PANGADILAN İSTANBUL

Riwayat Hirup · hlm. 666

Sawatara nonoman mahasiswa, kalayan maksad khidmah kana iman sareng ahlak para nonoman, nyitakkeun Tuntunan Nonoman di İstanbul. Ku margi éta, ku pihak kajaksaan, dumasar kana pasal 163, kalayan tuduhan yén éta karya diserat sacara papalingpang sareng laisisme, kalayan maksad nyaluyukeun tatanan dasar nagara kana dadasar agama, sarta sipatna propaganda katut nanemkeun paham, Kangjeng Üstad diserénkeun ka Pangadilan Pidana Beurat Kahiji İstanbul.

Ku margi 22 Januari 1952 ditangtukeun jadi dinten pamariksaan, Bedîüzzaman Said Nursî sumping ti Isparta ka İstanbul sarta hadir di pangadilan. Para murid anjeunna, para nonoman mahasiswa, ngeueum rohangan sidang. Di lorong-lorong katingal jalma ngagimbung kacida seueurna. Mimitina surat tuduhan sareng laporan para ahli nu ditunjuk ku pangadilan dibacakeun, teras Kangjeng Üstad dipariksa.

Dina laporan para ahli nu ditunjuk ku pangadilan éta dijelaskeun panjang lébar: "Yén panyeratna dina karya ieu ihtiar nyebarkeun pamikiran agama, ngedalkeun pamanggih-pamanggih nu baris jadi tuduh jalan pikeun para nonoman; yén panyeratna mihak kana tutup aurat; yén anjeunna nyatakeun yén wanita nu ngider satengah taranjang tur buka pingping téh papalingpang sareng Islam sarta nyalahan fitrah wanita; yén anjeunna nyaurkeun yén nu ngajantenkeun wanita geulis téh perhiasan adab Qur'ani di jero wengku atikan Islam; yén anjeunna mihak kana pangajaran agama; ku margi éta, yén anjeunna hoyong nyaluyukeun tatanan dasar nagara kana dadasar agama…"

Pembélaan Bedîüzzaman Said Nursî dicangking ku Seniyyüddin Başak, Mihri Helâv, sareng Abdurrahman Şeref Lâç, para pangacara ti İstanbul.

Kana surat tuduhan sareng laporan nu dibacakeun éta, Kangjeng Üstad Said Nursî ngawaler:

Kalayan nyontokeun hirupna salami tilu puluh lima taun, anjeunna ngawartoskeun yén anjeunna henteu aya patalina sareng pulitik, sareng aliran-aliran duniawi katut nu ngaruksak; yén hiji-hijina perkara nu ngeueum manahna tur narik paningalna téh hakékat-hakékat iman sareng khidmah ka Al-Qur'an; sarta yén anjeunna maju dina perkara nyalametkeun iman kalayan sagemblengna kakuatanana; teras anjeunna nyebatkeun putusan bébas katut putusan mulangkeun tina sababaraha pangadilan. Anjeunna ngedalkeun kalayan basa nu balig yén dicitakna karya nu jenenganana Tuntunan Nonoman ku para nonoman mahasiswa téh kedahna ngabalukarkeun kabungah nu ageung; yén nyebarna sakumna bagéan Risale-i Nur — sapertos Tuntunan Nonoman — sacara lega, sarta diaoskeunana ka para nonoman, ka barudak nu teu gaduh kalepatan, katut ka para wanita sacara umum, téh kacida perluna tina sisi kabagjaan lemah cai sareng bangsa, dina nyanghareupan aliran-aliran nu ngaruksak dina abad nu nuju dilakonan ieu, pangpangna dina nyanghareupan wabah teu gaduh ahlak sareng teu gaduh iman nu ngaguncang wangunan masarakat urang; sarta anjeunna nyatakeun yén kanggo tujuan-tujuan nu kasebat éta para nonoman mahasiswa nyitak éta karya tanpa uninga anjeunna.

Sidang ditunda dugi ka dinten 19 Pébruari 1952.

Dina dinten sidang nu kadua, jalma nu kacida seueurna — diwangun ku seueur mahasiswa universitas nu kacida seueur mangpaatna kénging tina Kulliyat Risale-i Nur sareng ku para ahli makrifat — ti isuk-isuk parantos ngeueum lorong-lorong pikeun ngadangukeun sidang. Kangjeng Üstad lebet ka rohangan sidang dina panangan para murid Nur mahasiswa bari dikeprokan; teras anjeunna calik dina korsi jalma nu dituduh. Para pangacara ogé sumping sarta nyandak tempatna. Di rohangan sidang aya pasedek-sedek nu pikagimireun. Rébuan jalma hoyong lebet ka rohangan pikeun ngadangukeun sidang; jalma nu ngagimbung téh mudal tina panto-panto siga ombak. Harti nu dipantulkeun ku kaagungan sareng kagurilapan lahiriah tina kajadian ieu téh langkung agung tur langkung mulya deui. Ka Said Nursî — nu jadi hiji lambang nyata tur nyampak tina cahya Islam — para nonoman nu dipiara tanpa kabudayaan agama téh ngahaturkeun ta'zim bari ngedalkeun rasa nuhunna. Meh-meh ku basa kaayaanana aranjeunna nyaurkeun:

