Kalimah Kadalapan Belas
Ieu kalimah miboga dua tingkat. Tingkat Kaduana tacan ditulis.
TINGKAT KAHIJI
Aya tilu titik.
TITIK KAHIJI
ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ لَا ﺗَﺤْﺴَﺒَﻦَّ ﺍﻟَّﺬ۪ﻳﻦَ ﻳَﻔْﺮَﺣُﻮﻥَ ﺑِﻤَٓﺎ ﺍَﺗَﻮْﺍ ﻭَﻳُﺤِﺒُّﻮﻥَ ﺍَﻥْ ﻳُﺤْﻤَﺪُﻭﺍ ﺑِﻤَﺎ ﻟَﻢْ ﻳَﻔْﻌَﻠُﻮﺍ فَلَا ﺗَﺤْﺴَﺒَﻨَّﻬُﻢْ ﺑِﻤَﻔَﺎﺯَﺓٍ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﻌَﺬَﺍﺏِ ﻭَﻟَﻬُﻢْ ﻋَﺬَﺍﺏٌ ﺍَﻟ۪ﻴﻢٌ
Hiji tamparan atikan pikeun nafsu ammarah sim kuring
Duh, nafsu sim kuring anu linglung, anu kataji ku reueus, kabeungkeut ku kamashuran, kacida hayangna pujian, sarta taya bandinganana dina ukur ningali diri sorangan! Upami hiji siki anu leutik pisan, anu jadi asal tangkal anjir anu ngahasilkeun rébuan buah, sarta hiji dahan anggur anu hideung sareng garing, anu dipasang saratus gugus dina éta, leres ngaku yén sakumna buah sareng gugus éta mangrupa kaparigelanana sorangan, sarta jalma-jalma anu ngamangpaatkeun éta kedah muji sareng ngahormat ka éta dahan sareng siki, anjeun ogé meureun gaduh hak pikeun reueus sareng sombong ku ni'mat-ni'mat anu dititipkeun ka anjeun.
Padahal anjeun salawasna pantes dicela. Sabab anjeun sanés saperti éta siki sareng dahan. Ku lantaran anjeun miboga kahoyong anu kawates, anjeun ngurangan ajén ni'mat-ni'mat éta ku kareueus, ngaruksak ku kasombongan, ngabolaykeun ku teu sukur, sarta ngarampas ku nganggap milik sorangan. Pancén anjeun sanés reueus, nanging sukur. Anu pantes pikeun anjeun sanés kamashuran, nanging handap asor sareng éra. Hak anjeun sanés pujian, nanging istigfar sareng kaduhung. Kasampurnaan anjeun henteu dina ningali diri sorangan, nanging dina ningali Alloh.
Leres, dina awak sim kuring anjeun nyarupaan tabiat dina jagat raya. Aranjeun duaan diciptakeun pikeun narima kahadéan sarta jadi tempat dirujukna kajahatan. Nyaéta, aranjeun sanés anu ngalaksanakeun sareng sumber, malah anu nampi pangaruh sareng tempat. Aranjeun ngan miboga hiji pangaruh: nyaéta ku henteu narima kalayan saé kahadéan anu asalna tina Kahadéan Mutlak, aranjeun jadi sabab kajahatan.
Ogé aranjeun masing-masing diciptakeun minangka hahalang. Sangkan kagoréngan lahir anu kaéndahanana henteu katingal disabitkeun ka aranjeun, sarta aranjeun jadi wahana pikeun nyucikeun Zat Alloh Nu Mahasuci. Padahal aranjeun parantos ngagem rupa anu sagemblengna sabalikna tina pancén fitrah aranjeun. Sanajan ku lantaran teu mampuhna aranjeun, aranjeun ngarobah kahadéan jadi kajahatan, saolah-olah aranjeun jadi sekutu sareng Gusti Khâliq aranjeun. Hartosna, anu nyembah nafsu sareng anu nyembah tabiat kacida bodona sarta kacida zalimna.
Ogé ulah nyarios, “Kuring tempat némbongan. Lamun tempat némbongan anu éndah, jadi éndah.” Sabab ku lantaran éta henteu ngajelma dina anjeun, anjeun sanés tempat némbongan, nanging tempat ngaliwat.
