بِاسْمِه۪ سُبْحَانَهُ

Riwayat Hirup · hlm. 280

Hé sadérék-sadérék kaula!

Aranjeun terang yén dina jalan urang sadaya, urang ngajauhan rasa aku-akuan, ananiyah (rasa akuan diri), sareng ngagaduhan kalungguhan di handapeun hordéng ngaran sareng kamulyaan; urang ngajauhanana sapertos ngajauhan racun nu maéhan. Urang ngajauhan kalayan tarik tina kaayaan naon waé nu ngajantenkeun hal éta karaos. Tangtos di dieu, salami genep tujuh taun ku panon aranjeun sorangan sareng salami dua puluh taun ku margi aranjeun nalungtik sorangan, aranjeun parantos ngartos yén kaula henteu hoyong dipasihan hormat sareng kalungguhan pikeun pribadi kaula. Dina hal éta kaula parantos negur aranjeun kalayan keras. Kaula ambek ka aranjeun bari nyarios: ulah masihan kalungguhan ka kaula ngaleuwihan wates kaula. Ngan waé, pikeun Risale-i Nur — nu jadi hiji mu'jizat maknawi tina Al-Qur'an Al-Hakîm dina jaman ieu — sarta ku kalungguhan kaula salaku salah saurang muridna, kaula nampi kalayan sukur sikep sumerah nu ngaenyakeun katut patalian kana éta.

Tah, sabaraha teu aya hartina tur teu perluna para pajabat pamaréntah, para nu ngatur, sareng pulisi ragrag kana rasa was-was ka jalma-jalma nu ngajadikeun ngajauhan ananiyah, rasa aku-akuan, katut riya di handapeun ngaran sareng kamulyaan salaku kaidah lampahna — éta téh dipikaharti ku jalma gélo ogé.

Said Nursî