Panutup
(Ngeunaan ghibah)
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪِ ﻭَﺍِﻥْ ﻣِﻦْ ﺷَﻲْﺀٍ اِلَّا ﻳُﺴَﺒِّﺢُ ﺑِﺤَﻤْﺪِﻩ۪ Dina Titik Kalima tina Sorot Cahya Kahiji dina Sorot Cahya Kahiji Kalimah Kadua Puluh Lima, salah sahiji conto tempat nyempad sareng ngalarang nyaéta hiji ayat anu ngajauhkeun jalma tina ghibah ku genep cara anu mangrupa mu'jizat. Ieu némbongkeun kalayan lengkep sakumaha hina ghibah dina paningal Al-Qur'an, dugi ka henteu nyésakeun kabutuhan kana katerangan sanés. Leres, saatos katerangan Al-Qur'an, henteu aya katerangan anu tiasa ngalangkunganana, sareng teu peryogi deui. Dina ayat ﺍَﻳُﺤِﺐُّ ﺍَﺣَﺪُﻛُﻢْ ﺍَﻥْ ﻳَﺎْﻛُﻞَ ﻟَﺤْﻢَ ﺍَﺧ۪ﻴﻪِ ﻣَﻴْﺘًﺎ, éta nyempad lampah nyempad ku genep darajat. Éta ngalarang ghibah ku genep tingkat anu kuat. Nalika ayat ieu ditujukeun ka jalma anu leres-leres ngalakukeun ghibah, hartina sapertos kieu: Parantos dipikaterang: hamzah dina awal ayat ngandung harti nanya, "naha?" Harti nanya éta asup sapertos cai kana sadaya kecap ayat. Dina unggal kecap aya hiji katangtuan anu teu diucapkeun sacara écés. Kahiji, ku hamzah éta nyarios: naha aranjeun henteu gaduh akal, anu janten tempat patarosan sareng waleran, dugi ka henteu ngartos hal anu sakitu awon? Kadua, ku lafaz ﻳُﺤِﺐُّ, éta nyarios: naha manah aranjeun, anu janten tempat mikaresep sareng mikangéwa, parantos ruksak, dugi ka mikaresep lampah anu pangdipikangéwana? Katilu, ku kecap ﺍَﺣَﺪُﻛُﻢْ, éta nyarios: naon anu kajantenan kana hirup masarakat sareng peradaban aranjeun, anu nyandak hirupna tina jamaah, dugi ka nampi lampah anu ngaracun hirup aranjeun sapertos kieu? Kaopat, ku ungkara ﺍَﻥْ ﻳَﺎْﻛُﻞَ ﻟَﺤْﻢَ, éta nyarios: naon anu kajantenan kana kamanusaan aranjeun, dugi ka nyabék-nyabék réréncangan ku huntu sapertos sato galak? Kalima, ku kecap ﺍَﺧ۪ﻴﻪِ, éta nyarios: naha aranjeun henteu gaduh rasa karunya ka sasama manusa, atanapi henteu gaduh silaturahmi pisan, dugi ka ngégél diri batin hiji jalma anu ditindes, anu janten sadérék aranjeun tina seueur sisi, kalayan henteu adil? Sareng naha aranjeun henteu gaduh akal pisan, dugi ka ngégél anggota awak aranjeun sorangan ku huntu aranjeun sorangan sapertos jalma gélo? Kagenep, ku ungkara ﻣَﻴْﺘًﺎ, éta nyarios: di mana nurani aranjeun? Naha fitrah aranjeun parantos ruksak, dugi ka nalika sadérék aranjeun aya dina kaayaan anu pangkedahna dihormat, aranjeun ngalakukeun lampah anu pangmatak geuleuhna ka anjeunna, sapertos ngadahar dagingna? Hartina, ku ungkara ayat ieu sareng ku harti anu dituduhkeun ku unggal kecapna, nyempad sareng ghibah téh dicela numutkeun akal, manah, kamanusaan, nurani, fitrah, sareng patalian bangsa. Ayeuna tingali kumaha ayat ieu, ku karingkesan, nyempad lampah nyempad dina genep tingkat, sareng ku cara anu mangrupa mu'jizat ngalarang kajahatan éta ku genep darajat. Ghibah téh pakarang hina anu pangseringna digunakeun