BEDÎÜZZAMAN SAID NURSÎ JEUNG RİSALE-İ NUR

BEDÎÜZZAMAN SAID NURSÎ JEUNG RİSALE-İ NUR

NAON RİSALE-İ NUR TÉH, SARTA TEFSIR ANU KUMAHA?

Kumpulan Risale-i Nur ngajelaskeun sarta ngabuktikeun hakékat-hakékat Al-Qur'an ku cara anu luyu jeung pamahaman élmu positif. Kalayan gaya anu narik sarta ungkara anu éndah, éta masihan jawaban anu écés tur pasti kana patarosan-patarosan sapertos “Naon ari abdi? Ti mana abdi asalna? Ka mana abdi badé angkat? Naon pancén abdi? Ti mana ieu mahluk-mahluk asalna sarta ka mana maranéhna indit? Naon sipat sajati jeung hakékatna?”, anu mangrupa pasualan pangpentingna pikeun unggal manusa; ku kituna éta nyaangan sarta nyugemakeun jiwa jeung akal. Karya-karya ieu, anu mangrupa filsafat Al-Qur'an abad ka dua puluh, ogé ngabuktikeun sarta ngumumkeun yén kabudayaan Turki, anu bakal nyangking jeung nyakup perkara matérial dina widang téknik, élmu jeung seni, sarta perkara rohani dina widang iman jeung ahlak, bakal ngalangkungan kabudayaan-kabudayaan séjén anu ngan dumasar kana matéri. Baheula, lantaran iman jeung kayakinan anu napak dina haténa, karuhun abdi sadaya ngalawan nagara-nagara jeung bangsa-bangsa di muka bumi anu langkung ti saratus kali lipetna, kalayan kawani anu lahir tina imanna. Maranéhna mawa bandéra Islam sarta kasampurnaan rohani ngurilingan Asia, Afrika jeung satengah Éropa, sarta kalayan nyarios “Lamun maot, abdi syahid; lamun maéhan, abdi ghazi”, ngabagéakeun maot bari seuri sarta tahan kana kajadian-kajadian musuh anu silih susul. Geus dipikanyaho sabaraha diperyogikeunana kamekaran sipat luhur anu jadi kareueus bangsa ieu dina diri abdi sadaya para nonoman kiwari, pikeun kapentingan lembur asal jeung bangsa sarta kasalametan mangsa hareup abdi sadaya. Salawasna mikirkeun upah matérial sarta kauntungan pribadi dina unggal léngkah jeung pangabdian moal tiasa saluyu jeung kahormatan sarta martabat sajarah bangsa Turki. Abdi sadaya ngan berjuang pikeun ridho Alloh. Kanikmatan anu karasa ku langsung ngalakukeun pangabdian, sarta kabagjaan jeung harepan ngeunaan kahirupan langgeng abdi sadaya anu lahir tina meunang kasempetan ngabantosan dulur jeung sasama warga, Islam sarta umat manusa, mangrupa hiji-hijina balesan sarta upah sajati anu ditampi jeung bakal ditampi ku abdi sadaya dina ieu perkara.

Risale-i Nur Mangrupa Tefsir anu Kumaha?

Tefsir aya dua rupa. Kahiji: Tefsir-tefsir anu geus dipikawanoh, anu nétélakeun, ngajelaskeun sarta ngabuktikeun ungkara Al-Qur'an jeung harti kecap-kecap sarta kalimah-kalimahna. Rupa kadua nyaéta nétélakeun, ngabuktikeun sarta ngajelaskeun hakékat-hakékat Al-Qur'an anu patali jeung iman kalayan bukti-bukti anu kuat. Bagéan ieu penting pisan. Tefsir-tefsir lahir anu geus dipikawanoh sakapeung ngamuat bagéan ieu sacara singget. Nanging Risale-i Nur langsung nyandak bagéan kadua ieu minangka dasarna; éta tefsir rohani anu ku cara taya tandinganana ogé ngabungkemkeun filsuf-filsuf anu bedegong. Risale-i Nur mangrupa kumpulan karya anu ngajelaskeun hakékat-hakékat Al-Qur'an, kitab suci abdi sadaya anu nungtun jutaan manusa dina unggal abad, ku cara anu rasional sarta objéktif, jauh tina téori jeung pamikiran subjéktif, sarta dihaturkeun pikeun mangpaat umat manusa. Risale-i Nur, tefsir ayat-ayat Al-Qur'an anu pinuh ku cahaya... Ti awal nepi ka ahir dibuktikeun ku hakékat-hakékat iman jeung tauhid... Disiapkeun luyu jeung pamahaman unggal golongan masarakat... Dibekelan élmu-élmu positif... Ngayakinkeun jalma-jalma anu skeptis sarta pinuh ku waswas... Nyarita ka unggal jalma, ti anu paling umum nepi ka anu paling husus, sarta malah ngajadikeun filsuf anu paling bedegong kedah narima... Risale-i Nur, kumpulan karya anu pinuh ku cahaya... Saratus tilu puluh karya... Dina wangun risalah gedé jeung leutik... Ngajawab kabutuhan abad ieu kalayan lengkep... Nyugemakeun akal jeung haté... Tefsir rohani Al-Qur'an Al-Karîm dina abad ka dua puluh — lain tefsir lafazna... Ngabuktikeun!.. Sakumna patarosan anu timbul dina akal... Darajat-darajat iman ti zarah nepi ka panonpoé... Kaésaan Alloh... Hakékat kanabian... Ngabuktikeun!.. Ti lapisan-lapisan bumi jeung langit, bahasan malaikat jeung roh, hakékat waktos, kajadian dibangkitkeunana mahluk jeung aherat, ayana sawarga jeung naraka, sipat sajati maot, nepi ka sumber kabagjaan jeung kacilakaan anu langgeng... Sakumna pasualan iman anu kapikir atanapi henteu kapikir dibuktikeun ku dalil-dalil anu paling pasti, dumasar kana akal, logika sarta élmu... Pangrojong élmu-élmu positif... Karya agung anu ngayakinkeun akal jeung haté ku dalil-dalil anu leuwih pasti tibatan pasualan matematika sarta ngaleungitkeun rasa panasaran...

Panghasilan tina karya-karya ieu, anu ngan tiasa dicitak dina jumlah saeutik, dilakukeun tanpa tujuan atawa pamikiran dagang sarta malah henteu dibikeun ka padagang buku, bakal dikhususkeun pikeun nyitak karya-karya anu sésana. Hiji perkara penting anu diupayakeun ku abdi sadaya kalayan kacida taliti tur pekana nyaéta sangkan Risale-i Nur nepi ka leungeun anu pantes, sarta minangka harga sajatina, sahenteuna dua puluh lima jalma tiasa nyandak mangpaatna. Ieu tefsir rohani diwangun ku opat bagéan gedé, nyaéta Sözler, Mektubat, Lem'alar jeung Şuâlar, kalayan jumlah sakabéhna saratus tilu puluh risalah.

Anu Ngupayakeun Panyebaranana

ANU NYARITA NGAN HAKÉKAT

Dina Risale-i Nur parantos dibuktikeun yén sakapeung kaadilan jadi nyata dina lampah teu adil. Hartina, ku hiji sabab, hiji jalma ngalaman lampah anu teu adil sarta panganiayaan; anjeunna katarajang musibah, dihukum panjara sarta dialungkeun ka jero bui. Putusan ieu mangrupa lampah teu adil. Nanging ieu kajadian jadi jalan pikeun némbongkeun kaadilan. Papasten Alloh, dina ieu kasempetan, ngaliwatan leungeun hiji jalma bengis, ngahukum sarta nyered kana musibah hiji jalma anu ku sabab séjén parantos pantes nampi hukuman. Ieu salah sahiji rupa tajalli kaadilan Alloh. Ayeuna abdi mikir. Salila dua puluh dalapan taun, abdi dibawa ti propinsi ka propinsi, ti kota ka kota sarta dikirim ti pangadilan ka pangadilan. Naon kajahatan anu dituduhkeun ku jalma-jalma anu ngalakukeun siksaan bengis ieu ka abdi? Ngajadikeun agama alat pikeun pulitik? Nanging naha maranéhna henteu tiasa ngabuktikeun éta? Sabab saenyana teu aya perkara sapertos kitu. Hiji pangadilan mangbulan-bulan, mangtaun-taun ngupayakeun mendakan kajahatan pikeun ngahukum abdi. Pangadilan éta ngantep abdi, tuluy pangadilan sanés deui nyidangkeun abdi pikeun pasualan anu sami. Éta ogé ngupayakeun salila sawatara waktos, neken abdi sarta ngajantenkeun abdi ngalaman rupa-rupa siksaan. Éta ogé henteu meunang hasil, tuluy ngantep abdi. Ayeuna pangadilan katilu nyekel kerah abdi. Ku cara ieu, abdi terus disered ti musibah ka musibah, ti kacilakaan ka kacilakaan. Dua puluh dalapan taun umur abdi ngalangkungan sapertos ieu. Ahirna maranéhna sorangan ogé ngartos yén kajahatan anu dituduhkeun ka abdi henteu ngagaduhan asal atawa dasar. Naha maranéhna ngahaja ngadamel tuduhan ieu, atanapi kabawa ku hiji sangkaan? Boh ngahaja boh sangkaan, abdi terang kalayan kapastian anu lengkep, kayakinan sarta nurani yén abdi henteu ngagaduhan hubungan atawa patali jeung kajahatan sapertos ieu. Sakumna dunya anu adil ogé terang yén abdi sanés jalma anu bakal ngajadikeun agama alat pikeun pulitik. Malah jalma-jalma anu nuduh abdi kana kajahatan ieu ogé terang. Upami kitu, naha maranéhna terus keukeuh ngalakukeun lampah teu adil ieu ka abdi? Naha, sanajan henteu boga salah sarta henteu boga dosa, abdi ngalaman lampah teu adil anu terus-terusan sarta siksaan anu bedegong sapertos ieu? Naha abdi henteu tiasa luput tina ieu musibah? Naha ieu kaayaan henteu papalingpang jeung kaadilan Alloh? Salila saparapat abad abdi henteu tiasa mendakan jawaban pikeun ieu patarosan; abdi sedih sarta sangsara. Ayeuna abdi terang sabab sajati maranéhna ngalakukeun lampah teu adil jeung siksaan ka abdi. Kalayan kasedih anu lengkep, abdi nyarios: Tétéla kasalahan abdi nyaéta ngajadikeun pangabdian abdi kana Al-Qur'an alat pikeun kamajuan sarta kasampurnaan abdi sacara matérial jeung rohani. Ayeuna abdi ngartos jeung ngarasakeun ieu, sarta ngahaturkeun rébuan sukur ka Alloh: Salila mangtaun-taun, di luar kahayang abdi, hahalang rohani anu kacida kuatna nyegah abdi ngajadikeun pangabdian kana iman jalan pikeun kasampurnaan jeung kamajuan matérial sarta rohani, pikeun luput tina azab jeung naraka, malah pikeun kabagjaan langgeng abdi, atanapi alat pikeun tujuan naon waé. Parasaan batin jeung ilham ieu ngajantenkeun abdi héran pisan. Sanajan unggal jalma boga hak anu sah pikeun ngahontal maqam-maqam rohani sarta kabagjaan aherat anu dipikaresepna ngaliwatan amal soleh, sarta ngarah ka ieu jalan, sareng éta henteu ngabahayakeun saha waé, sacara jiwa jeung haté abdi dicegah tina ieu kaayaan. Ku dorongan pancén élmu anu aya dina fitrah, abdi ditingalikeun yén kedah ngan jeung ngan ngawula kana iman, tanpa tujuan séjén salian ti ridho Alloh. Sabab dina jaman ieu, kalayan ibadah anu aya dina fitrah, kedah nétélakeun hakékat-hakékat iman, anu henteu jadi alat atawa tunduk kana naon waé sarta aya di luhur unggal tujuan, ku cara anu mangaruhan ka jalma-jalma anu henteu terang sarta anu peryogi terang. Dina dunya anu kacau ieu, kedah masihan pangajaran Al-Qur'an ku cara anu bakal nyalametkeun iman sarta masihan kayakinan anu pasti ka jalma-jalma anu bedegong, nyaéta ku cara anu henteu jadi alat pikeun naon waé, sangkan ngaruntuhkeun kakafiran mutlak sarta kasasaran anu ngabantah tur keukeuh, jeung tiasa masihan kayakinan anu pasti ka unggal jalma. Dina jaman ieu sarta dina kaayaan ieu, éta kayakinan tiasa lahir ku terang yén agama henteu dijadikeun alat pikeun perkara pribadi, aherat, dunya, matérial atawa rohani naon waé. Upami henteu kitu, hiji pribadi anu ngalawan pribadi maknawi tina lampah henteu ngagem agama anu pikasieuneun, anu lahir tina gerakan komité jeung paguyuban, sanajan aya dina darajat rohani anu pangluhurna, tetep moal tiasa ngaleungitkeun waswas sakabéhna. Sabab nafsu jeung ene jalma bedegong anu hoyong asup kana iman tiasa nyarios, “Éta pribadi nipu urang ku kajeniusanna sarta maqamna anu luar biasa.” Anjeunna nyarios kitu sarta mamang tetep aya dina dirina. Rébuan sukur ka Alloh, yén salila dua puluh dalapan taun, dina tuduhan ngajadikeun agama alat pikeun pulitik, papasten Alloh, di luar kahayang abdi, kalayan kaadilan murni nampar sarta ngélingan abdi ngaliwatan leungeun manusa anu bengis, sangkan abdi henteu ngajadikeun agama alat pikeun perkara pribadi naon waé. Papasten éta ngélingan, ulah ngajadikeun hakékat iman alat pikeun diri sorangan, sangkan jalma-jalma anu peryogi iman ngartos yén anu nyarita ngan hakékat. Sangkan sangkaan-sangkaan nafsu jeung tipu daya sétan henteu nyésa; sangkan maranéhna cicing! Ieu rusiah gejolak anu dibangkitkeun ku Risalah-risalah Nur dina haté-haté, siga ombak-ombak gedé sagara anu lega, sarta pangaruhna kana haté jeung jiwa; sanés perkara séjén. Sanajan rébuan ulama jeung ratusan rébu buku nyebarkeun hakékat anu sami jeung anu dibahas ku Risale-i Nur kalayan basa anu leuwih baligh, maranéhna tetep henteu tiasa ngeureunkeun kakafiran mutlak. Upami dina perjuangan ngalawan kakafiran mutlak, dina kaayaan anu kacida beuratna ieu, Risale-i Nur suksés dina hiji darajat, rusiahna nyaéta ieu: Said henteu aya; kakuatan jeung kamampuh Said ogé henteu aya. Anu nyarita ngan hakékat, nyaéta hakékat iman. Lantaran cahaya hakékat mangaruhan haté-haté anu peryogi iman, lain hiji Said, tapi sarébu Said ogé mangga dikorbankeun. Sangkan sagala kasangsaraan jeung kanyeri anu ditanggung ku abdi salila dua puluh dalapan taun, siksaan anu dialaman sarta musibah anu ditahan, sadayana dihalalkeun. Abdi parantos ngahalalkeun hak abdi ka sakumna jalma anu nganiaya abdi, ngiderkeun abdi ti kota ka kota, ngahina abdi, hoyong ngahukum abdi ku rupa-rupa tuduhan sarta nyiapkeun tempat pikeun abdi di panjara. Ka papasten anu adil ogé abdi nyarios: Abdi mémang pantes nampi tamparan anjeun anu pinuh ku welas asih ieu. Upami henteu, lamun saperti unggal jalma abdi nyandak jalan anu kacida sahna tur henteu ngabahayakeun sarta mikirkeun diri sorangan, lamun abdi henteu ngorbankeun parasaan kana berkah matérial jeung rohani, abdi bakal kaleungitan kakuatan rohani anu gedé ieu dina pangabdian kana iman. Abdi ngorbankeun sagala milik abdi, matérial jeung rohani, nanggung unggal musibah sarta sabar kana unggal siksaan. Ku jalan ieu, hakékat iman sumebar ka mana-mana. Ku jalan ieu, ratusan rébu, meureun jutaan murid sakola makrifat Nur dididik. Ti ayeuna, maranéhna bakal neruskeun ieu jalan pangabdian kana iman sarta moal nyimpang tina jalan abdi anu ngantunkeun sagala perkara matérial jeung rohani. Maranéhna bakal berjuang ngan jeung ngan pikeun ridho Alloh. Jalma-jalma anu nyiksa abdi sadaya, tanpa terang sarta tanpa tiasa ngartos rusiah-rusiah papasten Alloh, parantos ngawula kana kamekaran hakékat iman. Pancén abdi sadaya ngan ukur miharep pituduh pikeun maranéhna. Abdi gering pisan. Teu aya deui tanaga pikeun nyerat atanapi nyarios. Meureun ieu bakal janten kecap-kecap pamungkas abdi. Mugia murid-murid Risale-i Nur Madrasah Az-Zahra henteu mopohokeun wasiat abdi ieu.

