BAB KADUA

BAB KADUA

(Ngeunaan Dalil-Dalil Tauhid.)

Tamu dunya, anu dikirim ka dunya pikeun iman, anu ngumbara ku pikiranana di sakuliah jagat raya, anu naroskeun Gusti Khâliq-na tina unggal hal, anu néangan Gusti Rabbna di unggal tempat, sarta anu manggihan Gusti Nu Disembahna dina darajat haqqul yaqin tina sudut wujûb ayana Alloh, ngomong ka akalna: Hayu, urang bakal ngalakukeun lalampahan deui babarengan pikeun niténan dalil-dalil kaésaan Gusti Wâjibul Wujûd, Khâliq urang. Maranéhna indit babarengan. Di tempat anu kahiji, maranéhna ningali yén opat hakékat suci anu ngaliput jagat raya merlukeun sarta nungtut kaésaan nepi ka darajat anu écés pisan. HAKÉKAT KAHIJI: “KAILAHIAN MUTLAK”. Enya, unggal golongan umat manusa sibuk ku hiji rupa ibadah, saolah-olah sacara fitri; jasa fitri mahluk hirup séjén, malah barang-barang paéh ogé, mangrupa hiji rupa ibadah; unggal ni'mat jeung ihsan, boh jasmani boh rohani, di jagat raya, jadi sarana pikeun nyembah jeung sukur anu ngalantarankeun muji sarta ibadah, tina pihak Gusti Nu Disembah; sarta sakabéh limpahan gaib jeung hal anu némbongan sacara rohani, saperti wahyu jeung ilham, ngumumkeun yén aya hiji-hijina Gusti anu disembah. Éta tangtu kalayan écés ngabuktikeun nyata ayana jeung lumakuna kailahian mutlak. Ku sabab aya hakékat kailahian saperti ieu, tangtu éta henteu bisa narima sekutu. Sabab anu ngawaler kailahian, nyaéta sipat Gusti Nu Disembah, ku sukur jeung ibadah, mangrupa bubuahan anu boga kasadaran dina tungtung-tungtung tangkal jagat raya. Anu séjén ngalantarankeun bubuahan anu boga kasadaran éta sugema sarta ngarasa narima kahadéan, tuluy ngahadapkeun beungeutna ka dirina, jeung ngalantarankeun éta poho ka Gusti anu saéstuna disembahna, anu ku sabab henteu katingali bisa gancang dipopohokeun, kacida patukang tonggongna jeung hakékat kailahian sarta tujuan-tujuan sucina, nepi ka éta dina sagala hal moal diidinan. Tina sudut ieu, Al-Qur'an terus-terusan sarta kalayan teges nampik syirik, jeung ngancam jalma anu musyrik ku naraka. HAKÉKAT KADUA: “RUBUBIYAH MUTLAK”. Enya, hiji pangaturan umum ku panangan gaib, anu pinuh ku hikmah jeung rohmat, lumangsung di sakuliah jagat raya, utamana dina mahluk hirup, leuwih husus deui dina ngaping jeung maparin bekelna, di unggal tempat, ku cara anu sarua sarta teu disangka-sangka, babarengan jeung silihasup. Éta tangtu limpahan jeung cahaya rububiyah mutlak, sarta hiji dalil anu pasti kana nyata ayana éta. Ku sabab aya rububiyah mutlak, tangtu éta henteu narima syirik jeung sekutu. Sabab tujuan jeung maksudna anu pangpentingna, saperti némbongkeun kaéndahan, ngumumkeun kasampurnaan, némbongkeun karya seni anu luhur ajénna, sarta némbongkeun kaparigelan anu nyumput, museur sarta ngumpul dina hal-hal anu rinci jeung mahluk hirup. Syirik anu ilubiung ku dirina sorangan dina hal anu pangleutikna sarta mahluk hirup anu pangleutikna ngaruksak tujuan-tujuan jeung ngancurkeun maksud-maksud éta. Éta ngabalikkeun beungeut mahluk anu boga kasadaran tina tujuan-tujuan éta jeung Gusti anu mikersa tujuan-tujuan éta, sarta ngarahkeunana ka sabab-sabab. Ku sabab kaayaan ieu sapinuhna patukang tonggong jeung hakékat rububiyah sarta musuhan ka éta, tangtu rububiyah mutlak saperti ieu dina sagala hal henteu ngidinan syirik. Loba ungkara nyucikeun jeung tasbih Al-Qur'an, sarta ayat jeung kecap-kecapna, malah aksara jeung susunanana, anu terus maparin pituduh kana tauhid, asalna tina rusiah gedé ieu. HAKÉKAT KATILU: “KASAMPURNAAN”. Enya, sakabéh hikmah luhur, kaéndahan anu matak pikahélokeun, aturan anu adil, sarta tujuan anu pinuh ku hikmah dina jagat raya ieu, kalayan écés nuduhkeun ayana hakékat kasampurnaan. Utamana, kasaksianana kana kasampurnaan Gusti Khâliq anu nyiptakeun jagat raya ieu tina euweuh sarta ngaturana kalayan mujijat jeung éndah tina unggal sudut, jeung kana kasampurnaan manusa anu jadi eunteung anu boga kasadaran pikeun Gusti Khâliq, kacida écésna. Ku sabab aya hakékat kasampurnaan; ku sabab kasampurnaan Gusti Khâliq anu nyiptakeun jagat raya kalayan kasampurnaan téh pasti; sarta ku sabab kasampurnaan manusa, anu jadi bubuahan pangpentingna jagat raya, khalifah bumi, sarta karya ciptaan