Sumpingna Kangjeng Üstad ka Barla

Riwayat Hirup · hlm. 698

Kangjeng Üstad parantos ngantunkeun Barla dua puluh taun kapungkur sarta dugi ka waktos éta anjeunna henteu kantos angkat ka dinya deui. Anjeunna langkung raket kana Barla tibatan kana désa Nurs anjeunna nyalira. Margi Risale-i Nur, nu janten hirup maknawi anjeunna, ngawitan diserat di dieu. "Sözler" sareng "Mektubat" sareng "Lemaat-ı Nuriye" nu ngawakilan cahya-cahya hidayah Al-Qur'an Al-Hakîm, sumebar ka sakuriling ti dieu. Ku margi kitu, Barla téh puseur kahiji madrasah Risale-i Nur.

Hirupna di Barla memang pait, ku margi lumangsung dina kaayaan dibuang, nyingkur, sarta terus diintip-intip; nanging ku margi di dinya diserat hakékat-hakékat Risale-i Nur, tiasa disebat yén hirup nu pangamisna tur panggeulisna pikeun Kangjeng Üstad téh nya hirup di Barla. Kali ieu anjeunna angkat ka Barla sanés ku margi dibuang, sanés ku margi dipanjara, tapi ku rido anjeunna nyalira sarta dina kaayaan bébas. Dina hiji poé usum semi nu éndah anjeunna sumping ka Barla. Sabagian ageung muridna di Barla ngabagéakeun Kangjeng Üstad. Nalika nyaketan madrasah Nur nu janten tempat matuhna salami dalapan taun, anjeunna teu tiasa nahan manah, cipanon ngucur tina socana nu mubarok. Tangkal cinar nu agung ogé siga nu keur ngahormat ka anjeunna.

Hiji waktos, nyaéta saparantos matuh dalapan taun di Barla, anjeunna kantos disaur ka Isparta. Dina angkatna waktos éta, tangkal cinar nu mubarok maparin sumanget maknawi ka Kangjeng Üstad sarta ngajajapkeun anjeunna ku ubudiyah dahan-dahanna nu jangjangna agung, nu siga sujud ka Alloh. Kali ieu deui, saparantos paturay nu sakitu lawasna, dina kabungah patepang deui sareng Kangjeng Üstad, tangkal éta ngarumpuyuk dina sujud sukur ka Gusti Khâliq Nu Rahmân. Kangjeng Üstad ngarangkul tangkal cinar nu mubarok éta, sarta nyaurkeun ka para murid katut ka rahayat nu aya di gigireunana supados anjeunna ditinggalkeun nyalira; da saleresna anjeunna teu tiasa nahan cipanon. Teras anjeunna lebet ka kamarna nu janten madrasah Nur sarta cicing di dinya kira-kira dua jam; ceurikna nu pinuh kanyeri kadangu ti luar.

Leres, teu aya mamang yén anjeunna kénging tajalli rohmat Ilahi nu teu aya watesna. Hiji waktos anjeunna dibuang ti Anatolia Wétan ka wewengkon Isparta. Ti Isparta anjeunna dibuang deui ka kacamatan Barla di antara gunung-gunung. Di dieu anjeunna baris maot tuluy leungit. Jalmi ieu, nu kalayan kasaksian riwayat hirupna nu tiheula téh kacida gagah tur pinuh pangorbanan, mangrupa hiji jalmi nu langsung nyepeng hakékat-hakékat Al-Qur'an Al-Hakîm; nu ningali kabagjaan pribadi katut kabagjaan bangsa dina nyepeng pageuh hakékat-hakékat Islam, nu ngagorowok kana hal éta, sarta nu kaluar ka médan élmu kalayan bukti-bukti akal.

Anjeunna parantos ngalangkungan tilu jaman, henteu tunduk ka para panglima nu telenges, henteu mundur tina dawa sucina; kantos raheut, kantos diracun, nanging henteu pupus; sarta henteu gimir ku ombak kajadian-kajadian nu sagedé gunung.

Aliran-aliran jaman ayeuna, nu ngasupkeun bangsa-bangsa katut kaum-kaum kana dirina sarta ngarobih cara mikir katut cara ningali, henteu tiasa malingkeun jalmi ieu tina jalanna dina dawa Al-Qur'an sareng iman. Kalayan wanina iman nu aya dina jiwana, anjeunna yakin pisan yén hakékat nu diperjuangkeunana téh hiji poé bakal ditampi ku sakumna bangsa; hiji Said bakal janten rébuan, malah ratusan rébu Said. Kameunangan katut mekarna hakékat-hakékat iman nu disebarkeunana di tengah masarakat manusa bakal ngawitan; méga-méga poék nu nutupan ufuk-ufuk Islam bakal dibubarkeun ku obor hidayah nu dipaparinkeun kana leungeunna tina Al-Qur'an; ruh iman nu disangka parantos rék paéh bakal hirup deui, bakal nambihan hirup kana nyawa-nyawa, bakal ngahirupkeun deui bangsa Islam nu sacara maknawi parantos rék paéh; sarta anjeunna bakal janten juru wawar gumbira, boh lahir boh batin, ngeunaan janten juraganna sakuliah dunya Islam — nu jadi juragan alam — kalayan idin Alloh.