ku jalma anu miara mumusuhan, dengki, sareng bengal. Jalma anu gaduh martabat diri henteu ngahinakeun dirina pikeun ngagunakeun pakarang kotor ieu. Sakumaha saur saurang tokoh anu kasohor: ﺍُﻛَﺒِّﺮُ ﻧَﻔْﺴ۪ﻰ ﻋَﻦْ ﺟَﺰَٓﺍﺀٍ ﺑِﻐِﻴْﺒَﺔٍ ٭ ﻓَﻜُﻞُّ ﺍِﻏْﺘِﻴَﺎﺏٍ ﺟَﻬْﺪُ ﻣَﻦْ لَا ﻟَﻪُ ﺟَﻬْﺪٌ Hartina: "Abdi ngajaga martabat diri langkung luhur tibatan ngahukum musuh ku ghibah, sareng henteu daék ngarendahkeun diri. Sabab ghibah téh pakarang jalma anu lemah, hina, sareng handap." Ghibah téh nyaéta: Upami jalma anu dighibah aya di dinya sareng ngadangu, anjeunna bakal henteu resep sareng ambek. Upami anu dicarioskeun leres, éta mémang ghibah. Upami bohong, éta boh ghibah boh fitnah. Éta dosa anu dua kali awon. Ghibah tiasa diidinan dina sababaraha perkara husus: Hiji: anjeunna nyarios dina wangun pangaduan ka hiji patugas, supados patugas éta ngabantosan ngaleungitkeun kamungkaran sareng kalepatan éta ti anjeunna, sareng nyandak hakna tina éta jalma. Hiji deui: saurang jalma hoyong damel babarengan sareng éta jalma. Anjeunna musyawarah sareng anjeun. Ku anjeun, ngan pikeun mangpaat sareng tanpa maksud goréng, demi ngalaksanakeun hak musyawarah, dicarioskeun: "Ulah damel babarengan sareng anjeunna. Sabab anjeun bakal kénging karugian." Hiji deui: tujuanana sanés ngahina sareng ngalaan; nanging pikeun ngajelaskeun sareng ngawanohkeun anjeunna, anjeunna nyarios: "Éta jalma anu pincang sareng ngumbara teu tangtu parantos angkat ka tempat anu kitu." Hiji deui: jalma anu dighibah téh fasik anu terang-terangan. Hartina, anjeunna henteu isin ku kagorénganana; malah reueus ku kajahatan anu dilakukeunana, ngaraos nikmat ku kazalimanana, sareng ngalaksanakeunana sacara terang-terangan bari henteu isin. Dina perkara-perkara husus ieu, tanpa maksud goréng sareng ngan demi anu leres sareng mangpaat, ghibah tiasa diidinan. Upami henteu, sakumaha seuneu ngahakan kai dugi ka béak, ghibah ogé ngahakan amal soléh dugi ka béak. Upami anjeunna parantos ngalakukeun ghibah atanapi ngahaja ngadangukeunana, mangka kedah nyarios ﺍَﻟﻠّٰﻬُﻢَّ ﺍﻏْﻔِﺮْﻟَﻨَﺎ ﻭَ ﻟِﻤَﻦِ ﺍﻏْﺘَﺒْﻨَﺎﻩُ; teras iraha waé tepang sareng jalma anu dighibah, anjeunna kedah nyarios, "Mangga ngahampura abdi." ﺍَﻟْﺒَﺎﻗِﻰ ﻫُﻮَ ﺍﻟْﺒَﺎﻗِﻰ
Said Nursî
--
Bagéan ieu kacida luhur ajénna
Pangajaran Lemes Kahiji: Tina sampurnana sipat béréhan, welas asih sareng kaadilan-Na, Gusti Alloh parantos nyimpen hiji ganjaran anu geuwat dirasakeun dina kahadéan sareng hiji hukuman anu geuwat dirasakeun dina kagoréngan. Dina amal hadé, Mantenna nyimpen nikmat maknawi anu ngingetkeun kana pahala aherat; dina dosa, Mantenna nyimpen hukuman maknawi anu ngajantenkeun diraoskeun azab aherat. Contona, kanyaah di antara jalma-jalma anu iman téh hiji amal hadé anu saé pikeun jalma anu iman. Dina amal hadé éta disimpen hiji nikmat maknawi, rasa nikmat sareng kalapangan manah anu