MAKSUD KADUA
Ngeunaan kiamat, maotna dunya, sareng kahirupan aherat.
Maksud ieu ngagaduhan opat dasar sareng hiji bubuka ibarat.
BUBUKA
Sakumaha upami aya saurang ngaku ngeunaan hiji karaton atanapi kota: “Karaton atanapi kota ieu bakal diruksak sarta diadegkeun sareng didamel deui kalayan kukuh,” tangtos genep patarosan tumuwuh pikeun pangakuanana:
Kahiji: “Kunaon bakal diruksak? Naha aya sabab sareng anu merlukeun?” Upami anjeunna ngabuktikeun ku “Leres, aya”:
Kadua, sumping patarosan sapertos kieu: “Naha ahli anu bakal ngaruksak sareng ngadamel deui ieu ngagaduhan daya? Naha tiasa ngalakukeun?” Upami anjeunna ngabuktikeun ku “Leres, tiasa ngalakukeun”:
Katilu, sumping patarosan sapertos kieu: “Naha ngaruksak éta mungkin?” “Ogé, teras naha bakal diruksak?” Upami anjeunna ngabuktikeun boh mungkin diruksak, boh bakal kajantenan ku “Leres”, dua patarosan deui sumping ka anjeunna:
“Naha ngadamel deui karaton atanapi kota anu ahéng ieu mungkin? Upami mungkin: Naha bakal didamel deui?”
Upami anjeunna ngabuktikeun ieu ogé ku “Leres”, waktu éta dina jihat naon waé sareng juru mana waé tina pasualan ieu henteu aya deui liang atanapi lawang anu tiasa dilebetan ku sangsi, ragu, sareng waswas.
Tah sapertos ibarat ieu, aya anu merlukeun diruksak sareng didamel deui karaton dunya sareng kota jagat raya ieu. Palaku sareng ahli anu ngadamelna kagungan daya. Diruksakna mungkin sarta bakal kajantenan. Didamel deuinana mungkin sarta bakal kajantenan. Tah pasualan-pasualan ieu bakal dibuktikeun saatos dasar kahiji.
DASAR KAHIJI
Roh pasti langgeng. Ampir sakumna dalil anu nuduhkeun ayana malaikat sareng mahluk ruhani dina maksud kahiji ogé janten dalil pikeun langgengna roh anu janten pasualan urang ieu. Kanggo sim kuring, pasualan ieu sakitu pastina, nepi ka katerangan langkung janten sia-sia. Leres, jarak di antara urang sareng rombongan-rombongan roh langgeng anu henteu kaitung, anu aya di alam barzakh sareng alam roh ieu sarta ngantosan angkat ka aherat, sakitu ipis tur pondokna, nepi ka henteu peryogi némbongkeun ku bukti.
Patepungna ahli paningal batin sareng nyaksian anu henteu aya wates sareng itunganna sareng aranjeunna, malah ahli paningal batin kubur ningali aranjeunna, malah sawatara jalma awam ogé silih wartos sareng aranjeunna, sarta sadayana ngawangun hubungan sareng aranjeunna dina impian anu leres, ku cara tawatur anu dilipetkeun, saolah-olah parantos janten élmu manusa anu diaku. Nanging dina jaman ieu, pamikiran materialis parantos ngajantenkeun sadayana linglung, masihan waswas kana pikiran dina perkara anu pangécésna.
Tah pikeun ngaleungitkeun waswas sapertos kitu, tina seueur pisan sumber intuisi haté sareng kapercayaan akal, urang bakal masihan isyarat kana opat sumber kalayan hiji bubuka.
Bubuka: Sakumaha dibuktikeun dina Hakékat Kaopat Kalimah Kasapuluh, hiji kaéndahan anu langgeng salawasna, terus-terusan, sarta henteu aya tandinganana, tangtos mikahayang anu sono sarta janten eunteungna langgeng salawasna. Ogé hiji kasampurnaan seni anu tanpa cacad tur langgeng salawasna nungtut pangajakna anu mikir terus aya. Ogé rohmat sareng kasaéan anu henteu aya tungtungna merlukeun anu peryogi tur sukur terus nganikmat.
Tah anu sono sarta janten eunteung éta, pangajak anu mikir éta, anu peryogi tur sukur éta, pangheulana roh manusa. Upami kitu, dina jalan langgeng salawasna, éta bakal ngiring kaéndahan, kasampurnaan, sareng rohmat éta, sarta bakal tetep langgeng.
Sakumaha dibuktikeun deui dina Hakékat Kagenep Kalimah Kasapuluh, sanés ngan roh manusa, malah lapisan anu pangbasajanna tina sakumna anu aya ogé henteu diciptakeun pikeun fana; éta ngahontal hiji rupa langgeng. Malah hiji kembang anu henteu ngagaduhan roh sareng henteu penting, sanaos angkat tina ayana lahiriah, ngahontal hiji rupa langgeng tina sarébu jihat. Sabab gambarna tetep langgeng dina daya émut anu henteu kaitung. Hukum ngawangunna ngahontal langgeng dina ratusan binih alitna sarta terus aya. Ku sabab hukum ngawangun sareng gambar bentuk kembang éta, anu sakedik nyarupaan roh, dilanggengkeun ku Gusti Hafîzh Hakîm, dijaga kalayan tartib anu sampurna dina binih-binihna anu kawas zarah di antara parobahan anu rame, sarta tetep langgeng, tangtos upami anjeun henteu ngartos sabaraha pastina roh manusa, anu gaduh hakékat anu kacida ngahimpun sareng luhurna, dipaparin pakéan ayana dina kanyataan luar, sarta janten hukum paréntah anu sadar, hirup, sareng pinuh ku cahya, ngahontal langgeng, kabeungkeut ku langgeng salawasna, sarta patali sareng terus-terusan, kumaha anjeun tiasa nyarios “Sim kuring hiji manusa anu sadar”?
