BAGÉAN KAOPAT
HIRUP DI KASTAMONU
Saenggeus kaluar ti panjara Eskişehir, Bedîüzzaman Said Nursî diasingkeun ka propinsi Kastamonu. Saenggeus lila dipaksa cicing di kantor pulisi, anjeunna ditempatkeun di hiji imah pas di hareupeun kantor éta, dina pangawasan anu terus-terusan. @
(Imah tempat Bedîüzzaman Said Nursî dipaksa cicing salila dalapan taun di Kastamonu dina pangawasan kantor pulisi (kénca), sareng kantor pulisi di hareupeunana (katuhu).)
Di dinya anjeunna dipaksa ngalaman hirup pangasingan salila dalapan taun, dina kakawasaan anu kacida nindesna sareng pangawasan. Tapi anjeunna henteu pisan cicing tanpa pagawéan; anjeunna neruskeun nyebarkeun cahya Al-Qur'an sacara nyumput. Hususna di İnebolu, murid-murid anu kacida daék ngurbankeun diri sareng aktif tumuwuh. Sami pisan sapertos murid-murid Isparta, kalayan sumanget maranéhna mimiti nyerat Risale-i Nur sareng nyebarkeun ka sabudeureun kalayan cicingeun. Ku cara ieu, karya-karya Risale-i Nur ogé mimiti meunang karesep anu gedé di sabudeureun Laut Hideung. Nalika Ustadz Nu Mulya di Kastamonu, anjeunna salawasna merhatoskeun murid-muridna di Isparta. Kalayan idin Gusti, anjeunna uninga yén sabagéan gedé jalma anu daék ngurbankeun diri sareng nyebarkeun Risale-i Nur ka dunya bakal asalna ti Isparta, atanapi yén tugas gedé ieu bakal dilaksanakeun ku pangabdian anu puseurna di Isparta. Murid-murid Risale-i Nur kacida merhatoskeun kaayaan sareng katenangan Ustadz anu dipikacinta ku maranéhna. Maranéhna sering hoyong meunang wartos ti Ustadz anu nyaah sareng ngeunaan pangabdian sadérék Nur kana Risale-i Nur. Salila dua puluh tujuh taun, Bedîüzzaman Said Nursî nyerat sababaraha serat ka murid-murid Nur ngeunaan perkara élmu, iman, Islam sareng pangabdian ka iman. Murid-murid Nur ogé nyalin ku tulisan leungeun sareng nyebarkeun serat-serat ieu anu kacida dipikahayangna. Dina waktos tekanan anu teuas ti musuh agama ngahontal darajat ngalarang ngintunkeun risalah sareng serat Nur ngaliwatan kantor pos, murid-murid Nur mawa serat-serat sareng risalah Nur ieu ti désa ka désa, ti kota alit ka kota alit sareng ti propinsi ka propinsi. Malah di antara maranéhna aya “panganteur pos Nur”. Panganteur pos Nur anu jadi sukarelawan kalayan sakabéh roh sareng jiwa ieu yakin yén pangabdian ieu mangrupa hiji tugas anu pangsucina. Serat-serat ieu, anu sakitu pentingna sareng nyangking hakékat sarta sakitu éndahna, anu disebut “Serat-serat Lâhika” Risale-i Nur, parantos nyumponan seueur kabutuhan batin murid-murid Nur. Éta jadi pituduh pikeun murid-murid Risale-i Nur dina pangabdian ka Al-Qur'an sareng iman, sarta ngahasilkeun pangaruh anu ngahudangkeun aranjeunna, sangkan henteu kasasab ku propaganda musuh-musuh Islam anu bohong pisan sareng rékayasa, sareng pikeun méré kasadaran. Ku cara ieu, dina jaman kakawasaan henteu ngagem agama anu samentara tur ngagurilap—dina poé-poé poék éta, nalika seueur jalma dijadikeun putus asa sareng teu giat—éta ngalegakeun sareng ngabungahkeun haté sareng melak kanyaah kana kagiatan pangabdian ka iman. Ku kituna éta ngabébaskeun jalma-jalma nu iman tina putus asa sareng masihan isyarat sareng wartos gumbira ngeunaan kameunangan Islam anu caang dina mangsa datang ngaliwatan Risale-i Nur. Enya, serat-serat Lâhika anu pinuh ku cahya éta pinuh ku hakékat anu narik sareng nalukkeun roh sareng haté, sarta ngawasaan akal. Sababaraha serat Lâhika ieu bakal diasupkeun engké nalika tempatna cocog. Urang nepikeun katerangan ngeunaan hirup Ustadz Nu Mulya di Kastamonu ku nyokot sababaraha bagian tina sababaraha serat anu ditulisna ti Kastamonu, sareng ku ngasupkeun sababaraha serat ti murid-murid Nur anu tulus sareng satia di dinya kana ieu riwayat hirup. Serat-serat anu ditulis di handap nyaéta lima atanapi sapuluh serat tina Kastamonu Lâhikası anu langkung ti lima ratus kaca, tina serat-serat anu dikintunkeun ku Ustadz ti Kastamonu ka murid-muridna di Isparta. Dina serat-serat ieu, Ustadz Nu Mulya masihan wartos gumbira ka murid-muridna ngeunaan pentingna nyerat risalah ku tulisan leungeun sareng nyebarkeunana; yén pangabdian murid-murid Risale-i Nur anu ayeuna katingali alit téh dina hakékatna perkara anu panggedéna di jagat raya, sareng yén dina hiji poé bakal aya kameunangan anu lega di nagara ieu ku cahya Risale-i Nur. Anjeunna nempatkeun sareng ngukuhkeun dasar-dasar sareng prinsip-prinsip lingkungan sareng panyebaran Risale-i Nur.
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Hé sadérék abdi anu mulya sareng jujur! Sapertos lolobana murid anu ngawula kana Risale-i Nur ngarasa hiji wangun karomah sareng pasihan Gusti, sadérék aranjeun anu teu mampuh ieu, ku sabab kacida peryogina, ngarasa seueur wangun sareng rupa-rupana. Dina waktos-waktos ieu, murid-murid di wewengkon ieu ngakukeun kalayan sumpah: salami urang digawé dina pangabdian ka Nur, urang écés ngarasa kalonggaran sareng katenangan, boh dina pangupa jiwa boh dina katenangan haté. Abdi sorangan ngarasa sakitu gedéna nepi ka nafsu sareng setan abdi héran tur cicing nyanghareupan hal anu kacida écésna ieu.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ
Hiji Pépéling Penting Ka Sadérék Aherat Abdi
Ngawengku dua perkara. Kahiji: tugas anu pangpentingna pikeun jalma anu aya hubungan sareng Risale-i Nur nyaéta nyeratna, nitah nyeratna sareng mantuan panyebaranana. Jalma anu nyerat, nitah nyerat sareng maca éta meunang sebutan murid Risale-i Nur. Dina sebutan ieu, salian milu meunang bagian dina do'a-do'a hadé sareng hasil batin abdi, anu diucapkeun ku létah abdi meureun saratus kali, sakapeung langkung, dina unggal dua puluh opat jam, anjeunna ogé milu meunang bagian dina do'a sareng hasil rébuan sadérék abdi anu ajénna luhur sareng murid-murid Risale-i Nur anu ngado'a sapertos abdi. Ogé, dina nyeratna, anu tina opat sisi mangrupa opat rupa ibadah anu ditarima, anjeunna bisa meunang seueur mangpaat: nguatkeun imanna, narékahan nyalametkeun iman batur tina bahaya, meunang sareng ngajadikeun batur meunang tafakur iman, anu nurutkeun hadis hiji jam tafakur sakapeung jadi ibadah salila sataun, sareng milu meunang bagian dina kahadéan Ustadzna ku mantuan anjeunna, anu tulisan leungeunna teu saé sareng kaayaanana kacida beuratna. Abdi mastikeun kalayan sumpah yén jalma anu bari ngartos nyerat hiji risalah alit pikeun dirina jadi saolah-olah masihan hiji hadiah gedé ka abdi; malah unggal kacana nyenangkeun abdi sakumaha hiji okka gula. Perkara Kadua: Hanjakal, musuh-musuh Risale-i Nur tina jin sareng manusa anu teu boga iman sareng teu boga welas asih, ku sabab teu bisa ngajawab benteng-bentengna anu kukuh sapertos baja sareng bukti-buktina anu kuat sapertos pedang intan, nyerang sareng neunggeul ku cara setan, kalayan tipu daya anu kacida nyumputna sareng cara-cara anu samar, pikeun ngarempak sumanget jalma-jalma anu nyerat tanpa aranjeunna sadar, ngajadikeun aranjeunna leuleus sareng ninggalkeun tulisan. Hususna di dieu, kabutuhan kacida seueur, juru tulis kacida saeutik, musuh kacida ati-atina, sareng sabagéan murid teu kuat ngalawan, nepi ka maranéhna ngajadikeun ieu wewengkon sakedik teu meunang éta Nur. Saha waé anu hoyong ngobrol sareng patepang sareng abdi dina jalan hakékat, risalah mana waé anu dibukana, anjeunna patepang sanés sareng abdi, tapi sareng Ustadzna anu palayan Al-Qur'an, sareng tiasa nyandak hiji pangajaran tina hakékat-hakékat iman kalayan resep. ... Nalika serat Sabri masih dina perjalanan sareng méméh sumping, ku pangaruh batin éta serat, nalika abdi ngémutan ieu ayat babarengan sareng ayat ﺍَﻭَﻣَﻦْ ﻛَﺎﻥَ ﻣَﻴْﺘًﺎ, ujug-ujug ieu datang kana pikiran abdi. Rusiah sareng hikmah Risale-i Nur meunang isyarat-isyarat Al-Qur'an anu sakitu kuatna, murid-muridna meunang wartos-wartos gumbira Al-Qur'an anu sakitu luhur ajénna sareng perhatosan para quthub, nyaéta gedé sareng pikasieuneunna musibah. Ku éta, éta meunang hiji pangajén sareng pujian suci anu henteu ditarima ku karya mana waé. Hartina, pentingna éta sanés dina gedéna anu luar biasa; sanaos perjuanganana alit ngalawan musibah anu kacida pikasieuneunna sareng ngaruksakna, éta meunang pentingna anu kacida gedéna, nepi ka isyarat sareng wartos gumbira Al-Qur'an dina dua ayat ieu masihan warta yén jalma-jalma anu asup kana lingkungan Risale-i Nur nyalametkeun imanna anu keur dina bahaya, asup kana kuburan kalayan iman sareng baris angkat ka sawarga. Enya, aya waktos nalika hiji prajurit, ku pangabdian anu dilakukeunana, naék ngaleuwihan saurang marsekal sareng meunang ajén rébuan darajat.