ngingetkeun kana pahala jasmani di aherat. Upami saréréa mariksa manahna, anjeunna bakal ngaraos nikmat ieu. Contona, mumusuhan sareng rasa ijid di antara jalma-jalma anu iman téh hiji dosa. Dina dosa éta, manah sareng roh anu luhur budi ngaraos hiji azab nurani anu nyesekkeun manah sareng roh ku kasusah. Abdi nyalira parantos ngalaman panginten langkung ti saratus kali: nalika abdi ngamusuhan hiji sadérék anu iman, abdi ngaraos azab tina mumusuhan éta anu henteu nyésakeun ragu yén ieu téh hukuman anu geuwat dirasakeun pikeun dosa abdi ieu, anu dipilampahkeun ka abdi. Contona, ngahormat jalma-jalma anu pantes dihormat, sarta welas asih sareng ngabantosan anu pantes dipikarunya, téh hiji amal hadé, hiji kahadéan. Dina kahadéan ieu aya nikmat anu ngajantenkeun diraoskeun pahala aherat, dugi ka ngadorong hormat sareng welas asih éta nepi ka darajat ngorbankeun hirup. Lantaran nikmat sareng ganjaran anu dicandak ku indung ngaliwatan welas asihna ka anak, anjeunna tiasa ngorbankeun hirup dina jalan welas asih éta. Hiji hayam anu nyerang singa pikeun nyalametkeun anakna téh conto hakékat ieu di antara sasatoan. Hartina, dina welas asih sareng hormat aya hiji ganjaran anu geuwat dirasakeun; jalma-jalma anu luhur cita sareng budi ngaraos éta, dugi ka nyandak sikep anu gagah. Contona deui, dina sarakah sareng miceunan aya hiji hukuman maknawi sareng dina manah, anu pinuh ku kaluh sareng kahariwang, anu ngajantenkeun manusa lieur. Dina dengki sareng sirik ogé aya hukuman anu geuwat dirasakeun, dugi ka dengki éta ngaduruk jalma anu dengki. Dina tawakal sareng qanaah aya hiji ganjaran; pahala anu nikmat sareng disegerakeun éta ngaleungitkeun musibah sareng kanyeri kamiskinan katut kabutuhan. Contona deui, dina sombong sareng takabur aya hiji beban anu beurat: jalma anu sombong nungtut hormat ti saréréa, sareng lantaran paméntana éta ngajantenkeun anjeunna dianggap beban, anjeunna terus ngaraos azab. Leres, hormat téh dipasihkeun, henteu dipénta. Contona deui, dina handap asor sareng ninggalkeun kaakuan aya hiji ganjaran anu nikmat, anu ngabébaskeun tina beban beurat sareng tina usaha ngajantenkeun diri dipikaresep ku cara anu teu pikaresepeun. Contona deui, dina sangkaan goréng sareng napsirkeun kalayan goréng aya hukuman anu geuwat dirasakeun di dunya ieu. Ku kaidah “Man daqqa duqqa”, jalma anu ngagaduhan sangkaan goréng bakal janten sasaran sangkaan goréng. Lampah jalma-jalma anu napsirkeun goréng lampah sadérékna anu iman ogé dina waktos anu caket bakal ditafsirkeun goréng; aranjeunna ngalaman hukumanana. Kitu deui, sadaya ahlak hadé sareng goréng kedah diukur ku ukuran ieu. Tina rohmat Alloh, abdi ngaharepkeun yén jalma-jalma anu ngaraos mujijat maknawi Al-Qur'an anu dina mangsa ieu muncul tina Risale-i Nur bakal ngaraos nikmat-nikmat maknawi ieu, sareng moal katerap ahlak goréng, in syâ'allâh.