Leres, naha tiasa disarioskeun ngeunaan Zat Hakîm Dzul-Jalâl, Zat Hafîzh anu henteu kantos sirna, anu ngalebetkeun sareng ngajaga rarancang sarta hukum ngawangun hiji tangkal agung, anu dina hiji darajat nyarupaan roh, dina siki anu pangleutikna kawas hiji titik: “Kumaha Mantenna ngajaga roh-roh jalma anu parantos pupus?”
Sumber Kahiji: Dina diri. Hartina, upami sadayana nengetan kahirupan sareng dirina, anjeunna ngartos hiji roh anu langgeng. Leres, unggal roh, sanaos ngagentos awak sabanding jumlah taun hirupna, sacara écés tetep langgeng persis. Upami kitu, ku sabab awak sumping tur ngaliwat, janten taranjang lengkep ku maot ogé henteu mangaruhan langgengna roh sareng henteu ngaruksak hakékatna. Ngan salami hirup, éta ngagentos pakéan awak sacara laun-laun. Dina maot, éta langsung nyabut pakéan.
Ku hiji intuisi anu kacida pastina, malah ku nyaksian, tetep yén awak ngadeg ku roh. Upami kitu, roh henteu ngadeg ku awak. Malah ku sabab roh ngadeg ku dirina sorangan sarta ngawasa, hayu awak paburencay sarta ngumpul sakahayangna, éta henteu masihan cacad kana mandirina roh. Malah awak téh imah sareng sayangna roh, sanés pakéanana. Malah salaku pakéan roh aya hiji sarung lemes sareng hiji awak misal, anu dina hiji darajat tetep sarta lemesna cocog pikeun roh. Upami kitu, nalika maot, éta henteu taranjang lengkep, kaluar tina sayangna sarta nganggo awak misalna.
Sumber Kadua: Di luar diri. Hartina, hiji rupa putusan pangalaman anu lahir tina nyaksian anu malikan deui, sababaraha kajadian, sareng hubungan anu kajantenan sababaraha kali. Leres, upami langgengna hiji roh saatos maot kahartos, éta merlukeun langgengna sakumna rupa roh ieu. Sabab pasti dina élmu logika yén upami hiji sipat anu napel dina zatna katingal dina hiji pribadi, ayana sipat éta ogé diputuskeun dina sadaya pribadi. Sabab sipat éta napel dina zatna. Upami napel dina zatna, aya dina unggal pribadi.
Padahal tapak-tapak anu ngandelkeun nyaksian anu sakitu henteu kaitungna, sakitu henteu tiasa diitung sareng dibatesanana, sareng tanda-tanda anu nuduhkeun langgengna roh-roh, sanés ngan hiji pribadi, sakitu pastina nepi ka sakumaha pikeun urang aya Dunya Anyar, nyaéta Amérika, sareng di dinya aya manusa; henteu aya hiji anggapan anu asup kana pikiran ngeunaan ayana jalma-jalma éta, kitu ogé henteu nampi ragu yén ayeuna di alam malakut sareng roh, seueur pisan roh jalma-jalma anu parantos maot sareng pupus, sarta patali sareng urang. Hadiah-hadiah maknawi urang dugi ka aranjeunna, sarta limpahanana anu pinuh ku cahya ogé sumping ka urang.
Ogé ku intuisi pasti, tiasa karasa dina nurani yén saatos manusa maot, hiji jihatna anu dasar tetep langgeng. Dasar éta roh. Sedengkeun roh henteu katimpa diruksak sareng diurai. Sabab éta basajan, ngagaduhan katunggalan. Diruksak sareng diurai, sarta ruksak téh sipat perkara-perkara anu réa sareng dihijikeun. Sakumaha parantos dipedar, kahirupan ngajamin hiji cara katunggalan dina réa, sarta nyababkeun hiji rupa langgeng.
Hartina, katunggalan sareng langgeng téh dasar dina roh, anu tina éta sumebar kana réa. Fana roh, boh ku diruksak sareng diurai; kana diruksak sareng diurai éta, katunggalan henteu maparin jalan pikeun lebet, basajan henteu ngantepkeun ngaruksak. Boh ku dijantenkeun henteu aya; sedengkeun welas Gusti Jawwâd Mutlak anu henteu kaitung henteu ngamungkinkeun dijantenkeun henteu aya, sarta sipat béréhan-Na anu henteu aya tungtungna henteu ngantepkeun Mantenna nyandak deui ni'mat ayana anu parantos dipaparin tina roh manusa anu kacida sonona sareng pantesna pikeun ni'mat ayana éta.