Lolobana hikmah naha eusi Al-Qur'an diulang anu dijelaskeun dina tungtung Kalimah Kasalapan Belas ogé lumangsung dina Risale-i Nur. Hususna hikmah kadua aya sami pisan. Hikmah éta nyaéta: unggal jalma peryogi Al-Qur'an dina unggal waktos. Tapi unggal jalma henteu mampuh maca sakabéh Al-Qur'an dina unggal waktos. Nanging, biasana anjeunna mampuh maca hiji surah. Ku kituna, tujuan-tujuan Al-Qur'an anu pangpentingna diasupkeun kana lolobana surah anu panjang, nepi ka unggal surah jadi saolah-olah hiji Al-Qur'an alit. Hartina, sangkan teu aya saurang ogé anu teu meunang, sababaraha tujuan sapertos hudang deui, tauhid sareng carita Musa diulang. Ku hikmah penting anu sarua, sakapeung tanpa abdi uninga, tanpa pilihan sareng rido abdi, sababaraha hakékat iman anu lemes sareng bukti anu kuat parantos diulang dina sababaraha risalah. Abdi kacida héranna: naha éta dipohokeun ka abdi? Tuluy abdi uninga kalawan pasti yén dina jaman ieu unggal jalma peryogi Risale-i Nur. Tapi anjeunna teu bisa meunang sakabéhna. Sanaos meunang, anjeunna teu bisa maca sakabéhna. Tapi anjeunna bisa meunang hiji risalah anu ngawengku seueur perkara, anu jadi saolah-olah hiji Risale-i Nur alit. Anjeunna bisa maca ti dinya perkara-perkara anu diperlukeun dina lolobana waktos; sareng sakumaha kabutuhan kana kadaharan datang deui dina unggal waktos, anjeunna ogé ngulang macana.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Ku sabab kanyaah manusa mangrupakeun hiji témbongna welas asih Gusti Rabb, tangtu éta henteu kedah ngaleuwihan darajat rohmat sareng henteu ngalangkungan darajat kanyaah Kangjeng Nabi Muhammad ﷺ anu janten rohmat pikeun sakabéh alam. Upami ngaleuwihan sareng ngalangkungan, éta kanyaah tangtu sanés welas asih sareng kanyaah, tapi panyakit roh sareng panyakit haté anu sumebar kana kasasab sareng mungkir. Contona, henteu bisa nyangking dina kanyaah dirina kadurukna jalma kafir sareng munafik di naraka sareng kajadian sapertos siksaan sareng jihad, tuluy nyimpang kana ta'wil, salian mangrupa mungkir sareng nganggap bohong hiji bagian gedé tina Al-Qur'an sareng agama-agama samawi, ogé mangrupa kajaliman anu agung sareng henteu boga welas asih dina darajat anu luhur pisan. Sabab masihan kanyaah anu ngajaga sato-sato galak anu ngarobék sato-sato anu teu salah mangrupakeun kajaliman anu kacida beuratna sareng kalakuan liar tanpa nurani ka sato-sato teu walakaya éta. Ngadukung kalayan kanyaah sareng ngado'a kalayan welas asih sangkan jalma-jalma anu ngancurkeun hirup salawasna rébuan Muslim sareng nyurung ratusan jalma nu iman kana tungtung anu goréng sareng dosa-dosa anu pikasieuneun salamet tina hukuman, tangtu mangrupakeun kalakuan anu kacida teu boga welas asihna sareng kajaliman anu hina ka jalma-jalma nu iman anu dizalimi éta. Dina Risale-i Nur parantos dibuktikeun kalawan pasti yén kufur sareng kasasab téh hinaan anu gedé ka jagat raya sareng kajaliman anu agung ka sagala anu aya, sarta jalan pikeun dicabutna rohmat sareng turunna musibah. Malah aya riwayat sahih yén lauk-lauk di dasar laut ngangluh ngeunaan jalma-jalma anu ngalakukeun kajahatan, nyarios, “Aranjeunna jadi sabab dicabutna katenangan urang.” Ku kituna jalma-jalma anu karunya sareng nyaah ka jalma kafir sareng munafik anu katarajang siksaan henteu karunya ka jalma-jalma teu salah taya wates anu pantes meunang kanyaah.
Risale-i Nur nyukupan kabutuhan ngeunaan hakékat-hakékat Islam sareng henteu nyésakeun kabutuhan kana karya-karya sanés. Kalayan pasti sareng seueur pangalaman parantos kaharti yén jalan anu pangpondokna sareng panggampangna pikeun nyalametkeun, nguatkeun sareng ngajadikeun iman tahqiqi aya dina Risale-i Nur. Enya, tinimbang lima belas taun, Risale-i Nur ngapondokkeun éta jalan dina lima belas minggu sareng nganteurkeun kana iman tahqiqi. Sadérék aranjeun anu fakir ieu, dua puluh taun kapengker, ku seueur maca, sakapeung maca hiji jilid buku dina sapoé bari ngartos; ari ampir dua puluh taun, Al-Qur'an sareng Risale-i Nur anu asalna tina Al-Qur'an parantos nyukupan abdi. Abdi henteu peryogi hiji buku ogé sareng henteu nyimpen buku-buku sanés di sisi abdi. Sanaos Risale-i Nur ngeunaan seueur rupa hakékat, nalika nyeratna salila dua puluh taun abdi henteu peryogi buku-buku sanés. Tangtu aranjeun kedah dua puluh darajat langkung henteu peryogi. Ogé, ku sabab abdi parantos sareng ayeuna tetep sugema ku aranjeun, henteu ningali sareng henteu sibuk sareng jalma-jalma sanés, aranjeun ogé kedah nganggap Risale-i Nur cekap, malah dina jaman ieu éta langkung perlu.
Dasar Kahiji: anjeunna masihan wartos gumbira ngalawan putus asana jalma-jalma nu iman ku nyarios, “Aya cahya dina mangsa datang.” Ku hiji rasa anu miheulaan kajadian, anjeunna ngarasa yén Risale-i Nur dina mangsa datang, dina hiji jaman anu pikasieuneun, baris nguatkeun sareng nyalametkeun iman seueur jalma nu iman. Ku lénsa éta anjeunna ningali lingkungan-lingkungan pulitik dina Révolusi Kabébasan; tanpa nafsirkeun sareng tanpa ta'wil, anjeunna narékahan nerapkeunana. Anjeunna nyangka éta dina hal pulitik, kakuatan sareng jumlah. Anjeunna ngarasa kalayan leres, tapi teu tiasa nyarios kalayan leres sapinuhna. Dasar Kadua: Said Baheula, sapertos sababaraha jalma pulitik sareng ahli sastra anu luar biasa, ngarasa hiji kakawasaan anu nindes anu kacida pikasieuneunna sareng nyokot posisi ngalawan éta. Padahal rasa anu miheulaan kajadian éta peryogi tafsiran sareng ta'wil; tanpa uninga, aranjeunna ningali hiji kakawasaan anu nindes anu resmi, lemah sareng ngan dina nami, tuluy jalma-jalma pulitik sareng ahli sastra anu jenius éta némbongkeun serangan ngalawanana. Padahal anu ngajadikeun aranjeunna sieun téh hiji kalangkang lemah tina kakawasaan-kakawasaan anu nindes anu baris datang sawatara waktos saatos éta; ku nganggap éta kalangkang minangka anu sajati, maranéhna ngalakukeun sareng nyarios kitu. Tujuan leres, tapi sasaran salah. Said Baheula ogé baheula ngarasa hiji kakawasaan anu nindes anu ahéng sapertos kitu. Dina sababaraha karyana aya katerangan anu nyerang éta. Ngalawan kakawasaan anu nindes anu ahéng sareng pikasieuneun ieu, anjeunna ningali pamaréntahan konstitusional anu sah salaku hiji jalan kasalametan. Anjeunna ngémut yén kabébasan syariat, ku musyawarah dina wates hukum Al-Qur'an, baris nyingkirkeun musibah anu pikasieuneun éta, sareng anjeunna narékahan kitu. Ogé hakékat Medresetü'z-Zehra dina tungtung Münazarat Risalesi, anu mangrupakeun roh sareng dasar éta risalah, nyaéta nyiapkeun tatapakan pikeun madrasah Risale-i Nur anu baris muncul dina mangsa datang; bari henteu uninga sareng tanpa milih, anjeunna keur diarahkeun kana éta. Ku rasa anu miheulaan kajadian, anjeunna néangan hakékat anu pinuh ku cahya éta dina wangun anu kasatmata. Tuluy sisi anu kasatmata tina éta hakékat ogé mimiti aya. Sultan Reşad (almarhum) masihan salapan belas rébu lira emas ka Medresetü'z-Zehra anu pondasina ditempatkeun di Van; pondasi ditempatkeun. Tapi Perang Dunya anu kapengker mimiti, sareng éta katinggaleun. Lima atanapi genep taun saatos éta abdi angkat ka Ankara sareng deui narékahan pikeun éta hakékat. Ku tanda panangan saratus genep puluh tilu ti dua ratus anggota parlemén, alokasi pikeun madrasah urang ditarima, dina jumlah saratus lima puluh rébu banknot. Tapi kacida hanjakalna, madrasah-madrasah ditutup sareng éta hakékat katinggaleun. Nanging, sukur taya wates ka Gusti Alloh yén jati diri batin éta madrasah diadegkeun di propinsi Isparta sareng ngawujudkeun Risale-i Nur. Insya Alloh dina mangsa datang murid-murid Risale-i Nur ogé baris hasil ngadegkeun wangun anu kasatmata tina éta hakékat anu luhur.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ ... Pangabdian iman Risale-i Nur anu luhur sareng ajénna gedé masihan ka maranéhna kacukupan anu nyugemakeun. Paningal haté anu kacida seukeutna ti éta murid-murid parantos ngartos hiji hakékat kieu: pangabdian ku Risale-i Nur nyalametkeun iman, ari tarekat sareng janten syekh ngahasilkeun darajat-darajat kawalian. Nyalametkeun iman hiji jalma langkung penting sareng langkung seueur pahala tibatan ngangkat sapuluh jalma nu iman kana darajat kawalian. Sabab ku ngajadikeun anjeunna meunang kabagjaan salawasna, iman mastikeun pikeun hiji jalma nu iman hiji kakawasaan anu tetep sagedé bumi. Ari kawalian ngalegaan sareng ngacaangkeun sawarga jalma nu iman. Ngajadikeun hiji jalma sultan téh hiji pangabdian anu langkung seueur pahala tibatan ngajadikeun sapuluh jalma gubernur. Ieu rusiah anu lemes, sanaos akal sabagéan sadérék anjeun ti Isparta henteu ningali, haté sakabéhna anu seukeut geus ningali, nepi ka maranéhna leuwih milih babarengan sareng hiji jalma teu walakaya sareng boga dosa sapertos abdi tibatan sareng para wali, malah, upami aya, sareng para mujtahid ogé. Dumasar kana hakékat ieu, upami saurang quthub atanapi saurang ghauts a'zham datang ka kota ieu sareng nyarios, “Abdi baris ngangkat anjeun kana darajat kawalian dina sapuluh poé,” tuluy anjeun ninggalkeun Risale-i Nur sareng angkat ka anjeunna, anjeun teu bisa jadi rerencangan para pahlawan Isparta.