Bedîüzzaman Said Nursî

Ieu katerangan mahasiswa Nur minangka jawaban kana serangan-serangan sarta propaganda négatif anu papalingpang jeung bebeneran ti musuh-musuh Islam

Dulur-dulur abdi sadaya anu mulya tur satia! Abdi sadaya ngucapkeun mugia ujian jeung perjuangan aranjeun parantos kaliwat kalayan hadé, sarta ngucapkeun wilujeng ka aranjeun. Pikeun murid-murid Nur anu maju jeung luhur dina darajat-darajat iman sarta meunang iman anu kuat ngaliwatan pangajaran iman tahqiqi dina Risale-i Nur, serangan sapertos kitu, dina hiji sisi, mangrupa ujian sarta batu pangukur anu ngabédakeun batubara jeung inten. Pikeun murid-murid Nur, panjara lantaran iman ka Alloh, nuturkeun Kangjeng Nabi sarta ngalaksanakeun Al-Qur'an Al-Karîm téh Madrasah Yusufiyah. Lampah teu adil jeung siksaan masing-masing jadi pecut sarta paku pangukuh. Papasten Alloh masihan tanda ka abdi sadaya ngaliwatan serangan-serangan éta: “Hayu, ulah cicing, sing usaha!” Pikeun murid-murid Nur, nyarios di pangadilan demi pangabdian kana Al-Qur'an jeung iman téh ibarat ngobrol jeung hiji sobat. Dibawa ka kantor pulisi sarta dipulangkeun deui henteu béda jeung indit balik ka pasar. Borgol-borgol téh gelang emas jihad agung dina agama. Hukuman manusa anu teu adil saenyana mangrupa dalil yén Alloh bakal masihan putusan bébas. Sakumna siksaan sarta lampah teu adil sapertos éta jadi medali kahormatan pikeun murid-murid Nur. Kacida bagjana yén salila tilu puluh taun, murid-murid Nur anu jadi lanceuk-lanceuk abdi sadaya parantos nampi nikmat-nikmat ieu. Hanjakal pikeun abdi sadaya, anu henteu tiasa nyangking ieu kahormatan sarta moal tiasa nyangkingna ogé. Sabab jaman anu masihan jalan pikeun meunang ieu geus ampir ditutup. Risale-i Nur mangrupa karya iman anu ngajamin kaamanan jeung katengtreman pikeun ieu tanah air jeung bangsa, sarta nempatkeun pangjaga anu nyegah kajahatan dina unggal haté. Dina sababaraha pangadilan anu lumangsung lantaran hasutan musuh-musuh Islam, Risale-i Nur diputuskeun bébas tina tuduhan. Pangadilan Kasasi sacara mupakat ngesahkeun putusan bébas, ku kituna perkara Risale-i Nur jadi perkara anu parantos diputuskeun kalawan tetep. Dua puluh lima pangadilan ogé mutuskeun, “Abdi sadaya henteu mendakan kajahatan dina Risale-i Nur.” Salila tilu puluh taun teu katingali hiji kajadian kajahatan ogé ti ratusan rébu murid Nur. Ku sabab éta, jalma-jalma anu ngupayakeun ngahalangan panyebaran Risale-i Nur téh jalma anu kalayan sadar atanapi henteu sadar ngawula pikeun kapentingan kaum anarkis, musuh kaamanan jeung katengtreman sarta panghianat tanah air jeung bangsa. Anu ngaganggu Risale-i Nur sanés pamaréntah, sabab aparat kaamanan jeung pulisi parantos ngartos yén Bedîüzzaman Said Nursî sarta murid-murid Nur henteu ngagaduhan tujuan pulitik. Kagiatan maranéhna ngan iman jeung Islam. Di payuneun serangan musuh-musuh agama anu nyumput éta, murid-murid Nur, kalayan kakuatan iman anu dipasihkeun ku pangajaran iman tahqiqi dina Risale-i Nur, jadi golongan Al-Qur'an anu kukuh, teguh sarta henteu tiasa diéléhkeun, sarta bénténg anu henteu tiasa ditaklukkeun. Beuki aya serangan ti musuh-musuh agama, beuki nambahan sarta kukuh kasatiaan, katetepan jeung kagiatan murid-murid Nur ka Risale-i Nur jeung Üstadna. Hiji murid nyerat ka Üstad abdi sadaya: “Üstad abdi anu mulya tur gagah! Beuki nambahan lawan abdi sadaya, beuki nambahan kakuatan abdi sadaya. Sukur anu teu aya watesna ka Gusti Rabb Ar-Rahîm abdi sadaya.” Enya, dina jaman anu poék, pinuh ku lampah teu adil pangbeuratna sarta kakawasaan sawenang-wenang anu mutlak éta, unggal jalma dibungkemkeun; nanging hiji jalma henteu cicing sarta henteu tiasa dibungkemkeun. Murid-murid Bedîüzzaman Said Nursî, pribadi anu tunggal sarta langka ieu, ogé henteu tiasa diéléhkeun. Murid-murid Nur maca sarta macakeun Risale-i Nur, tefsir Al-Qur'an Al-Hakîm anu luhur tur hérang, pikeun nyalametkeun iman sorangan heula, bari ogé nyalametkeun iman dulur-dulurna dina agama. Nalika ngupayakeun nyalametkeun iman sarta kalayan Risale-i Nur ngawula kana Al-Qur'an jeung iman pikeun ridho Alloh, maranéhna henteu paduli saeutik ogé kana serangan-serangan anu dialaman. Maranéhna yakin yén gangguan jeung serangan musuh-musuh agama anu nyumput éta jadi pecut jeung panyumanget pikeun dirina demi iman jeung Al-Qur'an. Hasil tina kajadian-kajadian sarta pangaruh-pangaruh sapertos ieu salila tilu puluh taun écés di payuneun umat Islam ieu. Dulur-dulur abdi sadaya, murid-murid Risale-i Nur anu anyar sarta pinuh ku rasa sono! Lantaran aranjeun ogé murid tina Üstad sarta karya sapertos ieu, aranjeun bakal nyangking hasil jeung buah-buah ieu, beuki nyekel pageuh Nur sarta kalayan sumanget jeung rasa sono anu beuki nambahan, ngahontal darajat maca Nur kalayan katetepan jeung kasatiaan. Ku éta, abdi sadaya ngucapkeun wilujeng ka aranjeun kalayan sakumna jiwa jeung haté, ngirimkeun rébuan salam sarta doa, sareng ngantosan doa aranjeun.