Sumber Katilu: Roh téh hiji hukum paréntah anu hirup, sadar, pinuh ku cahya, dipaparin pakéan ayana dina kanyataan luar, ngahimpun, gaduh hakékat, sarta ngagaduhan kamampuhan ngahontal ngawengku sadayana. Padahal hukum-hukum paréntah anu panglemahna ogé ngahontal tetep sareng langgeng. Sabab upami ditingali kalayan taliti, dina sadaya rupa anu katimpa parobahan aya hiji hakékat anu tetep, anu gaguling dina sadaya parobahan, revolusi, sareng lampah kahirupan, ngagentos wangun, tanpa maot, tetep langgeng kalayan hirup.
Tah unggal pribadi manusa, sanaos hiji jalma, ku ngahimpun hakékatna, kasadaranana anu ngawengku sadayana, sareng gambaran pikiranna anu umum, janten ibarat hiji rupa. Hukum anu sumping sareng lumangsung dina hiji rupa ogé lumangsung dina pribadi manusa éta.
Ku sabab Gusti Fâthir Dzul-Jalâl parantos nyiptakeun manusa minangka eunteung anu ngahimpun, kalayan ubudiyah anu ngawengku sadayana sareng hakékat luhur, hakékat ruhani dina unggal pribadi, sanaos ngagentos ratusan rébu wangun, kalayan idin Rabb henteu bakal maot, bakal angkat kalayan hirup sakumaha sumpingna. Upami kitu, roh anu janten hakékat sadar sareng unsur hirup pribadi manusa éta ogé salawasna langgeng ku paréntah, idin, sareng dilanggengkeun ku Alloh.
Sumber Kaopat: Upami hukum-hukum anu ngawasa dina rupa-rupa ditingali kalayan taliti, sarta aturan-aturan éta ditingali, anu dina hiji darajat nyarupaan roh, sarta tina jihat sumber dina hiji darajat cocog pikeun roh ku sabab duanana sumping tina alam paréntah sareng kersa, nanging ngan henteu ngagaduhan ayana anu karasa ku indra, katingal yén upami hukum paréntah éta nganggo ayana dina kanyataan luar, éta bakal janten masing-masing hiji roh rupa-rupa éta. Padahal hukum éta salawasna langgeng. Salawasna terus lumangsung, tetep. Henteu aya parobahan sareng revolusi anu mangaruhan katunggalan hukum-hukum éta, henteu ngaruksak. Upamana, upami hiji tangkal anjir maot sarta paburencay, hukum ngawangunna anu ibarat rohna tetep langgeng tanpa maot dina hiji sikina anu kawas zarah.
Tah ku sabab hukum-hukum paréntah anu pangbiasa sareng panglemahna ogé patali sareng langgeng sarta terus aya sapertos kitu, tangtos roh manusa kedah patali, sanés ngan sareng langgeng, nanging sareng langgeng salawasna. Sabab roh ogé, ku nash Al-Qur'an, ku dawuhan anu agung ﻗُﻞِ ﺍﻟﺮُّﻭﺡُ ﻣِﻦْ ﺍَﻣْﺮِ ﺭَﺑّ۪ﻰ, téh hukum sadar sareng aturan hirup anu sumping tina alam paréntah, anu dipaparin pakéan ayana dina kanyataan luar ku kakawasaan azali.
Hartina, sakumaha hukum-hukum anu henteu sadar, anu sumping tina Sipat Kersa sareng alam paréntah, salawasna atanapi seuseueurna tetep langgeng, roh, anu ibarat hiji rupa sadérékna sarta sapertos aranjeunna janten tajalli Sipat Kersa sareng sumping tina alam paréntah, ngahontal langgeng téh langkung pasti sareng pantes. Sabab éta ngagaduhan ayana, gaduh hakékat dina kanyataan luar. Ogé langkung kuat sareng langkung luhur tibatan aranjeunna. Sabab éta sadar. Ogé langkung terus aya sareng langkung ajén tibatan aranjeunna. Sabab éta hirup.
DASAR KADUA
Aya anu merlukeun kabagjaan langgeng. Sarta Gusti Nu Ngalaksanakeun Dzul-Jalâl anu bakal maparin kabagjaan éta ogé kagungan daya. Ogé ruksakna alam sareng maotna dunya mungkin. Ogé bakal kajantenan. Ngahirupkeun deui alam sareng hudang deui mungkin. Ogé bakal kajantenan. Tah urang bakal nerangkeun genep pasualan ieu hiji-hiji ku cara singget anu bakal ngayakinkeun akal. Dina Kalimah Kasapuluh, parantos disebatkeun bukti-bukti dina darajat anu ngangkat haté kana darajat iman sampurna. Sedengkeun di dieu urang ngan bakal ngabahas ku cara katerangan dina Nokta Risalesi Said Baheula, anu bakal ngayakinkeun sareng ngaheningkeun akal.
Leres, aya anu merlukeun kabagjaan langgeng. Bukti pasti anu nuduhkeun ayana anu merlukeun éta téh hiji intuisi anu disaring tina sapuluh sumber sareng dasar.