Nya jalmi nu mulya ieu — nu mawa sareng nyebarkeun hakékat nu suci ieu, sarta nu dina hakékatna janten cukang kareueus umat manusa dinten ieu — ku rarancang musuh-musuh agama parantos dikintun ka daérah ieu dina waktosna, sarta dihalangan supados anjeunna ulah ngalawan rézim nu diadegkeun di Anatolia sarta ulah pipilueun kana lampahna. Duh! Saleresna anjeunna nyalira parantos ngantunkeun pulitik, sarta henteu pipilueun kana dunya ahli dunya. Anjeunna keur ihtiar nyerat sareng nyebarkeun hiji hakékat nu bakal ngacaangan mangsa nu bakal datang. Alloh, Nu Kagungan alam sareng Nu Ngatur sagala kajadian, nya Mantenna nu ngaraksa, nu nulungan, sareng nu ngabantu anjeunna.

Nya nalika anjeunna wangsul deui ka Barla saparantos tilu puluh taun, ku mikiran sareng ku nyaksian kurnia-kurnia ageung katut pitulung-pitulung nu kénging ku anjeunna dina khidmah imanna, anjeunna ngaraos bagja, sarta ku kabungahna anjeunna ceurik tuluy ngarumpuyuk dina sujud sukur.

Kanggo ayeuna Kangjeng Üstad matuh di Isparta. Sakapeung anjeunna angkat ka Emirdağ, sakapeung ka Barla. Ku margi tempat-tempat ieu janten puseur diseratna sareng mekarna Risale-i Nur, anjeunna kacida raketna sacara jiwa. Sareng ku margi anjeunna nuju nyaketan yuswa salapan puluh taun sarta parantos sababaraha kali diracun, anjeunna teu damang. Panyakitna beurat tur telenges dugi ka teu tiasa digambarkeun. Rarasaan jiwana kuat pisan, sarta ku margi alam — pangpangna alam Islam, langkung-langkung lingkungan Risale-i Nur — téh sapertos badan maknawi anjeunna, kanyeri dina duanana badan éta karaos telenges. Memang du'a para muridna katut sumebarna cahya-cahya iman janten ubar sareng panawar kana kanyeri éta; nanging ku margi welas asihna nu kacida legana, kanyerina téh sakapeung sok tambih telenges.

Ku margi kitu, anjeunna kacida peryogi ngalih hawa. Anjeunna teu tiasa lami-lami di hiji tempat. Nalika anjeunna kaluar pikeun ngalih hawa, panyakitna rada ngirangan, anjeunna tiasa ngarénghap kalayan raoseun.

Ku margi Risale-i Nur parantos sumebar kacida seueurna sarta di unggal tempat aya kacida seueurna murid Nur, Kangjeng Üstad parantos ngantunkeun sagemblengna paguneman sareng jalma réa. Anjeunna nyaurkeun, "Risale-i Nur téh sapuluh darajat langkung mangpaat tibatan ngobrol sareng kaula," sarta anjeunna henteu nampi tatamu. Malah sareng para murid nu aya di gigireunana ogé anjeunna ngobrol ngan dina kaayaan kapaksa.

Anjeunna nyaurkeun yén ayeuna anjeunna parantos dugi kana tahap panungtung hirupna, sarta anjeunna ngantosan ajalna dina kaayaan salawasna mamang naha bakal tiasa ngaliwatan bulan nu keur dijalanan. Anjeunna bingah tur sukur ku sumebarna Cahya-Cahya. Anjeunna nampi kalayan pangajén sareng panyatujuan unggal léngkah nu dilaksanakeun ku bangsa katut nagara dina jalan Islam sareng kabagjaan; sarta anjeunna ngadu'akeun jalma-jalma nu leumpang dina jalan haq, nu ngahirupkeun deui syiar-syiar Islam. Dina waktos nu sami, anjeunna nyuhunkeun kasalametan katut kabagjaan alam Islam boh sacara lahir boh sacara batin, sarta ngaraos bingah tur sugema nu teu aya watesna ku ihtiar-ihtiar nu dilaksanakeun dina jalan ieu, boh di jero nagri boh di luar.

Anjeunna ngangken Risale-i Nur salaku hiji mu'jizat Al-Qur'an Al-Hakîm nu husus kanggo jaman ieu; anjeunna nerangkeun yén nu ngaraksa lemah cai ieu tina bahaya komunisme téh hakékat Qur'ani nu aya dina Risale-i Nur; sarta anjeunna ngawartoskeun yén hakékat ieu bakal janten cukang duduluran nu sajati, ukhuwah, sareng sauyunan sareng alam Islam, katut yén kabagjaan urang di dunya sareng di aherat téh aya dina nyepengna urang kana hakékat ieu.

Anjeunna gaduh kayakinan yén nyebarna Risale-i Nur di nagri-nagri Islam séjén salian ti Anatolia téh kacida perluna. Anjeunna ngawartoskeun yén saméméh ihtiar sareng kagiatan pulitik, nyebarkeun Risale-i Nur téh bakal langkung mangpaat.