Lamun serangan-serangan ka Nur boga hiji karugian, éta boga dua puluh mangpaat. Tangtos, hiji karugian di payuneun dua puluh kauntungan téh ibarat teu aya. Serangan-serangan ngan jeung ngan jadi sabab ngalegaan sarta mekarkeun panyebaran jeung kamajuan Nur, sarta jadi jalan pikeun meunang kapercayaan jeung rasa aman dina panon umat Islam. Musuh-musuh Islam, anu nyaksian pangaruh, kamajuan sarta panyebaran matérial jeung rohani Risale-i Nur saluas Anadolu jeung alam Islam, sarta dina ukuran Éropa jeung Amérika, deui-deui ngalakukeun sababaraha serangan. Numutkeun wartos anu ditampi ku abdi sadaya, sanggeus ieu serangan, utamana di propinsi-propinsi wétan, kamajuan Nur dina sapuluh poé jadi sapuluh kali leuwih loba tibatan baheula. Ku jalan ieu ogé perhatian masarakat museur ka Risale-i Nur jeung Üstad abdi sadaya; anu saré hudang, anu kedul gerak, sarta anu henteu ati-ati tiasa jadi ati-ati. Sanajan ieu serangan anu pait datang tuluy kaliwat, éta ngan sarana sarta manuver licik anu dilakukeun pikeun nyebarkeun kasieun jeung sangkaan. Musuh-musuh agama anu bodo, kalayan hayang nyingsieunan murid-murid Nur, ngupayakeun nipu, ngahasut sarta ngajadikeun pajabat-pajabat minangka alat. Naha jalma-jalma anu lalawora éta henteu terang yén abdi sadaya murid Nur? Sipat golongan anu henteu ngagem agama, kaum mason sarta komunis kacida lemahna. Maranéhna katémbong kuat sacara lahir lantaran digawé ku ngaruksak, sapertos budak liar anu ngancurkeun hiji imah ku hiji korék. Enya, maranéhna kacida lemahna, sabab percaya ka diri sorangan anu henteu ngagaduhan kakuatan sanajan sakadar manuk pipit. Maranéhna ogé kacida hina, lemah sarta handapna, sabab jadi abdi jeung budak jalma-jalma, pura-pura, riya sarta ngaletak ka maranéhna. Sedengkeun jalma-jalma anu boga iman, utamana anu imanna mekar ku iman tahqiqi, kuat sarta mulya. Unggal jalma di antarana mangrupa abdi anu mulya sarta abdi anu nyakup pangabdian sacara lega. Sabab maranéhna ibadah sarta ngawula ka Gusti Qadîr Dzul-Jalâl, Gusti Hakîm Dzul-Kamâl, Gusti Khâliq jagat raya, Gusti Rabb langit jeung bumi, sarta ka Mantenna anu “Mahakawasa kana sagala perkara”. Maranéhna ngahubungkeun diri ka Mantenna sarta nyanghareupkeun sandaran ka Mantenna. Musuh-musuh agama anu nyumput sarta kaum munafik ieu parantos lila ngartos yén kafan murid-murid Nur geus aya dina beuheungna. Henteu tiasa misahkeun maranéhna tina Risale-i Nur jeung Üstadna. Ku sabab éta, maranéhna ngarobah rencana jeung tipu daya sétanna. Ku pamikiran yén tiasa ngamangpaatkeun kalemahan atawa kasucian haténa, maranéhna nyandak jalan nipu. Kaum munafik éta, jalma-jalma maranéhna, atanapi jalma-jalma anu geus katipu ku jalma-jalma maranéhna, nyamar minangka sobat, sakapeung minangka murid, tuluy nyarios sarta nyuruh anu séjén nyarios: “Ieu ogé pangabdian ka Islam, ieu ogé perjuangan ngalawan maranéhna. Upami anjeun meunang ieu katerangan, anjeun bakal leuwih hadé ngawula kana Risale-i Nur. Ieu ogé karya agung.” Ku rupa-rupa tipuan sapertos ieu, maranéhna ngan ngupayakeun lalaunan ngurangan kagiatan sarta pangabdian éta murid Nur kana Nur, museurkeun panonna ka perkara sanés sarta ahirna ngalebetkeunana kana jebakan anu henteu nyésakeun waktos pikeun ngupayakeun Risale-i Nur. Atawa maranéhna ngupayakeun nipu ku gaji, kakayaan, kalungguhan sarta kamashuran, atanapi nyingsieunan pikeun ngajadikeun anjeunna ngantunkeun pangabdian. Risale-i Nur masihan kasadaran jeung kahudangan pikiran, jiwa sarta haté ka jalma anu macana kalayan taliti, nepi ka sakumna tipuan sapertos ieu malah kacida ngadorong jeung nyumangetan abdi sadaya kana Risale-i Nur, sarta ngahasilkeun pangaruh jeung hasil anu sabalikna pisan tina tujuan kaum munafik anu licik éta. Subhanalloh!.. Malah muncul murid-murid Nur anu, sanggeus niat utama anu ihlas sarta tujuan suci — ogé minangka hiji sabab — pikeun ngalawan sarta nolak rencana-rencana kaum munafik éta, ngantunkeun dunya sarta ngabaktikeun diri ka Risale-i Nur. Maranéhna nyarios sakumaha Üstad abdi sadaya: “Ieu jaman pikeun jadi jalma anu réla ngorbankeun diri pikeun Islam.” ﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ ﻫٰﺬَﺍ ﻣِﻦْ ﻓَﻀْﻞِ ﺭَﺑّ۪ﻰ Abdi sadaya henteu patali jeung pulitik, anu ibarat potongan kaca dibandingkeun jeung pangabdian abdi sadaya kana iman. Dina laporan para ahlina, Pupuhu Urusan Agama nyarios, “Dina buku-buku Risale-i Nur teu aya bahasan anu patali jeung pulitik.” Malah harita jaksa Afyon ogé nyatakeun dina surat tuduhanana, “Kagiatan Bedîüzzaman Said Nursî jeung murid-muridna sanés pulitik.” Enya, pancén anu dilakukeun ku murid-murid Risale-i Nur leuwih gedé tibatan pasualan-pasualan dunya anu panggedéna. Abdi sadaya henteu gaduh waktos pikeun ngurus pulitik. Sanajan gaduh saratus leungeun, éta ngan bakal cukup pikeun Nur. Sanajan kakayaan abdi sadaya sarua jeung Amérika sarta Inggris, abdi sadaya tetep bakal ngahususkeunana pikeun perjuangan nyalametkeun iman. Abdi sadaya ogé henteu gaduh waktos pikeun ngurus sababaraha urusan pulitik atanapi arus sarta pamikiran anu batil. Umur abdi sadaya pondok. Waktos abdi sadaya heureut. Sakumaha Üstad abdi sadaya nyarios, “Ngurus perkara goréng masihan pangaruh goréng. Éta nyésakeun tapak goréng.” Utamana dina abad sapertos ieu, “Ngagambarkeun kabatilan kalayan jéntré téh nyasabkeun pikiran anu beresih.” Enya, aya jalma-jalma anu ngamimitian kalayan niat basajan saperti badé berjuang ku diajar perkara-perkara négatif, nanging ku terus ngurus éta perkara, beungkeutan agama, katangguhan sarta kasatiaan agamana jadi leuwih longgar tibatan kaayaan baheula. Risale-i Nur ngaleungitkeun sarta ngabasmi poék ku nempatkeun cahaya. Ku ngajarkeun kahadéan, éta ngajadikeun jalma mikawanoh sarta ngabédakeun kagoréngan, tuluy ngantunkeunana. Ku ngajarkeun hakékat, éta ngabébaskeun tina kabatilan sarta ngajaga tina kabatilan. Ringkesna: Abdi sadaya ngan ngurus Nur. Abdi sadaya ngurus permata-permata Al-Qur'an. Abdi sadaya ngupayakeun hakékat-hakékat Al-Qur'an anu siga inten, saluas jagat raya. Abdi sadaya ngan ngawula kana anu langgeng. Abdi sadaya henteu miceunan tanaga pikeun perkara anu teu langgeng. Pangabdian abdi sadaya kana iman ngaliwatan Risale-i Nur henteu nyésakeun kabutuhan pikeun ngurus perkara séjén; éta cukup pikeun sagalana. Cindekna: Musuh-musuh agama anu nyumput tur henteu adil, anu ngalawan Üstad Bedîüzzaman Said Nursî jeung Risale-i Nur, aya dina kaayaan éléh salalanggengna kalayan kalemahan mutlak. Sedengkeun Bedîüzzaman Said Nursî jeung Risale-i Nur meunang sarta suksés salalanggengna. Ku ngupayakeun ngarusak pribadi, Risale-i Nur henteu tiasa dirusak. Sabab Risale-i Nur sorangan mangrupa hujjah jeung dalil. Jalma-jalma anu ngupayakeun ngaruntuhkeun éta sarta panyeratna parantos diputuskeun pikeun ruksak. Contona écés di payuneun sajarah, sarta maranéhna ogé bakal ruksak. Hakékat anu luhur dina Risale-i Nur bakal ngajadikeun Risale-i Nur tetep langgeng salalanggengna... Enya, murid-murid