Poko Katilu: hiji tipu daya sétan anu ngaruksak kahirupan masarakat manusa nyaéta nutupan sakabéh amal hadé hiji jalma anu iman ku hiji dosana. Jalma-jalma anu henteu adil anu ngadéngékeun ieu tipu daya sétan ngamusuhan jalma anu iman. Padahal, nalika Alloh dina poé hasyr nimbang lampah jalma-jalma anu mukalaf dina timbangan-Na anu pangagungna ku kaadilan mutlak, Mantenna mutuskeun tina sisi naha amal hadé ngéléhkeun dosa atawa kaéléhkeun. Ogé, lantaran sabab dosa loba sarta ngawujudna gampang, sakapeung ku hiji amal hadé Mantenna nutupan loba dosana. Hartina, dina dunya ieu kedah ngalampahkeun kitu numutkeun éta kaadilan Alloh. Upami kahadéan hiji jalma ngaleuwihan kagorénganana dina jumlah atawa mutu, éta jalma pantes dipikacinta sareng dihormat. Malah ku hiji amal hadé anu luhur ajénna, loba dosana kedah ditingali ku paningal pangampura. Padahal, ku dorongan kadoliman dina fitrahna sareng bisikan sétan, manusa poho kana saratus amal hadé hiji jalma lantaran hiji dosana; anjeunna ngamusuhan sadérékna anu iman sarta asup kana dosa. Sakumaha upami hiji jangjang laleur ditempatkeun dina panon, éta nutupan hiji gunung sarta ngajadikeunana teu katémbong, kitu ogé manusa ku dorongan kapentingan pribadina nutupan sarta mopohokeun amal-amal hadé anu siga gunung ku hiji dosa anu saukuran jangjang laleur. Manéhna ngamusuhan sadérékna anu iman sarta jadi parabot karuksakan dina kahirupan masarakat manusa.
KECAP KAOPAT: Ieu kacindekan anu abdi terang kalayan pasti tina hirup masarakat manusa salila hirup, sarta anu abdi tampi tina nalungtik: Perkara anu pangpantesna dipikanyaah nyaéta kanyaah, sarta sipat anu pangpantesna dimusuhan nyaéta mumusuhan. Nyaéta, sipat kanyaah sareng mikanyaah, anu ngajamin hirup masarakat manusa sarta ngaping kana kabagjaan, pangpantesna dipikanyaah sarta dipasihan kanyaah. Mumusuhan sareng rasa ijid, anu ngarubuhkeun hirup masarakat manusa, mangrupa sipat anu awon sareng ngarugikeun, anu leuwih ti sagala perkara pantes diijid, dimusuhan sarta dijauhan.
Margi hakékat ieu parantos dijelaskeun kalayan pedaran dina Mektup Kadua Puluh Dua tina Risale-i Nur, di dieu urang masihan hiji isyarat anu ringkes. Kieu: Waktos mumusuhan sareng rasa ijid parantos réngsé. Dua perang dunya parantos némbongkeun sakumaha goréng, ngaruksak sareng pikasieuneunna kazaliman mumusuhan. Katémbong yén henteu aya mangpaat di jerona. Ku kituna, salami henteu aya serangan, ulah kagoréngan musuh urang narik mumusuhan aranjeun. Naraka sareng azab Alloh cekap pikeun aranjeunna... Sakapeung sombong sareng nyembah nafsu dina manusa, tanpa sadar, ngamusuhan jalma anu iman kalayan henteu adil, bari nganggap dirina leres. Padahal, mumusuhan sareng rasa ijid ieu hartina nganggap énténg sareng ngarendahkeun ajén sabab-sabab anu kuat, sapertos iman, Islam sareng sasama jinis manusa, anu janten jalan kanyaah ka jalma anu iman. Éta hiji kagéloan, sapertos ngutamakeun sabab mumusuhan anu