jeung mahluk anu dipikanyaah anu pangpentingna ku Gusti Khâliq, téh leres tur ngandung hakékat; tangtu syirik moal aya sarta henteu ngandung hakékat. Syirik ngarobah jagat raya anu sampurna tur pinuh ku hikmah anu urang tingali ku panon ieu, jadi cocooan kabeneran anu henteu ngahasilkeun nanaon, anu ngaguling dina fana jeung musna; tempat kaulinan tabiat; tempat meuncit mahluk hirup kalayan zalim; sarta tempat kasedih anu matak gentar pikeun mahluk anu boga kasadaran. Éta nurunkeun manusa, anu kasampurnaanana katingali tina karyana, kana darajat sasatoan anu pangteu dayana, pangkacauna, sarta panghandapna. Éta nutupan jeung masang tabir kana kasampurnaan Gusti Khâliq, anu miboga kasampurnaan suci anu teu aya watesna ku kasaksian sakabéh anu aya, anu jadi eunteung kasampurnaan-Na, sarta ngabolaykeun hasil damel jeung nyiptakeun-Na. Ku sabab patukang tonggongna syirik jeung kasampurnaan Ilahi, manusa, sarta jagat raya ieu, jeung kumaha éta ngaruksak kasampurnaan éta, geus dibuktikeun jeung dijelaskeun ku dalil anu kuat tur pasti dina Tingkat Kahiji Şuâ Kadua, ngeunaan tilu bubuahan tauhid, urang ngarujuk ka éta sarta nyingget di dieu. HAKÉKAT KAOPAT: “KAKAWASAAN MARÉNTAH”. Enya, anu ningali jagat raya ieu kalayan perhatian anu lega, ningali jagat raya minangka hiji nagara anu kacida megahna sarta kacida giatna, malah minangka hiji kota anu pangaturanana kacida pinuh ku hikmah sarta kakawasaanana kacida kuatna. Manéhna manggihan unggal hal jeung unggal rupa sibuk ku pancén bari tunduk. Numutkeun ibarat ayat ﻭَﻟِﻠّٰﻪِ ﺟُﻨُﻮﺩُ ﺍﻟﺴَّﻤٰﻮَﺍﺕِ وَالْاَرْضِ, anu ngalantarankeun karasa harti kaprajuritan, lumakuna paréntah nyiptakeun anu ngawasa, hukum anu maréntah, jeung aturan karajaan dina tentara Rabbani—ti tentara partikel, pasukan pepelakan, batalion sasatoan, nepi ka tentara béntang—dina patugas-patugas anu leutik jeung prajurit-prajurit anu gedé pisan éta, kalayan écés nuduhkeun ayana kakawasaan mutlak jeung kakawasaan maréntah anu ngawengku sakabéhna. Ku sabab aya hakékat kakawasaan mutlak, tangtu syirik henteu bisa miboga hakékat. Sabab ku hakékat pasti ayat ﻟَﻮْ ﻛَﺎﻥَ ﻓ۪ﻴﻬِﻤَﺎ ﺍٰﻟِﻬَﺔٌ اِلَّا ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﻟَﻔَﺴَﺪَﺗَﺎ, lamun loba panangan ilubiung sakarepna dina hiji pagawéan, éta bakal ngalantarankeun kacau. Lamun dina hiji nagara aya dua raja, malah dina hiji kacamatan aya dua kapala, tartib bakal ruksak sarta pangaturan bakal kacau. Padahal aya tartib anu sakitu hadéna, ti jangjang laleur nepi ka lampu-lampu langit, sarta ti sél awak nepi ka gugusan planét, nepi ka syirik moal bisa ilubiung sanajan saukuran partikel. Sarta kakawasaan maréntah téh hiji kalungguhan mulya; narima saingan bakal ngaruksak kamulyaan éta kakawasaan. Enya, manusa anu ku kalemahanana merlukeun loba nu mantuan, pikeun kakawasaanana anu sabagian, lahiriah, jeung samentara, maéhan dulur jeung anakna kalayan zalim. Éta némbongkeun yén kakawasaan maréntah henteu narima saingan. Lamun jalma anu lemah saperti ieu ngalakukeun kitu pikeun kakawasaan anu sakitu saeutikna, tangtu dina sagala hal mustahil Gusti Qadîr Mutlak, anu miboga sakabéh jagat raya, ngasupkeun anu séjén minangka sekutu kana kakawasaan suci-Na, anu jadi dasar rububiyah jeung kailahian-Na anu saéstuna sarta ngawengku sakabéhna, atawa ngidinan sekutu. Ku sabab hakékat ieu geus dibuktikeun ku dalil anu kuat dina Tingkat Kadua Şuâ Kadua jeung loba tempat dina Risale-i Nur, urang ngarujuk ka éta. Kitu, ku niténan opat hakékat ieu, musafir urang ngarti kaésaan Ilahi nepi ka darajat syuhud, sarta imanna moncorong. Ku sakabéh kakuatanana, manéhna ngomong Lâ ilahe illallahu vahdehu lâ şerike leh. Minangka isyarat ringkes kana pangajaran anu ditampi ti tempat ieu, dina bab kadua Tingkat Kahiji disebutkeun لَٓا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّا ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﺍﻟْﻮَﺍﺣِﺪُ الْاَحَدُ ﺍﻟَّﺬ۪ﻯ ﺩَﻝَّ ﻋَﻠٰﻰ ﻭَﺣْﺪَﺍﻧِﻴَّﺘِﻪِ ﻭَ ﻭُﺟُﻮﺏِ ﻭُﺟُﻮﺩِﻩِ ﻣُﺸَﺎﻫَﺪَﺓُ ﻋَﻈَﻤَﺔِ ﺣَﻘ۪ﻴﻘَﺔِ ﺗَﺒَﺎﺭُﺯِ الْاُلُوهِيَّةِ ﺍﻟْﻤُﻄْﻠَﻘَﺔِ ﻭَ ﻛَﺬَﺍ ﻣُﺸَﺎﻫَﺪَﺓُ ﻋَﻈَﻤَﺔِ ﺍِﺣَﺎﻃَﺔِ ﺣَﻘ۪ﻴﻘَﺔِ ﺗَﻈَﺎﻫُﺮِ ﺍﻟﺮُّﺑُﻮﺑِﻴَّﺔِ ﺍﻟْﻤُﻄْﻠَﻘَﺔِ ﺍﻟْﻤُﻘْﺘَﻀِﻴَّﺔِ ﻟِﻠْﻮَﺣْﺪَﺓِ ﻭَ ﻛَﺬَﺍ ﻣُﺸَﺎﻫَﺪَﺓُ ﻋَﻈَﻤَﺔِ ﺍِﺣَﺎﻃَﺔِ ﺣَﻘ۪ﻴﻘَﺔِ الْكَمَالَاتِ ﺍﻟﻨَّﺎﺷِﻴَﺔِ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﻮَﺣْﺪَﺓِ ﻭَ ﻛَﺬَﺍ ﻣُﺸَﺎﻫَﺪَﺓُ ﻋَﻈَﻤَﺔِ ﺍِﺣَﺎﻃَﺔِ ﺣَﻘ۪ﻴﻘَﺔِ ﺍﻟْﺤَﺎﻛِﻤِﻴَّﺔِ ﺍﻟْﻤُﻄْﻠَﻘَﺔِ ﺍﻟْﻤَﺎﻧِﻌَﺔِ ﻭَ ﺍﻟْﻤُﻨَﺎﻓِﻴَﺔِ ﻟﻠِﺸِّﺮْﻛَﺔِ. Tuluy tamu anu henteu bisa cicing éta ngomong ka haténa sorangan: Jalma-jalma anu iman, utamana ahli tarekat, unggal waktu terus ngulang Lâ ilahe illâ hû, nginget jeung ngumumkeun tauhid. Éta némbongkeun yén tauhid miboga loba pisan undakan. Sarta tauhid mangrupa pancén suci anu pangpentingna, pangamisna, sarta pangluhurna, hiji kawajiban fitri, jeung ibadah iman. Lamun kitu, hayu, pikeun manggihan hiji undakan deui, urang kudu muka panto hiji tempat séjén tina imah pangajaran ieu. Sabab tauhid sajati anu urang téangan henteu ngan pangaweruh anu mangrupa gambaran dina pikiran. Sabalikna, éta mangrupa pangakuan kana kabeneran, anu dina élmu logika dibédakeun ti gambaran dina pikiran, anu jauh leuwih luhur ajénna batan pangaweruh tina gambaran éta, sarta anu jadi hasil dalil jeung disebut élmu. Tauhid sajati téh mutuskeun, ngabenerkeun, ngartos kalayan pageuh, jeung nampi, nepi ka jalma bisa manggihan Gusti Rabbna ngaliwatan unggal hal, ningali jalan anu nuju ka Gusti Khâliq-na dina unggal hal, sarta euweuh hiji hal anu ngahalangan hadirna ka payuneun Gusti. Lamun henteu kitu, pikeun manggihan Gusti Rabbna, unggal waktu kudu nyoék jeung muka tabir jagat raya. Ku ngomong, “Lamun kitu, hayu, maju!”, manéhna ngetrok panto kaagungan jeung kamahagedéan. Manéhna asup ka tempat lampah jeung karya, sarta ka alam ngayakeun jeung nyiptakeun anu anyar, tuluy ningali yén: Lima hakékat anu ngawengku jeung ngaliput jagat raya lumaku, sarta kalayan écés ngabuktikeun tauhid. KAHIJI: Hakékat kaagungan jeung kamahagedéan. Ku sabab hakékat ieu geus dijelaskeun ku dalil dina Tingkat Kadua Şuâ Kadua jeung loba tempat dina Risale-i Nur, di dieu urang ngan nyebutkeun sakieu: Gusti anu nyiptakeun jeung ngawasaan béntang-béntang, anu jarakna rébuan taun antara hiji jeung nu séjén, dina waktu anu sarua ku cara anu sarua; anu nyiptakeun jeung méré wangun individu anu teu aya watesna tina kembang anu sarua, anu aya di wétan, kulon, kidul, jeung kalér bumi, dina waktu jeung wangun anu sarua... Sarta pikeun ngabuktikeun hiji kajadian mangsa kaliwat, gaib, sarta kacida matak héranna, saperti ﻫُﻮَ ﺍﻟَّﺬ۪ﻯ ﺧَﻠَﻖَ ﺍﻟﺴَّﻤٰﻮَﺍﺕِ وَالْاَرْضَ ﻓ۪ﻰ ﺳِﺘَّﺔِ ﺍَﻳَّﺎﻡٍ, nyaéta nyiptakeun langit jeung bumi dina genep poé, ku hiji kajadian anu ayeuna jeung aya di hareupeun panon, sarta minangka babandingan anu sarua matak héranna, Mantenna ngawangun leuwih ti dua ratus rébu golongan pepelakan jeung suku sasatoan dina lima atawa genep minggu, saolah-olah némbongkeun leuwih ti saratus rébu conto hasyr pangagungna dina beungeut bumi dina usum semi. Mantenna ngatur, ngaping, maparin bekel, ngabédakeun, jeung mapaésan éta kalayan tartib jeung ukuran anu sampurna, tanpa salah ngabédakeun, tanpa kakurangan, tanpa kasalahan, babarengan jeung silihasup... Sarta, sakumaha anu ditegeskeun ku ayat ﻳُﻮﻟِﺞُ ﺍﻟَّﻴْﻞَ ﻓِﻰ ﺍﻟﻨَّﻬَﺎﺭِ ﻭَ ﻳُﻮﻟِﺞُ ﺍﻟﻨَّﻬَﺎﺭَ ﻓِﻰ ﺍﻟَّﻴْﻞِ, Gusti Zat anu sarua, anu muterkeun bumi, ngadamel jeung ngabalikkeun kaca peuting sarta beurang, nulis ku kajadian sapopoé sarta ngarobahna, dina waktu anu sarua ogé uninga kana eusi pikiran haté anu pangnyumputna jeung pangleutikna, sarta ngaturana ku kersa-Na. Ku sabab unggal lampah anu geus disebutkeun téh hiji lampah tunggal, tangtu Gusti Dzul-Jalâl anu ngalaksanakeunana ogé tunggal tur kawasa. Mantenna kalayan écés miboga kaagungan jeung kamahagedéan anu henteu nyésakeun kamungkinan atawa kasempetan syirik, di tempat mana waé, dina hal naon waé, atawa tina sudut naon waé; éta dipotong nepi ka akarna. Ku sabab aya kaagungan jeung kamahagedéan kakawasaan saperti ieu, sarta ku sabab kaagungan éta aya dina kasampurnaan pangluhurna jeung ngawengku sakabéhna, tangtu dina sagala hal mustahil éta méré rohangan atawa ngidinan syirik, anu bakal maparin kalemahan atawa pangabutuh kana kakawasaan éta, cacad kana kaagungan éta, kakurangan kana kasampurnaan éta, wates kana ngawengku sakabéhna éta, sarta tungtung kana anu teu aya tungtungna éta. Teu aya akal anu