manéhna ngiles, indit ka naraka. Tah, duh réréncangan diajar abdi di Medrese-i Yusufiye ieu! Ku sabab hakékatna kieu, sarta Risale-i Nur geus ngabuktikeun ieu hakékat sakitu pasti jeung caangna kawas panonpoé, nepi ka salila dua puluh taun ngancurkeun kakukuhan jalma-jalma anu doraka sarta nganteurkeun maranéhna kana iman, urang ogé kudu nuturkeun jalan iman jeung istiqamah anu sagemblengna mangpaat, gampang sarta salamet pikeun dunya, mangsa datang, aherat, lemah cai jeung bangsa urang. Dina waktu luang, minangka gaganti lamunan anu matak susah, urang kudu narékahan ku amal saleh, saperti maca surah-surah Al-Qur'an anu urang terang, diajar hartina ti babaturan anu terang, ngaganti solat fardu anu kaliwat, sarta nyokot mangpaat tina sipat hadé hiji jeung nu séjén, pikeun ngarobah ieu panjara jadi kebon anu diberkahan, anu ngasuh bibit-bibit anu miboga sipat hadé. Ku kitu, urang kudu narékahan sangkan kapala panjara jeung jalma-jalma anu patali jeung éta, lain patugas siksaan kawas zabani anu ngajaga jalma jahat jeung nu maéhan, tapi jadi guru anu lempeng jeung panungtun anu welas asih, anu dipasihan pancén ngasuh jalma pikeun sawarga sarta ngawas atikanana di Medrese-i Yusufiye.
PASUALAN KAOPAT
Ieu ogé dijelaskeun dina Tuntunan Nonoman. Dina hiji waktu, dulur-dulur anu ngabantosan abdi naros kieu: “Salila lima puluh poé, anjeun henteu kantos naros atanapi panasaran ngeunaan Perang Dunya anu pikasieuneun ieu, anu ngacak-ngacak buleud bumi sarta patali jeung takdir Islam (ayeuna parantos leuwih ti tujuh taun, kaayaanana tetep sarua). {(): Catetan dina tanda kurung téh ti taun 1946.} Padahal sababaraha jalma anu taat kana agama jeung alim ninggalkeun jamaah jeung masjid sarta lumpat ngadangukeun radio. Naha aya kajadian anu langkung ageung tibatan ieu? Atanapi aya bahaya dina merhatikeun éta?” saur aranjeunna. Abdi ngawaler kieu: Modal umur téh kacida saeutikna. Pancén anu diperlukeun kacida lobana. Saperti lingkungan-lingkungan anu silih asup dina hiji jeung nu séjén, dina unggal manusa aya lingkungan anu silih ngawengku: Ti lingkungan haté jeung burih, awak jeung imah, lingkungan kampung jeung kota, lemah cai jeung nagara, buleud bumi jeung umat manusa, nepi ka lingkungan mahluk hirup jeung dunya. Dina unggal lingkungan, unggal manusa bisa miboga hiji rupa pancén. Tapi dina lingkungan anu pangleutikna aya pancén anu panggedéna, penting sarta terus-terusan. Ari dina lingkungan anu panggedéna bisa aya pancén anu pangleutikna jeung samentara, anu ngan sakapeung. Ku ieu babandingan, bisa aya pancén anu gedé jeung leutikna patukang tonggong jeung gedé jeung leutikna lingkungan. Tapi ku daya tarikna, lingkungan gedé ngajadikeun jalma ninggalkeun jasa anu diperlukeun jeung penting dina lingkungan leutik, sarta nyibukkeunana ku urusan anu teu perlu, teu aya mangpaatna jeung jauh di luar dirina. Modal hirupna diruksak taya guna. Umurna anu ajénna luhur dipaéhan dina hal-hal anu teu boga ajén. Sakapeung, jalma anu panasaran nuturkeun peperangan ieu jadi ngadukung hiji pihak dina haténa. Manéhna nganggap hadé kazaliman pihak éta, sarta jadi milu dina kazalimanana. Ari waleran kana titik kahiji nyaéta: Leres, unggal jalma, utamana kaum Muslimin, geus nyanghareupan hiji kajadian anu leuwih ageung tibatan Perang Dunya ieu, sarta