henteu penting tibatan sabab kanyaah anu sagedé gunung. Lantaran kanyaah téh silih sabalikna sareng mumusuhan, sapertos cahya sareng poék. Duanana henteu tiasa ngahiji dina harti anu sajatina. Anu sababna langkung unggul bakal aya sacara sajati dina manah; sabalikna moal aya sacara sajati. Contona, upami kanyaah aya sacara sajati, mumusuhan robah jadi welas asih sareng rasa karunya. Ieu sikep ka jalma-jalma anu iman. Atanapi upami mumusuhan aya sacara sajati dina manah, kanyaah robah jadi ngahindarkeun pasulayan sareng henteu campur, bari sacara lahir janten sobat. Ieu tiasa ka jalma-jalma anu sesat anu henteu nyerang. Leres, sabab kanyaah, sapertos iman, Islam, sasama jinis manusa sareng kamanusaan, téh ranté-ranté anu pinuh cahya sareng kuat, sareng bénténg-bénténg maknawi. Sabab mumusuhan ka jalma anu iman téh sababaraha sabab husus anu sapertos batu-batu alit. Ku kituna, ngamusuhan hiji muslim sacara sajati téh hiji kalepatan anu ageung, anu hartina nganggap énténg sabab kanyaah anu sagedé gunung éta. Cindekna, kanyaah, duduluran sareng mikanyaah téh tabéat sareng tali Islam. Jalma anu miara mumusuhan sapertos hiji budak anu tabéatna ruksak, anu hoyong ceurik sareng milarian hiji hal pikeun dijantenkeun alesan ceurik. Hiji hal anu henteu penting, saukuran jangjang laleur, janten alesan ceurikna. Anjeunna ogé sapertos jalma anu henteu adil sareng goréng sangkaan, anu henteu ngagaduhan sangkaan hadé salami sangkaan goréng masih tiasa aya. Ku hiji dosa anjeunna nutupan sapuluh amal hadé. Ari kaadilan sareng sangkaan hadé, anu mangrupikeun sipat Islam, nampik ieu.
Sadérék-sadérék abdi anu mulya sareng satia! Abdi ngajelaskeun hiji kahariwang anu ujug-ujug sumping kana roh abdi: abdi ngaraos sareng ngartos yén jalma-jalma anu sesat, lantaran henteu tiasa ngalawan pedang-pedang inten Risale-i Nur, hoyong ngoyagkeun silih rojong di antara murid-murid ku ngamangpaatkeun kasusah pangupa jiwa sareng lalawora mangsa semi, teras mendakan sisi anu lemah tina bédana jalan atanapi rarasaan maranéhna. Sing ati-ati! Perhatikeun pisan, ulah aya papisah di antara aranjeun. Manusa henteu bébas tina kasalahan, nanging panto tobat kabuka. Nalika nafsu sareng sétan ngadorong aranjeun pikeun ngalawan sareng nyempad sadérék aranjeun sanajan kalayan alesan anu leres, geura nyarios: “Urang wajib ngorbankeun sanés ngan hak urang anu alit sapertos ieu, malah hirup, martabat sareng kabagjaan dunya urang, pikeun silih rojong, anu mangrupa tali Risale-i Nur anu pangkuatna. Tina sisi hasil anu dihontal ku urang tina éta, tugas urang nyaéta ngorbankeun sadaya anu patali sareng dunya sareng kaakuan.” Ku nyarios kitu, bungkemkeun nafsu aranjeun! Upami aya hiji perkara anu nyababkeun pasulayan, musyawarahkeun. Ulah dicepeng kacida ketatna; saréréa henteu aya dina hiji jalan. Dina mangsa ieu, silih ningali kalayan toléransi langkung diperyogikeun. Urang ngintun salam ka sakumna sadérék urang, hiji-hiji.