henteu ngaruksak fitrahna anu bakal narima éta. Kitu, ku sabab syirik nyentuh kaagungan, ngaruksak kamulyaan jalal, sarta ngalawan kamahagedéan-Na, éta mangrupa kajahatan anu henteu bisa dihampura. Al-Qur'an anu ngajelaskeun kalayan pikahélokeun ngadawuh kalayan ancaman anu agung: ﺍِﻥَّ ﺍﻟﻠّٰﻪَ لَا ﻳَﻐْﻔِﺮُ ﺍَﻥْ ﻳُﺸْﺮَﻙَ ﺑِﻪِ ﻭَﻳَﻐْﻔِﺮُ ﻣَﺎ ﺩُﻭﻥَ ﺫٰﻟِﻚَ HAKÉKAT KADUA: Ieu nyaéta némbonganna lampah Rabbani, anu pangaturanana katingali di jagat raya, kalayan henteu kawates, ngawengku sakabéhna, sarta teu aya tungtungna. Anu ngan ngawatesan jeung nangtukeun éta lampah téh hikmah, kersa, sarta kamampuh anu nampi tajallina. Kabeneran anu teu puguh, tabiat anu henteu boga kasadaran, kakuatan anu buta, sabab anu barang paéh, sarta unsur anu henteu kawates, sumebar ka unggal tempat, jeung ngalantarankeun pacampur, henteu bisa ilubiung dina lampah anu kacida saimbang, pinuh ku hikmah, ningal, hirup, tartib, jeung pageuh éta. Sabalikna, éta dipaké ku paréntah, kersa, sarta kakuatan Gusti Fâ'il Dzul-Jalâl minangka tabir lahiriah kakawasaan. Tina conto anu teu aya watesna, urang ngajelaskeun tilu conto, nyaéta tilu harti lemes tina harti-harti lemes anu teu aya watesna dina tilu lampah anu diisyaratkeun ku tilu ayat anu padeukeut dina hiji kaca Surah An-Nahl. KAHIJI: ﻭَ ﺍَﻭْﺣٰﻰ ﺭَﺑُّﻚَ ﺍِﻟَﻰ ﺍﻟﻨَّﺤْﻞِ ﺍَﻥِ ﺍﺗَّﺨِﺬ۪ﻯ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﺠِﺒَﺎﻝِ ﺑُﻴُﻮﺗًﺎ Enya, nyiruan dina fitrah jeung pancénna mangrupa mujijat kakawasaan anu sakitu gedéna, nepi ka sakabéh Surah An-Nahl dingaranan ku ngaranna. Sabab nulis program lengkep pancén anu penting éta dina sirah mesin madu anu leutik, anu ukur saukuran partikel; nyimpen jeung ngolah tuangeun anu pangamisna dina beuteungna anu leutik; sarta nempatkeun racun dina sangkur leutikna, anu miboga sipat ngaruksak jeung maéhan anggota mahluk hirup, tanpa ngarugikeun anggota leutik jeung awak nyiruan éta sorangan, lumangsung kalayan perhatian jeung élmu anu kacida talitina, hikmah jeung kersa anu kacida gedéna, sarta tartib jeung kasaimbangan anu sampurna. Ku sabab kitu, hal-hal saperti tabiat jeung kabeneran anu henteu boga kasadaran, tartib, atawa ukuran, tangtu henteu bisa ilubiung atawa campur. Kitu, némbongan jeung ngawengkuna seni Ilahi jeung lampah Rabbani anu mujijat tina tilu sudut ieu dina nyiruan anu teu aya watesna di sakabéh beungeut bumi, kalayan hikmah, perhatian, ukuran, waktu, jeung cara anu sarua, kalayan écés ngabuktikeun kaésaan. AYAT KADUA: Ayat ﻭَ ﺍِﻥَّ ﻟَﻜُﻢْ ﻓِﻰ الْاَنَْعَامِ ﻟَﻌِﺒْﺮَﺓً ﻧُﺴْﻘ۪ﻴﻜُﻢْ ﻣِﻤَّﺎ ﻓ۪ﻰ ﺑُﻄُﻮﻧِﻪِ ﻣِﻦْ ﺑَﻴْﻦِ ﻓَﺮْﺙٍ ﻭَ ﺩَﻡٍ ﻟَﺒَﻨًﺎ ﺧَﺎﻟِﺼًﺎ ﺳَﺎﺋِﻐًﺎ ﻟِﻠﺸَّﺎﺭِﺑ۪ﻴﻦَ mangrupa titah anu ngalimpahkeun pangajaran. Enya, nempatkeun susu anu murni, beresih, henteu campur, ngandung gizi, ngeunah, sarta bodas dina pinareup para indung, anu jadi pabrik susu, utamana sapi, onta, embé, jeung domba, di antara getih jeung kokotor, tanpa kacampur jeung tanpa kiruh, sarta sapinuhna béda ti éta duanana; sarta nempatkeun kanyaah ka anak-anakna dina haténa, anu leuwih ngeunah, pikaresepeun, amis, luhur ajénna, sarta pinuh ku pangorbanan batan éta susu; tangtu merlukeun rohmat, hikmah, élmu, kakawasaan, kersa milih, sarta perhatian dina darajat anu sakitu luhurna, nepi ka kabeneran anu ngagalura, unsur anu ngalantarankeun pacampur, jeung kakuatan buta dina sagala hal henteu boga pagawéan di jerona. Kitu, tajalli, pangaturan, ngalaksanakeun, sarta ngawengkuna seni Rabbani jeung lampah Ilahi anu kacida mujijat tur pinuh ku hikmah ieu dina haté jeung pinareup para indung anu teu aya watesna tina ratusan rébu rupa mahluk di sakabéh beungeut bumi, dina waktu, cara, hikmah, sarta perhatian anu sarua, kalayan écés ngabuktikeun kaésaan. AYAT KATILU: ﻭَﻣِﻦْ ﺛَﻤَﺮَﺍﺕِ ﺍﻟﻨَّﺨ۪ﻴﻞِ وَالْاَعْنَابِ ﺗَﺘَّﺨِﺬُﻭﻥَ ﻣِﻨْﻪُ ﺳَﻜَﺮًﺍ ﻭَﺭِﺯْﻗًﺎ ﺣَﺴَﻨًﺎ ﺍِﻥَّ ﻓ۪ﻰ ﺫٰﻟِﻚَ لَاٰيَةً ﻟِﻘَﻮْﻡٍ ﻳَﻌْﻘِﻠُﻮﻥَ Ayat ieu ngirut perhatian ka kurma jeung anggur, sarta ngadawuh, “Pikeun jalma anu boga akal, dina dua bubuahan ieu aya tanda, dalil, sarta bukti anu gedé pikeun tauhid.” Enya, dua bubuahan ieu jadi gizi jeung bekel pokok, bubuahan jeung tuangeun bubuahan, sarta sumber tuangeun anu kacida ngeunahna. Tatangkalan ieu anu aya dina