Dasar Kahiji: Upami ditingali kalayan taliti, dina sakumna jagat raya ieu aya hiji aturan anu pangsampurnana sareng hiji tartib anu dihaja. Dina unggal jihat katingal rembesan pilihan sareng kilatan maksud. Malah dina unggal perkara hiji cahya maksud, dina unggal urusan hiji pancaran cahya Kersa, dina unggal gerakan hiji kilatan pilihan, dina unggal susunan hiji sorot cahya hikmah, ku kasaksian buah-buahna, katingal dina pandangan taliti. Tah upami henteu aya kabagjaan langgeng, aturan anu dasar ieu ngan janten hiji gambar anu lemah tur rapuh. Éta janten aturan anu bohong sareng tanpa dasar. Perkara maknawi, hubungan, sareng nisbah anu janten roh aturan sareng tartib musna. Hartina, anu ngajantenkeun aturan janten aturan téh kabagjaan langgeng. Upami kitu, aturan alam nunjukkeun kabagjaan langgeng.
Dasar Kadua: Dina diciptakeunna jagat raya katingal hiji hikmah lengkep. Leres, hikmah Alloh anu janten gambar pitulung azali, ku basa ngajaga mangpaat sareng nyepeng hikmah anu ditémbongkeunana dina sakumna jagat raya, ngumumkeun kabagjaan langgeng.
Sabab upami henteu aya kabagjaan langgeng, kedah mungkir kalayan keukeuh hikmah sareng mangpaat anu sacara écés tetep dina jagat raya ieu. Ku sabab Hakékat Kasapuluh Kalimah Kasapuluh némbongkeun hakékat ieu kawas panonpoé, urang nyukupkeun ku éta sarta nyingget di dieu.
Dasar Katilu: Henteu aya sia-sia sareng henteu aya boros dina diciptakeunna sakumna anu aya, anu tetep ku kasaksian akal, hikmah, induksi, sareng pangalaman, nunjukkeun kabagjaan langgeng. Bukti henteu aya boros dina fitrah sareng henteu aya sia-sia dina ciptaan téh Gusti Shâni' Dzul-Jalâl milih jalan anu pangpondokna, jihat anu pangcaketna, wangun anu panghampangna, sareng kaayaan anu pangéndahna dina diciptakeunna unggal perkara; sarta sakapeung maparin saratus pancén ka hiji perkara, sareng ngagantungkeun sarébu buah sareng tujuan kana hiji perkara anu lemes.
Ku sabab henteu aya boros sareng henteu aya sia-sia, tangtos bakal aya kabagjaan langgeng. Sabab sirna kana henteu aya tanpa mulih deui ngajantenkeun unggal perkara sia-sia, unggal perkara janten boros. Henteu aya boros anu tetep dina sakumna fitrah, kaasup manusa, ku kasaksian élmu fungsi anggota awak, némbongkeun yén kamampuhan maknawi anu henteu kaitung sareng harepan, pikiran, sarta kacondongan anu henteu aya tungtungna dina manusa ogé henteu bakal diboroskeun.
Upami kitu, kacondongan kana nyampurnakeun anu dasar dina manusa némbongkeun ayana hiji kasampurnaan, sarta kacondongan kana kabagjaan éta ngumumkeun kalayan pasti yén anjeunna calon kabagjaan langgeng. Upami henteu kitu, perkara-perkara maknawi anu dasar sareng harepan-harepan luhur anu ngawangun hakékat sajati manusa éta, sabalikna sakumna anu aya anu pinuh ku hikmah, janten boros tur sia-sia, garing, musna. Ku sabab hakékat ieu dibuktikeun dina Hakékat Kasabelas Kalimah Kasapuluh, urang nyingget.
Dasar Kaopat: Dina seueur pisan rupa, malah dina peuting sareng siang, usum tiris sareng usum semi, lapisan hawa, malah dina pribadi-pribadi manusa, awak-awak anu dirobahna salami hirup, sarta ku kulem anu nyarupaan maot, masing-masing hiji rupa kiamat anu nyarupaan hudang deui sareng hirup deui, ngajantenkeun karasa ngawujudna hiji kiamat agung, sarta ngawartoskeun ku lambang.
Leres, upamana, poé, taun, umur manusa, sareng puteran dunya dina jam agung Alloh anu disebut dunya, anu nyarupaan roda-roda jam mingguan urang anu ngitung detik, menit, jam, sareng poé, masing-masing janten bubuka pikeun anu sanés sarta silih ngawartoskeun, muter tur jalan. Sakumaha ngadamel isuk saatos peuting sarta usum semi saatos usum tiris, aranjeunna ngawartoskeun ku lambang yén saatos maot, isuk kiamat bakal kaluar tina tempat ngadamel éta sareng jam anu agung éta.
Aya seueur rupa kiamat anu tumiba ka hiji pribadi salami hirupna. Sakumaha anjeunna ningali tanda-tanda hudang deui ku hiji rupa maot unggal peuting sareng hiji rupa hirup deui unggal isuk, ku ngagentos sadaya zarahna dina lima atanapi genep taun kalayan kasapukan, malah anjeunna ningali tiruan hiji kiamat sareng hudang deui anu laun-laun dua kali dina sataun. Ogé anjeunna nyaksian langkung ti tilu ratus rébu hudang deui, hirup deui, sareng kiamat golongan dina rupa sasatoan sareng tutuwuhan dina unggal usum semi.
