Hiji Panggeuing, Hiji Pangajaran, Hiji Pépéling Nu Dipasihkeun ka Sababaraha Nonoman Nu Teu Walakaya

Tuntunan Nonoman · hlm. 13

Hiji dinten aya sababaraha nonoman nu caang pameunteuna sarumping ka simkuring. Ka nonoman-nonoman ieu, nu hoyong nampi hiji pépéling nu ngeunaeun kanggo nyingkahan bahaya nu datang tina jurusan hirup, nonoman, sareng hawa nafsu, simkuring nyarios sapertos nu kapungkur diucapkeun ka para nonoman nu neda pitulung ka Risale-i Nur: Nonoman nu aya di aranjeun téh pasti bakal ical. Upami aranjeun henteu tetep dina wewengkon nu luyu sareng syariat, éta nonoman téh bakal mubadir, sareng bakal ngadatangkeun ka aranjeun — boh di dunya, boh di jero kubur, boh di aherat — balai sareng kanyeri nu jauh langkung ageung tibatan kani'matanana. Upami ku atikan Islam éta ni'mat nonoman téh dianggo dina kasucian diri, dina ngajaga kahormatan, sareng dina taat, salaku tanda sukur, mangka éta nonoman téh sacara maknawi bakal langgeng, sareng bakal jadi sabab meunangkeun hiji nonoman nu langgeng salawasna.

Ari hirup, upami teu aya iman, atanapi éta iman téh teu ngagaduhan pangaruh ku sabab maksiat; mangka hirup téh — sagigireun hiji kasenangan sareng kani'matan lahiriah nu kacida pondokna — ngadatangkeun kanyeri, kasedih, sareng kasusah nu rébuan tingkat langkung ageung tibatan éta kasenangan sareng kani'matan. Margi manusa mah gaduh akal sareng pikiran, béda sareng sato; salian ti mangsa kiwari, sacara fitrah manusa ogé aya patalina sareng mangsa nu kapungkur sareng mangsa nu bakal datang. Tina mangsa-mangsa éta ogé manusa tiasa nampi kanyeri sareng kani'matan. Ari sato, ku margi teu gaduh pikiran, kani'matan kiwarina henteu ruksak ku kasedih nu datang ti mangsa nu kapungkur atanapi ku kasieun sareng kahariwang nu datang ti mangsa nu bakal datang. Sabalikna manusa, upami parantos labuh kana jalan nu sasar sareng jadi jalma nu lali, mangka kasedih nu datang ti mangsa nu kapungkur sareng kahariwang nu datang ti mangsa nu bakal datang téh leres-leres ngajadikeun pait tur ngaruksak éta kani'matan nu ngan sakedik. Komo upami éta kani'matan téh teu luyu sareng syariat, sagemblengna jadi sapertos madu nu ngandung racun. Janten, dina widang kani'matan hirup, manusa téh labuh saratus tingkat langkung handap tibatan sato. Malah hirupna jalma-jalma nu sasar tur nu lali téh, malah wujudna, malah jagatna, ngan wates dinten nu keur dilakonanana. Sadaya mangsa nu kapungkur sareng sadaya alam, tina sisi jalan sasarna, téh teu aya, parantos maot. Ku margi akalna tumali kana éta sadayana, hal éta ngadatangkeun surem sareng poék ka dirina. Ari mangsa nu bakal datang, tina sisi teu ayana kayakinan, ogé teu aya. Sareng paturay nu langgeng nu timbul tina teu aya téh terus-terusan ngadatangkeun poék kana hirupna ngaliwatan jalan pikiranana.

Upami iman jadi nyawana hirup, mangka mangsa nu kapungkur sareng mangsa nu bakal datang téh bakal caang ku cahaya iman sareng bakal ngawujud. Sapertos mangsa kiwari, tina sisi iman, éta mangsa-mangsa téh ngadatangkeun kani'matan nu luhur tur maknawi sareng cahaya-cahaya wujud kana ruh sareng haténa. Katerangan ngeunaan hakékat ieu aya dina Risalah Sepuh (İhtiyar Risalesi), dina Harepan Katujuh. Aranjeun kedah ningali ka dinya.