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Ieu hiji paguneman anu dipasihan minangka pépéling pikeun nyaluyukeun anggapan hadé sababaraha sadérék abdi ti murid-murid Risale-i Nur, anu kacida ngaleuwihan ukuran diri abdi. Abdi nyaritakeun hiji paguneman abdi sareng sadérék sepuh abdi, Molla Abdullah, mugia Alloh maparin rohmat ka anjeunna, opat puluh taun kapengker. Sadérék abdi anu almarhum éta murid husus Hazrat Ziyaeddin (quddisa sirruhu), salah sahiji wali anu agung. Ku sabab jalma-jalma tarekat nganggap ditarima sanajan kanyaah sareng anggapan hadé ngeunaan mursyidna kaleuleuwihi, sadérék abdi anu almarhum nyarios, “Hazrat Ziyaeddin uninga sadaya élmu. Dina jagat raya anjeunna uninga unggal hal, sapertos quthub a'zham.” Pikeun ngaitkeun abdi ka anjeunna, sadérék abdi ngajelaskeun maqam-maqamna anu luar biasa. Abdi ogé nyarios ka sadérék éta, “Anjeun kaleuleuwihi. Upami abdi ningali anjeunna, abdi tiasa ngajadikeun anjeunna teu bisa ngajawab dina seueur perkara. Ogé anjeun henteu nyaah ka anjeunna kalayan leres sakumaha abdi. Sabab anjeun nyaah ka hiji Ziyaeddin anu anjeun bayangkeun minangka quthub a'zham anu uninga sadaya élmu di jagat raya; hartina anjeun kabeungkeut sareng nyaah ku éta sebutan. Upami tabir anu gaib kabuka sareng hakékatna katingali, kanyaah anjeun boh leungit boh turun jadi saparapat. Ari abdi, sapertos anjeun, kacida nyaahna sareng ngahargaan éta jalma anu diberkahan. Sabab dina wates sunah anu mulya, dina jalan hakékat, anjeunna hiji pituduh anu tulus, boga pangaruh sareng penting pikeun jalma-jalma nu iman. Upami maqam pribadina katingali, sanés mundur, ninggalkeun atanapi ngurangan kanyaah; sabalikna, abdi baris kabeungkeut kalayan hormat sareng pangajén anu langkung seueur. Hartina abdi nyaah ka Ziyaeddin anu nyata, ari anjeun nyaah ka Ziyaeddin anu dina bayangan.” Ku sabab sadérék abdi éta saurang ulama anu adil sareng taliti, anjeunna nampa sareng ngahargaan pandangan abdi. Hé murid-murid Risale-i Nur anu ajénna luhur sareng sadérék abdi anu langkung bagja sareng langkung daék ngurbankeun diri tibatan abdi! Dina hal pribadi abdi, anggapan hadé aranjeun anu kaleuleuwihi meureun henteu ngarugikeun aranjeun. Tapi jalma-jalma sapertos aranjeun anu ningali hakékat kedah ningali tugas sareng pangabdian, sareng ningali tina titik éta. Upami tabir kabuka sareng diri abdi anu pinuh ku kakurangan ti sirah nepi ka suku katingali, aranjeun baris karunya ka abdi. Sangkan aranjeun henteu ngajauhan hubungan sadérék sareng abdi, abdi nyumputkeun kakurangan-kakurangan abdi.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Hikmah jawaban abdi kana serat aranjeun saminggu kapengker, anu sakedik ngagugurkeun anggapan hadé aranjeun, nyaéta: dina jaman ieu aya arus-arus anu kacida luar biasana ngawasaan sareng nyokot sagalana pikeun dirina. Ku kituna, anggap waé, upami jalma anu leres-leres ditunggu sareng baris datang saabad deui éta sumping dina jaman ieu, abdi ngira anjeunna bakal ninggalkeun posisi dina dunya pulitik sareng ngarobah sasaranna, sangkan gerakanana henteu direbut ku éta arus-arus. Ogé aya tilu perkara: hiji kahirupan, hiji syariat sareng hiji iman. Dina hal hakékat, anu pangpentingna sareng panggedéna nyaéta perkara iman. Tapi dina pandangan umum ayeuna sareng desakan kaayaan dunya, kahirupan sareng syariat katingali minangka perkara anu pangpentingna. Sanaos éta jalma aya ayeuna, ngarobah kaayaan tilu perkara sakaligus di sakuliah bumi henteu saluyu sareng aturan Alloh anu lumaku dina umat manusa; ku kituna anjeunna tangtu baris ngajadikeun perkara anu panggedéna minangka dasar sareng henteu ngajadikeun perkara-perkara sanés dasar. Sangkan anjeunna henteu ngaruksak kamurnian pangabdian ka iman dina pandangan umum, sareng sangkan pasti dina akal jalma-jalma biasa anu gampang kasasab yén éta pangabdian henteu jadi alat pikeun tujuan-tujuan sanés. Ogé, salila dua puluh taun dina kajaliman anu pangkejemna anu ngaruksak, ahlak parantos sakitu ruksakna sareng kateguhan sareng kasatiaan parantos leungit nepi ka meureun teu bisa percaya ka hiji ti sapuluh, malah hiji ti dua puluh. Ngalawan kaayaan-kaayaan anu ahéng ieu, perlu katetepan, kateguhan, kasatiaan sareng sumanget ngajaga Islam anu luar biasa; upami henteu, éta moal ngahasilkeun buah sareng bakal ngarugikeun. Hartina pangabdian anu pangtulusna, pangsalametna, pangpentingna sareng panghasilna nyaéta pangabdian suci murid-murid Risale-i Nur di jero lingkungan maranéhna.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Ramadhan anu mulya taun ieu kacida pentingna sarta kacida gedé ajénna, boh keur dunya Islam boh keur murid-murid Risale-i Nur. Dumasar kana rusiah prinsip utama murid Risale-i Nur, nyaéta milu babarengan dina amal aherat, sabaraha hasil anu dimeunangkeun ku unggal murid bakal kacatet kalayan jumlah anu sarua dina catetan amal dulur-dulurna. Éta mangrupa tuntutan prinsip éta jeung rohmat Gusti. Ku kituna, hasil anu dimeunangkeun ku jalma-jalma anu asup kana lingkungan Risale-i Nur kalayan satia jeung ihlas kacida gedéna sarta kacida legana. Unggal murid meunang rébuan bagian. Insya Alloh, éta hasil bakal asup kalayan jumlah anu sarua kana catetan amal unggal murid, bari teu dibagi-bagi jeung dipotong-potong saperti harta dunya anu dipiboga babarengan. Éta ibarat lampu anu dibawa ku hiji jalma: lampu anu sarua katémbong dina unggal eunteung tina rébuan eunteung, bari lampuna henteu kabagi. Hartina, lamun salah sahiji murid satia Risale-i Nur meunang hakékat Lailatul Qadar jeung darajat luhur Ramadhan, kami kacida kuatna ngaharepkeun, ku legana rohmat Gusti, yén sakabéh murid anu enya-enya satia bakal milu miboga sarta meunang bagianna.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Pasualan Kahiji: Lantaran salah sahiji dulur urang némbongkeun hoream dina tasbih sanggeus solat, abdi nyarios: Tasbih sanggeus solat téh tarékat Kangjeng Nabi Muhammad ﷺ jeung salah sahiji wirid dina kawalian Kangjeng Nabi Ahmad ﷺ. Tina jihat éta, kacida pentingna. Tuluy hakékat kecap ieu jadi écés kieu: Sakumaha kawalian Kangjeng Nabi Ahmad ﷺ anu robah jadi karosulan téh luhur ti sakabéh kawalian, kitu ogé tasbih sanggeus solat, anu mangrupa tarékat kawalian éta jeung wirid husus tina kawalian anu panggedéna éta, luhur pisan ti tarékat jeung wirid séjénna. Rusiah ieu ogé jadi écés kieu: Sakumaha dina hiji majelis zikir atawa dina khataman Naqsyabandiyah di masjid, karasa kaayaan pinuh ku nur dina sakumna jamaah anu silih patali. Hiji jalma anu haténa hudang, nalika ngucapkeun ﺳُﺒْﺤَﺎﻥَ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ٭ ﺳُﺒْﺤَﺎﻥَ ﺍﻟﻠّٰﻪِ bari ngitung tasbih sanggeus solat, sacara batin ngarasa yén saratus juta jalma nyekel tasbih sarta ngitungna di payuneun Kangjeng Nabi Ahmad ﷺ, anu mingpin lingkungan zikir éta. Kalayan ngarasakeun kaagungan jeung kaluhuran éta, anjeunna ngucapkeun ﺳُﺒْﺤَﺎﻥَ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ٭ ﺳُﺒْﺤَﺎﻥَ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ٭ ﺳُﺒْﺤَﺎﻥَ ﺍﻟﻠّٰﻪِ. Tuluy, nalika ngucapkeun ﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ ٭ ﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ ku paréntah batin ti pamingpin zikir éta, anjeunna ngémutan pujian anu agung, anu némbongan tina ucapan ﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ ٭ ﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ saratus juta murid dina bunderan zikir jeung lingkungan khataman Kangjeng Nabi Ahmad ﷺ anu lega pisan éta. Dina batinna, anjeunna milu ngucapkeun ﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ. Kitu deui ﺍَﻟﻠّٰﻪُ ﺍَﻛْﺒَﺮُ ٭ ﺍَﻟﻠّٰﻪُ ﺍَﻛْﺒَﺮُ jeung, sanggeus ngadoa, لَا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّا ﺍﻟﻠّٰﻪُ ٭ لَا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّا ﺍﻟﻠّٰﻪُ ٭ لَا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّا ﺍﻟﻠّٰﻪُ tilu puluh tilu kali. Dina bunderan zikir jeung khataman agung tarékat Kangjeng Nabi Ahmad ﷺ éta, kalayan harti tadi, anjeunna ngabayangkeun dulur-dulur satarékat