Pedaran tilu jalan anu ditunjukkeun dina ahir Fâtihah
Hé sadérék anu pinuh ku harepan! Candak lamunan anjeun, sumping babarengan sareng sim kuring. Tah, urang aya dina hiji bumi, urang ningali sabudeureunna; teu aya anu ningali urang. Dina gunung-gunung luhur anu lir tihang tenda, dipasangkeun lapisan méga anu poék, éta ogé nutupan raray bumi urang. Éta janten hateup anu beku, nanging raray handapna kabuka, raray éta ningali panonpoé. Tah, urang aya handapeun méga, poék nyesek urang. Kasusah ogé nyekek, taya hawa maéhan. Ayeuna aya tilu jalan pikeun urang kana alam anu pinuh ku pancaran cahya; sim kuring kantos ngider bumi majasi ieu. Leres, sim kuring kantos sumping ka dieu, parantos ngalangkungan masing-masing tilu jalan. Jalan kahiji nyaéta ieu: Kalolobaan jalma ngalangkungan ti dieu; éta ngurilingan alam, nyangking urang kana lalampahan.
Tah, urang ogé nuju di jalan, angkat leumpang sapertos ieu. Tingali sagara-sagara keusik dataran ieu, kumaha éta nyebarkeun ambek, ngancam urang!
Tingali ombak-ombak sagara ieu anu lir gunung! Éta ogé ambek ka urang. Tah, alhamdulillah, urang kaluar kana raray anu sanés, ningali raray panonpoé.
Nanging ngan urang anu uninga kasusah anu parantos ditanggung. Aduh! Urang mulih deui ka dieu, bumi anu liar ieu, hateup méga anu poék. Urang peryogi alam anu pinuh ku pancaran cahya anu ngajantenkeun panon dina haté mancorong. Upami anjeun kagungan kawani anu luar biasa, urang bakal lebet babarengan kana jalan anu pinuh ku bahaya ieu. Jalan kadua urang: Urang nembus tabiat bumi, ngalangkungan ka sisi éta. Atawa urang angkat kalayan ngageter tina torowongan fitrah. Hiji waktos sim kuring ngider sareng ngalangkungan jalan ieu tanpa nungtut, pinuh ku panyuhun. Nanging harita aya bahan dina leungeun sim kuring anu tiasa ngalebur sareng soéhkeun taneuh tabiat. Dalil anu mu'jizat ti jalan katilu éta, Al-Qur'an parantos maparinkeun ka sim kuring. Sadérék kuring, ulah ogé ngantunkeun di tukang sim kuring, ulah sieun pisan! Tingali, tah di ditu guha-guha sapertos torowongan, aliran-aliran handapeun bumi ngantosan urang duaan. Éta bakal nyangking urang ngalangkungan. Tabiat sareng kaayaan beku anu pikagigireun ieu ulah ngajantenkeun anjeun sieun saeutik ogé. Sabab handapeun raray anu muram ieu aya raray Nu Kagunganana anu welas asih tur seuri. Ku cahya bahan Al-Qur'an anu sapertos radium éta, sim kuring parantos ngaraos. Tah, wartos gumbira pikeun panon anjeun! Urang kaluar kana alam anu pinuh ku pancaran cahya, tingali bumi anu pinuh ku daya pikat ieu,