Nur nyarios di pangadilan pidana beurat, “Teu aya kakuatan manusa naon waé anu tiasa misahkeun abdi sadaya tina Üstad Bedîüzzaman Said Nursî, tina Risale-i Nur, sarta misahkeun abdi sadaya tina diri abdi sadaya sorangan.” Enya, malah atom-atom kaum munafik éta ogé lemah dina ieu perkara. Upami dianggap hal anu mustahil yén maranéhna tiasa ngalakukeunana, malah lamun maéhan awak abdi sadaya ogé, jiwa abdi sadaya bakal angkat kana kahirupan langgeng salawasna kalayan kasalametan jeung kabagjaan. Abdi sadaya ogé nyarios sakumaha Üstad abdi sadaya dina kumpulan Mektubat, “Sanajan hiji abdi sadaya di dunya, hiji di aherat, hiji di wétan, hiji di kulon, hiji di kalér sarta hiji di kidul, abdi sadaya tetep babarengan.” Üstad abdi sadaya henteu ngaku maqam rohani naon waé. Anjeunna nampik darajat-darajat agung tur istiméwa anu dipasihkeun ku anu sanés ka dirina. Nanging kaayaan, lampah sarta gerakna cukup pikeun ngartos sarta ngabuktikeun saha anjeunna. Enya, pikeun tiasa ngahalangan pangabdian Bedîüzzaman Said Nursî sarta Risale-i Nur kana Al-Qur'an, iman jeung Islam, diperyogikeun kakuatan anu tiasa nyekel sarta muterkeun dunya dina pananganna. Sababaraha kalimah tina pangbélaan Üstad abdi sadaya anu mulya dina pangadilan anu didugikeunana kalayan rencana hukuman pati, tina buku Büyük Müdafaat: “Murid-murid Risale-i Nur henteu sapertos anu sanés; maranéhna henteu tiasa diganggu, maranéhna henteu éléh. Risale-i Nur milik Al-Qur'an. Éta disaring tina Al-Qur'an Al-Hakîm. Al-Qur'an téh ranté cahaya anu ngahubungkeun arsy jeung bumi... Saha anu wani ngulurkeun leungeun kana ieu? Risale-i Nur parantos napak dina dada Anadolu ieu; teu aya kakuatan anu tiasa nyabut sarta ngalungkeunana.” Tina “Âyetü'l-Kübra Risalesi”, karya anu kawentar sarta luar biasa: “Risale-i Nur henteu ngan ngalereskeun karuksakan saeutik sarta hiji imah leutik; malah éta ngalereskeun karuksakan anu nyakup sakabéhna sarta hiji bénténg anu lega, anu nyangking Islam sarta boga batu-batu sagede gunung. Éta ogé henteu ngan ngupayakeun ngalereskeun hiji haté pribadi sarta hiji nurani husus. Malah, kalayan i'caz Al-Qur'an, éta ngupayakeun ngubaran haté umum jeung pamikiran umum anu parah pisan diruksak ku alat-alat anu ngarusak, anu disiapkeun sarta numpuk salila sarébu taun; sarta nurani umum anu mimiti ruksak lantaran sawaréh dasar-dasar, arus-arus sarta syiar-syiar Islam, anu mangrupa sandaran sakumna jalma, utamana umat mukmin umum, parantos diruntuhkeun. Tatu-tatuna anu lega diubaran ku ubar Al-Qur'an jeung iman. Tangtos, pikeun karuksakan sarta tatu anu nyakup sakabéhna tur pikasieuneun sapertos ieu, kedah aya hujjah-hujjah jeung parabot anu kakuatanana siga gunung, dina darajat haqqalyakin, sarta ubar-ubar anu parantos dicobian, anu khasiatna sarua jeung rébuan panawar, jeung ubar anu teu kaitung. Dina jaman ieu, Risale-i Nur, anu kaluar tina i'caz rohani Al-Qur'an Mu'jizul-Bayân, bari ngalaksanakeun éta pancén, parantos sarta keur jadi jalan pikeun kamajuan jeung kamekaran dina darajat-darajat iman anu teu aya watesna!..” Dulur-dulur abdi sadaya anu mulya, dina kaayaan pikasieuneun anu tacan kungsi katingali ku sajarah, nalika ratusan ulama dibungkemkeun, terbitan agama henteu diidinan, sarta sanajan boga pancén agama pikeun nétélakeun jeung nepikeun hakékat-hakékat Al-Qur'an, maranéhna dihalangan ku paksaan, sareng tokoh-tokoh agama dibasmi; dina jaman anu paling pikasieuneun nalika rencana ngancurkeun Al-Qur'an, iman sarta Islam dilaksanakeun, sarta nalika kakafiran mutlak jeung lampah henteu ngagem agama paling galak, Bedîüzzaman Said Nursî katémbong minangka hiji-hijina pribadi dina médan jihad agama, minangka pangbéla jeung pangraksa Al-Qur'an, iman sarta Islam anu réla ngorbankeun diri jeung henteu sieun. Enya, Bedîüzzaman Said Nursî parantos sarta masih nyalira nangtang nagara-nagara jeung bangsa-bangsa, lain ngan Fir'aun-Fir'aun di hiji tempat, tapi sakumna lampah henteu ngagem agama Éropa. Anjeunna nyebarkeun hakékat-hakékat Al-Qur'an dina lampah teu adil pangbeuratna sarta kakawasaan sawenang-wenang anu mutlak. Anjeunna nyarios, “Pancén abdi sadaya téh usaha. Ngajantenkeun abdi sadaya meunang, éléh atawa suksés, sarta ngajantenkeun Nur ditarima, éta kagungan Alloh. Abdi sadaya henteu campur kana pancén Alloh.” Dina lampah teu adil sarta siksaan anu teu aya tandinganana dina sajarah, anjeunna nampi lampah anu kacida bengisna. Ku nempatkeun gendarmerie sarta pulisi ngajaga panto, anjeunna malah dihalangan angkat solat Jumaah. Pikeun nutupan sakumna musibah-musibah dina sajarah ieu sarta sangkan henteu kadéngé ku saha waé, anjeunna ogé ditundukkeun kana larangan-larangan anu ketat. Dina kaayaan beurat sapertos ieu, kalayan pitulung Alloh, Üstad abdi sadaya anu mulya nyerat Risale-i Nur sarta nyebarkeun kalolobaanana ku aksara Al-Qur'an sarta tulisan panangan. Ku cara ieu, anjeunna dina waktos anu sami ogé ngajaga tulisan Al-Qur'an. Ratusan rébu nonoman Muslim Turki nyangking nikmat jeung kahormatan diajar tulisan kitab suci abdi sadaya, Al-Qur'an, pikeun tiasa maca Risale-i Nur. Kalayan kakuatan iman sarta ihlas anu lengkep, Üstad abdi sadaya ngungkabkeun jeung nétélakeun hakékat-hakékat Al-Qur'an sarta iman dina cara anu anyar pisan, luyu jeung pamahaman abad ieu, anu tiasa dimangpaatkeun ku sakumna muridna, boh anu umum boh anu husus. Ku kituna, kalayan pitulung Alloh, anjeunna ngahasilkeun tefsir Al-Qur'an anu seger, hérang sarta luhur saperti Risale-i Nur. Karya-karya anu luar biasa ieu anu ngajaga tanah air jeung bangsa ieu tina lampah henteu ngagem agama sarta komunisme. Dina jaman kakawasaan bengis nalika syiar-syiar Islam dihapus ku paksaan, loba jalma ngorbankeun syiar-syiar suci éta pikeun dunya lantaran ngarasa kapaksa, ngalakukeun lampah anu ngarugikeun agama sarta dipaksa kana fatwa-fatwa anu papalingpang jeung Islam jeung kana bid'ah. Nanging Bedîüzzaman Said Nursî, sanajan nanggung lampah teu adil anu sakitu lobana sarta diancam hukuman pati, henteu ngarobah saeutik ogé, boh dina basa kaayaan, ucapan atawa lampahna. Sabalikna, kalayan nyarios, “Ajal ngan hiji, henteu robah. Maot téh dibébaskeun tina pancén pikeun angkat ti alam anu teu langgeng ieu ka alam anu langgeng salawasna sarta alam cahaya,” anjeunna maju kana perjuangan. Salila tilu puluh taun, kalayan disumputkeun, anjeunna nyebarkeun karya-karya anu ngenalkeun sarta ngeureunkeun bid'ah, ngajaga syiar-syiar Islam sarta ngahirupkeun sunnah anu mulya. Di lingkunganana, anjeunna saolah-olah ngahirupkeun hiji pantulan Jaman Kabagjaan. Anjeunna milih hirup nyorangan anu pinuh ku siksaan, sangkan henteu ngalakukeun lampah anu papalingpang jeung hiji sunnah mulya. Salila tilu puluh taun, kakawasaan sawenang-wenang mutlak anu henteu ngagem agama sarta teu aya tandinganana, anu ngawasa jutaan jalma, henteu tiasa nundukkeun Bedîüzzaman Said Nursî kana kakawasaanana dina sisi naon waé atanapi dina waktos naon waé; malah