éta, nyanghareup ka Kangjeng Nabi Ahmad 'alaihis-salâtu was-salâm, pamingpin zikir dina bunderan éta, sarta ngucapkeun ﺍَﻟْﻒُ ﺍَﻟْﻒِ صَلَاةٍ ﻭَ ﺍَﻟْﻒُ ﺍَﻟْﻒِ سَلَامٍ ﻋَﻠَﻴْﻚَ ﻳَﺎ ﺭَﺳُﻮﻝَ ﺍﻟﻠّٰﻪِ. Abdi ngartos, ngarasa, sarta ningali éta dina bayangan. Hartina, tasbih sanggeus solat téh kacida pentingna. Pasualan Kadua: Dina pedaran isarat Ayat Katilu Puluh Hiji, dina bahasan ﻳَﺴْﺘَﺤِﺒُّﻮﻥَ ﺍﻟْﺤَﻴٰﻮﺓَ ﺍﻟﺪُّﻧْﻴَﺎ, disebutkeun: Salah sahiji ciri abad ieu nyaéta ngajadikeun jalma ngahaja milih hirup dunya leuwih ti hirup anu langgeng. Hartina, milih sapotong kaca anu bakal peupeus leuwih ti inten-inten anu langgeng, sanajan parantos uninga, geus jadi hiji prinsip. Abdi kacida héranna kana ieu. Dina poé-poé ieu, abdi diingetan yén: Sakumaha lamun hiji anggota awak manusa gering atawa tatu, anggota séjén sabagian ninggalkeun pancénna sarta buru-buru nulungan éta anggota. Kitu ogé, hiji pakakas dina diri manusa, anu nyimpen kahayang hirup, ngajaga hirup, kanikmatan hirup jeung kanyaah kana hirup, sarta anu diasupkeun kana fitrah manusa, geus tatu ku rupa-rupa sabab. Éta pakakas mimiti nyibukkeun daya-daya batin séjén ku dirina sorangan sarta ngajadikeunana murag, bari usaha ngajadikeun maranéhna poho kana pancén nu sajatina. Kitu deui, lamun aya hiburan anu matak kataji, pinuh ku kamaksiatan, mabok-mabokan jeung ngagurilap, jalma-jalma anu boga kalungguhan luhur sarta awéwé-awéwé anu nutupan auratna ogé, saperti barudak jeung jalma-jalma anu taya aturan, kabawa ku daya tarikna. Maranéhna milu bari ngeureunkeun pancén nu sajatina. Kitu ogé, hirup manusa dina abad ieu, utamana hirup masarakatna, geus jadi kacida pikasieuneunana tapi matak kataji, kacida nyerina tapi matak panasaran. Nepi ka daya-daya batin manusa anu luhur, haté jeung akalna dijadikeun nuturkeun nafsu ammarah, tuluy diasupkeun kana seuneu fitnah éta saperti renget anu ngapung kana seuneu. Enya, pikeun ngajaga hirup dunya, syariat méré ruhsat pikeun samentara ngutamakeunana leuwih ti sabagian urusan aherat, kalayan sarat kabutuhanna geus nepi ka darurat. Tapi, éta henteu meunang diutamakeun ngan lantaran hiji kabutuhan atawa karugian anu henteu ngabalukarkeun binasa; teu aya ruhsat pikeun éta. Padahal, abad ieu geus nyuntik dorongan manusa éta sakitu kuatna, nepi ka hiji kabutuhan leutik atawa karugian dunya anu biasa ngajadikeun jalma ninggalkeun urusan agama anu ibarat inten. Enya, dorongan manusa pikeun hirup jeung pakakas pikeun ngajaga hirupna, dina abad ieu, ku kabiasaan kaleuleuwihi, henteu ngirit, henteu ngarasa cukup jeung sarakah anu ngaleungitkeun berkah, sarta ku beuki nambahanana kamiskinan jeung kabutuhan darurat pikeun nafkah, geus tatu jeung ruksak sakitu parna. Jalma-jalma anu sasab ogé terus-terusan narik perhatosan kana hirup anu fana ieu. Éta dorongan geus narik perhatosan kana dirina sakitu kuatna, nepi ka ngajadikeun jalma milih kabutuhan hirup anu pangleutikna leuwih ti hiji perkara agama anu gedé. Risale-i Nur, anu nyebarkeun ubar-ubar Al-Qur'an Mu‘jizul Bayân anu ibarat panawar racun, sanggup nyanghareupan panyakit anéh jeung panyakit pikasieuneun tina abad anu anéh ieu. Murid-muridna anu teguh, teu goyah, tabah, ihlas, satia jeung daék ngurbankeun diri ogé sanggup nahanana. Ku kituna, saméméh sagala hal, kudu asup kana lingkungan Risale-i Nur. Kudu pageuh nyekel éta kalayan satia, teguh sapinuhna, ihlas anu enya-enya jeung percaya sapinuhna, sangkan salamet tina pangaruh panyakit anéh éta.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Kaistiméwaan jeung kasucian tina kasalahan anu disabitkeun ku Hâfız Ali ka ustadzna sorangan, jauh leuwih ti wates kamampuh abdi, kami bayangkeun minangka hiji doa anu kaluar tina lisanna anu polos, lain minangka pujian ka abdi. Kitu deui, wartos ti Hâfız Ali yén tempat-tempat jeung kampung-kampung saperti Sav, sarta Isparta, geus jadi ibarat madrasah Nuriye, jeung yén murid-murid satia Risale-i Nur unggal poé luar biasa beuki luhur sarta beuki caang ku nur, kami anggap wartos anu nyata tur nyieun kami bungah jeung bagja, malah Anatolia, malah dunya Islam. Ngeunaan paragraf panungtungna anu nyebutkeun, “Sakumaha diwartakeun ku Kangjeng Nabi ﷺ anu salawasna leres dina wartosna, waktuna jeung kaayaanana pikeun muka kameunangan batin sarta ngaleungitkeun poék-poék téh geus ampir datang,” kami ngadoa, nyuhunkeun sarta ngaharepkeun tina rohmat Ilahi kalayan sakumna ruh jeung jiwa kami. Tapi pikeun kami, murid-murid Risale-i Nur, pancén kami nyaéta ngalayanan. Bari henteu milu campur kana pancén Ilahi, henteu ngawangun palayanan kami dumasar kana pancén Mantenna tuluy saolah-olah nguji Mantenna, kami kudu ningali kualitasna, lain jumlahna. Dina kaayaan lila pisan ditindih ku sabab-sabab pikasieuneun anu ngadorong ruksakna ahlak sarta ngutamakeun hirup dunya leuwih ti hirup aherat dina sagala jihat, kameunangan Risale-i Nur nepi ka ayeuna, ngarempak serangan jalma-jalma zindiq jeung kasasaban, nyalametkeun iman ratusan rébu jalma anu teu daya, sarta ngadidik ratusan jeung rébuan murid mukmin anu sajati, anu saurangna saimbang jeung saratus, malah sakapeung sarébu jalma, parantos ngabenerkeun sami pisan wartos Kangjeng Nabi ﷺ anu salawasna leres dina wartosna. Éta geus ngabuktikeunana ku kajadian-kajadian nyata, sarta masih ngabuktikeunana. Insya Alloh, moal aya kakuatan anu sanggup nyabut éta tina jero dada Anatolia. Nepi ka dina ahir jaman, anu sajatina miboga lingkungan hirup anu lega, nyaéta Mahdi jeung murid-muridna, sumping kalayan idin Gusti, ngalegaan lingkungan éta, sarta bibit-bibitna jadi bulir. Kami ogé bakal ningalina tina kubur kami sarta sukur ka Alloh.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadérék-sadérék abdi anu mulya tur satia! Ieu mangrupa panglengkep dua tulisan saméméhna ngeunaan ngutamakeun hirup dunya leuwih ti hirup aherat. Abad anu anéh ieu geus ngajadikeun hirup dunya beurat, ngajadikeun sarat-sarat hirup beuki beurat tur loba, sarta ngaliwatan kabiasaan masarakat ngajadikeun jalma kacanduan jeung gumantung kana hal-hal anu henteu enya-enya diperlukeun, nepi ka hal-hal éta diangkat jadi saolah-olah kabutuhan anu enya-enya diperlukeun. Ku cara kitu, abad ieu ngajadikeun hirup jeung tetep hirup minangka maksud sarta tujuan panggedéna keur saréréa dina unggal waktu. Ku éta, éta abad ngahalangan hirup agama, hirup langgeng jeung hirup aherat, atawa nempatkeunana dina urutan kadua jeung katilu. Minangka hukuman pikeun kasalahan éta, abad ieu meunang tamparan anu pikasieuneun, nepi ka dunya jadi naraka dina luhureun sirahna. Dina musibah anu pikasieuneun ieu, jalma-jalma anu taat kana agama ogé ragrag kana bahaya anu gedé, sarta sabagianna henteu uninga. Di antarana, abdi ningali sabagian jalma anu taat kana agama sarta takwa jadi kacida enya-enyana merhatoskeun kami. Dina hiji dua jalma éta, abdi ningali yén anjeunna mikahayang agama sarta resep ngalaksanakeunana sangkan hirup dunyana hasil, urusanana lancar. Malah anjeunna mikahayang tarékat pikeun meunang kasyaf jeung karomah. Hartina, anjeunna ngajadikeun kahayang kana aherat jeung buah aherat tina pancén-pancén agama minangka sandaran jeung tangga keur hirup dunya. Anjeunna henteu uninga yén mangpaat dunya tina hakékat agama, anu jadi dasar kabagjaan aherat ogé kabagjaan dunya, ngan meunang jadi alesan pikeun leuwih milih jeung pangdorong. Lamun mangpaat éta jadi sabab utama, sarta tujuan ngalaksanakeun amal hadé éta nyaéta mangpaat éta, amalna batal; sahenteuna ihlasna ruksak, pahalana leungit. Aya opat puluh rébu saksi yén nur anu disebarkeun ku Risale-i Nur kalayan ukuran jeung babandinganana téh hiji panyalamet anu pangréana parantos kabuktian tina bala jeung wabah, kajaliman jeung poék-poék abad anu gering, kejem jeung sangsara ieu. Hartina, jalma-jalma anu geus deukeut kana lingkungan Risale-i Nur, lamun henteu asup, kamungkinan nyanghareupan bahayana kuat. Enya, dumasar kana isarat ﻳَﺴْﺘَﺤِﺒُّﻮﻥَ ﺍﻟْﺤَﻴٰﻮﺓَ ﺍﻟﺪُّﻧْﻴَﺎ ﻋَﻠَﻰ الْاٰخِرَةِ, abad ieu ngajadikeun jalma-jalma Islam ogé ngahaja ngutamakeun hirup dunya leuwih ti hirup aherat. Kitu deui, dimimitian dina taun sarébu tilu ratus tilu puluh opat (1334), hiji rézim saperti kitu diasupkeun ka kalangan jalma-jalma anu boga iman. Enya, ﻋَﻠَﻰ الْاٰخِرَةِ dina itungan cifir jeung abjad ngahasilkeun sarébu tilu ratus tilu puluh tilu (1333) atawa opat. Dina waktu anu sarua, lantaran musuh-musuh Islam meunang dina Perang Dunya Kahiji, éta saluyu jeung sarat perjangjian anu jadi awal rézim ngutamakeun dunya leuwih ti agama. Dua tilu taun ti harita, hasil nyatana katémbong.