rohangan anu lemes tur amis ieu. Hé, angkat sirah anjeun! Tingali, éta parantos ngangkat sirah ka langit, ogé soéhkeun méga-méga, ngantunkeun di handap. Éta ngondang urang. Tangkal Tûbâ ieu tétéla Al-Qur'an éta. Dahan-dahanna ngulur ka sadaya sisi. Urang ogé kedah ngagantung dina dahan anu turun ieu, sangkan éta nyangking urang ka ditu. Tangkal samawi éta, hiji gambaranna di bumi parantos janten syariatna anu langkung caang. Hartosna, urang tiasa kaluar ku jalan éta tanpa nanggung kasusah kana alam pancaran cahya ieu, tanpa kasusah nyesek urang. Ku sabab urang parantos lepat, urang mulih ka tempat lami, mendakan jalan anu leres. Tingali, jalan katilu urang: Heulang anu nangtung di luhur gunung-gunung ieu, ogé maca adzan ka sakumna dunya. Tingali muadzin anu pangagungna, Muhammad al-Hâsyimî (SAW), ngondang manusa kana alam cahya anu langkung caang. Anjeunna ngawajibkeun panyuhun sareng solat. Éta ogé parantos soéhkeun méga-méga, tingali gunung-gunung hidayah ieu. Éta parantos ngangkat sirah ka langit, tingali gunung-gunung syariat. Kumaha éta parantos ngahias raray sareng panon bumi urang. Tah, urang kedah kaluar ti dieu ku pesawat sumanget. Pancaran cahya, angin lemes di ditu; cahya sareng kaéndahan di ditu. Tah, di dieu Uhud Tauhid, gunung anu mulya éta. Tah, di ditu Jûdî Islam, gunung kasalametan éta. Tah, Al-Qur'an anu langkung mancorong, anu mangrupa Gunung Bulan, cai bening Nil ngocor tina sumber anu megah éta. Inum cai anu raos éta!.. ﻓَﺘَﺒَﺎﺭَﻙَ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﺍَﺣْﺴَﻦُ ﺍﻟْﺨَﺎﻟِﻘ۪ﻴﻦَ ﻭَ ﺍٰﺧِﺮُ ﺩَﻋْﻮٰﻳﻨَﺎ ﺍَﻥِ ﺍﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ ﺭَﺏِّ ﺍﻟْﻌَﺎﻟَﻤ۪ﻴﻦَ Hé sobat! Ayeuna kaluarkeun lamunan tina sirah, tempatkeun akal kana sirah. Dua jalan anu mimiti nyaéta jalan anu dimurka sareng anu sasab; bahayana kacida seueurna, usum gugur sareng panasna salawasna usum tiris. Hiji tina saratus salamet, sapertos Plato, Socrates. Jalan katilu gampang sareng caket kana anu lempeng. Anu lemah, anu kuat sami. Sadayana ngalangkungan jalan éta. Anu pangraoseunna nyaéta janten syahid atanapi pejuang. Tah, urang lebet kana hasil. Leres, kapinteran élmu téknik: Dua jalan mimiti janten jalan sareng madzhabna. Nanging hidayah Al-Qur'an: Jalan katilu, jalan lempengna, nganteurkeun urang ka éta. ﺍَﻟﻠّٰﻬُﻢَّ ﺍِﻫْﺪِﻧَﺎ ﺍﻟﺼِّﺮَﺍﻁَ ﺍﻟْﻤُﺴْﺘَﻘ۪ﻴﻢَ ﺻِﺮَﺍﻁَ ﺍﻟَّﺬ۪ﻳﻦَ ﺍَﻧْﻌَﻤْﺖَ ﻋَﻠَﻴْﻬِﻢْ ﻏَﻴْﺮِ ﺍﻟْﻤَﻐْﻀُﻮﺏِ ﻋَﻠَﻴْﻬِﻢْ ﻭَ لَاالضَّٓالّ۪ينَ ٭ ﺍٰﻣ۪ﻴﻦَ
Sadaya nyeri anu sajati dina kasasaran, sadaya kasenangan dina iman
Hakékat anu agung anu nganggékeun papakéan lamunan
Hé sobat anu éling! Upami anjeun hoyong ningali bédana anu sampurna antara jalan pinuh ku cahya tina jalan anu lempeng, sareng jalan poék anu dimurka sareng anu sasab, hé anu mulya, sumping, candak sangkaan anjeun, ogé tunggang lamunan; ayeuna urang sareng anjeun angkat kana poékna teu aya. Urang nganjang ka kuburan anu pangageungna éta, kota anu pinuh ku layon éta. Gusti Qadîr Azali, ku leungeun kawasa-Na sorangan, nyepeng sareng ngaluarkeun urang tina wewengkon poék ieu, ngajantenkeun tunggang ayana ieu, ngirim ka dunya ieu, kota tanpa kasenangan ieu;