Nya kitu pisan ari hirup téh. Upami aranjeun hoyong kana ni'mat sareng senangna hirup, hirupkeun hirup aranjeun ku iman, papaésan ku ngalaksanakeun kawajiban-kawajiban fardu, sareng jaga ku nyingkahan dosa. Ari hakékat maot nu pikasieuneun, nu unggal dinten, di unggal tempat, sareng dina unggal waktos ditémbongkeun ku jalma-jalma nu pupus, ku simkuring dijelaskeun ka aranjeun ku hiji tamsil, sapertos nu kantos diucapkeun ka nonoman séjén:

Upamana, di dieu, di payuneun soca aranjeun, ngadeg hiji tihang gantungan. Di gigireunana aya hiji kantor undian — nu ngaluarkeun karcis hadiah nu kacida ageungna. Urang nu sapuluh urang di dieu téh, kumaha waé ogé, hoyong henteu hoyong, teu aya jalan sanés, bakal diondang ka ditu; urang bakal disalukan. Sareng ku margi waktos panyaluk téh buni, unggal menit urang ngantosan diucapkeunana: "Hayu, candak karcis hukuman pati, naék kana tihang gantungan!" atanapi "Hayu, karcis hadiah nu ngahasilkeun jutaan emas parantos kaluar kanggo anjeun, hayu, candak!" — sabot kitu, ujug-ujug aya dua jalma sumping ka lawang. Nu saurang mangrupa wanita geulis nu satengah taranjang tur tukang ngabobodo; dina leungeunna aya halua nu katingalna amis pisan, nanging ngandung racun, sarta hoyong nyodorkeun éta halua supados dituang. Nu saurang deui, hiji jalma nu daria, nu henteu ngabobodo tur henteu kabobodo, lebet ti pandeuri éta wanita. Anjeunna nyarios: "Simkuring nyandak hiji jimat, hiji pangajaran, kanggo aranjeun. Upami ieu dibaca sareng éta halua teu dituang, aranjeun bakal salamet tina éta tihang gantungan. Ku jimat ieu, aranjeun bakal nampi karcis hadiah nu teu aya tandinganana. Kitu deui, ku soca aranjeun nyalira katingal yén nu tuang madu téh lebet ka éta tihang gantungan, sareng saméméh dugi ka dinya maranéhna nandangan nyeri beuteung nu pikasieuneun ku sabab racun éta halua; sedengkeun nu nampi karcis hadiah nu ageung téh sanaos henteu katingali, sarta sacara lahir maranéhna ogé katingal naék kana éta tihang gantungan. Nanging aya jutaan saksi nu ngawartoskeun yén maranéhna henteu digantung, malah éta tihang téh dijadikeun undakan supados gampil lebet ka kantor hadiah. Cobi tingali tina jandéla. Para pajabat pangluhurna sareng para tokoh ageung nu aya patalina sareng urusan ieu ngumumkeun kalayan sora tarik sareng ngawartoskeun: sakumaha aranjeun ningali kalayan soca nyalira (ainul yaqin) jalma-jalma nu angkat ka éta tihang gantungan, kitu deui kedah dipikaterang kalayan pasti sapertos caangna beurang, tanpa aya rasa mamang sakedik ogé, yén karcis hadiah ieu téh dicandak ku nu nyepeng jimat." Kitu saurna.

