ANU NYARIOS NGAN HAKÉKAT
Dina Risale-i Nur parantos dibuktikeun yén sakapeung tajalli kaadilan lumangsung dina lampah teu adil. Hartina, ku hiji sabab, hiji jalma ngalaman lampah anu teu adil sarta panganiayaan; anjeunna katarajang musibah, dihukum panjara sarta dialungkeun ka jero bui. Sabab ieu henteu adil. Putusan ieu mangrupa lampah teu adil. Nanging ieu kajadian jadi jalan pikeun tajalli kaadilan. Papasten Gusti Alloh, dina ieu kasempetan, ngaliwatan leungeun hiji jalma bengis, ngahukum sarta nyered kana musibah hiji jalma anu ku sabab séjén parantos pantes nampi hukuman. Ieu salah sahiji rupa tajalli kaadilan Gusti Alloh. Ayeuna abdi mikir. Salila dua puluh dalapan taun, abdi dibawa ti propinsi ka propinsi, ti kota ka kota sarta dikirim ti pangadilan ka pangadilan. Naon kajahatan anu dituduhkeun ku jalma-jalma anu ngalakukeun siksaan bengis ieu ka abdi? Ngajadikeun agama alat pikeun pulitik? Nanging naha aranjeunna henteu tiasa ngabuktikeun éta? Sabab saenyana teu aya perkara sapertos kitu. Hiji pangadilan mangbulan-bulan, mangtaun-taun ngupayakeun mendakan kajahatan pikeun ngahukum abdi. Pangadilan éta ngantep abdi, tuluy pangadilan sanés deui nyidangkeun abdi pikeun pasualan anu sami. Éta ogé ngupayakeun salila sawatara waktos, neken abdi sarta ngajantenkeun abdi ngalaman rupa-rupa siksaan. Éta ogé henteu meunang hasil, tuluy ngantep abdi. Ayeuna pangadilan katilu nyekel kerah abdi. Ku cara ieu, abdi terus disered ti musibah ka musibah, ti kacilakaan ka kacilakaan. Dua puluh dalapan taun umur abdi ngalangkungan sapertos ieu. Ahirna aranjeunna sorangan ogé ngartos yén kajahatan anu dituduhkeun ka abdi henteu ngagaduhan asal atawa dasar. Naha aranjeunna ngahaja ngadamel tuduhan ieu, atanapi kabawa ku hiji sangkaan? Boh ngahaja boh sangkaan, abdi terang kalayan kapastian anu lengkep, kayakinan sarta nurani yén abdi henteu ngagaduhan hubungan atawa patali sareng kajahatan sapertos ieu. Sakumna dunya anu adil ogé uninga yén abdi sanés jalma anu bakal ngajadikeun agama alat pikeun pulitik. Malah jalma-jalma anu nuduh abdi kana kajahatan ieu ogé uninga. Upami kitu, naha aranjeunna terus keukeuh ngalakukeun lampah teu adil ieu ka abdi? Naha, sanajan henteu gaduh salah sarta henteu gaduh dosa, abdi ngalaman lampah teu adil anu terus-terusan sarta siksaan anu bedegong sapertos ieu? Naha abdi henteu tiasa luput tina ieu musibah? Naha ieu kaayaan henteu papalingpang sareng kaadilan Gusti Alloh? Salila saparapat abad abdi henteu tiasa mendakan waleran pikeun ieu patarosan. Ayeuna abdi terang sabab sajati aranjeunna ngalakukeun lampah teu adil sareng siksaan ka abdi. Kalayan kasedih anu lengkep, abdi nyarios: Tétéla kasalahan abdi nyaéta ngajadikeun pangabdian abdi kana Al-Qur'an alat pikeun kamajuan sarta kasampurnaan abdi sacara matérial sareng rohani. Ayeuna abdi ngartos sareng ngarasakeun ieu, sarta ngahaturkeun rébuan sukur ka Gusti Alloh: Salila mangtaun-taun, di luar kahayang abdi, hahalang rohani anu kacida kuatna nyegah abdi ngajadikeun pangabdian kana iman jalan pikeun kasampurnaan sareng kamajuan matérial sarta rohani, pikeun luput tina azab sareng naraka, malah pikeun kabagjaan langgeng abdi, atanapi alat pikeun tujuan naon waé. Parasaan batin sareng ilham ieu ngajantenkeun abdi héran pisan. Sanajan unggal jalma gaduh hak anu sah pikeun ngahontal maqam-maqam rohani sarta kabagjaan aherat anu dipikaresepna ngaliwatan amal soléh, sarta ngarah ka ieu jalan, sareng éta henteu ngabahayakeun saha waé, sacara jiwa sareng haté abdi dicegah tina ieu kaayaan. Ku dorongan pancén élmu anu aya dina fitrah, abdi ditingalikeun yén kedah ngan sareng ngan ngawula kana iman, tanpa tujuan séjén salian ti rido Gusti Alloh. Sabab dina jaman ieu, kalayan ibadah anu aya dina fitrah, kedah nétélakeun hakékat-hakékat iman, anu henteu jadi alat atawa tunduk kana naon waé sarta aya di luhur unggal tujuan, ku cara anu mangaruhan ka jalma-jalma anu henteu uninga sarta anu peryogi uninga. Dina dunya anu kacau ieu, kedah masihan pangajaran Al-Qur'an