Ogé ulah nyarios, “Di antawis mahluk, kuring dipilih. Ieu buah-buah ditémbongkeun ngaliwatan kuring. Hartosna, kuring miboga hiji kaunggulan.” Henteu, jauh pisan! Malah éta dibikeun ka anjeun sateuacan saha waé, sabab anjeun leuwih bangkrut, leuwih butuh, sareng leuwih nyeri tibatan saha waé, ku kituna éta pangheulana dibikeun kana panangan anjeun. {(Catetan handap): Saleresna sim kuring ogé kacida resepna yén dina ieu adu dalil Said Anyar ngéléhkeun sareng ngabungkem nafsuna nepi ka darajat ieu, sarta sim kuring ngucapkeun, “Sarébu bârakallâh!”}
TITIK KADUA
ﺍَﺣْﺴَﻦَ ﻛُﻞَّ ﺷَﻰْﺀٍ ﺧَﻠَﻘَﻪُ
Ieu ngajelaskeun hiji rusiah ayat éta. Kieu:
Dina unggal hal, malah dina hal-hal anu katingal panggoréngna, aya hiji segi kaéndahan sajati. Leres, unggal hal sareng unggal kajadian dina jagat raya boh éndah dina dirina sorangan, anu disebut kaéndahan dina dirina sorangan, boh éndah tina segi hasil-hasilna, anu disebut kaéndahan tina hal séjén. Aya sabagian kajadian anu sacara lahir goréng sareng pabaliut. Nanging di handapeun hahalang lahir éta aya kaéndahan-kaéndahan sareng tatanan-tatanan anu kacida hérangna. Di antawisna:
Dina usum semi, di handapeun hahalang hujan ribut sareng taneuh bécék, nyamuni imut kembang-kembang anu éndah tanpa wates sareng tutuwuhan anu tartib. Sarta di tukangeun hahalang pangrusakan kasar sareng pipisahan sedih usum gugur, pikeun ngajaga sasatoan leutik anu lemes, sobat kembang-kembang anu pikaresepeun, tina tekanan sareng siksaan kajadian-kajadian usum tiis anu mangrupa tempat némbongan tajalli kaagungan Gusti Nu Mahasuci, maranéhna dileupaskeun tina pancén kahirupan. Babarengan sareng éta, di handapeun hahalang usum tiis, disiapkeun tempat pikeun hiji usum semi anu lemes, anyar, éndah . Aya mekarna seueur kembang maknawi anu nyamuni di handapeun hahalang kajadian-kajadian saperti angin ribut, lini, sareng wabah. Lir siki, seueur bibit kamampuh anu tetep tanpa tumuwuh sareng mekar, ku kajadian-kajadian anu katingal goréng sacara lahir, tumuwuh tuluy jadi éndah. Saolah-olah sakumna parobahan sareng robahna sakabéhna masing-masing mangrupa hiji hujan maknawi.
Nanging ku lantaran manusa nyembah anu lahir sarta ukur mikirkeun dirina sorangan, anjeunna ningali anu lahir tuluy netepkeun éta goréng. Dina segi ukur mikirkeun dirina sorangan, anjeunna nimbang ukur ku hasil anu patali sareng dirina, tuluy netepkeun éta jahat. Padahal lamun tujuan hal-hal anu patali sareng manusa hiji, anu patali sareng Asma Gusti Shâni'-na aya rébuan.
Upamana, jukut sareng tangkal anu cucukan, anu mangrupa mukjizat-mukjizat gedé tina kawasa Gusti Fâthir, dianggap ngabahayakeun sareng tanpa harti. Padahal éta pahlawan-pahlawan jukut sareng tangkal anu dipaparin pakarang. Upamana, serangan manuk heulang ka manuk pipit sacara lahir henteu luyu sareng rohmat. Padahal kamampuh manuk pipit mekar ku éta serangan. Upamana, salju dianggap kacida tiisna sareng henteu ngeunah. Padahal di handapeun hahalang anu tiis sareng henteu ngeunah éta aya tujuan-tujuan anu sakitu haneutna sarta hasil-hasil anu amis lir gula, nepi ka teu tiasa dijelaskeun.
Ogé manusa, salian ti ukur mikirkeun dirina sorangan sareng nyembah anu lahir, ku lantaran nimbang unggal hal tina beungeutna anu nyanghareup ka dirina, nyangka seueur hal anu murni tatakrama minangka ngalawan tatakrama. Upamana, dina paningal manusa, nyarioskeun alat baranahan manusa téh matak éra. Nanging hahalang éra ieu aya dina beungeut anu nyanghareup ka manusa. Ari beungeut-beungeut anu nyanghareup ka ciptaan, seni, sareng tujuan-tujuan fitrah mangrupa hahalang-hahalang anu, upami ditingali ku paningal hikmah, mangrupakeun tatakrama pisan; éra henteu noél pisan kana éta.