pangawasa-pangawasa bengis anu sawenang-wenang éléh ku anjeunna. Risale-i Nur ngarobah iman taqlidi jadi iman tahqiqi — nguatkeun iman — masihan jalan pikeun meunang kabagjaan dua alam sarta ngahasilkeun Husnul Khatimah. Éta ogé ngabungkemkeun filsuf-filsuf anu henteu ngagem agama anu pangagungna. Hiji sipat husus Risale-i Nur nyaéta, béda jeung ahli kalam anu sanés, éta ngubaran tanpa nyieun tatu, ku ngan ngajarkeun perkara positif tanpa nyebat perkara négatif golongan anu sesat. Ku kituna, dina jaman ieu Risale-i Nur ngabasmi sangkaan jeung waswas; éta ngajawab patarosan-patarosan anu timbul dina akal ku ngabungkemkeun nafsu sarta ngayakinkeun haté. Risale-i Nur nyaangan boh akal boh haté sarta nundukkeun nafsu. Ku sabab éta, jalma-jalma sakola jeung filsafat anu ngan ngaliwatan akal sarta ahli tasawuf anu ngaliwatan jalan haté nyekel pageuh Risale-i Nur. Jalma-jalma sakola jeung filsafat ngartos yén nyaangan akal jeung haté kalayan sajati tiasa kahontal ku ngahijikeun cahaya akal jeung haté. Ngan ngaliwatan akal nurunkeun akal kana panon. Ieu ngahasilkeun ragragna jalma anu salah sahiji jangjangna pegat. Ahli tasawuf anu ihlas sarta murni ngartos yén ayeuna sanés jaman baheula. Dina jaman sapertos ieu, diperyogikeun jalan Al-Qur'an anu bakal nganteurkeun abdi sadaya dina jalan hakékat sarta ngahontal hakékat kalayan boh haté boh akal, sangkan abdi sadaya tiasa gaduh dua jangjang. {(Catetan handap): Pribadi-pribadi anu langka pisan, anu ngalangkungan lalampahan rohani salila tujuh puluh atawa dalapan puluh taun nepi ka quthubiyah jeung ghautsiyah, ngahontal hiji titik sarta nyarios ngeunaan éta darajat, “Ieu tungtungna; henteu tiasa langkung jauh.” Jalma-jalma anu maca kumpulan Mesnevî-i Nuriye basa Arab nyarios yén ngaliwatan jalan anu dipendakan tina Al-Qur'an, kalayan élmu, Bedîüzzaman Said Nursî parantos maju langkung jauh tibatan éta. Ahli-ahli élmu anu taliti, anu maca ieu karya agung basa Arab, nyarios, “Sakur mangpaat anu tiasa dicandak tina hakékat-hakékat anu kacida jerona, halusna sarta luhurna dina ieu karya téh kauntungan pikeun abdi sadaya.”} Jalma-jalma madrasah anu parantos hudang terang yén hasil iman sarta Islam anu baheula tiasa dihontal ku cara madrasah dina lima belas taun, kiwari tiasa dihontal ku Risale-i Nur dina lima belas minggu. Üstad abdi sadaya nyarios, “Jalma anu salila sataun maca pangajaran-pangajaran Risale-i Nur kalayan ngartos sarta narimana tiasa jadi ulama anu penting tur nyangking hakékat dina jaman ieu.” Risale-i Nur mangrupa khazanah cahaya jeung berkah rohani anu nétélakeun sipat rohani Kangjeng Rosul Al-Akram ﷺ anu pinuh ku cahaya sarta sipat luhur para sahabat anu mulya. Kaayaan anu disebatkeun ieu, ku masihan kahirupan seger anu pinuh ku cahaya sarta raray anu anyar pisan ka dunya kiwari, némbongkeun hakékat yén Risale-i Nur ngahijikeun sarta nyaluyukeun jalma-jalma sakola, madrasah sarta tekke, anu geus lila disangka silih lawan. Éta ogé ngadamékeun Wétan jeung Kulon anu keur silih lawan. Ahli-ahli ngaku sarta ngesahkeun yén pikeun umat Islam anu berjuang ngawangun ngahijina umat Islam, hiji-hijina jalan kaluar nyaéta Risale-i Nur. Di Amérika jeung Éropa, utamana Jerman, parantos muncul arus-arus anu néangan papanggihan élmu anu anyar pisan sarta hiji panganyaran, anu bakal ngaréngsékeun pasulayan-pasulayan dunya kiwari sarta tiasa ngajelaskeun bebeneran jeung hakékat ka manusa abad ka dua puluh anu maju dina akal jeung pamikiran. Upami maranéhna tiasa ngartos sarta ningali, ieu Kumpulan Risale-i Nur... Tanda-tanda anu némbongkeun yén ieu hakékat mimiti dipikaharti mémang katingali di antara bangsa Jerman anu bagja. {(Catetan handap): Munculna genep puluh lima nonoman murid Nur anu nganggo sorban di antara urang Kristen dina hiji kota leutik di Éropa mangrupa salah sahiji contona.} Simpul-simpul anu henteu tiasa dipecahkeun ku filsuf-filsuf Kulon baheula sarta anu ku filsuf-filsuf jaman anyar disebat, “Filsafat tacan tiasa ngaréngsékeun ieu,” dina Risale-i Nur parantos dipendakan jeung diréngsékeun ku berkah rohani Al-Qur'an, sarta dibuktikeun ku akal jeung logika. Kasusah-kasusah anu diupayakeun dijelaskeun ku ahli hikmah Wétan anu jenius dina opat puluh kaca diungkabkeun sacara ringkes dina hiji kaca Risale-i Nur. Hiji atawa dua kalimah tina pangbélaan Bedîüzzaman Said Nursî dina Pangadilan Pidana Beurat, anu didugikeunana dina taun 1935 pikeun dihukum pati: “Risale-i Nur henteu pareum sarta henteu tiasa dipareuman. Risale-i Nur mangrupa cahaya anu beuki nyorot nalika ditiup pikeun dipareuman. Risale-i Nur téh panalungtik anu mendakan sarta ngaréngsékeun tatarucingan rusiah jagat raya.” Dina pasualan hasyr jasmani, hakékat anu ku jenius kawentar di antara ahli hikmah saperti İbn-i Sina disebat, “Hasyr dumasar kana dalil naqli; abdi sadaya iman, akal henteu tiasa ngalangkungan ieu jalan,” ogé parantos dibuktikeun ku akal dina Risale-i Nur, kalayan berkah rohani Al-Qur'an sarta ku cara anu taya tandinganana, anu tiasa dimangpaatkeun ku sakumna jalma. Dina Risale-i Nur, bantahan-bantahan anu ngahaja dilakukeun ku filsuf-filsuf Éropa anu kabawa ku kasasaran sarta murid-muridna anu sesat, lantaran henteu ngartos harti lahir sababaraha ayat mulya anu mutasyabih sarta hadis mulya, dijawab ku akal jeung logika. Ku éta, dibuktikeun yén ayat-ayat sarta hadis-hadis éta masing-masing mangrupa mu'jizat. Ku cara ieu, Risale-i Nur motong nepi ka akarna kasasaran sarta mamang anu asalna tina élmu jeung filsafat dina jaman ieu. Dina ngalakukeunana, Risale-i Nur ogé nempuh cara anu positif. Risale-i Nur boga kaunggulan sastra anu kacida istiméwana. Dina gaya anu henteu tiasa dibandingkeun sanajan jeung karya-karya pangkawentarna sarta boga sipat sorangan, aya balaghah anu luhur, kekecapan anu écés, aliran basa anu lancar sarta karingkesan. Malah nalika kumpulan Asa-yı Musa dicandak ka ulama-ulama agung Islam pikeun ditarjamahkeun kana basa Arab, lantaran alam Islam kacida hoyongna karya-karya Bedîüzzaman Said Nursî, maranéhna maca tuluy nyarios, “Karya-karya Bedîüzzaman Said Nursî ngan tiasa ditarjamahkeun ku anjeunna sorangan. Abdi sadaya henteu mampuh ngajaga balaghah anu luhur, kekecapan anu écés sarta karingkesan anu taya tandinganana dina Risale-i Nur nalika narjamahkeunana, atanapi nyakup élmuna!” Ku cara ieu, ulama-ulama luhur éta némbongkeun kamulyaan Üstad abdi sadaya sarta kasampurnaan Risale-i Nur. Dina karya-karyana, béda jeung ampir sakumna panyerat sarta sastrawan agung, Bedîüzzaman Said Nursî leuwih ngutamakeun harti tibatan lafaz. Anjeunna henteu ngorbankeun harti pikeun lafaz, tapi ngorbankeun lafaz pikeun harti. Dina gaya basa anjeunna henteu nganggap kahayang-kahayang pamaca minangka patokan, tapi nyandak hakékat sarta harti minangka dasarna. Nalika ngadamel pakéan pikeun awak, anjeunna henteu motong tina awak, tapi motong tina pakéan. Lantaran daya tarik ti Alloh dina Risale-i Nur anu narik akal, haté, jiwa sarta nurani jeung