hiji perkara anu leuwih penting tibatan perkara kakawasaan umum di beungeut bumi ieu. Sakitu gedéna éta kajadian jeung perkara, nepi ka unggal jalma, upama miboga kakuatan jeung kakayaan sarua jeung Jerman sarta Inggris, sarta miboga akal, bakal méakkeunana tanpa ragu pikeun meunang éta hiji perkara. Ari éta perkara nyaéta: Ku béja sapuk ti saratus rébu jalma kawentar umat manusa sarta béntang-béntang jeung panungtun umat manusa anu teu kaitung, dumasar kana rébuan jangji jeung ikrar nu kagungan sarta nu ngatur jagat raya, sarta ku ditingalina langsung ku sabagian maranéhna, unggal jalma nyanghareupan perkara meunang atawa kaleungitan hiji lahan jeung milik anu langgeng sarta terus aya, anu legana sabuleud bumi sarta dihias ku kebon jeung karaton, minangka balukar tina iman. Upama manéhna henteu nyepeng serat bukti iman anu kuat, manéhna bakal kaleungitanana. Dina abad ieu, ku wabah materialisme, loba jalma kaleungitan éta perkara. Malah, hiji jalma anu ahli paningal batin jeung tahkik, dina hiji tempat niténan waktu sakarat opat puluh jalma maot, yén ngan sababaraha jalma anu meunang, ari anu séjén kaleungitan. Naha upama kakawasaan sakabéh dunya dipasihkeun ka éta jalma, bisa ngaganti perkara anu geus dileungitkeunana? Tah, ku sabab urang terang yén ninggalkeun jasa-jasa anu bakal ngajadikeun meunang éta perkara, sarta pancén anu ngagerakkeun hiji wakil perkara anu luar biasa, anu henteu ngantep salapan puluh persén kaleungitan éta perkara, tuluy nyibukkeun diri ku urusan luar anu teu aya mangpaatna kawas bakal cicing di dunya salawasna, téh sagemblengna teu boga akal, urang murid-murid Risale-i Nur yakin yén, sanajan akal unggal-unggal urang saratus darajat leuwih gedé, éta ngan kedah dianggo pikeun ieu pancén. Duh dulur-dulur anyar abdi dina musibah panjara! Aranjeun teu acan ningali Risale-i Nur saperti dulur-dulur lami abdi anu sumping babarengan jeung abdi. Ku ngajadikeun aranjeunna jeung rébuan murid anu sapertos aranjeunna saksi, abdi nyarios, ngabuktikeun sarta parantos ngabuktikeun yén anu ngajadikeun salapan puluh persén meunang éta perkara ageung, sarta salila dua puluh taun masrahkeun ka dua puluh rébu jalma iman tahkiki, anu mangrupa serat bukti, serat sah jeung serat pangakuan meunangna éta perkara, nyaéta Risale-i Nur. Éta medal tina mujijat rohani Al-Qur'an Al-Hakîm sarta jadi wakil perkara anu utama dina jaman ieu. Salila dalapan belas taun ieu, musuh-musuh abdi, para zindiq jeung materialis, ku tipu daya anu kacida telengesna pikeun ngalawan abdi, geus nipu sababaraha pajabat pamaréntah. Pikeun ngancurkeun urang, aranjeunna ngasupkeun urang kana panjara jeung rohangan poék, saperti ayeuna, kitu deui dina mangsa kaliwat; tapi tina saratus tilu puluh bagéan pakakas dina bénténg waja Risale-i Nur, aranjeunna ngan bisa ngaganggu dua atawa tilu bagéan. Jadi, jalma anu hoyong ngangkat pangacara cukup meunangkeun éta. Ogé, ulah sieun, Risale-i Nur moal dilarang; risalah-risalahna anu penting geus sumebar sacara bébas dina leungeun anggota parlemén jeung pajabat pamaréntahan républik, kajaba dua atawa tilu. Insyaalloh, dina hiji mangsa, pikeun ngajadikeun panjara sagemblengna tempat ngalereskeun diri, kapala jeung patugas anu bagja bakal ngabagikeun Nur éta ka para tahanan kawas roti jeung ubar.