ku cara anu bakal nyalametkeun iman sarta masihan kayakinan anu pasti ka jalma-jalma anu bedegong, nyaéta ku cara anu henteu jadi alat pikeun naon waé, sangkan ngaruntuhkeun kakafiran mutlak sarta kasasaran anu ngabantah tur keukeuh, sareng tiasa masihan kayakinan anu pasti ka unggal jalma. Dina jaman ieu sarta dina kaayaan ieu, éta kayakinan tiasa lahir ku uninga yén agama henteu dijadikeun alat pikeun perkara pribadi, aherat, dunya, matérial atawa rohani naon waé. Upami henteu kitu, hiji pribadi anu ngalawan pribadi maknawi tina lampah henteu ngagem agama anu pikasieuneun, anu lahir tina gerakan komité sareng paguyuban, sanajan aya dina darajat rohani anu pangluhurna, tetep moal tiasa ngaleungitkeun waswas sakabéhna. Sabab nafsu sareng anâ jalma bedegong anu hoyong asup kana iman tiasa nyarios, “Éta pribadi nipu urang ku kajeniusanna sarta maqamna anu luar biasa.” Anjeunna nyarios kitu sarta mamang tetep aya dina dirina. Rébuan sukur ka Gusti Alloh, yén salila dua puluh dalapan taun, dina tuduhan ngajadikeun agama alat pikeun pulitik, papasten Gusti Alloh, di luar kahayang abdi, kalayan kaadilan murni nampar sarta ngélingan abdi ngaliwatan leungeun manusa anu bengis, sangkan abdi henteu ngajadikeun agama alat pikeun perkara pribadi naon waé. Papasten éta ngélingan, ulah ngajadikeun hakékat iman alat pikeun diri sorangan, sangkan jalma-jalma anu peryogi iman ngartos yén anu nyarios ngan hakékat. Sangkan sangkaan-sangkaan nafsu sareng tipu daya sétan henteu nyésa; sangkan éta jempling! Ieu rusiah gejolak anu dibangkitkeun ku Risalah-risalah Nur dina haté-haté, siga ombak-ombak gedé sagara anu lega, sarta pangaruhna kana haté sareng jiwa; sanés perkara séjén. Sanajan rébuan ulama sareng ratusan rébu buku nyebarkeun hakékat anu sami sareng anu dibahas ku Risale-i Nur kalayan basa anu leuwih baligh, aranjeunna tetep henteu tiasa ngeureunkeun kakafiran mutlak. Upami dina perjuangan ngalawan kakafiran mutlak, dina kaayaan anu kacida beuratna ieu, Risale-i Nur suksés dina hiji darajat, rusiahna nyaéta ieu: Said henteu aya; kakuatan sareng kamampuh Said ogé henteu aya. Anu nyarios ngan hakékat, nyaéta hakékat iman. Lantaran cahya hakékat mangaruhan haté-haté anu peryogi iman, sanés hiji Said, nanging sarébu Said ogé mangga dikorbankeun. Sangkan sagala kasangsaraan sareng kanyeri anu ditanggung ku abdi salila dua puluh dalapan taun, siksaan anu dialaman sarta musibah anu ditahan, sadayana dihalalkeun. Abdi parantos ngahalalkeun hak abdi ka sakumna jalma anu nganiaya abdi, ngiderkeun abdi ti kota ka kota, ngahina abdi, hoyong ngahukum abdi ku rupa-rupa tuduhan sarta nyiapkeun tempat pikeun abdi di panjara. Ka papasten anu adil ogé abdi nyarios: Abdi mémang pantes nampi tamparan anjeun anu pinuh ku welas asih ieu. Upami henteu, upami saperti unggal jalma abdi nyandak jalan anu kacida sahna tur henteu ngabahayakeun sarta mikirkeun diri sorangan, upami abdi henteu ngorbankeun parasaan kana berkah matérial sareng rohani, abdi bakal kaleungitan kakuatan rohani anu gedé ieu dina pangabdian kana iman. Abdi ngorbankeun sagala milik abdi, matérial sareng rohani, nanggung unggal musibah sarta sabar kana unggal siksaan. Ku jalan ieu, hakékat iman sumebar ka mana-mana. Ku jalan ieu, ratusan rébu, meureun jutaan murid sakola pangaweruh Nur dididik. Ti ayeuna, aranjeunna bakal neruskeun ieu jalan pangabdian kana iman sarta moal nyimpang tina jalan abdi anu ngantunkeun sagala perkara matérial sareng rohani. Aranjeunna bakal berjuang ngan sareng ngan pikeun rido Gusti Alloh. Jalma-jalma anu nyiksa abdi sadaya, tanpa uninga sarta tanpa tiasa ngartos rusiah-rusiah sareng tajalli-tajalli jero papasten Gusti Alloh, parantos ngawula kana perjuangan abdi sadaya sareng kamekaran hakékat iman. Pancén abdi sadaya ngan ukur miharep pituduh pikeun aranjeunna. Abdi udur pisan. Teu aya deui tanaga pikeun nyerat atanapi nyarios. Meureun ieu bakal janten kecap-kecap pamungkas abdi. Mugia murid-murid Risale-i Nur Madrasah Az-Zahra henteu mopohokeun wasiat abdi ieu.