Tah, ayeuna urang sumping kana alam ayana ieu, dataran anu pikagigireun éta. Panon urang ogé kabuka, urang ningali ka genep jihat; mimitina kalayan nyuhunkeun welas asih urang ningali payuneun urang. Nanging musibat sareng nyeri di payuneun urang nyerang urang sapertos musuh. Urang sieun, mundur tina éta. Urang ningali ka katuhu sareng kénca, kana unsur-unsur alam, ngantosan pitulung tina éta. Nanging urang ningali yén haténa teuas, taya welas asih. Éta ngasah huntuna, ogé ningali kalayan ambek; henteu ngadangukeun paménta anu manja atanapi panyuhun! Saperti jalma anu kapaksa, urang ngangkat paningal ka luhur kalayan putus asa. Ogé kalayan nyuhunkeun pitulung urang ningali banda-banda luhur, ningali éta kacida pikagigireun tur ngancamna. Saolah-olah masing-masing parantos janten buleudan bom, kaluar tina sayangna. Éta ogé ngalangkungan bagian-bagian rohangan kalayan gancang pisan, kumaha waé éta henteu silih nyabak. Upami salah sahijina teu kahaja kasasar dina jalanna, mugia Alloh ngajagi, alam anu katingal ieu ogé bakal ngabeledug ku sieun. Éta gumantung kana kabeneran, tina ieu ogé taya kahadéan anu sumping. Urang ngalieukkeun paningal tina jihat éta kalayan putus asa, murag kana héran anu nyeri. Sirah urang ogé tungkul, urang nyumput dina dada urang, ningali nafsu urang. Urang nalungtik. Tah, urang nguping: Ti nafsu urang anu teu daya, datang jeritan rébuan kabutuh. Gerendeng rébuan kakurangan muncul. Nalika ngantosan panglipur, urang janten sieun. Tina éta ogé taya kahadéan anu sumping. Kalayan kacida nyuhunkeun panyalindungan, urang lebet kana nurani urang; urang ningali ka jerona, ngantosan hiji jalan kaluar. Aduh! Urang henteu mendakan deui, urang anu kedah maparin pitulung. Sabab di jerona katingal rébuan harepan, kahoyong anu ngagolak, pangrasa anu gugah, ngulur kana jagat raya. Urang ngageter tina masing-masing, henteu tiasa nulungan saeutik ogé. Harepan-harepan éta kadesek di tengah aya sareng teu aya; hiji sisi ngulur ka azali, hiji sisi ka langgeng salawasna. Éta kagungan lega anu sapertos kitu, sanajan ngelek dunya, nurani éta henteu wareg. Tah, dina jalan anu nyeri ieu, ka mana waé urang nyuhunkeun, urang mendakan musibat di dinya. Sabab jalan anu dimurka sareng anu sasab sapertos kitu. Kabeneran sareng kasasaran maparin paningal dina jalan éta. Urang nganggékeun paningal éta, murag kana kaayaan ieu sapertos kieu. Ayeuna ogé kaayaan urang: Urang samentawis parantos hilap awal sareng tempat mulih, ogé Gusti Shâni' sareng hudang deui. Éta langkung goréng ti naraka, langkung ngaduruk ti éta, ngaremukkeun roh urang. Sabab tina genep jihat anu urang nyuhunkeun ka éta, urang parantos nyandak kaayaan anu sapertos kitu, anu didamel tina sieun sareng pikagigireun, tina teu daya sareng ngageter, tina hariwang sareng kasieun, tina yatim sareng putus asa, disusun, sarta ngaduruk nurani.