Bedîüzzaman Said Nursî
Serat Penting Anu Ditulis ku Ustadz Bedîüzzaman Nalika Perang Dunya Kadua
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Ku kuatna rasa welas jeung lemesna haté abdi, dibarengan ku tiisna usum tiis ieu anu pohara, aya ogé tiis batin anu pohara, sarta bencana, kasangsaraan jeung kalaparan anu tumiba ka jalma-jalma teu daya tina musibah umat manusa. Éta kabéh kacida nyentuhna kana haté abdi anu lemes. Ujug-ujug abdi diingetan yén: Dina musibah saperti ieu, sanajan jalma éta kafir, aya hiji rupa welas jeung ganjaran pikeun anjeunna, nepi ka dibandingkeun jeung éta ganjaran, musibahna jadi kacida hampangna. Musibah anu datang ti langit saperti kieu, pikeun jalma-jalma anu teu salah, jadi ibarat maot syahid. Sanajan geus tilu opat bulan abdi teu meunang wartos saeutik ogé ngeunaan kaayaan dunya jeung perangna, abdi ngémut bari ngarasa karunya ka kulawarga jeung barudak di Éropa sarta Rusia. Babagian anu dijelaskeun ku pépéling batin éta jadi ubar keur rasa welas anu nyeri ieu. Kieu: Jalma-jalma anu maot jeung sangsara dina musibah anu datang ti langit éta, dina bencana anu datang minangka hasil kajahatan pihak anu jalim, lamun umurna nepi ka lima belas taun, dianggap syahid, henteu paduli agamana naon. Saperti umat Islam, ganjaran batinna anu gedé ngajadikeun musibah éta henteu aya hartina. Jalma-jalma anu umurna leuwih ti lima belas taun, lamun teu salah sarta dikajaliman, ganjaranana gedé; malah bisa jadi nyalametkeun maranéhna tina naraka. Sabab, dina ahir jaman geus datang hiji tabir teu maliré kana agama jeung agama Kangjeng Nabi Muhammad 'alaihis-salâtu was-salâm, nepi ka ibarat jaman fatrah. Sarta dina ahir jaman, agama sajati Kangjeng Nabi Isa عليه السلام bakal ngawasa, datang sasarengan jeung Islam. Tangtu bisa disebutkeun yén ayeuna bencana anu ditanggung ku urang Kristen anu dikajaliman, anu nuturkeun Kangjeng Nabi Isa عليه السلام sarta tetep aya dina poék anu ibarat jaman fatrah, mangrupa hiji rupa kasahidanan pikeun maranéhna. Utamana jalma-jalma sepuh, korban musibah, jalma miskin jeung lemah, nandangan musibah dina paksaan jeung kalakuan telenges jalma-jalma panggedé anu tiran tur kacida jalimna. Abdi meunang wartos tina hakékat yén musibah éta, salian jadi panebus dosa-dosa anu asalna tina kamaksiatan jeung teu sukur dina peradaban, sarta tina kasasaban jeung kakufuran filsafat, tangtu mangrupa kauntungan saratus darajat pikeun maranéhna. Abdi sukur tanpa wates ka Gusti Arhamur Râhimîn. Sarta abdi meunang panglipur tina kanyeri jeung rasa welas anu nyeri éta. Lamun anu nandangan bencana éta jalma-jalma anu jalim, anu kejem sarta nyiapkeun kasangsaraan umat manusa, anu sarakah sarta ngaduruk dunya manusa demi kapentingan sorangan, sétan-sétan manusa anu hina, éta téh sapinuhna pantes pikeun maranéhna sarta mangrupa kaadilan Rabbani anu sampurna. Lamun anu nandangan bencana éta jalma-jalma anu buru-buru nulungan korban kajaliman, anu bajoang pikeun katenangan umat manusa, pikeun ngajaga dasar-dasar agama, perkara-perkara suci ti langit jeung hak-hak manusa, tangtu hasil batin jeung aherat tina pangorbanan éta sakitu gedéna, nepi ka ngajadikeun musibah éta sumber kahormatan keur maranéhna sarta ngajadikeun maranéhna mikaresep éta.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadérék-sadérék abdi anu mulya, satia tur diberkahan! Tilu poé katukang, pas pisan nalika hadiah aranjeun anu pinuh ku nur rék datang ka Kastamonu, dina impian abdi ningali yén hiji titah raja datang ka kami tina hiji sisi batin pikeun ngangkat darajat jeung pangkat. Jalma-jalma nyekel éta kalayan hormat anu sampurna sarta nganteurkeunana ka kami. Kami ningali, tétéla titah luhur éta téh Al-Qur'an anu kacida agungna. Harita, harti ieu asup kana haté: Hartina, ku lantaran Al-Qur'an, diri koléktif Risale-i Nur sacara batin jeung kami, murid-muridna, bakal nampa titah pikeun ngangkat darajat sarta maju tina alam gaib. Ayeuna tafsir impianana nyaéta kami geus nampa tafsir batin Al-Qur'an anu ditulis ku kalam barudak anu polos, anu ngagambarkeun titah éta. Tafsir impian anu dituduhkeun ku Feyzi jeung Emin, hiji dua jam saméméh tafsir impian ieu némbongan dina waktu ayeuna, ogé leres sarta penting. Kitu deui, ku hiji rasa saméméh kajadian, ruh abdi geus ngarasa sapinuhna hadiah pinuh ku nur ieu anu jadi sumber kabagjaan jeung katenangan, tapi henteu ngabejaan ka akal. Nepi ka dua poé saméméh hadiah éta datang, dina poé sanggeus peuting abdi meunang impian anu dijelaskeun dina tulisan Feyzi jeung Emin, ti isuk nepi ka soré sarta sabagian poé kadua, abdi ngarasa bungah jeung bagja ku cara anu can pernah abdi alami. Terus-terusan ku hiji alesan abdi némbongkeun kabungah éta, seuri bari mesem tilu puluh opat puluh kali. Abdi jeung Feyzi kacida héranna. Jalma anu dina tilu puluh poé henteu seuri sakali ogé, seuri tilu puluh kali dina sapoé, éta ngajadikeun kami héran. Ayeuna kaharti yén kabagjaan jeung kabungah éta datang tina hadiah anu can datang harita, anu mawa wartos yén tulisan kalam barudak polos jeung jalma-jalma anu teu bisa maca nulis, anu ngagambarkeun titah batin tadi, bakal nyebarkeun cahaya kana kaca-kaca hirup generasi anu bakal datang, kana kaca takdir dunya Islam sarta kana buku mangsa datang jalma-jalma anu boga iman. Éta ogé mawa wartos yén, ku amal jeung palayanan barudak polos éta anu ihlas tur murni, kahadéan maranéhna bakal ditulis sarta kacatet dina kaca amal kami, sarta takdir murid-murid Risale-i Nur bakal diteruskeun kalayan bagja. Hiji bagian tina sarébu bagian anu jadi bagian abdi tina jumlah anu gedé éta geus karasa ku ruh abdi, sarta ngagerakkeun abdi kalayan bungah. Enya, asupna amal anu ditarima jeung doa anu henteu ditolak ti ratusan barudak polos kitu kana catetan amal dulur-dulur abdi séjén, ogé kana kaca amal jalma nu loba dosa saperti abdi, méré rébuan kabungah jeung kabagjaan. Dina jaman anu poék saperti ieu, dina sarat-sarat anu beurat ieu, pikeun usaha anu polos sarta gagah saperti kitu, kami ngucapkeun salamet ka barudak polos, jalma-jalma anu teu bisa maca nulis jeung guru-guruna, ka bapa jeung indungna, ka kampungna, ka nagrina, ka bangsana, sarta ka Anatolia. Lamun abdi sanggup nulis hiji serat hatur nuhun jeung serat ngucapkeun salamet anu husus ka unggal budak polos anu diberkahan jeung jalma anu teu bisa maca nulis éta, tangtu abdi bakal nulisna. Ku kituna, mugia maranéhna nampa kahayang abdi ieu saolah-olah seratna geus enya-enya ditulis. Abdi bakal nulis ngaran-ngaran maranéhna dina wangun bunderan, sarta bakal ningalina nalika ngadoa. Abdi ogé bakal ngasupkeun maranéhna kana lingkungan murid husus Risale-i Nur, sarta ngajadikeun maranéhna milu meunang bagian tina sakabéh hasil batin abdi. Haturkeun salam kami ti abdi ka bapa jeung indungna atawa ka dulur-dulur jeung ustadz maranéhna. Mugia Gusti maparin kabagjaan ka maranéhna jeung anak-anakna di dunya sarta di aherat. Amin, amin, amin!
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadérék-sadérék abdi anu mulya! Dina jaman ieu, hakékat iman kudu jadi tujuan anu pangutamana, leuwih ti sagala hal. Hal-hal séjén kudu aya dina urutan kadua, katilu jeung kaopat. Ngalayanan hakékat iman ku Risale-i Nur kudu jadi pancén pangutamana, anu narik perhatosan sarta tujuan anu dipikahayang demi dirina sorangan. Padahal, kaayaan dunya ayeuna, hirup dunya, utamana hirup masarakat, leuwih-leuwih hirup politik, sarta leuwih-leuwih Perang Dunya anu jadi hiji némbongan murka Ilahi, anu datang minangka hukuman pikeun kamaksiatan jeung kasasaban peradaban, ku kapihak-pihakan geus ngagerakkeun urat jeung saraf. Abad anu mawa cilaka ieu geus nyuntik jeung masih nyuntik, geus melak pangaruh jeung masih melakna sakitu kuatna, nepi ka kahayang anu ngarugikeun jeung fana éta disimpen dina jero haté, malah nepi ka sajajar jeung inten-inten hakékat iman. Ku kituna, sabagian jalma anu deet, malah bisa jadi sabagian wali anu lemah, anu aya di luar lingkungan Risale-i Nur, lantaran hubungan-hubungan hirup politik jeung masarakat éta, nempatkeun kakawasaan hakékat iman dina urutan kadua jeung katilu. Bari tunduk kana kakawasaan arus-arus éta, maranéhna mikanyaah jalma-jalma munafik anu sarua pamadegan, sarta ngiritik jeung ngamusuhan jalma-jalma anu nyekel hakékat, malah jalma-jalma anu miboga kawalian, anu béda pamadegan. Malah maranéhna ngajadikeun rasa agama tunduk kana arus-arus éta. Nyanghareupan bahaya anu anéh dina abad ieu, palayanan jeung kasibukan Risale-i Nur geus nyingkirkeun politik ayeuna jeung arus-arusna tina paningal abdi sakitu kuatna, nepi ka opat bulan abdi henteu panasaran kana Perang Dunya ieu sarta henteu nanyakeunana. Kitu deui, nalika murid-murid husus Risale-i Nur keur ngalaksanakeun pancén hakékat iman anu ibarat inten-inten anu langgeng, maranéhna kudu henteu ngalemahkeun pancén sucina sarta henteu ngotoran pikiranana ku lalajo kaulinan catur jalma-jalma anu jalim. Gusti parantos maparin nur jeung pancén anu pinuh ku nur ka kami, sarta maparin kaulinan anu pinuh ku kajaliman jeung poék-poék ka maranéhna. Bari maranéhna ngarasa henteu butuh kami, henteu nulungan sarta henteu mikaresep nur-nur suci anu aya dina panangan kami, daék lalajo kaulinan poék maranéhna kalayan ngarugikeun pancén kami téh hiji kasalahan. Kanikmatan batin jeung cahaya-cahaya iman dina lingkungan kami geus cukup sarta nyukupan keur kami jeung rasa panasaran kami.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Dina poé-poé ieu, lantaran amarah anu ditimbulkeun ka abdi ku jalma-jalma anu boga niat jahat ka Risale-i Nur sarta nyusahkeun aranjeun, abdi nyoba ngadoakeun cilaka pikeun maranéhna. Ujug-ujug abdi henteu tega ka Isparta. Gantina ngadoakeun cilaka, abdi ngadoa kieu sarta masih ngadoakeun: “Duh Gusti Rabb! Isparta téh salah sahiji Medresetü'z-Zehra milik Risale-i Nur. Mugi Gusti ngalereskeun ogé para pajabat anu goréng di dinya, sarta maparin ahir anu hadé.”