keusik tanpa cai jeung taneuh garing mangrupa mujijat kakawasaan jeung hal anu matak pikahélokeun tina hikmah dina darajat anu kacida luhurna; mangrupa pabrik gula jeung halwa, mesin sirop madu, ukuran anu kacida talitina, tartib anu sampurna, sarta seni anu pinuh ku hikmah jeung perhatian, nepi ka jalma anu miboga akal saeutik ogé kapaksa ngomong, “Anu nyieun ieu saperti kitu, tangtu Gusti Zat anu nyiptakeun jagat raya ieu.” Sabab, contona, dina dahan anggur anu saukuran ramo ieu, anu aya di hareupeun panon urang, aya dua puluh ranggeuyan, sarta dina unggal ranggeuyan aya saratus butir anu mangrupa pompa leutik sirop anu amis. Maparin bungkusan anu kacida ipisna, éndah, lemes, sarta warna-warni kana beungeut unggal butir; nempatkeun siki anu cangkangna teuas sarta eusina kawas kacang walnut, anu jadi daya ingetan, program, jeung sajarah kahirupanana, dina haténa anu lemes tur hipu; nyieun kadaharan amis kawas halwa sawarga jeung madu kawas cai Kautsar dina beuteungna; sarta nyiptakeun kaparigelan seni anu matak pikahélokeun ieu kalayan perhatian jeung hikmah anu sarua, dina waktu jeung cara anu sarua, dina anu sarupa anu teu aya watesna di sakabéh beungeut bumi, tangtu kalayan écés némbongkeun yén anu ngalaksanakeun pagawéan ieu nyaéta Gusti Khâliq sakabéh jagat raya. Lampah ieu, anu merlukeun kakawasaan anu teu aya tungtungna jeung hikmah anu teu aya watesna, ngan mangrupa lampah-Na. Enya, kakuatan, tabiat, jeung sabab anu buta, teu puguh, teu tartib, teu boga kasadaran, teu boga tujuan, ngabahekeun, sarta ngalantarankeun pacampur, henteu bisa ilubiung atawa ngulurkeun panangan kana ukuran anu kacida talitina, seni anu kacida parigelna, sarta tartib anu kacida pinuh ku hikmah ieu. Éta ngan dipaké ku paréntah Rabbani minangka anu nampi lampah, anu narima, sarta anu jadi tabir. Kitu, saperti tilu harti lemes anu nuduhkeun tauhid tina tilu hakékat anu diisyaratkeun ku tilu ayat ieu, tajalli jeung pangaturan anu teu aya watesna tina lampah Rabbani anu teu aya watesna sacara sapuk nyaksian kaésaan hiji-hijina Gusti Wâhid Ahad, hiji Gusti Zat Dzul-Jalâl. HAKÉKAT KATILU: Ieu nyaéta nyiptakeun sagala anu aya, utamana pepelakan jeung sasatoan, kalayan jumlah anu loba pisan sarta tartib mutlak dina kagancangan mutlak; kalayan seni anu kacida éndahna, kaparigelan, pageuhna karya, jeung tartib dina gampangna anu mutlak; sarta kalayan ajén anu kacida luhurna jeung bédana anu sampurna dina jumlah anu loba pisan sarta pacampurna anu mutlak. Enya, nyiptakeun kalayan kacida lobana sarta kacida gancangna, kalayan seni, kaparigelan, perhatian, sarta tartib anu kacida hadéna, kalayan gampang jeung henteu susah, sarta luhur ajénna tur béda-béda dina jumlah anu kacida lobana jeung pacampur, tanpa kacampur, tanpa ngalantarankeun campur, sarta tanpa kiruh, ngan bisa ku kakawasaan hiji-hijina Gusti Zat. Teu aya hiji hal ogé anu beurat pikeun éta kakawasaan. Pikeun éta kakawasaan, béntang kudu gampang jeung henteu susah saperti partikel, anu panggedéna saperti anu pangleutikna, hiji rupa anu individuna teu aya watesna saperti hiji individu, sakabéh anu agung tur ngawengku loba hal saperti hiji bagéan anu husus tur saeutik, ngahirupkeun jeung ngahudangkeun deui bumi anu sakitu gedéna saperti hiji tangkal, sarta ngawangun hiji tangkal anu gedéna kawas gunung saperti hiji siki anu saukuran kuku. Ku kituna, Mantenna tiasa ngalaksanakeun pagawéan-pagawéan anu lumangsung di hareupeun panon urang ieu. Kitu, ku ngajelaskeun, ngungkulan, ngungkab, sarta ngabuktikeun rusiah penting tina ieu undakan tauhid, hakékat katilu, jeung kalimah tauhid—nyaéta sakabéh anu panggedéna saperti hiji bagéan anu pangleutikna, sarta euweuh bédana antara anu panglobana jeung anu pangsaeutikna—katut hikmahna anu matak héran, rusiahna anu agung, tatarucinganana anu ngaleuwihan jangkauan akal, dasar Islam anu pangpentingna, dasar iman anu pangjerona, sarta dasar tauhid anu panggedéna, rusiah Al-Qur'an kabuka. Tatarucingan nyiptakeun jagat raya anu pangnyumputna jeung pangteu dipikanyahona, anu ngalantarankeun filsafat henteu mampuh ngarti, jadi dipikanyaho. Mugia sukur jeung puji ka Gusti Khâliq Rahîm abdi, saratus rébu kali, saloba