nundukkeunana kana hakékat, kulawarga sarta barudak, ngora jeung sepuh, jalma umum sarta jalma husus lumpat ka Nur éta sarta jadi renget anu ngurilingan cahaya Nur anu narik éta. Minangka conto anu hérang tina ieu hakékat, hiji golongan murid anu lega dina waktos singget jadi golongan anu ngageterkeun musuh-musuh agama. Ngungkabkeun ajén sarta pentingna Risale-i Nur dina sastra, sakumaha dina unggal sisina, aya sarébu darajat di luar kamampuh para sastrawan, utamana abdi sadaya. Ungkara abdi sadaya dina ieu perkara, anu saeutik sakumaha kamampuh sireum, samar nanging tulus sarta leres, ngan mangrupa ungkara rasa nuhun anu teu aya tungtungna pikeun mangpaat anu kacida gedéna anu ditampi tina Risale-i Nur. Upami henteu kitu, anu boga wewenang sarta kaahlian dina ieu bahasan ngan jeung ngan panyerat Risale-i Nur sorangan. Ulama Islam anu mikacinta kamulyaan sarta ngorbankeun rasa akuan dirina pikeun bebeneran parantos sarta masih ngesahkeun, ngahargaan jeung muji kalayan luar biasa yén Risale-i Nur mangrupa hiji-hijina tefsir Al-Qur'an anu ngajawab kabutuhan abad ieu kalayan lengkep. Lima puluh taun ka tukang, sipat-sipat husus dina karya-karya Bedîüzzaman Said Nursî sarta kajeniusanna dina élmu anu siga sagara lega nyababkeun ahli-ahli élmu luhur nyatakeun dina pers Mesir, “Bedîüzzaman Said Nursî téh jenius abad ieu.” Bedîüzzaman Said Nursî ngajadikeun henteu nampi hadiah tanpa balesan minangka patokan hirupna, anu ogé diaku ku musuh-musuhna. Ku patokan ieu anjeunna sacara nyata ngabuktikeun palsuna tuduhan musuh-musuh Islam ka ahli élmu, sarta ku lampahna ogé ngabuktikeun yén élmu henteu dijadikeun alat pikeun naon waé. Malah di payuneun pangawasa-pangawasa anu pangbengisna sarta resep pisan ngocorkeun getih, anjeunna ngajaga jeung ngabéla kahormatan sarta martabat ulama Islam, sarta kamulyaan Islam jeung agama. Malah nalika kalaparan, anjeunna henteu ngalanggar aturan hirupna pikeun henteu gumantung ka anu sanés, sarta kalayan nyarios, “Hémat sarta narima kana anu aya téh dua khazanah anu gedé; berkahna cukup pikeun abdi,” anjeunna parantos sarta masih henteu gumantung ka masarakat. Salila mangtaun-taun, Bedîüzzaman Said Nursî dialungkeun ti panjara ka panjara, ti bui ka bui sarta diasingkeun ti hiji tempat ka tempat séjén. Anjeunna terus diteken, dikaniaya kalayan beurat sarta disiksa ku cara anu pikasieuneun, diracun tujuh belas kali sarta dijadikeun nanggung azab sabulan dina sapoé. Ieu masing-masing mangrupa cap anu hirup sarta dalil anu hérang pikeun kabeneran jeung kasatiaan anjeunna sarta Kumpulan Risale-i Nur. Contona, di India maranéhna naros, “Jalma anu kumaha Bedîüzzaman Said Nursî téh?” Dijawab, “Anjeunna sepuh anu gering, nyalira, miskin, dikaniaya, henteu nampi hadiah jeung sodakoh sarta salila genep puluh taun henteu mundur tina perjuanganana, sanajan kasangsaraan anu sakitu lobana, anu ayeuna ogé masih ditanggungna.” Maranéhna nyarios, “Lamun kitu, anjeunna nyarios hakékat sarta henteu tunduk ka kakafiran mutlak, jalma-jalma anu henteu ngagem agama sarta kaum zindiq; anjeunna henteu riya atanapi ngaletak. Anjeunna ngawula kana Al-Qur'an jeung Islam kalayan mangaruhan sarta nyakup sakabéhna, ku kituna maranéhna ogé nganiaya anjeunna.” Pangajén jalma-jalma anu ngahargaan sarta mikacinta kamulyaan ka Üstad Bedîüzzaman Said Nursî abdi sadaya sanés ngan hiji pujian; éta mangrupa hiji kanyataan, nyaritakeun sacara singget, lemah sarta henteu lengkep meureun ngan hiji persén tina lampah jeung pagawéanana. Tulisan, serat sarta katerangan murid-murid Risale-i Nur anu ngahargaan anjeunna dina ieu perkara ogé sanés pujian; malah éta pangbélaan anu positif ngalawan musuh-musuh agama anu henteu gaduh nurani sarta henteu adil, anu nargétkeun pangabdian agama Üstad abdi sadaya sarta nyerang pribadina. {(Catetan handap): Salah sahiji tipu daya sétan manusa jeung jin sarta jalma-jalma anu henteu ngagem agama nyaéta yén sakapeung maranéhna nyarios sarta nyuruh anu sanés nyarios, “Üstad aranjeun henteu ngahargaan dirina sorangan; sedengkeun aranjeun nyerat serat-serat anu ngahargaan anjeunna, sarta henteu ngalakukeun lampah anu luyu jeung ridho Üstad aranjeun.” Pikeun nyegah murid-murid Nur ngabéla Risale-i Nur sarta Üstad abdi sadaya ku cara anu positif tur beresih ngalawan musuh-musuh Islam, maranéhna ngamangpaatkeun sipat gampang percaya sarta ngupayakeun nipu jeung nyasabkeun murid-murid Nur ku pamikiran jeung mughalathah sapertos ieu. Enya, Üstad Bedîüzzaman Said Nursî abdi sadaya, lantaran ihlasna, tiasa henteu nganggap dirina miboga ajén; ieu kaayaan mangrupa lambang kasampurnaan anu luhur sarta sipat mulya dina dirina. Beuki anjeunna henteu nganggap dirina miboga ajén, beuki abdi sadaya ningali ajén jeung pentingna anu miliaran darajat langkung luhur dina dirina; éta kabutuhan paningal batin sarta kamanusaan, hiji karunia Alloh. Sabab karya agung saperti Risale-i Nur, tefsir Al-Qur'an anu hérang, lahir sarta ngocor tina ayana anjeunna. Patali jeung panyerat karya sapertos éta, lain ngan alam Islam kiwari, lain ngan umat manusa abad ayeuna, tapi pasualan hirup jeung maot miliaran jalma dina generasi anu bakal datang ogé patali jeung Risale-i Nur.} Sanajan kitu, ngalawan pangajén sarta katerangan anu leres ti éta pribadi-pribadi jeung murid-murid Risale-i Nur, Üstad abdi sadaya ambek sarta sering ogé nguciwakeun haténa, kalayan nyarios: “Jaman ieu lain jaman pribadi, tapi jaman pribadi maknawi. Dina Risale-i Nur teu aya pribadi, aya pribadi maknawi. Abdi henteu nanaon; Risale-i Nur milik Al-Qur'an, disaring tina Al-Qur'an. Kahormatan sarta kaéndahan milik Al-Qur'an. Diri abdi parantos dicampuradukkeun jeung Risale-i Nur. Kaunggulan milik Risale-i Nur. Sedengkeun kasuksésan anu luar biasa dina panyebaran Risale-i Nur milik murid-murid Risale-i Nur. Ngan aya ieu: Lantaran kabutuhan abdi anu kacida gedéna, Alloh maparin ubar-ubar sarta panawar ka abdi tina Al-Qur'an Al-Hakîm; abdi teras nyeratna. Kumaha waé ogé, dina jaman ieu pancén minangka juru tarjamah munggaran tumiba ka abdi. Abdi ogé murid Risale-i Nur. Sanajan abdi parantos maca hiji risalah saratus kali nepi ka kiwari, abdi tetep peryogi macana deui. Abdi sobat diajar aranjeun.” Rusiah kasuksésan jeung kameunangan Bedîüzzaman Said Nursî anu istiméwa dina pangabdian kana Al-Qur'an, iman sarta Islam anu nyakup sakumna dunya, sarta pangaruh anu kuat dina Risale-i Nur, nyaéta yén anjeunna parantos ngahontal ihlas anu panglengkepna. Hartina, anjeunna nyandak ngan jeung ngan ridho Alloh minangka tujuan utama. Ngeunaan ieu anjeunna nyarios, “Dasar jalan abdi sadaya nyaéta ihlas anu panggedéna sarta ngantunkeun rasa akuan diri. Amal ihlas sakadar hiji dirham leuwih diutamakeun tibatan saratus batman amal tanpa ihlas. Abdi kacida ngajauhanana hadiah matérial jeung rohani ti jalma-jalma, panghormatan sarta perhatian umum, sareng kamashuran.” Meureun salah sahiji hikmah henteu nampi nu nganjang nyaéta rusiah ieu. Pentingna