Tah sakitu seueur tanda sareng isyarat hudang deui, sarta sakitu seueur ciri sareng lambang hirup deui, tangtos ibarat rembesan kiamat agung, nunjukkeun hudang deui éta. Gusti Shâni' Hakîm ngalakukeun kiamat golongan sapertos kitu dina rupa-rupa, nyaéta ngahirupkeun deui sakumna akar tutuwuhan sareng sawatara sasatoan persis dina usum semi, sarta mulangkeun sawatara perkara anu sanés, sapertos daun, kembang, sareng buah, ku nu sarupa, henteu ku anu persis, nepi ka ngalakukeun hiji rupa hudang deui sareng hirup deui; ieu tiasa janten dalil hiji kiamat pribadi dina unggal pribadi manusa di jero kiamat umum.
Sabab hiji pribadi manusa ibarat hiji rupa anu sanés. Sabab cahya pikiran parantos masihan jembar kana harepan sareng pamikiran manusa ku cara anu ngalingkup mangsa katukang sareng mangsa nu bakal datang. Sanaos ngelek dunya ogé henteu wareg. Dina rupa-rupa anu sanés, hakékat masing-masing pribadi sawaréh, ajénna pribadi, pandanganna kawates, kasampurnaanana diwatesan, nikmat sareng nyerina ngan samentara. Sedengkeun hakékat manusa luhur, ajénna mahal, pandanganna umum, kasampurnaanana henteu aya watesna, nikmat sareng nyeri maknawina sawaréh terus aya.
Upami kitu, rupa-rupa kiamat sareng hudang deui anu nyata katingal malikan deui dina rupa-rupa anu sanés, ngisyaratkeun sarta ngawartoskeun yén dina kiamat agung umum ieu, masing-masing pribadi manusa bakal dipulangkeun persis sarta dihudangkeun deui. Ku sabab parantos dibuktikeun dina Hakékat Kasalapan Kalimah Kasapuluh kalayan kapastian sabanding dua kali dua opat, urang nyingget di dieu.
Dasar Kalima: Para ahli talungtik ningali yén kamampuhan-kamampuhan anu henteu kawates anu dilebetkeun dina permata roh manusa, daya-daya anu henteu kawates anu dikandung dina kamampuhan éta, kacondongan anu henteu kaitung anu lahir tina daya-daya éta, harepan-harepan anu henteu aya tungtungna anu lahir tina kacondongan anu henteu kaitung éta, sarta pikiran sareng gambaran manusa anu henteu aya tungtungna anu lahir tina harepan éta, parantos ngulurkeun panangan kana kabagjaan langgeng anu aya di tukangeun alam anu katingal ieu, museurkeun panon kana éta, sarta ditujukeun ka dinya.
Tah fitrah anu henteu kantos bohong sareng kacondongan kana kabagjaan langgeng dina fitrah, anu pasti, kuat, sarta henteu tiasa dioyagkeun ieu, masihan hiji intuisi pasti ka nurani ngeunaan ngawujudna kabagjaan langgeng. Ku sabab Hakékat Kasabelas Kalimah Kasapuluh némbongkeun hakékat ieu kawas siang, urang nyingget.
Dasar Kagenep: Rohmat Gusti Shâni' Dzul-Jamâl sakumna anu aya ieu, anu janten “Rahmân Rahîm”, némbongkeun kabagjaan langgeng. Leres, sipat rohmat éta nyaéta henteu nahan ti manusa kabagjaan langgeng anu ngajantenkeun ni'mat janten ni'mat, nyalametkeun ni'mat tina janten hukuman, sarta nyalametkeun sakumna anu aya tina jerit-jerit anu lahir tina papisah salawasna. Sabab upami kabagjaan langgeng anu janten awal, pingpinan, tujuan, sareng hasil sakumna ni'mat henteu dipaparin, upami dunya saatos maot henteu hirup deui dina wangun aherat, sadaya ni'mat bakal robah janten hukuman. Parobahan éta merlukeun mungkir ayana rohmat Alloh anu pasti sareng disaksian sacara écés, kedah, sareng ku kasaksian sakumna jagat raya. Padahal rohmat téh hiji hakékat tetep anu langkung mancorong tibatan panonpoé.
Tingali, nengetan ni'mat-ni'mat cinta, welas, sareng akal anu janten tajalli rohmat sareng tapak-tapakna anu lemes. Upami anjeun nganggap kahirupan manusa bakal nuju kana papisah salawasna sareng jauh anu henteu kantos sirna, anjeun bakal ningali yén cinta anu lemes éta janten musibah anu panggedéna. Welas anu nikmat éta janten panyakit anu panggedéna. Akal anu pinuh ku cahya éta janten bala anu panggedéna. Hartina, rohmat, ku sabab rohmat, henteu tiasa nempatkeun jauh anu langgeng salawasna ngalawan cinta sajati. Ku sabab Hakékat Kadua Kalimah Kasapuluh némbongkeun hakékat ieu kalayan cara anu kacida éndahna, di dieu parantos disingget.
Dasar Katujuh: Sadaya perkara anu lemes, sadaya kaéndahan, sadaya kasampurnaan, sadaya tarikan, sadaya sono, sareng sadaya welas anu katingal sareng dipikanyaho dina jagat raya ieu, masing-masing hiji harti, hiji eusi, sareng hiji kecap maknawi, anu pasti sareng sacara écés némbongkeun tajalli kasaéan sareng welas Gusti Shâni' Dzul-Jalâl jagat raya ieu, sarta tajalli paparin sareng sipat béréhan-Na kana haté, sareng nempatkeun kana panon akal.