Ayeuna urang nyandak hiji garis payun ngalawan unggal jihat, narékahan nampikna. Mimitina urang nyuhunkeun ka kakuatan urang, kalayan kaduhung urang ningali yén éta teu daya, lemah. Kadua: Urang nyanghareup kana ngajempékeun kabutuh anu aya dina nafsu. Kalayan kaduhung urang ningali yén éta henteu eureun, ngageroan. Katilu: Kalayan nyuhunkeun pitulung, urang ngajerit, ngageroan pikeun anu tiasa nyalametkeun; teu aya anu nguping, teu aya anu ngawaler. Urang ogé nyangka: Unggal barang musuh urang, unggal barang jauh ti urang. Taya barang anu maparin panglipur ka haté urang; henteu maparin katengtreman saeutik ogé, henteu maparin kasenangan anu sajati. Kaopat: Beuki urang ningali banda-banda luhur, éta maparin sieun sareng pikagigireun kana paningal. Ogé sumping kasieun anu ngaganggu nurani: Ngaduruk akal, ngawangun sangkaan! Tah, hé sadérék! Hakékat jalan kasasaran ieu sapertos kieu. Urang parantos ningali poék dina kufur kalayan sampurna dina jalan ieu. Ayeuna ogé sumping, sadérék kuring, urang mulih ka teu aya éta.
Urang bakal sumping deui. Kali ieu jalan urang nyaéta jalan anu lempeng sareng jalan iman. Panungtun sareng imam urang nyaéta inayah sareng Al-Qur'an, heulang anu ngapung ngaliwatan mangsa-mangsa. Tah, nalika rohmat sareng inayah Gusti Sultan Azali kersa urang, kawasa ngaluarkeun urang, kalayan paparin lemes ngajantenkeun urang tunggang hukum masyîah: ngapung di luhur kaayaan-kaayaan. Ayeuna Mantenna nyangking urang, nganggékeun anggoan ayana ieu kalayan welas asih, masrahkeun darajat amanat ka urang. Tanda panghormatna panyuhun sareng solat. Mangsa-mangsa sareng kaayaan-kaayaan ieu masing-masing tempat singgah anu dipiara kalayan lemes dina jalan panjang urang ieu. Pikeun ngagampangkeun dina jalan urang, Mantenna parantos maparin surat paréntah tina qadar, tarang urang janten kacana. Ka mana waé urang sumping, ka golongan mana waé urang janten sémah, urang nampi sambutan anu kacida duduluranana. Urang maparin tina kagungan urang, nyandak tina kagungan maranéhna. Dagang kanyaah, maranéhna miara urang, ngahias ku hadiah-hadiah, ogé ngiringkeun urang angkat. Sumping terus, tah urang parantos sumping, aya di panto dunya, nguping sora. Tingali, urang lebet kana bumi ieu, napakkeun suku kana alam anu katingal: tempat pesta Gusti Rahmân, tempat ramé sora manusa. Urang henteu uninga nanaon, panungtun sareng imam urang nyaéta masyîah Gusti Rahmân. Wakil panungtun urang nyaéta panon urang anu dipiara kalayan lemes. Urang muka panon, ngaleupaskeun kana dunya. Naha anjeun émut kadatangan urang anu mimiti? Urang parantos janten nyorangan, yatim; musuh urang seueur, urang henteu uninga Nu Ngajagi urang. Ayeuna ku cahya iman, ngalawan musuh-musuh éta aya hiji tihang anu kukuh pikeun urang, tempat ngandelkeun urang sareng Nu Ngajagi urang nampik musuh-musuh. Éta iman ka Alloh, anu mangrupa pancaran cahya roh urang, cahya hirup urang, sareng roh roh urang. Tah, haté urang raoseun, henteu paduli kana musuh-musuh, malah henteu mikawanoh musuh. Dina jalan urang anu mimiti, nalika lebet kana nurani, urang nguping ti dinya rébuan jeritan, ceurik sareng sora. Tina éta urang murag kana musibat. Sabab harepan, kahoyong, bakat sareng pangrasa salawasna hoyong langgeng salawasna. Urang henteu uninga jalanna, ti urang teu uninga jalan, dina éta jeritan sareng panyuhun. Nanging alhamdulillah, dina kadatangan urang ayeuna, urang mendakan tempat nyuhunkeun pitulung, anu salawasna maparin hirup ka bakat sareng harepan éta; ngajantenkeun éta ngapung dugi ka langgeng salawasna. Éta némbongkeun jalan ka maranéhna, tina titik éta bakat nyuhunkeun pitulung, ogé nginum cai hirup, ogé rurusuhan kana kasampurnaanana; tempat nyuhunkeun pitulung éta, lambang sareng ogoan anu ngahudangkeun sumanget éta. Kutub kadua iman, anu mangrupa ngukuhkeun hudang deui. Kabagjaan langgeng, permata cangkang éta. Dalil iman, Al-Qur'an. Nurani manusa hiji rusiah.