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadérék-sadérék abdi anu mulya, satia tur daék ngurbankeun diri! Nur-nur, sabalikna tina eureunna kamajuan di Isparta, némbongan kalayan mekar di dieu. ﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ ﻫٰﺬَﺍ ﻣِﻦْ ﻓَﻀْﻞِ ﺭَﺑّ۪ﻰ Hiji jalma penting, anu kacida merhatoskeun pikeun ngawaskeun kami sarta patali jeung kami ogé politik, datang. Abdi nyarios ka anjeunna: Salila dalapan belas taun ieu abdi henteu ngajukeun paménta ka aranjeun sarta henteu maca koran pisan. Salila dalapan bulan ieu abdi henteu nanya sakali ogé, naon anu keur kajadian di dunya. Salila tilu taun abdi henteu ngadéngékeun radio anu kadéngé di dieu, sangkan palayanan suci kami henteu meunang cilaka batin. Alesanana nyaéta: Palayanan iman jeung hakékat iman téh luhur ti sagala hal dina ieu jagat raya; moal bisa tunduk atawa jadi alat keur naon waé. Tapi dina jaman ieu, di paningal jalma-jalma anu lalawora jeung sasab, sarta jalma-jalma lalawora anu ngajual agamana demi dunya jeung nukeurkeun inten-inten anu langgeng ku kaca, aya kahariwang yén palayanan iman éta dianggap tunduk sarta jadi alat keur arus-arus kuat di luar, sarta ajén-ajénna anu luhur diturunkeun dina paningal saréréa. Ku lantaran éta, palayanan Al-Qur'an Al-Hakîm sacara teges geus ngalarang politik keur kami. Hé aranjeun, jalma-jalma politik jeung pamaréntahan! Ulah hariwang ku sangkaan anu teu aya dasarna tuluy ngaganggu kami. Sabalikna, aranjeun kudu méré kalancaran. Sabab, ku ngawangun rasa aman, hormat jeung welas, palayanan kami usaha nyalametkeun katengtreman, katertiban jeung hirup masarakat tina kaayaan taya aturan, bari netepkeun, nguatkeun sarta negeskeun batu-batu dasar pancén aranjeun nu sajatina.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadérék-sadérék abdi anu mulya tur satia! Ayeuna, sapuluh menit katukang, dua lalaki anu gagah tapi henteu nyerat datang ka lingkungan Risale-i Nur; nu hiji nganteurkeun nu hiji deui. Abdi nyarios ka maranéhna: “Saimbang jeung hasil-hasil gedé anu dipasihan ku lingkungan ieu, diperlukeun kasatiaan anu moal goyah jeung kateguhan anu moal pegat. Dasar hal-hal luar biasa anu dituduhkeun ku para pahlawan Isparta sarta palayanan nur anu dipikaresep ku dunya téh kasatiaan maranéhna anu luar biasa jeung kateguhan anu rongkah. Sabab kahiji kateguhan ieu nyaéta: kakuatan iman jeung sipat ihlas. Sabab kadua nyaéta: kawani anu aya dina fitrah.” Abdi nyarios ka maranéhna: “Aranjeun geus kasohor ku kawani jeung kagagahan. Lamun aranjeun daék ngurbankeun diri keur hal-hal dunya anu henteu penting, tangtu dina palayanan suci Risale-i Nur, pikeun hasil-hasil aherat anu saajén jeung sakumna dunya, aranjeun bakal némbongkeun kawani anu gagah sarta daék ngurbankeun diri, bari ngajaga kasatiaan aranjeun.” Maranéhna ogé nampa sapinuhna.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Tilu perkara agung dina dunya umat manusa jeung Islam téh iman, syariat jeung hirup. Lantaran anu pangagungna di antarana nyaéta hakékat iman, murid-murid husus tur satia Risale-i Nur, kalayan sikep anu teges sarta kacida ngéwa kana politik, ngajauhan éta. Éta pikeun henteu ngajadikeun hakékat iman Al-Qur'an tunduk sarta jadi alat keur arus-arus jeung kakuatan séjén, henteu nurunkeun hakékat Al-Qur'an anu ibarat inten jadi sapotong kaca dina paningal jalma-jalma anu ngajual agama demi dunya atawa ngajadikeunana alat, sarta pikeun ngalaksanakeun sapinuhna palayanan nyalametkeun iman, anu mangrupa pancén anu pangsucina jeung panggedéna. Malah dulur aranjeun ieu—aranjeun ogé uninga—salila dalapan belas taun ieu, sanajan abdi kacida butuhna, henteu ngajukeun hiji paménta ogé ka pamaréntah pikeun henteu noél politik jeung hirup masarakat. Kitu deui salila dalapan salapan bulan ieu, abdi henteu nanya jeung henteu panasaran sakali ogé kana kacau-balau di bumi ieu.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Hé sadérék-sadérék abdi! Aranjeun uninga yén dina jalan kami, kami ngajauhan rasa diri, kaakuan jeung miboga kalungguhan di balik tabir kamashuran sarta kahormatan, saperti ngajauhan racun anu maéhan. Kami kacida ngajauhan kaayaan anu méré kesan kitu. Tangtu, ku naon anu aranjeun tingali ku panon sorangan salila genep tujuh taun di dieu sarta ku nalungtik salila dua puluh taun, aranjeun parantos ngartos yén abdi henteu mikahayang panghormatan jeung kalungguhan pikeun diri abdi. Dina perkara éta abdi parantos teges ngageuing aranjeun. Abdi bendu ka aranjeun bari nyarios, ulah méré kalungguhan ka abdi leuwih ti wates abdi. Ngan demi Risale-i Nur, anu mangrupa hiji mujijat batin Al-Qur'an Al-Hakîm dina jaman ieu, sarta lantaran abdi ogé salah sahiji muridna, abdi nampa kalayan sukur sikep tunduk anu ngabenerkeun sarta hubungan kana éta. Malah jalma gélo ogé tiasa ngartos sabaraha teu aya hartina jeung teu perluna jalma-jalma pamaréntahan, pangurus sarta pulisi hariwang ku sangkaan tanpa dasar ka jalma-jalma anu ngajadikeun ngajauhan kaakuan, rasa diri jeung pamer dina ngaran kamashuran sarta kahormatan sakitu kuatna minangka prinsip lampahna.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadérék-sadérék abdi anu mulya tur satia! Dina poé-poé ieu, abdi ngémutan dasar takwa jeung amal soleh, anu ku Al-Qur'an Al-Hakîm pangdiutamakeunana sanggeus iman. Takwa nyaéta ngajauhan perkara-perkara anu dilarang jeung dosa-dosa; amal soleh nyaéta ngalampahkeun dina lingkungan paréntah sarta meunang kahadéan. Sanajan dina unggal waktu nyegah kagoréngan leuwih utama ti narik mangpaat, dina jaman karuksakan, kamaksiatan jeung kahayang-kahayang anu matak kataji ieu, nyegah karuksakan jeung ninggalkeun dosa gedé, anu mangrupa takwa, geus jadi dasar anu pangdasarna sarta meunang kaunggulan anu gedé. Dina jaman ieu, lantaran karuksakan jeung arus goréng jadi pikasieuneun, takwa mangrupa dasar panggedéna pikeun nyanghareupan karuksakan ieu. Anu ngalaksanakeun fardu sarta henteu ngalakukeun dosa gedé bakal salamet. Dina tengah dosa-dosa anu sakitu gedéna, hasil ngalaksanakeun amal soleh kalayan ihlas téh saeutik pisan. Kitu deui, dina sarat-sarat anu beurat ieu, amal soleh anu saeutik dianggap loba. Dina takwa ogé aya hiji rupa amal soleh. Sabab, ninggalkeun hiji perkara haram téh wajib. Ngalaksanakeun hiji kawajiban meunang pahala anu saimbang jeung loba amal sunnah. Dina jaman saperti kieu, nalika rébuan dosa nyerang, hiji lampah ngajauhan, kalayan amal saeutik anu ninggalkeun ratusan dosa, hartina ratusan kawajiban geus dilaksanakeun. Perkara anu penting ieu, kalayan niat, dina ngaran takwa sarta maksud ngajauhan dosa, mangrupa amal-amal soleh anu penting anu asalna tina ibadah ku henteu ngalakukeun anu dilarang. Pancén pangpentingna murid-murid Risale-i Nur dina jaman ieu kudu ngalampahkeun kalayan nyekel takwa minangka dasar pikeun nyanghareupan karuksakan jeung dosa-dosa. Dina cara hirup masarakat ayeuna, unggal menit ratusan dosa nyanghareupan manusa. Tangtu ku takwa sarta niat ngajauhan, anjeunna dianggap geus ngalaksanakeun ratusan amal soleh. Geus kaharti yén karaton anu diruksak ku saurang jalma dina sapoé, henteu bisa diwangun ku dua puluh jalma dina dua puluh poé. Pikeun nyanghareupan karuksakan anu dijieun ku saurang jalma, diperlukeun dua puluh jalma digawé. Ku kituna, daya tahan jeung pangaruh tukang ngalereskeun saperti Risale-i Nur, anu nyanghareupan rébuan tukang ngaruksak ayeuna, kacida luar biasana. Lamun dua kakuatan anu silih nyanghareupan ieu sarua tingkatna, tangtu dina pangleresanana bakal katémbong hasil jeung kameunangan anu ibarat mujijat. Di antarana: Hormat jeung welas, anu mangrupa dasar pangpentingna pikeun ngatur hirup masarakat, geus kacida goyahna. Di sabagian tempat, éta ngahasilkeun akibat anu pikasieuneun ka jalma-jalma sepuh, bapa jeung indung anu kacida sangsarana sarta teu daya. Sukur ka Gusti, di tempat-tempat anu diasupan ku Risale-i Nur, éta nahan sarta ngalereskeun karuksakan anu pikasieuneun ieu. Saperti Ya'juj jeung Ma'juj ngaruksak dunya nalika témbok Dzulkarnain diruksak, ku goyahna témbok Al-Qur'an, nyaéta syariat Kangjeng Nabi Muhammad ﷺ, hiji kaayaan taya aturan anu poék dina ahlak jeung hirup, sarta hiji kaayaan henteu boga agama anu pinuh ku kajaliman, anu leuwih pikasieuneun ti Ya'juj jeung Ma'juj, mimiti ngaruksak jeung nyebarkeun karuksakan. Perjuangan batin murid-murid Risale-i Nur dina kajadian saperti ieu, insya Alloh, bakal jadi jalan pikeun meunang pahala jeung amal soleh anu kacida gedéna tina amal anu saeutik, saperti dina jaman sahabat. Sadérék-sadérék abdi anu mulya! Dina jaman saperti ieu, nyanghareupan kajadian-kajadian anu pikasieuneun ieu, sanggeus kakuatan ihlas, kakuatan panggedéna kami nyaéta: Ku prinsip milu babarengan dina amal aherat, sakumaha unggal murid ku kalamna ngajadikeun kahadéan ditulis dina catetan amal soleh anu séjén, kitu ogé ku lisanna ngirimkeun kakuatan jeung bantuan ka bénténg sarta kubu takwa unggal murid. Utamana buru-buru nulungan dulur aranjeun anu teu daya ieu, anu jadi sasaran serangan saperti badai, dina tilu bulan anu diberkahan jeung poé-poé anu kawentar ieu, mangrupa sipat jalma-jalma gagah, satia sarta pinuh ku welas saperti aranjeun. Kalayan sakumna ruh abdi, abdi nyuhunkeun bantuan batin ieu ti aranjeun. Abdi ogé, kalayan sarat iman jeung kasatiaan, ku prinsip milu babarengan dina amal aherat, ngajadikeun murid-murid Risale-i Nur milu meunang bagian tina sakabéh doa jeung hasil batin abdi dina dua puluh opat jam, sakapeung leuwih ti saratus kali, ku sebutan murid Risale-i Nur. Kami nepikeun salam sarta ngadoakeun kasalametan jeung kabagjaan sakabéh dulur lalaki sarta dulur awéwé kami, utamana jamaah “Gül”, “Nur”, “Mübarekler” jeung “Medrese-i Nuriye”, sarta jalma-jalma sepuh anu teu bisa maca nulis jeung barudak polos.