aksara Risaletü'n-Nur, ku sabab Risaletü'n-Nur geus ngungkulan, ngungkab, sarta ngabuktikeun rusiah anu matak pikahélokeun jeung tatarucingan anu matak héran ieu. Utamana, dina bagian ahir Mektup Kadua Puluh, dina bahasan ﻭَﻫُﻮَ ﻋَﻠٰﻰ ﻛُﻞِّ ﺷَﻲْﺀٍ ﻗَﺪ۪ﻳﺮٌ; dina bahasan “Nu Ngalaksanakeun téh Kawasa” dina Kalimah Kadua Puluh Salapan ngeunaan hasyr; sarta dina ngabuktikeun kakawasaan Ilahi dina undakan-undakan “Allahu akbar” tina Lem'a Kadua Puluh Salapan Basa Arab, éta geus dibuktikeun ku dalil anu pasti nepi ka darajat dua kali dua jadi opat. Ku sabab kitu, bari ngarujuk katerangan ka éta, abdi hoyong ngajelaskeun sacara ringkes dasar jeung dalil anu muka rusiah ieu, kawas hiji daptar, sarta ngisyaratkeun tilu belas rusiah minangka tilu belas hambalan. Abdi nulis rusiah kahiji jeung kadua. Tapi hanjakal, dua halangan anu kuat, boh lahiriah boh rohani, pikeun ayeuna ngalantarankeun abdi ninggalkeun sesana. RUSIAH KAHIJI: Lamun hiji hal mangrupa sipat hakékatna sorangan, anu sabalikna henteu bisa asup kana éta hakékat. Sabab éta bakal jadi ngahijina dua hal anu sabalikna, sarta éta mustahil. Kitu, dumasar kana rusiah ieu, ku sabab kakawasaan Ilahi mangrupa sipat hakékat Gusti sarta hal anu pasti diperlukeun ku Gusti Zat Nu Maha Suci, tangtu mustahil kalemahan, anu sabalikna tina éta kakawasaan, asup kana Gusti Zat Qadîr. Ku sabab ayana undakan-undakan dina hiji hal téh lantaran asupna anu sabalikna kana éta hal—contona, undakan cahaya saperti kuat jeung lemah lantaran campur poék; darajat panas anu luhur jeung handap lantaran campur tiis; sarta ukuran kuat jeung kurangna kakuatan lantaran aya anu ngalawan jeung ngahalangan—tangtu dina kakawasaan anu mangrupa sipat hakékat Gusti éta henteu aya undakan. Mantenna nyiptakeun sakabéh hal saperti hiji hal. Ku sabab dina kakawasaan anu mangrupa sipat hakékat Gusti éta henteu aya undakan, sarta mustahil aya kalemahan jeung kakurangan, tangtu henteu aya halangan anu bisa ngalawanana, sarta henteu aya ciptaan anu beurat pikeun éta. Ku sabab henteu aya hiji hal anu beurat pikeun éta, tangtu sakumaha Mantenna nyiptakeun hasyr pangagungna kalayan gampang saperti hiji usum semi, hiji usum semi kalayan gampang saperti hiji tangkal, sarta hiji tangkal tanpa susah saperti hiji kembang, Mantenna ogé nyiptakeun hiji kembang kalayan seni saperti hiji tangkal, hiji tangkal kalayan mujijat saperti hiji usum semi, sarta hiji usum semi kalayan ngawengku loba hal jeung matak pikahélokeun saperti hiji hasyr. Mantenna keur nyiptakeun éta di hareupeun panon urang. Dina Risale-i Nur geus dibuktikeun ku loba dalil anu pasti tur kuat yén: Lamun henteu aya kaésaan jeung tauhid, hiji kembang bakal hésé saperti hiji tangkal, malah leuwih hésé; sarta hiji tangkal bakal hésé saperti hiji usum semi, malah leuwih susah. Salian ti kitu, éta bakal ragrag sapinuhna dina ajén jeung seni. Hiji mahluk hirup anu ayeuna dijieun dina samenit, bakal kakara bisa dijieun dina sataun, malah bisa waé henteu dijieun pisan. Kitu, dumasar kana rusiah anu geus disebutkeun ieu, bubuahan, kembang, tatangkalan, jeung sasatoan leutik ieu, anu kacida luhurna ajénna sanajan jumlahna kacida loba jeung nyukupan, sarta kacida pinuh ku senina sanajan gancang tur gampang, némbongan kalayan tartib sarta mimiti ngalaksanakeun pancénna. Éta ngalakukeun jeung ngaréngsékeun tasbihna, ninggalkeun sikina minangka wakil di tempatna, tuluy indit. RUSIAH KADUA: Sakumaha ku rusiah cahaya, sipat bening, jeung taat, sarta ku hiji tajalli kakawasaan anu mangrupa sipat hakékat Gusti, hiji panonpoé tiasa maparin pantulan anu caang ka hiji eunteung; panonpoé ogé tiasa kalayan gampang maparin pantulan anu sarua, anu caang tur panas, ka eunteung, barang anu ngagurilap, jeung tétés anu teu aya watesna, ku paréntah Ilahi, tina kagiatan anu lega éta kakawasaan anu henteu kawates. Anu saeutik jeung anu loba sarua, henteu aya bédana. Sarta lamun hiji kecap diucapkeun, tina legana anu teu aya tungtungna dina nyiptakeun anu teu aya tungtungna, sakumaha éta hiji kecap asup tanpa susah kana ceuli hiji jalma, ku idin Rabbani ogé éta asup tanpa susah ka sirah-sirah anu miboga sajuta ceuli. Rébuan anu ngadéngé jeung hiji anu