Ayeuna angkat sirah anjeun, tingali jagat raya ieu, nyarios sareng éta. Dina jalan urang anu mimiti éta katingal kacida pikagigireun. Ayeuna ogé seuri, gumujeng ka sadaya sisi, panyuhun sareng sora anu dipiara kalayan lemes. Naha anjeun henteu ningali panon urang parantos janten sapertos lebah, ngapung ka sadaya sisi. Jagat raya kebonna, kembang-kembang di sadaya sisi, unggal kembang ogé maparin cai anu raos ka éta. Ogé maparin karaket, panglipur sareng kanyaah. Éta ogé nyandak, nyangking; ngadamel madu kasaksian. Heulang anu pinuh ku rusiah éta ngocorkeun madu dina madu. Nalika paningal urang hinggap dina gerak banda-banda, atanapi béntang, atanapi panonpoé, maranéhna maparin hikmah Gusti Khâliq kana leungeunna. Éta ogé nyandak ragi pangajaran sareng tajalli rohmat, teras ngapung. Saolah-olah panonpoé ieu nyarios sareng urang, "Hé sadérék-sadérék urang! Ulah sieun sareng susah, wilujeng sumping, wilujeng sumping kalayan hadé. Tempat kagungan anjeun, sim kuring pangemban lilin anu megah. Sim kuring ogé sapertos anjeun, nanging murni tanpa ngalawan, palayan anu taat. Gusti Zat Ahad Shamad éta, ku rohmat-Na anu murni, parantos ngajantenkeun sim kuring tunduk, pinuh ku cahya pikeun khidmah anjeun. Ti sim kuring panas sareng pancaran cahya; ti anjeun solat sareng panyuhun." Hé, tingali bulan! Béntang-béntang sareng laut, masing-masing ogé ku basa anu husus pikeun dirina nyarios, "Wilujeng sumping! Anjeun sumping kalayan hadé, naha anjeun henteu mikawanoh urang?" Tingali ku rusiah silih tulungan, dangukeun ku lambang aturan. Masing-masing nyarios, "Urang ogé masing-masing palayan, masing-masing eunteung rohmat Gusti Dzul-Jalâl; ulah sedih saeutik ogé, ulah susah ku urang." Gorowok lini, jeritan kajadian-kajadian, ulah ngajantenkeun anjeun sieun pisan, ogé ulah maparin waswas. Sabab di jerona aya wirahma dzikir, sora tasbih anu ngaguruh, sora ramé ogoan sareng panyuhun. Gusti Zat Dzul-Jalâl anu ngirim anjeun ka urang éta parantos nyepeng tali kendali ieu sadayana dina leungeun-Na. Panon iman maca tanda rohmat dina rarayna, masing-masing hiji sora.