Bedîüzzaman Said Nursî
Sukur ratusan rébu kali ka Gusti, Risale-i Nur ngalegaan sorangan. Di mana-mana aya kameunanganana. Tipu daya jalma-jalma anu sasab henteu ngeureunkeunana; sabalikna, loba jalma anu henteu boga agama nyerahkeun pakarangna. Sakumaha ceuk Hâfız Ali, maranéhna kacida sieunna. Ayeuna maranéhna ngaganggu lantaran sieun, lain ku fanatik kana henteu boga agama. Sieun éta, insya Alloh, bakal malik jadi mangpaat keur Risale-i Nur.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ ... Abdi ngajelaskeun boh ka sobat heubeul éta, boh ka jalma-jalma anu taliti sarta ka aranjeun yén: Ku limpahan berkah Al-Qur'an Mu‘jizul Bayân, Said Anyar nepikeun bukti-bukti ngeunaan hakékat iman anu sakitu logis sarta leresna, nepi ka henteu ngan ulama Islam, malah filsuf Éropa anu pangbandelna ogé dipaksa pikeun nampa. Éta geus lumangsung sarta masih lumangsung. Sedengkeun isarat-isarat jeung tanda-tanda tina lapisan ma'na isarat Al-Qur'an Mu‘jizul Bayân, anu narik perhatosan kana Risale-i Nur, anu mangrupa hiji mujijat batinna dina jaman ieu, saperti warta-warta Sayyidina Ali رضي الله عنه jeung Ghauts A‘zham رضي الله عنه ngeunaan ajén sarta pentingna Risale-i Nur ku cara isarat jeung lambang, mangrupa sipat i‘jazna sarta tuntutan balaghah anu mujijat tina basa gaibna. Enya, di panjara Eskişehir, dina hiji waktu anu pikasieuneun, nalika kami kacida butuhna panglipur suci, ku hiji pépéling batin diwartakeun: “Anjeun némbongkeun saksi ti para wali baheula ngeunaan ditampina Risale-i Nur. Padahal, ku rusiah وَلَا ﺭَﻃْﺐٍ وَلَا ﻳَﺎﺑِﺲٍ اِلَّا ﻓ۪ﻰ ﻛِﺘَﺎﺏٍ ﻣُﺒ۪ﻴﻦٍ, anu pangboga hakna pikeun ngadawuh dina perkara ieu nyaéta Al-Qur'an. Naha Al-Qur'an nampa Risale-i Nur? Kumaha Al-Qur'an ningalina?” Abdi nyanghareupan patarosan anu anéh éta. Abdi ogé nyuhunkeun pitulung tina Al-Qur'an. Ujug-ujug dina sajam, abdi ngarasa yén dina lapisan ma'na isarat di antara lapisan-lapisan anu mangrupa rincian ma'na anu écés tina tilu puluh tilu ayat, Risale-i Nur mangrupa hiji anggota anu asup kana cakupan umum ma'na isarat éta. Sarta aya hiji tanda kuat anu ngarojong asupna jeung alesan kaistiméwaanana. Abdi ningali sabagianna kalayan rada rinci, sabagianna sacara ringkes. Dina kayakinan abdi, henteu aya deui kabimbangan, mamang, sangkaan atawa waswas. Kalayan niat ngajaga iman jalma-jalma anu boga iman ku Risale-i Nur, abdi ogé nyerat kayakinan anu pasti éta sarta masrahkeunana ka dulur-dulur husus abdi kalayan sarat dijaga minangka rusiah. Dina risalah éta, kami henteu nyarios yén ieu téh ma'na écés ayatna, nepi ka para guru agama ngucapkeun ﻓ۪ﻴﻪِ ﻧَﻈَﺮٌ. Kitu deui, kami henteu nyarios yén ieu téh sakumna cakupan ma'na isaratna. Sabalikna, kami nyarios yén: Di handapeun ma'na anu écés, aya sababaraha lapisan. Salah sahiji lapisan téh ma'na isarat jeung lambang. Ma'na isarat éta ogé mangrupa ma'na anu umum, anu miboga conto-conto husus dina unggal abad. Risale-i Nur ogé dina abad ieu mangrupa hiji anggota dina cakupan umum lapisan ma'na isarat éta. Sarta ku hiji prinsip cifir jeung matematik anu ti baheula geus dipaké di antara ulama, tanda-tanda anu ngarojong, malah bukti-bukti, geus dituduhkeun yén éta anggota ngahaja jadi sasaran perhatosan sarta bakal ngalaksanakeun pancén anu penting. Ku kituna, éta malah ngalayanan i‘jaz jeung balaghah Al-Qur'an, jauh tina ngaganggu ayatna atawa ma'nana anu écés. Isarat-isarat gaib saperti kieu henteu bisa dibantah. Jalma anu henteu tiasa mungkir kana hasil anu teu kaitung, anu dipetik ku para ahli hakékat tina isarat-isarat Al-Qur'an anu taya tungtungna, kudu henteu mungkir kana ieu ogé, sarta henteu bisa. Sedengkeun jalma anu bantahan lantaran nganggap anéh sarta hésé dipercaya yén karya anu sakitu pentingna némbongan dina panangan jalma anu teu penting saperti abdi, lamun anjeunna ngémutan yén nyiptakeun tangkal pinus sagedé gunung tina hiji siki pinus sagedé sisikian gandum mangrupa bukti kaagungan jeung kawasa Ilahi, tangtu anjeunna kapaksa nyarios yén némbonganana karya saperti kieu dina kaayaan kami anu sapinuhna teu daya sarta sapinuhna teu boga naon-naon, dina waktu kabutuhan anu pohara, mangrupa bukti legana rohmat Ilahi. Ku kahormatan jeung martabat Risale-i Nur, abdi ngajamin aranjeun sarta jalma-jalma anu bantahan yén: Isarat-isarat ieu jeung wartos-wartos anu ngandung tanda sarta lambang ti para wali, salawasna ngadorong abdi kana sukur, pujian jeung nyuhunkeun pangampura tina kakurangan abdi. Ku tapak-tapak hirup abdi salila dua puluh taun ieu anu katémbong di hareupeun panon, abdi ngabuktikeun ka aranjeun yén éta henteu méré kaakuan atawa rasa diri anu bisa jadi alesan pamer jeung sombong pikeun nafsu ammarah, sanajan samenit. Enya, dibarengan ku hakékat ieu, manusa henteu leupas tina kakurangan, poho jeung kasalahan. Abdi boga loba kakurangan anu teu dipikanyaho ku abdi. Malah bisa jadi pikiran abdi geus pacampur, sarta aya kasalahan dina risalahna. Dina jaman ieu, aliran-aliran jeung jalan-jalan anu kacida kuatna sarta nyekel hakékat, anu boga jutaan jalma daék ngurbankeun diri, sacara lahir katémbong éléh nyanghareupan serangan kasasaban anu pikasieuneun ieu. Sedengkeun jalma teu daya saperti abdi, anu satengah teu bisa maca nulis, teu boga sasaha, terus-terusan diawaskeun, cicing di hareupeun kantor pulisi, bari nyanghareupan propaganda anu pikasieuneun ngalawan abdi tina loba jihat sarta kaayaan anu ngajadikeun saréréa ngajauhan, henteu miboga Risale-i Nur, anu nangtung leuwih maju sarta kuat ti jalan-jalan éta. Karya éta moal bisa jadi hasil kapinteranana, sarta anjeunna moal bisa sombong ku éta. Sabalikna, éta langsung mangrupa hiji mujijat batin Al-Qur'an Al-Hakîm dina jaman ieu, sarta geus dipasihkeun ku rohmat Ilahi. Jalma éta, babarengan jeung rébuan sobatna, geus nyekel hadiah Al-Qur'an éta. Kumaha baé, pancén juru basa kahiji tumiba ka anjeunna. Bukti yén éta henteu mangrupa hasil pikiran, pangaweruh jeung kacerdasanna nyaéta aya bagian-bagian Risale-i Nur anu ditulis dina genep jam, dina dua jam, dina sajam, malah dina sapuluh menit. Abdi ngajamin kalayan sumpah yén, kalayan sarat dibarengan ku daya nginget Said Baheula, abdi henteu bisa ngalaksanakeun pagawéan sapuluh menit éta ku pikiran abdi dina sapuluh jam. Risalah anu ditulis dina sajam éta henteu bisa abdi jieun ku bakat jeung pikiran abdi dina dua poé. Risalah anu ditulis dina genep jam, nyaéta Kalimah Katilu Puluh, boh abdi boh filsuf anu taat agama sarta pangtalitina henteu tiasa nalungtik éta dina genep poé. Kitu deui... Hartina, sanajan kami bangkrut, kami geus jadi juru ngumumkeun jeung saurang palayan di hiji toko permata anu beunghar.