Ku sabab di alam ieu aya hiji hakékat, sacara écés aya rohmat sajati. Ku sabab aya rohmat sajati, bakal aya kabagjaan langgeng. Hakékat Kaopat Kalimah Kasapuluh, babarengan sareng Hakékat Kadua, parantos nyaangan hakékat ieu kawas siang.
Dasar Kadalapan: Nurani anu janten fitrah sadar manusa ningal sareng némbongkeun kabagjaan langgeng. Leres, saha anu ngadangukeun nuranina anu hudang bakal ngadangu sora “Langgeng salawasna! Langgeng salawasna!” Upami sakumna jagat raya dipasihkeun ka nurani éta, éta henteu tiasa ngeusian tempat kabutuhanana kana langgeng salawasna. Hartina, nurani éta diciptakeun pikeun langgeng salawasna éta.
Hartina, kataji sareng tarikan dina nurani ieu ngan tiasa ku tarikan hiji tujuan sajati sareng hiji hakékat anu matak kataji. Panutup Hakékat Kasabelas Kalimah Kasapuluh parantos némbongkeun hakékat ieu.
Dasar Kasalapan: Wartos Muhammad 'Arabi ﷺ, anu jujur, dipercaya, sareng dibenerkeun. Leres, dawuhan anjeunna ﷺ parantos muka lawang-lawang kabagjaan langgeng, sarta dawuhanana ﷺ masing-masing hiji jandéla kana kabagjaan langgeng.
Anjeunna parantos nyepeng ijma sakumna nabi ('alaihimus-salam) sareng tawatur sakumna wali dina pananganana; kalayan sakumna kakuatanana, sadaya pangakuanana, saatos tauhid Alloh, museur kana titik hudang deui sareng kabagjaan ieu. Naha aya hiji perkara anu bakal ngoyagkeun kakuatan ieu? Hakékat Kadua Belas Kalimah Kasapuluh parantos némbongkeun hakékat ieu kalayan kacida écésna.
Dasar Kasapuluh: Wartos-wartos pasti Al-Qur'an Nu Dawuhanana Mangrupa Mu'jizat, anu ngajaga i'jaz-na ku tujuh jihat salami tilu belas abad sarta, sakumaha dibuktikeun dina Kalimah Kadua Puluh Lima, janten mu'jizat ku opat puluh rupa i'jaz-na.
Leres, wartos Al-Qur'an éta sorangan muka hudang deui jasmani, sarta janten konci talisman alam anu rumit sareng lambang hikmah jagat raya ieu. Ogé aya rébuan bukti akal anu pasti, anu dikandung ku Al-Qur'an Nu Dawuhanana Mangrupa Mu'jizat éta, anu sababaraha kali diparéntahkeun pikeun dipikirkeun sarta ditémbongkeun dina pandangan.
Di antarana, ku seueur pisan ayat sapertos ﻭَ ﻗَﺪْ ﺧَﻠَﻘَﻜُﻢْ ﺍَﻃْﻮَﺍﺭًﺍ sareng ﻗُﻞْ ﻳُﺤْﻴ۪ﻴﻬَﺎ ﺍﻟَّﺬ۪ٓﻯ ﺍَﻧْﺸَﺎَﻫَٓﺎ ﺍَﻭَّﻝَ ﻣَﺮَّﺓٍ anu ngandung qiyas ibarat, sarta ﻭَ ﻣَﺎ ﺭَﺑُّﻚَ بِظَلَّامٍ ﻟِﻠْﻌَﺒ۪ﻴﺪِ anu nunjukkeun hiji dalil kaadilan, éta nempatkeun seueur pisan taropong pikeun némbongkeun kabagjaan langgeng dina hudang deui jasmani kana perhatian manusa. Sari qiyas ibarat dina ﻭَ ﻗَﺪْ ﺧَﻠَﻘَﻜُﻢْ ﺍَﻃْﻮَﺍﺭًﺍ sareng ﻗُﻞْ ﻳُﺤْﻴ۪ﻴﻬَﺎ ﺍﻟَّﺬ۪ٓﻯ ﺍَﻧْﺸَﺎَﻫَٓﺎ ﺍَﻭَّﻝَ ﻣَﺮَّﺓٍ ieu, anu dijelaskeun ku Al-Qur'an kalayan ayat-ayat anu sanés, parantos urang pedar dina Nokta Risalesi sapertos kieu:
Awak manusa, nalika ngalih tina hiji tahap kana tahap anu sanés, ngalangkungan parobahan anu ahéng tur tartib. Parobahan tina nutfah kana 'alaqah, tina 'alaqah kana mudhghah, tina mudhghah kana tulang sareng daging, tina tulang sareng daging kana ciptaan anyar, nyaéta wangun manusa, nuturkeun dasar-dasar anu kacida talitina. Unggal tahap éta ngagaduhan hukum-hukum husus, aturan-aturan tangtu, sareng gerakan-gerakan runtuy, anu kawas kaca némbongkeun tajalli hiji maksud, hiji kersa, hiji pilihan, sareng hiji hikmah di handapeunana.