Sababaraha ungkara Al-Qur'an Al-Hakîm, anu mangrupa sumber tatakrama, luyu sareng beungeut-beungeut sarta hahalang-hahalang ieu. Sakumaha di handapeun beungeut lahir mahluk sareng kajadian anu katingal goréng ku urang aya beungeut-beungeut éndah anu nyanghareup ka seni sareng ciptaanna anu kacida éndah tur pinuh hikmah, anu nyanghareup ka Gusti Shâni'-na; aya hahalang-hahalang anu kacida éndahna anu nyumputkeun hikmah; sarta aya seueur henteu tartibna sareng pacampuran lahir anu mangrupa hiji tulisan suci anu kacida tartibna.
TITIK KATILU
ﺍِﻥْ ﻛُﻨْﺘُﻢْ ﺗُﺤِﺒُّﻮﻥَ ﺍﻟﻠّٰﻪَ ﻓَﺎﺗَّﺒِﻌُﻮﻧ۪ﻰ ﻳُﺤْﺒِﺒْﻜُﻢُ ﺍﻟﻠّٰﻪُ
Ku sabab kaéndahan seni dina jagat raya nyata kasaksian sarta pasti, tangtos risalah Ahmad ﷺ kedah kabuktian kalayan kapastian dina darajat nyaksian langsung. Sabab kaéndahan seni sareng papaés rupa dina ciptaan-ciptaan éndah ieu némbongkeun yén dina Nu Ngadamelna aya kersa anu penting pikeun ngéndahkeun sareng paménta anu kuat pikeun ngahias. Ieu kersa sareng paménta némbongkeun yén dina Gusti Shâni' aya hiji kanyaah anu luhur sareng hiji minat suci kana kasampurnaan seni-Na anu ditémbongkeun dina ciptaan-Na. Sarta ieu kanyaah sareng minat hoyong langkung museur sareng nyanghareup ka manusa, anu jadi pribadi anu pangcaangna sareng pangsampurnana di antawis ciptaan.
Ari manusa mangrupa buah tangkal ciptaan anu boga kasadaran. Buah téh hiji bagian anu pangngahimpunna, pangjauhna, sarta anu paningalna pangumumna sareng kasadaranana pangnyakupna. Pribadi anu paningalna umum sareng kasadaranana nyakup sakabéhna tiasa jadi hiji pribadi anu pangluhurna sareng panghérangna, anu dipaparin dawuh sarta papanggih sareng Gusti Seniman Nu Kagungan Kaéndahan éta, sarta anu ngagunakeun sagemblengna kasadaran anu nyakup sareng paningal anu umum pikeun nyembah Gusti Shâni', muji seni-Na, sareng sukur kana ni'mat-Na.
Ayeuna katingal dua papan, dua lingkup:
Hiji: Lingkup rububiyah anu kacida agung sareng tartibna, sarta papan seni anu kacida éndah jieunanana sareng dihias ku permata.
Anu sanés: Aya lingkup ubudiyah anu kacida caangna sareng pinuh kembang, sarta papan mikir, muji, sukur, sareng iman anu kacida lega sareng ngahimpunna; lingkup kadua ieu gerak kalawan sakumna kakuatanana pikeun ngawakilan lingkup kahiji.
Écés kahartos sakumaha patalina pamingpin éta lingkup, anu khidmah pikeun sakumna tujuan Gusti Shâni' anu micinta seni, sareng Gusti Shâni' éta, sarta sakumaha dipikaasih sareng ditarimana anjeunna dina paningal Mantenna.