Said Nursî
Abdi bakal ngajelaskeun hiji aturan pikeun ukhuwah. Aranjeun kedah maliré éta aturan kalayan enya-enya. Kahirupan mangrupa hasil ngahiji sareng sauyunan. Nalika ngahiji anu silih cocog leungit, kahirupan maknawi ogé leungit. Sapertos anu diisyaratkeun ku ﻭَ لَا ﺗَﻨَﺎﺯَﻋُﻮﺍ ﻓَﺘَﻔْﺸَﻠُﻮﺍ ﻭَ ﺗَﺬْﻫَﺐَ ﺭ۪ﻳﺤُﻜُﻢْ, upami silih rojong ruksak, nikmatna jamaah leungit. Aranjeun uninga yén upami tilu alif ditulis papisah, ajénna tilu. Sapertos upami ditulis kalayan silih rojong angka, ajénna saratus sabelas; kitu ogé tilu atawa opat palayan anu hak sapertos aranjeun, upami ngalakukeun lampah papisah sarta tanpa ngabagi padamelan, kakuatanana sakumaha tilu atawa opat jalma. Upami ngalakukeun lampah kalayan ukhuwah sajati, kalayan silih rojong bari reueus kana kaunggulan séwang-séwangan, kalayan rusiah silih lebur dugi ka darajat janten sapertos diri séwang-séwangan, opat jalma éta gaduh ajén kakuatan opat ratus jalma. Aranjeun sapertos para juru mesin listrik anu bakal nyaangan sanés Isparta anu ageung, malah hiji nagara anu ageung. Roda-roda mesin kedah silih tulungan. Éta sanés silih sirik, malah sabalikna resepeun kana kakuatan anu langkung ti séwang-séwangan. Hiji roda anu ku urang dianggap sadar, upami ningali roda anu langkung kuat, éta resep. Sabab éta ngaringankeun tugasna. Jalmi-jalmi anu nyepeng dina taktakna hiji harta luhur anu ageung, anu mangrupa jasa hak sareng hakékat, Al-Qur'an sareng iman, beuki aya taktak-taktak kuat di handapeunna, beuki ngarasa reueus, ngahaturkeun nuhun sarta sukur. Ulah pisan muka lawang kritik ka séwang-séwangan. Aya seueur anu tiasa dikritik dina bunderan di luar para dulur aranjeun. Sakumaha abdi reueus ku kaunggulan aranjeun, nalika abdi henteu gaduh kaunggulan-kaunggulan éta, abdi bungah yén éta aya dina aranjeun, sarta nganggap éta milik abdi nyalira. Aranjeun ogé kedah ningali séwang-séwangan ku paningal guru aranjeun. Saolah-olah unggal saurang ti aranjeun janten panyebar kaunggulan anu sanés. Abdi ngajelaskeun ka aranjeun rasa duduluran anu ditingalikeun ku salah sahiji sadérék urang, Hâfız Ali Efendi ti İslâmköy, ka sadérék urang anu sanés anu tiasa janten sainganana, margi abdi ningali éta kacida luhur ajénna. Anjeunna sumping ka abdi; abdi nyarios yén tulisan sadérék anu sanés éta langkung saé tibatan tulisanana. Abdi nyarios yén anjeunna langkung seueur ngalakukeun palayanan. Abdi ningali yén Hâfız Ali, kalayan tulus pisan sareng ihlas, reueus sareng ngaraos nikmat kana kaunggulan anjeunna. Anjeunna ogé bungah lantaran éta narik paningal kanyaah guruna. Abdi merhatikeun manahna; abdi ngaraos yén éta tulus, sanés pamér. Abdi sukur ka Gusti Alloh yén di antara sadérék-sadérék abdi aya anu ngagaduhan rarasaan luhur ieu. In syâ'allâh, rarasaan ieu bakal ngalakukeun palayanan anu ageung. Alhamdulillâh, saeutik-saeutik rarasaan ieu nyebar ka sadérék-sadérék di sakuriling urang.
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪِ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadulur-sadulur abdi anu dipikanyaah tur satia! Di dunya ieu, utamana dina mangsa ieu, utamana pikeun anu ditimpa musibah, sarta hususna dina murid-murid Nur, cara anu pangmujarabna ngalawan kasangsaraan sareng putus harepan anu pikasieuneun nyaéta silih masihan panglipur sareng kabagjaan, nguatan sumanget, sarta lir sadulur sajati anu réla ngorbankeun diri, silih ngusapkeun ubar kana kanyeri, sedih sareng kasangsaraan, sarta ngusapan manah anu sedih kalayan welas asih anu lengkep. Ukhuwah sajati sareng aherat di antara abdi sadaya henteu nampi nyeri manah sareng milih-milih pihak. Aranjeun uninga, malah panginten ningali, yén abdi kalayan sakumna kakuatan percanten sarta nyarande ka aranjeun, sarta pikeun aranjeun abdi parantos mutuskeun ngorbankeun sanés ngan istirahat, martabat sareng kahormatan abdi, malah roh abdi kalayan bungah. Malah ku sumpah abdi negeskeun: Salila dalapan poé, kajadian anu teu penting —dua inohong Nur sacara lahiriah silih némbongkeun rasa pundung sarta masihan sedih gaganti panglipur— dina mangsa ieu masihan azab ka manah abdi, “Aduh, aduh! Al-amân, al-amân! Yâ Arhamar-râhimîn, tulung! Mugi Gusti ngajaga abdi sadaya sareng nyalametkeun abdi sadaya tina kajahatan sétan jin sareng manusa, sareng ngeusian manah sadulur-sadulur abdi ku kasatiaan, kanyaah, ukhuwah sarta welas asih anu lengkep ka silih!”