Tah Gusti Shâni' Hakîm anu ngadamel awak éta ku cara ieu, unggal taun ngagentos awak éta kawas hiji pakéan. Pikeun dirobah sareng langgengna awak éta, diperyogikeun hiji susunan pikeun sumpingna zarah-zarah anyar anu bakal ngeusian tempat bagian-bagian anu diurai sarta damel. Tah ku sél-sél awak éta diruksak ku hiji hukum Alloh anu tartib, éta ogé mikahayang hiji bahan lemes ku nami rejeki pikeun didamel deui ku hiji hukum Rabb anu tartib. Gusti Razzâq Sajati ngabagi sareng ngadistribusikeun éta ku hiji hukum husus, sabanding kabutuhan anu béda-béda tina anggota awak éta.
Ayeuna tingali tahap-tahap bahan lemes anu dikintunkeun ku Gusti Razzâq Hakîm éta, anjeun bakal ningali yén zarah-zarah bahan éta, nalika paburencay dina lapisan hawa, taneuh, sareng cai kawas hiji rombongan, sakaligus ngumpul ku hiji kaayaan anu nyirikeun gerakan anu dihaja, siga parantos nampi paréntah gerak. Saolah-olah unggal zarah di antarana dipasihan pancén pikeun angkat ka hiji tempat tangtu kalayan hiji pancén, sarta ngumpul kalayan kacida tartibna.
Ogé tina lalakonna katingal yén éta diarahkeun ku hiji hukum husus Gusti Nu Ngalaksanakeun Ku Kersa-Na, sarta lebet tina alam matéri anu kaku kana mahluk anu lahir, nyaéta alam mahluk hirup. Teras kalayan aturan-aturan tangtu, gerakan-gerakan runtuy, sareng dasar-dasar husus, éta lebet kana hiji awak minangka rejeki. Saparantos diasakan dina opat dapur di jero awak éta, ngalangkungan opat parobahan ahéng, sarta disaring ku opat saringan, éta sumebar ka bagian-bagian awak sarta kabagi dumasar kana darajat kabutuhan anu béda-béda tina sadaya anggota anu peryogi, ku pitulung sareng hukum-hukum anu tartib ti Gusti Razzâq Sajati.
Tah zarah mana waé tina zarah-zarah éta anu anjeun tingali ku pandangan hikmah, anjeun bakal ningali yén patepung anu lolong, kabeneran anu tanpa hukum, tabiat anu torék, sareng sabab-sabab anu henteu sadar henteu tiasa campur kana zarah anu diarahkeun kalayan ningali, tartib, ngadangu, sareng uninga éta. Sabab masing-masing, ti unsur anu ngalingkup dugi ka sél awak, tahap mana waé anu dilebetanana, saolah-olah ngalaksanakeun kalayan pilihan dumasar kana hukum-hukum tangtu tahap éta, sarta lebet kalayan tartib. Lapisan mana waé anu dilalampahkeunana, éta napak kalayan sakitu tartibna, nepi ka sacara écés katingal siga angkat ku paréntah Gusti Nu Nungtun Anu Pinuh Ku Hikmah.
Tah tina tahap kana tahap, tina lapisan kana lapisan, laun-laun kalayan tartib sapertos kitu, tanpa misah tina sasaran sareng maksudna, éta ahirna lebet kana tempat anu pantes, upamana manik panon Tevfik, ku paréntah Rabb, teras cicing sareng damel.
Tah dina kaayaan ieu, nyaéta tajalli rububiyah dina rejeki-rejeki, némbongkeun yén ti awal zarah-zarah éta tangtu, dipasihan pancén, sarta calon pikeun tempat-tempat éta. Saolah-olah dina dahi sareng beungeut unggal zarah ditulis “Bakal janten rejeki sél éta”; ayana hiji tartib sapertos kitu nunjukkeun yén rejeki unggal jalmi ditulis ku kalam takdir dina dahina, sarta namina ditulis dina rejekina.
Naha mungkin Gusti Shâni' Dzul-Jalâl, anu ngalaksanakeun rububiyah ku kakawasaan anu henteu aya tungtungna sareng hikmah anu ngalingkup dina darajat ieu, anu nyepeng sakumna anu aya ti zarah dugi ka planét dina genggeman pangaturan-Na sarta muterkeunana dina lingkup tartib sareng timbangan, henteu ngalakukeun atanapi henteu tiasa ngalakukeun “ciptaan anu sanés”!
Tah seueur ayat Al-Qur'an nempatkeun “ciptaan kahiji” anu pinuh ku hikmah ieu dina pandangan manusa. Ku ngibaratkeun “ciptaan anu sanés” dina hudang deui sareng kiamat kana éta, éta ngaleungitkeun anggapan henteu mungkin. Éta ngadawuh: ﻗُﻞْ ﻳُﺤْﻴ۪ﻴﻬَﺎ ﺍﻟَّﺬ۪ٓﻯ ﺍَﻧْﺸَﺎَﻫَٓﺎ ﺍَﻭَّﻝَ ﻣَﺮَّﺓٍ Hartina, “Saha anu parantos ngadamel anjeun tina henteu aya ku cara anu pinuh ku hikmah dina darajat ieu, Mantenna anu bakal ngahirupkeun anjeun di aherat.”
