بِاسْمِه۪ سُبْحَانَهُ

Riwayat Hirup · hlm. 614

Hé para sadérék abdi nu dipikaasih, nu satia, nu satuhu, tur nu pinuh welas asih!

Dua dinten ieu aya nyeri salésma nu karaos pisan dina sirah abdi katut dina urat saraf abdi. Dina kaayaan sapertos kitu, sabot abdi peryogi kénging panglipur katut rasa raket tina papendak sareng para sobat, rasa dipisahkeun nu anéh sareng simpé nu pikasieuneun ku margi nyorangan téh ngahimpit abdi. Hiji rupa humaregung asup kana haté: "Naha aya siksaan sapertos kieu, naon mangpaatna kanggo khidmah abdi sadaya?"

Ujug-ujug énjing ieu haté kénging pépéling:

Aranjeun lebet kana cocoba nu telenges ieu, sababaraha kali diuji dina batu uji kalayan taliti pisan bari ditaros "Emas atawa tambaga?", dicoba tanpa welas ti sagala sisi, sarta diayak ku tilu opat ayakan pikeun nangtoskeun aya henteuna bagian sareng rékadaya nafsu aranjeun — sadaya éta kacida peryogina kanggo khidmah aranjeun nu ihlas, nu ngan wungkul atas nama haq katut hakékat; ku margi kitu papasten Ilahi sareng inayah Rabbani ngawidian. Margi ku margi ditémbongkeun di médan cocoba sapertos kitu, di payuneun nu ngalawan nu bedegong, tukang néangan alesan, tur teu boga welas, sadayana ngartos yén: teu aya hiji rékadaya ogé, teu aya ananiyah ogé, teu aya niat goréng ogé, teu aya kauntungan dunya, aherat, atawa pribadi ogé nu nyampur di jerona; sadayana enya-enya ihlas, medal tina haq katut hakékat.

Upami tetep aya di handapeun reregan, seueur harti nu tiasa dipasihkeun. Kaom awam ahli iman moal percanten. "Meureun abdi sadaya ditipu," kitu panyangka maranéhna; sareng golongan husus ogé bakal was-was. Malah maranéhna moal enya-enya yakin, bari nyangka yén aranjeunna ngalakonan kitu téh pikeun ngajual diri sarta pikeun dipercanten ku batur, sapertos sabagian jalma nu ngungudag kalungguhan.

Ayeuna, saparantos cocoba, malah jalma nu pangbedegongna tur pangseueurna was-was ogé kapaksa nampi. Kacapé aranjeun hiji, kauntungan aranjeun sarébu, insya Alloh.

Said Nursî