Bedîüzzaman Said Nursî
--
PATAROSAN: Naon sabab urang murag kana panjara teu daék usaha? WALERAN: Hirup téh hiji kagiatan sareng gerak. Ari sumanget téh tungganganana. Nalika cita-cita aranjeun numpak sumanget teras kaluar ka médan perjuangan hirup, nu pangheulana patepang téh putus asa, musuh nu sengit. Éta ngaruksak kakuatan maknawina. Ngalawan musuh éta, gunakeun pedang لَا ﺗَﻘْﻨَﻄُﻮﺍ. Teras kalaliman kahoyong pikeun leuwih unggul, nu ngarebut tempat pangabdian kana bebeneran anu henteu silih desek, mimiti nyerang. Éta neunggeul mastaka cita-cita, ngalungkeunana tina kudana. Kirimkeun hakékat ﻛُﻮﻧُﻮﺍ ﻟِﻠّٰﻪِ ka musuh éta. Teras kaluar buru-buru, nu ngalieurkeun ku ngaluncatan runtuyan dina sabab-sabab anu silih susul, ngajantenkeun suku cita-cita lésot. Jadikeun ﻭَﺍﺻْﺒِﺮُﻭﺍ ﻭَ ﺻَﺎﺑِﺮُﻭﺍ ﻭَ ﺭَﺍﺑِﻄُﻮﺍ taméng. Teras pamikiran sorangan-sorangan sareng gambaran pribadi kaluar ngalawan, ngaburencaykeun cita-cita manusa nu, lantaran sacara fitrah hirup di masarakat, wajib ngajaga hak sasama sareng milarian hakna di antara aranjeunna. Majukeun pangjuang nu luhur cita-citana, nyaéta ﺧَﻴْﺮُ ﺍﻟﻨَّﺎﺱِ ﺍَﻧْﻔَﻌُﻬُﻢْ ﻟِﻠﻨَّﺎﺱِ, pikeun ngalawan éta. Teras kabiasaan nuturkeun batur manggihan kasempetan tina kedulna nu sanés, nyerang sarta megatkeun cangkéngna. Jadikeun bénténg nu pageuh, nyaéta ﻋَﻠَﻰ ﺍﻟﻠّٰﻪِ لَا ﻏَﻴْﺮِﻩ۪ ﻓَﻠْﻴَﺘَﻮَﻛَّﻞِ ﺍﻟْﻤُﺘَﻮَﻛِّﻠُﻮﻥَ, tempat panyalindungan cita-cita. Teras datang musuh nu bengis, nyaéta masrahkeun pagawéan sareng silih tinggalkeun éta, nu timbul tina teu mampuh sareng nafsu teu percanten kana dirina. Éta nyekel leungeun cita-cita sarta nyuruhna calik. Angkatkeun cita-cita kana hakékat nu luhur, nyaéta لَا ﻳَﻀُﺮُّﻛُﻢْ ﻣَﻦْ ﺿَﻞَّ ﺍِﺫَﺍ ﺍﻫْﺘَﺪَﻳْﺘُﻢْ, sangkan leungeun musuh éta henteu ngahontal tungtung papakéanna. Teras datang musuh nu teu ngagem agama, nyaéta campur kana tugas Gusti Alloh; éta nampar raray cita-cita sarta ngalolongkeun panonna. Kirimkeun hakékat nu wawuh kana pagawéan sareng uninga kana tugas, nyaéta ﺍِﺳْﺘَﻘِﻢْ ﻛَﻤَٓﺎ ﺍُﻣِﺮْﺕَ ٭ وَلَا ﺗَﺘَﺎَﻣَّﺮْ ﻋَﻠٰﻰ ﺳَﻴِّﺪِﻙَ, sangkan némbongkeun watesna ka éta musuh. Teras datang kahoyong pikeun ngarareunah, indung sadaya kasusah sareng sayang sadaya kahinaan. Éta ngaborgol cita-cita sarta ngalungkeunana kana panjara kasangsaraan. Kirimkeun pangjuang nu mulya manah, nyaéta ﻟَﻴْﺲَ لِلْاِنْسَانِ اِلَّا ﻣَﺎ ﺳَﻌٰﻰ, ka algojo nu tukang sihir éta. Leres, aya katengtreman nu ageung pikeun aranjeun dina kasusah. Margi katengtreman manusa nu fitrahna pinuh sumanget ngan aya dina usaha sareng perjuangan. ﺍِﻥَّ ﻟَﻜُﻢْ ﻓِﻰ ﺍﻟْﻤَﺸَﻘَّﺔِ ﺍﻟﺮَّﺍﺣَﺔَ ﺍِﻥَّ الْاِنْسَانَ ﺍﻟْﻤُﺘَﻬَﻴِّﺠَﺔَ ﻓِﻄْﺮَﺗُﻪُ ﺭَﺍﺣَﺘُﻪُ ﻓِﻰ ﺍﻟﺴَّﻌْﻰِ ﻭَ ﺍﻟْﺠِﺪَﺍﻝِ
ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ ﺍِﻥَّ ﺍﻟﻨَّﻔْﺲَ لَاَمَّارَةٌ ﺑِﺎﻟﺴُّٓﻮﺀِ Ieu mangrupikeun hiji pangajaran anu lemes tina ayat anu hartosna {(Catetan handap): Bagian ieu ogé ngagaduhan mangpaat pikeun sadayana.} “Nafsu salawasna ngadorong kana hal-hal anu goréng,” ogé tina hadis ﺍَﻋْﺪٰﻯ ﻋَﺪُﻭِّﻙَ ﻧَﻔْﺴُﻚَ ﺍﻟَّﺘ۪ﻰ ﺑَﻴْﻦَ ﺟَﻨْﺒَﻴْﻚَ anu hartos mulyana: “Musuh anjeun anu pangngabahayakeunana nyaéta nafsu anjeun.” Kalayan sarat anjeunna ngagaduhan nafsu anu maréntah kana kajahatan anu henteu acan disucikeun, jalma anu muji sareng mikanyaah nafsuna sorangan henteu mikanyaah anu sanés. Sanaos katingalina mikanyaah, anjeunna henteu tiasa mikanyaah kalayan tulus; sabalikna, anjeunna mikanyaah kapentingan sareng nikmat anu aya dina éta jalma. Anjeunna salawasna usaha supados dirina dipuji sareng dipikanyaah. Anjeunna henteu narima kasalahan kana nafsuna, nanging sapertos pangacara anjeunna ngabéla sareng ngabébaskeun dirina tina kasalahan. Ku kaleuleuwihan, malah ku bohong, anjeunna muji sareng meresihan nafsuna, saolah-olah nyucikeunana, sarta numutkeun darajatna anjeunna nampi hiji tamparan tina ayat ﻣَﻦِ ﺍﺗَّﺨَﺬَ ﺍِﻟٰﻬَﻪُ ﻫَﻮٰﻳﻪُ. Muji diri sareng usaha supados dipikanyaahna malah narik rasa muak ku pangaruh anu sabalikna, ngajantenkeun jalma henteu resep. Anjeunna ogé kaleungitan ihlas dina amal pikeun aherat sareng nyampurkeun riya. Éléh ku rasa sareng kahoyong nafsu anu henteu ningali ahirna, henteu mikiran hasil-hasilna sareng katungkul ku nikmat anu langsung aya, ku fatwa rasa anu parantos lepat jalanna, anjeunna dipanjara sataun pikeun nikmat sajam. Margi kasombongan atanapi ngabales kanyeri samenit, anjeunna dihukum sapuluh taun. Sapertos budak anu nurutkeun kahoyong anu ngajual Juz Amma anu janten bahan diajarna pikeun hiji permén, anjeunna ngajantenkeun amal-amal hadéna anu ajénna sapertos inten salaku jalan kana nikmat-nikmat sareng ananiyah anu sapertos pecahan kaca anu henteu penting, pikeun ngusap rasana, ngabungahkeun kahoyongna sareng nyugemakeun karepna, teras rugi dina usaha-usaha anu nguntungkeun. ﺍَﻟﻠّٰﻬُﻢَّ ﺍﺣْﻔَﻈْﻨَﺎ ﻣِﻦْ ﺷَﺮِّ ﺍﻟﻨَّﻔْﺲِ ﻭَﺍﻟﺸَّﻴْﻄَﺎﻥِ ﻭَﻣِﻦْ ﺷَﺮِّ ﺍﻟْﺠِﻦِّ وَالْاِنْسَانِ