Hé mujahid ageung nu nembus poékna abad kadua puluh ku cahya Al-Qur'an, nu nembongkeun ufuk-ufuk nu caang tur pinuh wartos gumbira ka ahli Islam, nu ngajak umat manusa kana kabagjaan nu luhur tur langgeng nu luyu sareng fitrahna! Khidmah ageung nu dilaksanakeun ku salira kanggo umat manusa, pangpangna kanggo barudak lemah cai ieu, ku abdi sadaya ditampi kalayan sukur. Sareng mangsa nu bakal datang ogé baris nyebat-nyebat salira kalayan pangajén. Salira parantos ngalaksanakeun hiji khidmah nu kacida ajénna tur kacida luhurna salaku hiji tabib nu nepikeun cai kahirupan batin ka hiji generasi nu sacara batin parantos nyanghareupan pati. Abdi sadaya uninga yén salira ihtiar nganteurkeun hiji bangsa katut generasi-generasina nu bakal datang — nu badé dialungkeun kana teu aya sareng kana cilaka langgeng — kana kabagjaan langgeng ku cahya Al-Qur'an sarta nepangkeunana sareng Alloh, sareng yén salira ngurbankeun hirupna dina jalan éta.

Generasi-generasi nu ariman baris nuturkeun salira

Mangtaun-taun, mangabad-abad baris angkat di pungkureun salira

kitu saur aranjeunna.

Ku margi jalma di rohangan sidang kacida seueurna, sidang teu tiasa diteruskeun. Para pulisi nu ditugaskeun ngajaga katartiban teu tiasa ngahalangan sesedekan rahayat. Antukna pupuhu pangadilan nyaur ka rahayat:

—Upami aranjeun mikaasih Juragan Ajengan, mangga rada lengangan supados sidang tiasa diteruskeun — ku kasauran éta, rahayat ngawitan mundur. Ku cara kitu, sidang tiasa diteruskeun deui.

Tukang citak nu nyitak Tuntunan Nonoman teras para pulisi dipariksa salaku saksi. Saparantos éta, Kangjeng Üstad ngajukeun bantahan kana laporan para ahli nu ditunjuk ku pangadilan. Ku margi waktos solat Asar méh kalangkung, Kangjeng Üstad neda widi kanggo solat. Pupuhu pangadilan nampi panuhun Kangjeng Üstad éta teras nutup pamariksaan.

Nalika Kangjeng Üstad ngalangkungan lorong-lorong dina panangan para nonoman mahasiswa katut para muridna nu mikaasih anjeunna kalayan tulus, rébuan rahayat ngeprokan anjeunna; anjeunna nyalira ogé maparin salam ka para muridna nu dipikaasih ku dua panangan. Di hareupeun gedong pangadilan tilu opat rébu jalma parantos ngariung, ngantosan pikeun ningali Kangjeng Üstad. Kangjeng Üstad lungsur tina tangga di tengah caah keprokan rébuan rahayat. Dina waktos éta aya ogé nu ceurik ku margi kagerakkeun manahna. Ku margi di jero sesedekan éta teu mungkin leumpang, Kangjeng Üstad ditumpakkeun kana hiji mobil ku para murid Nur, teras angkat ka Masjid Sultan Ahmed sarta saparantos solat berjamaah anjeunna diantunkeun ka tempat matuhna.

Dina 5 Maret 1952, dinten sidang nu panungtung, Kangjeng Üstad deui-deui lebet ka rohangan sidang di antara rébuan jalma nu mikaasih anjeunna — diwangun ku para nonoman sakola sareng rupa-rupa lapisan rahayat. Supados sesedekan di rohangan sidang henteu dugi ka tingkat nu ngahalangan lumangsungna sidang sapertos nu kapungkur, sababaraha pasukan pulisi ngajaga tangga gedong pangadilan katut lorong-lorong sarta nutup jalan-jalan liwat. Sanaos kitu, rohangan sidang téh pinuh pisan dugi ka panto-pantona.

Sidang dimimitian. Salaku saksi, mahasiswa universitas nu nyitakkeun Tuntunan Nonoman dipariksa. Dina kateranganana anjeunna nyaurkeun: yén anjeunna parantos maos karya-karya Wétan sareng Kulon, teras Risale-i Nur nepi kana pananganana; yén akal, pikiran, ruh, katut haténa kacida seueurna mangpaat nu kénging tina karya-karya éta; yén éta karya masihan pangaruh nu penting kana kahoyong sareng ahlakna; yén ku margi Tuntunan Nonoman ageung pangaruhna dina jalan ngajamin tur ngaraksa iman katut ahlak para nonoman, anjeunna nyitakkeun éta kalayan maksad ngalaksanakeun hiji khidmah ka lemah cai; sarta yén anjeunna henteu ningali hiji perkara ogé nu sipatna kajahatan.