Hé mukmin anu haténa éling! Ayeuna mugia panon urang istirahat sakedap; pikeun ngagentos éta urang nyerahkeun ceuli urang anu peka kana leungeun iman anu diberkahan, ngirim kana dunya. Mugia éta ngadangukeun alat musik anu raos. Sora-sora anu dina jalan urang anu mimiti disangka duka umum sareng jeritan maot éta, ayeuna dina jalan urang masing-masing wirahma sareng solat, sora sareng panyuhun, mimiti hiji tasbih. Dangukeun, sora ngaguruh dina hawa, cicipitan dina manuk, wirahma dina hujan, sora ngaguruh di laut, guludug anu ngagero, ketukan dina batu, masing-masing wirahma anu pinuh ku harti... Lagu-lagu hawa, gorowok guludug, wirahma ombak, masing-masing dzikir kaagungan. Wirahma hujan, kecap anu ngandung wirahma manuk, masing-masing tasbih rohmat, majas pikeun hakékat. Sora-sora dina barang-barang masing-masing sora ayana: Maranéhna nyarios, "Sim kuring ogé aya." Jagat raya anu jempé éta ujug-ujug ngamimitian nyarita, "Ulah nganggap urang teu hirup, hé manusa anu loba omong!" Anu ngajantenkeun manuk-manuk nyarita boh kasenangan ni'mat, boh turunna rohmat. Ku sora anu béda-béda, ku awal sora alitna, maranéhna keprok kana rohmat, hinggap dina ni'mat, ngapung kalayan sukur. Ku lambang maranéhna nyarios, "Hé sadérék-sadérék jagat raya! Kacida hadéna kaayaan urang, urang dipiara kalayan welas asih, urang wareg ku kaayaan urang." Ku pamatukna anu seukeut, maranéhna nyebarkeun ka rohangan masing-masing sora anu pinuh ku ogo. Saolah-olah sakumna jagat raya hiji musik anu luhur, cahya iman nguping dzikir sareng tasbihna. Sabab hikmah nampik ayana kabeneran, sedengkeun aturan ngusir kabeneran anu ngawangun sangkaan. Hé sobat! Ayeuna urang kaluar tina alam mitsal ieu, turun tina sangkaan lamunan, nangtung dina médan akal, nimbang, ngukur jalan-jalan.
Jalan urang anu mimiti anu nyeri, jalan anu dimurka sareng anu sasab, jalan éta maparin ka nurani dugi ka bagian anu pangjerona, boh pangrasa anu nyeri, boh nyeri anu sengit. Kasadaran némbongkeun éta. Urang parantos janten lawan kasadaran. Ogé pikeun salamet, urang kapaksa sareng peryogi; boh éta ditenangkeun, boh henteu karasa; upami henteu urang henteu tiasa tahan, jeritan sareng ceurik henteu kadangukeun. Sedengkeun hidayah ubar; hawa nafsu ngaleungitkeun pangrasa. Anu ieu ogé hoyong panglipur, ogé hoyong ngahaja lalawora, ogé hoyong kasibukan, ogé hoyong hiburan. Karep-karep anu tukang sihir. Sangkan nipu nurani, roh dijantenkeun saré, sangkan nyeri henteu karasa. Upami henteu, nyeri anu matak nyeri éta ngaduruk nurani; henteu tiasa tahan jeritan, henteu tiasa nanggung nyeri putus asa. Hartosna, sakumaha jauhna tina jalan anu lempeng, saluyu sareng darajat éta kaayaan ieu mangaruhan, ngajantenkeun nurani ngajerit. Dina unggal kasenangan aya nyerina, masing-masing tapak. Hartosna, mancorongna peradaban anu pacampur tina karep, hawa nafsu, hiburan sareng hirup nurut kana hawa nafsu, mangrupakeun salep bohong pikeun kasusah anu pikagigireun anu asalna tina kasasaran ieu, tukang racun anu nyarékeun.
Hé sobat kuring anu mulya! Dina jalan urang anu kadua, dina jalan anu pinuh ku cahya éta, urang ngaraos hiji kaayaan; ku kaayaan éta hirup janten tambang kasenangan. Nyeri janten kasenangan. Ku éta urang uninga yén saluyu sareng kakuatan iman, dina darajat anu béda-béda, éta maparin hiji kaayaan ka roh. Awak nampi kasenangan ku roh, roh nampi kasenangan ku nurani. Kabagjaan anu geuwat dikandung dina nurani; hiji firdaus ruhani dikandung dina haténa. Mikir téh ngali, kasadaran tanda rusiah. Ayeuna beuki haté diélingkeun, nurani digerakkeun, roh dipaparin pangrasa, kasenangan janten langkung seueur, sarta seuneuna robah janten cahya, usum tirisna janten usum panas. Panto-panto firdaus kabuka dina nurani, dunya janten sawarga. Di jerona roh urang ngapung sareng ngalayang, janten heulang anu agung sareng nu kacida ogona, solat sareng panyuhun ngageber jangjang.