ihlas anu kacida gedéna pikeun anjeunna ogé dipikaharti tina catetan “Kedah dibaca sahenteuna sakali unggal lima belas poé” anu ngan dipasang dina awal İhlas Risalesi, di antara saratus tilu puluh karyana. Dina buku “Büyük Mahkeme Müdafaatı”, anjeunna nyarios, “Risale-i Nur henteu tiasa dijadikeun alat, lain ngan pikeun dunya, tapi ogé pikeun jagat raya; tujuan abdi sadaya nyaéta ridho Alloh.” Lantaran rusiah ihlas ieu, hiji ahli élmu anu nalungtik sarta taliti, anu maca karya-karya ahli hikmah Islam pangkawentarna saperti Imam Gazalî (ra), nyarios: Mangpaat anu ditampi ku abdi tina hiji kaca Risale-i Nur leuwih loba tibatan sapuluh kaca karya séjén. Hiji guru anu ngulik karya-karya filsafat: Salila mangtaun-taun ieu abdi ngulik karya-karya élmu jeung filsafat. Abdi tacan ningali karya anu ngayakinkeun abdi, ngubaran tatu-tatu anu ditampi tina karya-karya Kulon jeung filsafat, sarta ngajawab kabutuhan jaman ieu kalayan lengkep saperti Risale-i Nur. Hiji sastrawan: Akal abdi henteu gaduh cahaya, haté abdi boga iman. Risale-i Nur nyaangan boh akal boh haté abdi sarta ngabungkemkeun nafsu abdi. Éta nyalametkeun abdi tina azab siga naraka. Hiji dokter: Abdi nganggap poé mimiti nyandak mangpaat tina Risale-i Nur minangka poé muka panon kana kahirupan. Hiji mahasiswa anu bagja: Abdi leuwih milih pangabdian sapertos mawa serat ngeunaan Üstad abdi sadaya sarta Risale-i Nur ti hiji tempat ka tempat séjén di İstanbul tibatan jadi anggota parlemén. Tilu puluh taun ka tukang, hiji ahli tasawuf sepuh anu ihlas tur mulya, bari nunjuk ka nonoman anu namina Lütfü, nyarios, “Murid Nur ieu langkung maju tibatan abdi.” Ieu masing-masing mangrupa conto tina rébuan pangakuan. Lantaran rusiah ihlas anu agung ieu ogé, murid-murid Risale-i Nur suksés dina pangabdian kana iman jeung Islam, dina kaayaan, aturan sarta larangan anu beurat, sarta ngabaktikeun kahirupanana ka Risale-i Nur jeung Üstadna. Maranéhna ngajadikeun Risale-i Nur modal umur sarta tujuan hirup. Lantaran perjuangan Risale-i Nur mangrupa perjuangan pikeun ridho Alloh, para pengacara pinunjul anu boga sumanget ngabéla Islam nyangking kahormatan jeung nikmat jadi pengacara sukarela Risale-i Nur; panulis-panulis anu taat kana agama, mikacinta bebeneran sarta berjuang nyangking kahormatan jeung nikmat boga bagian dina ngumumkeun Nur anu bakal nyebar ka sakumna dunya. Panyebaran, kamajuan sarta pangaruh Risale-i Nur ibarat mahluk-mahluk anu sumebar kalayan tiiseun sarta kaagungan anu gedé dina usum semi anu megah. Dulur-dulur Nur, anu nyangking nikmat agung saperti Risale-i Nur anu pantes dihaturkeun pujian anu teu aya tungtungna! Üstad abdi sadaya téh jenius pangagungna, ahli pikir pangagungna, panyerat Islam, ulama agung abad ieu anu terang élmu jalma-jalma baheula sarta anu datang pandeuri, pejuang pangagungna, anu boga zuhud sarta takwa, abdi anu nyakup pangabdian sacara lega anu hakékat-hakékat iman saolah-olah ngawujud dina dirina, murid Al-Qur'an sarta pangabdi Islam anu henteu merhatikeun naon waé salian ti ridho Alloh sarta miboga ihlas anu panggedéna, jeung pangnyalamet iman anu nyarios, “Pikeun nyalametkeun iman hiji jalma, abdi ogé siap dialungkeun ka naraka!” Anjeunna ogé pribadi anu, di Pangadilan Militer Darurat anu didugikeunana pikeun dihukum pati, ngawalon tuduhan “Anjeun ogé reaksionér!” kalayan nyarios, “Upami pamaréntahan konstitusional ngan saukur kakawasaan sawenang-wenang hiji partéy, mugia sakumna manusa jeung jin jadi saksi yén abdi reaksionér. Sanajan gaduh sarébu jiwa, abdi siap ngorbankeun éta sadayana pikeun hiji pasualan Al-Qur'an!” Sanggeus diputuskeun bébas tina tuduhan, anjeunna henteu ngahaturkeun nuhun, tapi maju di antara riungan di Lapangan Bayezid bari ngagorowok, “Hirup naraka pikeun jalma-jalma bengis! Hirup naraka pikeun jalma-jalma bengis!” Dina pangadilan-pangadilan anu didugikeunana kalayan rencana pikeun ngabasmikeunana, dua puluh opat taun ka tukang anjeunna nyarios, “Wahai jalma-jalma anu mungkir! Wahai kaum zindiq! Aranjeun nyarios yén Said gaduh kakuatan lima puluh rébu prajurit... Aranjeun salah... Dina pangabdian abdi kana Al-Qur'an jeung iman, kakuatan abdi lain lima puluh rébu, tapi lima puluh juta! Sing ngageter! Upami wani, ganggu abdi!” “Maot abdi bakal ngabeledug siga bom dina sirah aranjeun sarta ngaburak-barikkeun sirah aranjeun. Sapertos hiji siki anu dialungkeun kana taneuh ngahasilkeun ratusan bulir, ratusan Said bakal ngagorowokkeun éta hakékat anu luhur ka aranjeun minangka gaganti hiji Said.” Lima belas taun ka tukang anjeunna nyarios, “Upami sirah abdi sakumaha jumlah buuk abdi sarta unggal poé hiji diteukteuk, abdi henteu bakal mundur tina pangabdian kana iman ieu.” Sarta, “Sanajan aranjeun ngajadikeun dunya seuneu dina sirah abdi, abdi moal nundukkeun ieu sirah, anu dikorbankeun pikeun hakékat Al-Qur'an, ka kaum zindiq!” Lima puluh taun ka tukang, ka hiji Kakaisaran kolonial anu bengis tur sawenang-wenang, anu meres alam Islam, anjeunna ngawalon ngaliwatan pers, “Ciduhan raray jalma-jalma bengis anu teu gaduh éra éta!” Ka pupuhu di Majelis Nasional Agung, anjeunna nyarios, “Hakékat pangluhurna dina jagat raya nyaéta iman. Sanggeus iman nyaéta solat. Jalma anu henteu solat téh panghianat. Putusan panghianat ditolak. Upami aya hakékat anu leuwih gedé tibatan solat, anu dilaksanakeunana diparéntahkeun ku Alloh dina saratus tempat dina Al-Qur'an Al-Karîm, Mantenna tangtos bakal maréntahkeun éta sanggeus iman!” Sanggeus hiji pernyataan anu diseratna, solat jamaah mimiti dilaksanakeun di Majelis. Dina Perang Dunya Kahiji, nalika anjeunna ditawan salaku Panglima Resimen Sukarela di Rusia, anjeunna ngajaga kamulyaan Islam di payuneun Kakaisaran Tsar Moskow. Nalika badé ditembak, anjeunna nganggap enteng maot kalayan nyarios, “Abdi peryogi paspor pikeun angkat ka aherat.” Minangka balesan nikmat pangagungna maca karya-karya Üstad Bedîüzzaman Said Nursî abdi sadaya, pahlawan Islam sapertos ieu, sanajan abdi sadaya ngorbankeun nyawa, ngabaktikeun umur ka anjeunna, disered ti lampah teu adil ka lampah teu adil sarta henteu hudang tina sujud sukur nepi ka ahir umur, éta tetep murah pikeun abdi sadaya... Üstad abdi sadaya sering nyarios: Jalan abdi sadaya positif; Al-Qur'an nyegah abdi sadaya tina lampah négatif. Wahai pangaping anu jadi sandaran abdi sadaya! Wahai jiwa jiwa abdi sadaya, haté haté abdi sadaya, nyawa nyawa abdi sadaya, nu dipikacinta, makuta abdi sadaya, Üstad abdi sadaya anu dipikanyaah sarta dipihormat! Lantaran anjeun henteu ngidinan abdi sadaya ngalakukeun lampah négatif, ku neneda rohmat Alloh abdi sadaya ogé jangji yén abdi sadaya bakal ngabales jalma-jalma bengis, kejem sarta henteu adil, anu nganiaya Üstad abdi sadaya lantaran mumusuhan agama, ku cara kieu: Abdi sadaya bakal terus maca Risale-i Nur nepi ka maot, sarta ngawula kana panyebaranana kalayan katetepan jeung kasatiaan. Insya Alloh, abdi sadaya bakal nyeratna ku mangsi emas.

Mahasiswa Nur