Naha akal tiasa narima pisan yén Gusti Seniman ciptaan-ciptaan anu éndah ieu, anu sakitu micintana seni sarta micintana maparin ni'mat nepi ka ngémutan unggal rupa rasa dina sungut, tetep henteu maliré ciptaan-Na anu pangéndahna sarta henteu ngadawuh sareng anjeunna? Padahal anjeunna nyanghareup ka Mantenna kalayan nyembah dina sora puji sareng pangajén anu bakal ngaguruhkeun arsy sareng bumi, sarta ku wirahma sukur sareng takbir anu bakal ngajadikeun darat sareng sagara katarik rohani. Naha Mantenna henteu hoyong ku perhatian-Na ngajadikeun anjeunna rasul, sarta kaayaanana anu éndah sumebar ka anu sanés? Henteu pisan! Teu mungkin Mantenna henteu ngadawuh sareng henteu ngajadikeun anjeunna rasul. ﺍِﻥَّ ﺍﻟﺪّ۪ﻳﻦَ ﻋِﻨْﺪَ ﺍﻟﻠّٰﻪِ الْاِسْلَامُ ٭ ﻣُﺤَﻤَّﺪٌ ﺭَﺳُﻮﻝُ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﻭَﺍﻟَّﺬ۪ﻳﻦَ ﻣَﻌَﻪُ
--
IEU TANGIS-TANGIS ANU NANGIS TINA HIJI HATÉ ANU NANGIS DINA WAKTU FAJAR, DINA PANAWANAN ANU PINUH PIPISAHAN JEUNG KAJAUHAN TI LEMAH CAI
Dina waktu sahur ngahiliwir angin tajalli;
Hudang, duh panon sim kuring, dina waktu sahur.
Nyuhunkeun inayah ka payuneun Alloh;
Sahur téh tempat tobat pikeun jalma-jalma anu dosa.
Hudang, duh haté sim kuring, dina waktu fajar;
Tobat, pilari pangampura ka payuneun Alloh. ﺳَﺤَﺮْ ﺣَﺸْﺮ۪ﻳﺴْﺖْ ﺩَﺭُﻭ ﻫُﺸْﻴَﺎﺭْ ﺩَﺭْ ﺗَﺴْﺒ۪ﻴﺢْ ﻫَﻤَﻪ ﺷَﻰْ
ﺑَﺨٰﻮﺍﺏِ ﻏَﻔْﻠَﺖْ ﺳَﺮْﺳَﻢْ ﻧَﻔْﺴَﻢْ ﺣَﺘّٰﻰ ﻛَﻰْ
ﻋُﻤْﺮْ ﻋَﺼْﺮ۪ﻳﺴْﺖْ ﺳَﻔَﺮْ ﺑَﺎﻗَﺒْﺮْ ﻣ۪ﻰ ﺑَﺎﻳَﺪْ ﺯِﻫَﺮْ ﺣَﻰْ
ﺑِﺒَﺮْﺧ۪ﻴﺰْ ﻧَﻤَﺎﺯ۪ﻯ ﭼُﻮ ﻧِﻴَﺎﺯ۪ﻯ ﮔُﻮ ﺑِﻜُﻦْ ﺍٰﻭَﺍﺯ۪ﻯ ﭼُﻮﻥْ ﻧَﻰْ
ﺑَﮕُﻮ ﻳَﺎ ﺭَﺏْ ﭘَﺸ۪ﻴﻤَﺎﻧَﻢْ ﺧَﺠ۪ﻴﻠَﻢْ ﺷَﺮْﻣْﺴَﺎﺭَﻡْ ﺍَﺯْ ﮔُﻨَﺎﻩْ ﺑ۪ﻰ ﺷُﻤَﺎﺭَﻡْ ﭘَﺮ۪ﻳﺸَﺎﻧَﻢْ ﺫَﻟ۪ﻴﻠَﻢْ ﺍَﺷْﻚْ ﺑَﺎﺭَﻡْ ﺍَﺯْ ﺣَﻴَﺎﺕْ ﺑ۪ﻰ ﻗَﺮَﺍﺭَﻡْ ﻏَﺮ۪ﻳﺒَﻢْ ﺑ۪ﻰ ﻛَﺴَﻢْ ﺿَﻌ۪ﻴﻔَﻢْ ﻧَﺎﺗُﻮَﺍﻧَﻢْ ﻋَﻠ۪ﻴﻠَﻢْ ﻋَﺎﺟِﺰَﻡْ ﺍِﺧْﺘِﻴَﺎﺭَﻡْ ﺑ۪ﻰ ﺍِﺧْﺘِﻴَﺎﺭَﻡْ اَلْاَمَانْ ﮔُﻮﻳَﻢْ ﻋَﻔُﻮْ ﺟُﻮﻳَﻢْ ﻣَﺪَﺩْ ﺧٰﻮﺍﻫَﻢْ ﺯِﺩَﺭْﮔَﺎﻫَﺖْ ﺍِﻟٰﻬ۪ﻰ
--