Hé sobat kuring anu mulya! Ayeuna urang nyuhunkeun panyalindungan ka Alloh nalika papisah. Sumping, urang ngadoa babarengan, teras papisah pikeun patepang deui... ﺍَﻟﻠّٰﻬُﻢَّ ﺍِﻫْﺪِﻧَﺎ ﺍﻟﺼِّﺮَﺍﻁَ ﺍﻟْﻤُﺴْﺘَﻘ۪ﻴﻢَ ٭ ﺍٰﻣ۪ﻴﻦَ
Waleran ka Garéja Anglikan
Hiji waktos, musuh Islam anu tanpa ampun, tukang tipu pulitik, pandita anu waswas anu hoyong némbongkeun dirina di luhur, kalayan niat tipu daya sareng dina cara mungkir, ogé dina waktos anu nyeri nalika anjeunna nyesek tikoro urang ku kukuna, kalayan patarosan anu kacida bungahna kana musibat, naroskeun opat perkara ti urang. Anjeunna hoyong genep ratus kecap. Ngalawan bungahna kana musibat, diperyogikeun nyarios "Cih!" dina rarayna, ngalawan tipu dayana jempé kalayan ngambek, ngalawan mungkirna ogé maparin waleran anu ngajempékeun sapertos palu. Sim kuring henteu ngajak anjeunna nyarita. Urang kagungan waleran sapertos kieu pikeun jalma anu ngajénan anu haq.
Anjeunna nyarios dina anu kahiji: "Naon agama Muhammad, mugia solawat sareng salam ka anjeunna?" Sim kuring nyarios: Tah, Al-Qur'an. Genep rukun iman, lima rukun Islam, tujuan dasar Al-Qur'an. Anjeunna nyarios dina anu kadua: "Naon anu parantos dipaparin ka pikiran sareng hirup?" Sim kuring nyarios: "Tauhid pikeun pikiran, lempeng pikeun hirup. Saksi sim kuring pikeun ieu: ﻓَﺎﺳْﺘَﻘِﻢْ ﻛَﻤَٓﺎ ﺍُﻣِﺮْﺕَ ٭ ﻗُﻞْ ﻫُﻮَ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﺍَﺣَﺪٌ Anjeunna nyarios dina anu katilu: "Kumaha éta ngubaran kasusah-kasusah ayeuna?" Sim kuring nyarios: "Ku haramna riba sareng wajibna zakat. Saksi sim kuring pikeun ieu ogé: ﻳَﻤْﺤَﻖُ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﺍﻟﺮِّﺑٰﻮﺍ. ﻭَﺍَﺣَﻞَّ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﺍﻟْﺒَﻴْﻊَ ﻭَﺣَﺮَّﻡَ ﺍﻟﺮِّﺑٰﻮﺍ ٭ ﻭَﺍَﻗ۪ﻴﻤُﻮﺍ ﺍﻟﺼَّﻠٰﻮﺓَ ﻭَﺍٰﺗُﻮﺍ ﺍﻟﺰَّﻛٰﻮﺓَ Anjeunna nyarios dina anu kaopat: "Ku paningal naon éta ningali baruntakna manusa?" Sim kuring nyarios: Usaha mangrupikeun dasar asal. Harta manusa henteu dikumpulkeun dina jalma zalim, henteu disimpen dina leungeunna. Saksi sim kuring pikeun ieu: ﻟَﻴْﺲَ لِلْاِنْسَانِ اِلَّا ﻣَﺎ ﺳَﻌٰﻰ ٭ ﻭَﺍﻟَّﺬ۪ﻳﻦَ ﻳَﻜْﻨِﺰُﻭﻥَ ﺍﻟﺬَّﻫَﺐَ ﻭَﺍﻟْﻔِﻀَّﺔَ وَلَا ﻳُﻨْﻔِﻘُﻮﻧَﻬَﺎ ﻓ۪ﻰ ﺳَﺒ۪ﻴﻞِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﻓَﺒَﺸِّﺮْﻫُﻢْ ﺑِﻌَﺬَﺍﺏٍ ﺍَﻟ۪ﻴﻢٍ
(Saratus masyaalloh pikeun waleran ieu.)
--