Ogé ngadawuh: ﻭَﻫُﻮَ ﺍﻟَّﺬ۪ﻯ ﻳَﺒْﺪَﺅُﺍ ﺍﻟْﺨَﻠْﻖَ ﺛُﻢَّ ﻳُﻌ۪ﻴﺪُﻩُ ﻭَﻫُﻮَ ﺍَﻫْﻮَﻥُ ﻋَﻠَﻴْﻪِ Hartina, “Dipulangkeun sareng dihirupkeun deui anjeun dina hudang deui langkung gampang sareng langkung hampang tibatan diciptakeun anjeun di dunya.” Sakumaha upami prajurit-prajurit hiji batalyon paburencay pikeun istirahat, teras disaur ku hiji tarompét, ngumpul kalayan gampang handapeun bandéra batalyon langkung gampang tur langkung hampang tibatan ngawangun hiji batalyon anyar. Kitu ogé zarah-zarah dasar anu ku campur dina hiji awak parantos ngawangun akrab sareng hubungan hiji sareng nu sanés, nyarios “Labbaik!” kana paréntah Gusti Khâliq Dzul-Jalâl ku Sûr Malaikat Israfil 'alaihis-salam sarta ngumpul, sacara akal langkung gampang sareng langkung mungkin tibatan diciptakeun anu kahiji.
Ogé panginten henteu kedah ngumpulna sakumna zarah. Bagian-bagian dasar sareng zarah-zarah asli anu ibarat inti sareng binih, anu dina hadis disebut “'Ajb Adz-Dzanab”, téh dasar sareng pondasi anu cekap pikeun ciptaan kadua. Gusti Shâni' Hakîm ngadegkeun awak manusa dina éta.
Sari qiyas kaadilan anu diisyaratkeun ku ayat-ayat sapertos ﻭَ ﻣَﺎ ﺭَﺑُّﻚَ بِظَلَّامٍ ﻟِﻠْﻌَﺒ۪ﻴﺪِ, anu janten ayat katilu, nyaéta kieu:
Di alam urang seueur ningali: Jalma-jalma zalim, fajir, sareng kejem ngalangkungan umur kalayan kacida makmur sareng nyamanna, sarta jalma-jalma anu dizaliman sareng taat kana agama kalayan kacida sesah sareng hinana. Teras maot sumping, ngajantenkeun duanana sami. Upami sami ieu henteu aya tungtungna, upami henteu ngagaduhan hiji ahir, katingal zalim. Padahal kaadilan sareng hikmah Alloh, anu sucina tina zalim tetep ku kasaksian jagat raya, tina jihat naon waé henteu nampi zalim ieu. Ku éta, sacara écés duanana merlukeun hiji tempat ngumpul anu sanés, supados anu kahiji nampi hukumanana, anu kadua nampi ganjaranana; supados manusa anu henteu tartib tur kacau ieu nampi hukuman sareng ganjaran anu cocog kana kamampuhanana, janten dasar kaadilan murni sareng tempat katémbongna hikmah Rabb, sarta tiasa janten hiji sadérék agung tina anu aya di alam anu pinuh ku hikmah.
Leres, nagri dunya ieu henteu cocog pikeun mekarna kamampuhan anu henteu kaitung anu dikandung dina roh manusa. Hartina, anjeunna bakal dikintunkeun ka alam anu sanés. Leres, permata manusa agung. Upami kitu, anjeunna calon langgeng salawasna. Hakékatna luhur, upami kitu kajahatanana ogé agung. Anjeunna henteu nyarupaan anu aya anu sanés. Tartibna ogé penting. Anjeunna henteu tiasa tanpa tartib, henteu tiasa ditinggalkeun, henteu dijantenkeun sia-sia, henteu tiasa dihukum fana mutlak, henteu tiasa nyingkah kana henteu aya murni. Naraka parantos muka sungutna pikeun anjeunna, ngantosan. Sedengkeun sawarga parantos muka rangkulanana anu lemes, ngantosan. Ku sabab Hakékat Katilu Kalimah Kasapuluh némbongkeun conto kadua urang ieu kalayan kacida éndahna, urang nyingget di dieu.
Tah kanggo conto, bandingkeun sareng talungtik ogé ayat-ayat anu sanés anu ngandung seueur pisan bukti akal anu lemes, sapertos dua ayat anu mulya ieu. Tah sapuluh sumber sareng sapuluh dasar ngahasilkeun hiji intuisi pasti sareng hiji bukti anu mutuskeun; sakumaha intuisi anu kacida dasarna sareng bukti anu kacida kuatna éta nuduhkeun kalayan pasti ayana anu ngajak sareng merlukeun hudang deui sareng kiamat, seuseueurna asmaul husna Gusti Shâni' Dzul-Jalâl ogé, sapertos Hakîm, Rahîm, Hafîzh, sareng 'Âdil, sakumaha dibuktikeun kalayan pasti dina Kalimah Kasapuluh, merlukeun sumpingna hudang deui sareng kiamat sarta ayana kabagjaan langgeng, sareng nuduhkeun kalayan pasti ngawujudna kabagjaan langgeng.
Hartina, anu merlukeun hudang deui sareng kiamat sakitu kuatna, nepi ka henteu tiasa janten dasar sangsi atanapi ragu naon waé.