Roh, manah sarta akal abdi ngajerit sareng ceurik kitu. Duh sadulur-sadulur abdi anu teu oyag lir beusi! Tulungan abdi. Pasualan abdi sadaya pohara sénsitip. Abdi percanten pisan ka aranjeun nepi ka masrahkeun sakabéh tugas abdi ka pribadi maknawi aranjeun. Aranjeun ogé kedah rurusuhan nulungan abdi kalayan sakumna kakuatan. Sanajan kajadian aranjeun pohara saeutik, samentara tur leutik, nanging hiji buuk atanapi zarah ogé nganyenyeri upami nepi ka pér arloji abdi sadaya atawa anak panon abdi sadaya. Dina hal ieu éta penting: tilu letupan jasmani sareng tilu paningal maknawi ngawartakeunana kalayan pas pisan.
Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪِ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah, satia, sarta ihlas! Dina wates kamampuh, ngagunakeun aturan-aturan Lem'a-i İhlas sareng rusiah ihlas anu sajati di antara abdi sadaya sarta ka hiji sareng nu séjén, ku sakabéh kakuatan abdi sadaya, parantos nepi kana darajat kawajiban. Abdi nampi béja anu pasti yén ti tilu bulan kapengker, tilu jalma parantos ditugaskeun pikeun nyieun rasa tiis antara dulur-dulur deukeut di dieu, ngaliwatan bédana cara atawa pamikiran. Sarta maranéhna manjangkeun sidang abdi sadaya tanpa alesan, pikeun ngoyagkeun Nurcu anu kukuh ku ngajadikeunana bosen, sarta pikeun ngajadikeun anu sénsitip sareng teu kuat nahan jadi pinuh ku sangkaan, tuluy ninggalkeun jasa Nur. Sing ati-ati pisan! Ulah nepi ka ukhuwah kalayan daék ngorbankeun diri sareng kanyaah anu tulus di antara aranjeun nepi ka ayeuna kagoyagkeun. Sanajan ngan sagedé zarah, éta bakal jadi karugian anu gedé pikeun abdi sadaya. Sanajan jasa Al-Qur'an sareng iman abdi sadaya meredih abdi sadaya ngorbankeun roh pikeun silih upami diperlukeun, jalma-jalma anu bener-bener daék ngorbankeun diri ulah silihambek lantaran sénsitip ku kasempitan atawa hal-hal séjén. Sabalikna, kalayan ngarendahkeun diri, tawadhu, sarta pasrah anu lengkep, maranéhna nanggung kasalahan kana dirina sorangan, sarta narékahan beuki mikanyaah tur tulus. Upami henteu, siki tiasa jadi kubah sarta nimbulkeun karugian anu teu tiasa dibebenah. Abdi masrahkeun ieu kana kajembaran panitén aranjeun sarta ngaringkesna.
Said Nursî
Abdi nyuhunkeun ka sadérék-sadérék abdi: lantaran kasusah, kasempitan roh, sénsitip, katarik ku tipu daya nafsu sareng sétan, atanapi henteu sadar, ulah silih ambek ku kecap goréng sareng awon anu kaluar ti réréncangan, sareng ulah nyarios, “Éta nganyenyeri martabat abdi.” Abdi nanggung kecap-kecap goréng éta ka diri abdi. Ulah nganyenyeri rarasaan aranjeun. Upami abdi ngagaduhan sarébu martabat, abdi bakal ngorbankeunana pikeun kanyaah sareng tulusna manah di antara sadérék-sadérék abdi.
Said Nursî