Nya sapertos tamsil ieu pisan: kani'matan hura-hura nonoman dina wewengkon nu teu luyu sareng syariat — nu sarua sareng madu nu ngandung racun — ku margi ngaleungitkeun iman, nu jadi karcis sareng surat idin kana harta karun nu langgeng sareng kana kabagjaan langgeng, mangka manéhna labuh kana musibah maot nu sarua sareng tihang gantungan sareng kana musibah kubur nu jadi lawang poék nu langgeng, persis sakumaha nu katingal sacara lahir; sareng ku margi ajal téh buni, teu paduli ngora atanapi sepuh, iraha waé algojo ajal tiasa datang pikeun neukteuk sirahna. Nanging upami manéhna ninggalkeun hawa nafsu nu teu luyu sareng syariat — nu sarua sareng madu nu ngandung racun — tuluy nyepeng iman sareng kawajiban-kawajiban fardu nu jadi jimat Al-Qur'an, mangka manéhna bakal nampi karcis harta karun kabagjaan langgeng nu kaluar tina undian papasten manusa nu luar biasa; kitu nu diwartoskeun kalayan sapuk ku saratus dua puluh opat rébu Nabi 'alaihimus-salâm sasarengan sareng para wali katut ahli hakékat nu teu kaétang jumlahna, sarta bukti-buktina ogé ditémbongkeun ku aranjeunna.

Cindekna, nonoman téh bakal ical. Upami éta nonoman dianggo dina hura-hura, hasilna nyaéta rébuan balai sareng kanyeri, boh di dunya boh di aherat; sareng nonoman nu sapertos kitu téh umumna bakal labuh ka rumah sakit ku sabab panyakit nu timbul tina nyalahgunakeun sareng miboroskeun tanaga, labuh ka panjara ku sabab kalakuan nu kaleuleuwihi, atanapi ka tempat-tempat nu hina, sareng labuh ka warung inuman keras ku sabab kasusah nu timbul tina kanyeri batin. Upami aranjeun hoyong terang kana hal éta, taroskeun ka rumah sakit, ka panjara, sareng ka kuburan. Tangtos, sakumaha aranjeun ngadangu tina basa kaayaan rumah sakit — sesegruk sareng sora "aduh" tina panyakit nu timbul ku sabab miboroskeun sareng nyalahgunakeun tanaga dina dorongan nonoman — kitu deui ti panjara aranjeun bakal ngadangu kaduhung para nonoman nu cilaka, nu narima tempeleng tina lampahna di wewengkon nu teu luyu sareng syariat ku dorongan kaleuleuwihi nonoman. Sareng di kuburan, ogé di alam barzah nu lawangna terus muka-nutup kanggo nu lebet ka dinya, aranjeun bakal terang — ku paningal para ahli kasyaf kubur sareng sakumaha diaku tur disaksian ku sadaya ahli hakékat — yén seueurna siksa téh hasil tina nyalahgunakeun nonoman. Sareng taroskeun ka para sepuh sareng ka para nu teu damang, nu ngawangun bagian pangseueurna tina umat manusa. Tangtos, kalayan kaseueuran nu mutlak aranjeunna bakal nyarios kalayan kaduhung sareng rasa hanjakal: "Aduh, nonoman urang téh parantos mubadir, malah parantos dipiceun ku cara nu ngabahayakeun. Ulah dugi ka aranjeun nurutan abdi sadaya." Margi jalma nu — ngan pikeun kani'matan nu teu luyu sareng syariat dina nonoman nu lima-sapuluh taun — nandangan sedih sareng susah mangtaun-taun di dunya, nandangan siksa sareng karugian di alam barzah, sareng nandangan balai naraka katut sakar di aherat, sanaos kaayaanana pangpikawatireunana, numutkeun rasiah اَلرَّاض۪ى بِالضَّرَرِ لَا يُنْظَرُ لَهُ manéhna henteu pantes dipikawatir pisan. Margi jalma nu lebet kana karugian ku karidoan sorangan mah henteu dipikawelas, sareng memang henteu pantes dipikawelas. Mugi Alloh ngaraksa tur nyalametkeun simkuring sareng aranjeun tina fitnah jaman ayeuna nu pinuh ku daya panarik, âmîn...