ngadéngé sarua, henteu béda. Sarta hiji cahaya saperti panon, atawa hiji mahluk rohani anu caang saperti Jibril, tina legana anu sampurna kagiatan Rabbani anu aya dina tajalli rohmat, sakumaha kalayan gampang ningali jeung indit ka hiji tempat, sarta kalayan gampang aya di hiji tempat, ogé ku kakawasaan Ilahi kalayan gampang aya, ningali, jeung asup dina rébuan tempat. Teu aya bédana antara saeutik jeung loba. Kitu pisan deui, kakawasaan azali anu mangrupa sipat hakékat Gusti téh cahaya anu panglemesna sarta panghususna, sarta cahaya sakabéh cahaya. Hakékat, inti, jeung sudut malakut hal-hal téh bening sarta ngagurilap kawas eunteung. Sagala hal, ti partikel, pepelakan, jeung mahluk hirup nepi ka béntang, panonpoé, jeung bulan, kacida taat sarta tundukna kana hukum éta kakawasaan anu mangrupa sipat hakékat Gusti, sarta kacida nurutna jeung ditungkulkeun kana paréntah éta kakawasaan azali. Ku sabab kitu, tangtu Mantenna nyiptakeun hal-hal anu teu aya watesna saperti hiji hal sarta aya di gigireunana. Hiji pagawéan henteu ngahalangan pagawéan séjén. Gedé jeung leutik, loba jeung saeutik, sabagian jeung sakabéh, sarua. Henteu aya hiji ogé anu beurat pikeun Mantenna. Sarta, sakumaha disebutkeun dina Kalimah Kasapuluh jeung Kadua Puluh Salapan, ku rusiah tartib, kasaimbangan, nurut kana hukum, jeung ngalaksanakeun paréntah, hiji kapal gedé anu saukuran saratus imah bisa diputerkeun jeung dilalayarkeun saperti saurang budak muterkeun cocooanana ku ramona. Sarta, sakumaha hiji panglima ngalantarankeun hiji prajurit narajang ku hiji paréntah “Maju!”, ku éta hiji paréntah anjeunna ogé ngagerakkeun hiji tentara anu tartib tur nurut pikeun narajang. Sarta lamun dua gunung aya dina kaayaan saimbang dina dua piring timbangan anu kacida gedé tur talitina, saperti hiji kacang walnut ngangkat hiji piring ka luhur jeung nurunkeun anu séjén dina timbangan séjén anu dua piringna ngandung dua endog, éta hiji kacang walnut, ku hiji aturan hikmah, ogé tiasa ngangkat hiji piring éta timbangan gedé katut gunungna nepi ka puncak gunung, sarta nurunkeun gunung anu séjén ka dasar lebak. Kitu pisan deui, dina kakawasaan Rabbani anu henteu kawates, teu aya tungtungna, caang, mangrupa sipat hakékat Gusti, sarta langgeng salawasna, aya babarengan jeung éta hikmah anu teu aya tungtungna sarta kaadilan Ilahi anu kacida talitina, anu jadi asal, sumber, dasar, jeung tempat medalna sakabéh tartib, susunan, jeung kasaimbangan. Sarta unggal hal, boh sabagian boh sakabéh, boh gedé boh leutik, jeung sakabéh hal ditungkulkeun kana hukum éta kakawasaan sarta tunduk kana pangaturanana. Ku sabab kitu, tangtu sakumaha Mantenna kalayan gampang ngatur jeung ngagerakkeun partikel, Mantenna ogé kalayan gampang muterkeun jeung ngurilingkeun béntang ku rusiah tartib hikmah. Dina usum semi, sakumaha Mantenna kalayan gampang ngahirupkeun hiji laleur ku hiji paréntah, ku rusiah hikmah jeung ukuran dina kakawasaan-Na, Mantenna ogé ngahudangkeun sakabéh golongan laleur, sakabéh pepelakan, sarta tentara sasatoan leutik, ku paréntah anu sarua jeung gampangna anu sarua, tuluy ngagerakkeunana ka médan kahirupan. Sakumaha gancang ngahudangkeun hiji tangkal dina usum semi jeung maparin kahirupan kana tulang-tulangna, ku kakawasaan mutlak anu pinuh ku hikmah sarta adil éta, Mantenna ogé kalayan gampang ngahirupkeun bumi anu sakitu gedéna sarta layon bumi dina usum semi saperti éta tangkal, sarta nyiptakeun conto saratus rébu rupa hasyr. Sakumaha Mantenna ngahudangkeun bumi ku hiji paréntah nyiptakeun, ku dawuhan ﺍِﻥْ ﻛَﺎﻧَﺖْ اِلَّا ﺻَﻴْﺤَﺔً ﻭَﺍﺣِﺪَﺓً ﻓَﺎِﺫَﺍﻫُﻢْ ﺟَﻤ۪ﻴﻊٌ ﻟَﺪَﻳْﻨَﺎ ﻣُﺤْﻀَﺮُﻭﻥَ, nyaéta “Sakabéh manusa jeung jin bakal aya siap di payuneun Kami dina médan hasyr ku ngan hiji sora jeung paréntah.” Sarta ku dawuhan ﻭَﻣَﺎ ﺍَﻣْﺮُ ﺍﻟﺴَّﺎﻋَﺔِ اِلَّا ﻛَﻠَﻤْﺢِ ﺍﻟْﺒَﺼَﺮِ ﺍَﻭْ ﻫُﻮَ ﺍَﻗْﺮَﺏُ, nyaéta “Urusan jeung lumangsungna kiamat sarta hasyr téh ukur salila meremkeun panon tuluy langsung muka deui, malah leuwih deukeut,” kitu dawuhan-Na. Sarta ku ayat ﻣَﺎ ﺧَﻠْﻘُﻜُﻢْ وَلَا ﺑَﻌْﺜُﻜُﻢْ اِلَّا ﻛَﻨَﻔْﺲٍ ﻭَﺍﺣِﺪَﺓٍ, anu hartina, “Hé manusa! Nyiptakeun jeung ngahirupkeun aranjeun, hasyr jeung hirup deui aranjeun, gampang saperti ngahirupkeun ngan