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadérék-sadérék abdi anu mulya tur satia! Dina poé-poé ieu, nalika tasbih sanggeus solat Subuh, lantaran hiji jalma sepuh di Istanbul ngagibah diri abdi kalayan niat jahat jeung kecap-kecap anu kasar, nafsu ammarah abdi kagugah ku dorongan Said Baheula. Éta nyarios, “Kuring dikajaliman; kajaliman saperti kieu henteu bisa ditanggung!” sarta hayang males dendam. Ujug-ujug ieu asup kana haté abdi: Bisa jadi éta malah jadi jalan pikeun nyebarkeun Risale-i Nur di Istanbul. Ari anjeun geus ngorbankeun hirup dunya, malah hirup aherat anjeun ogé pikeun Risale-i Nur, korbankeun ogé dorongan ajén diri ieu. Aya jalma-jalma anu maké kecap gélo pikeun Kangjeng Nabi, Pangagung Jagat 'alaihis-salâtu was-salâm, anu jadi alesan diciptakeunana jagat raya. Ku kituna, ulah nganggap penting ruksakna ajén diri anjeun anu ibarat hiji zarah leutik lamun dibandingkeun jeung panonpoé éta. Ku pépéling éta, haté abdi ogé jadi tengtrem.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Tilas pajabat anu ngurus fatwa, Ali Rıza Efendi anu kasohor, anu panggedéna jeung pangtalitina di antara ulama Istanbul sarta lila jadi mufti umat, sanggeus ningali isarat-isarat Al-Qur'an dina Şuâ Kahiji jeung risalah-risalah saperti Âyetü'l-Kübra, nyarios ka Hâfız Emin, salah sahiji murid penting Risale-i Nur: “Abdi sacara pasti ngabenerkeun yén Bedîüzzaman dina jaman ieu geus ngalaksanakeun palayanan panggedéna keur agama Islam, yén karya-karyana sapinuhna leres, yén dina jaman saperti ieu sarta dina kaayaan kakurangan, anjeunna geus sapinuhna ninggalkeun kapentingan dirina, sarta yén Risale-i Nur-na mangrupa pamulih agama. Mugia Gusti maparin hasil ka anjeunna, amin!” Kitu deui, patali jeung bantahan sabagian jalma lantaran anjeunna henteu miara janggot, ku hiji carita Sultanul Ulama, ramana Maulana Jalaluddin Rumi, anjeunna ngabéla éta sarta nyarios: “Tangtu Bedîüzzaman miboga hiji ijtihad. Jalma-jalma anu bantahan henteu leres.” Tuluy anjeunna maréntahkeun ka Hoca Mustafa, anu geus pupus, “Serat naon anu abdi carioskeun!” Abdi ngahaturkeun salam ka Bedîüzzaman kalayan hormat anu sampurna. Kalayan sakumna jiwa, abdi ngadoakeun sangkan karya-karya seratan anjeun réngsé. Ulah prihatin lantaran meunang kritik ti sabagian ulama anu goréng. Sabab, kawentar paribasa yén tangkal anu buahan téh dialung ku batu. Mangga teraskeun perjuangan anjeun. Mugia Gusti, Gusti Fayyâdhul Mutlaq, geura maparin hasil anu hadé kana kahayang jeung paménta anjeun, amin! Salajengna, mugia anjeun aya dina panangtayungan kaésaan Gusti Al-Haqq.
Tilas Pajabat Pangurus Fatwa
Ali Rıza
Sadérék-sadérék abdi anu mulya, satia, taliti tur lempeng! Ku hiji pépéling anu kacida enya-enyana, perlu ngajelaskeun hiji hakékat. Kieu: Ku rusiah لَا ﻳَﻌْﻠَﻢُ ﺍﻟْﻐَﻴْﺐَ اِلَّا ﺍﻟﻠّٰﻪُ, para wali henteu uninga perkara gaib lamun henteu diwartakeun. Perang di antara sapuluh sahabat anu dibéré wartos gumbira bakal asup ka sawarga némbongkeun yén sanajan wali anu panggedéna ogé, lantaran henteu uninga kaayaan sabenerna lawanna, bisa ngalawan kalayan henteu leres. Hartina, dua wali atawa dua ahli hakékat henteu murag tina darajatna lantaran silih mungkir. Iwal lamun ngalampahkeun dumasar kana ijtihad anu sapinuhna ngalawan lahiriah syariat sarta écés kasalahanana. Dumasar kana rusiah ieu, bari nuturkeun prinsip kaluhuran budi dina ﻭَ ﺍﻟْﻜَﺎﻇِﻤ۪ﻴﻦَ ﺍﻟْﻐَﻴْﻆَ ﻭَ ﺍﻟْﻌَﺎﻓ۪ﻴﻦَ ﻋَﻦِ ﺍﻟﻨَّﺎﺱِ, henteu ngaruksak sangkaan hadé mukmin biasa ka syekh-syekhna supaya imanna kajaga tanpa goyah, sarta lantaran perlu nyalametkeun tokoh-tokoh utama Risale-i Nur tina amarah anu aya dasar anu leres tapi ngarugikeun nyanghareupan bantahan anu henteu leres, ogé pikeun nyegah jalma-jalma ingkar ngamangpaatkeun mumusuhan di antara dua golongan anu nyekel bebeneran, ku pakarang jeung bantahan anu hiji ngaruksak anu séjén sarta ku dalil anu séjén ngaruntuhkeun anu hiji, tuluy ngarobohkeun jeung ngancurkeun duanana, murid-murid Risale-i Nur, dumasar kana opat dasar tadi, kudu henteu nyanghareupan jalma-jalma anu ngalawan ku amarah, buru-buru ambek sarta males ku lampah anu sarua. Ngan pikeun ngabéla diri, kudu ngajelaskeun titik-titik anu jadi sumber bantahan sarta ngajawabna kalayan sikep ngadamékeun. Sabab, dina jaman ieu kaakuan geus kacida maju. Unggal jalma henteu ngalemberehkeun atawa ngaleungitkeun kaakuanana, anu ibarat sapotong és sagedé awakna. Manéhna nganggap dirina boga alesan; ti dinya timbul pasulayan. Jalma-jalma anu nyekel bebeneran rugi, jalma-jalma anu sasab meunang mangpaat. Kajadian bantahan anu geus dipikanyaho méré tanda yén ka hareup sabagian jalma anu kacida mikaresepna aliran sorangan, sabagian jalma anu boga corak sufi tapi ngan mentingkeun diri sorangan, sarta sabagian ahli pituduh jeung ahli bebeneran anu can sapinuhna maéhan nafsu ammarahna sarta can salamet tina bahaya mikacinta kalungguhan, bakal bantahan ka Risale-i Nur jeung murid-muridna pikeun ngajaga aliranna, kasohorna jalan anu ditempuhna sarta panghormatan anu hadé ti pangikutna. Malah aya kamungkinan maranéhna ngalawan kalayan pikasieuneun. Nalika kajadian saperti kieu, kami kudu tetep tenang, henteu goyah, henteu asup kana mumusuhan sarta henteu ngaruntuhkeun para pamingpin golongan anu ngalawan éta. Abdi kapaksa muka hiji rusiah anu teu kungsi niat abdi muka. Kieu: Diri koléktif Risale-i Nur sacara batin sarta diri koléktif murid-murid hususna anu ngawakilan diri koléktif batin éta geus dipaparin darajat “Farîd”. Ku kituna, lain ngan kaluar tina pangaturan quthub hiji nagri, malah kaluar tina pangaturan quthub a‘zham anu biasana aya di Hijaz; éta ogé henteu kedah asup kana kakawasaanana. Saperti dua imam anu aya dina unggal waktu, éta henteu kedah mikawanoh anjeunna. Baheula abdi ngira diri koléktif Risale-i Nur sacara batin téh salah sahiji dua imam éta. Ayeuna abdi ngartos yén, lantaran dina Ghauts A‘zham aya ogé “fardiyah” dibarengan ku quthbiyah jeung ghautsiyah, Risale-i Nur anu dijadikeun cecekelan ku murid-muridna dina ahir jaman mangrupa tempat darajat fardiyah éta témbong. Dumasar kana rusiah agung anu pantes disumputkeun ieu, lamun—sakadar anggapan anu mustahil—di Makkah Mukarramah ogé aya bantahan ngalawan Risale-i Nur sanajan ti quthub a‘zham, murid-murid Risale-i Nur kudu henteu goyah. Maranéhna kudu nganggap bantahan quthub a‘zham anu diberkahan éta minangka perhatosan jeung salam, sarta pikeun meunang panghormatanana ogé, ngajelaskeun titik-titik anu jadi sumber bantahan ka ustadz agung maranéhna éta sarta nyium pananganana. Hé sadérék-sadérék abdi! Dina jaman ieu, di tengah arus-arus anu pikasieuneun sarta kajadian-kajadian anu ngagoyangkeun hirup jeung dunya, kudu miboga kateguhan jeung katenangan anu taya watesna sarta pangorbanan anu taya tungtungna. Enya, dumasar kana ma'na isarat ayat ﻳَﺴْﺘَﺤِﺒُّﻮﻥَ ﺍﻟْﺤَﻴٰﻮﺓَ ﺍﻟﺪُّﻧْﻴَﺎ ﻋَﻠَﻰ الْاٰخِرَةِ, sanajan uninga jeung iman kana aherat, kalayan resep milih dunya leuwih ti aherat, sarta kalayan sadar, ridho jeung bungah milih kaca anu bakal peupeus leuwih ti inten anu langgeng, sarta ku kakawasaan rasa anu lolong sarta henteu ningali akibat, milih sadirham kanikmatan anu aya ayeuna tapi ngandung racun leuwih ti sabatman kanikmatan murni anu aya ka hareup, mangrupa panyakit jeung musibah anu pikasieuneun dina jaman ieu. Ku pangaruh musibah éta, mukmin sajati ogé sakapeung ngalakukeun kasalahan anu pikasieuneun, saperti mihak ka jalma-jalma anu sasab. Mugia Gusti nangtayungan jalma-jalma anu boga iman sarta murid-murid Risale-i Nur tina kagoréngan musibah-musibah ieu, amin!