hiji jiwa. Éta henteu beurat pikeun kakawasaan Kami.” Ku rusiah tilu ayat ieu, Mantenna mawa sakabéh manusa, jin, sasatoan, mahluk rohani, jeung malaikat ka médan hasyr pangagungna sarta ka payuneun timbangan pangagungna, ku paréntah anu sarua jeung gampangna anu sarua. Hiji pagawéan henteu ngahalangan pagawéan séjén. Rusiah katilu jeung kaopat nepi ka rusiah katilu belas, patukang tonggong jeung kahayang abdi, ditunda ka waktu séjén. HAKÉKAT KAOPAT: Ieu nyaéta ayana jeung némbongan sagala anu aya ngumumkeun tauhid nepi ka darajat anu écés, ngabuktikeun yén Gusti Shâni'-na tunggal, sarta némbongkeun yén jagat raya dina sudut rububiyah mangrupa hiji sakabéh jeung beungkeutan umum anu henteu narima dipegat-pegat atawa dibagi. Éta lumangsung tina loba titik katunggalan, saperti babarengan, katunggalan bari silihasup, silihsarupa, hiji jadi conto leutik pikeun nu séjén sarta gambaran gedé pikeun nu séjén, sabagian jadi sakabéh jeung golongan umum, sedengkeun sabagian deui jadi bagian jeung individuna; silihsarupa dina cap fitrah, patali dina ukiran seni, silihbantu, sarta silihngalengkepan pancén fitri. Enya, contona, dina unggal usum semi, nyiptakeun, ngatur, jeung maparin bekel individu anu teu aya watesna tina opat ratus rébu rupa pepelakan jeung sasatoan, babarengan jeung silihasup, dina hiji waktu jeung cara, tanpa salah jeung tanpa cacad, kalayan hikmah sampurna jeung seni anu éndah... Sarta nyiptakeun individu anu teu aya watesna, ti laleur anu jadi conto leutik manuk nepi ka heulang anu jadi gambaran gedéna; maparin pakakas anu mantuan indit-inditan jeung hirupna di alam hawa, tuluy ngalalayarkeunana; sarta bari ngahirupkeun hawa, nempatkeun cap seni kalayan mujijat dina beungeut unggal-unggalna, segel hikmah kalayan pangaturan dina awakna, sarta tanda kaésaan dina unggal hal kalayan pangaping dina hakékatna... Sarta ngagerakkeun jeung ngirim partikel tuangeun pikeun mantuan sél awak, pepelakan pikeun mantuan sasatoan, sasatoan pikeun mantuan manusa, sarta sakabéh para indung pikeun mantuan anak-anakna anu teu mampuh, kalayan hikmah jeung rohmat... Sarta ngatur kalayan tartib jeung seni éndah anu sarua, lampah anu sarua, sarta hikmah anu sampurna, ti bunderan Bima Sakti, tata surya, jeung unsur bumi nepi ka tabir manikpanon, daun kuncup ros, bungkusan tongkol jagong, jeung siki mélon, minangka sabagian jeung sakabéh, kawas bunderan-bunderan anu silihasup; éta tangtu ngabuktikeun nepi ka darajat anu écés yén: Gusti anu ngalaksanakeun pagawéan-pagawéan ieu tunggal, hiji, sarta cap-Na aya dina unggal hal. Sarta, sakumaha Mantenna henteu aya dina hiji tempat, Mantenna hadir di unggal tempat. Sarta kawas panonpoé, unggal hal jauh ti Mantenna, tapi Mantenna caket ka unggal hal. Sarta, sakumaha hal-hal anu panggedéna saperti bunderan Bima Sakti jeung tata surya henteu beurat pikeun Mantenna, sél-sél dina getih jeung eusi pikiran haté henteu nyumput ti Mantenna, sarta henteu leupas tina pangaturan-Na. Sarta sabaraha gedé jeung lobana unggal hal, éta gampang pikeun Mantenna saperti hal anu pangleutikna jeung pangsaeutikna. Mantenna kalayan gampang nyiptakeun laleur dina sistem heulang, siki dina hakékat tangkal, hiji tangkal dina wangun kebon, hiji kebon dina seni usum semi, sarta hiji usum semi dina kaayaan hasyr. Hal-hal anu kacida luhurna ajén senina dipasihkeun jeung dikurniakeun ka urang kalayan murah pisan. Harga anu dipikahoyong ku Mantenna nyaéta hiji “Bismillah” sarta hiji “Alhamdulillah”. Hartina, harga anu ditarima pikeun ni'mat-ni'mat anu kacida luhurna ajénna éta nyaéta ngucapkeun “Bismillahirrahmanirrahim” dina awalna sarta “Alhamdulillah” dina ahirna. Ku sabab Hakékat Kaopat ieu ogé geus dijelaskeun jeung dibuktikeun dina Risale-i Nur, urang nyukupan ku isyarat anu kacida ringkesna ieu. HAKÉKAT KALIMA, anu ditingali ku musafir urang di tempat kadua: Ayana tartib anu pangsampurnana dina jagat raya sagemblengna, dina rukun-rukuna, bagéan-bagéanna, sarta unggal anu aya di jerona; bahan jeung patugas anu jadi dasar ngagerakkeun jeung ngatur nagara anu lega éta, sarta anu patali jeung sakabéhna, unggal-unggalna tunggal; ngaran jeung lampah anu ngawasaan kota jeung paméran anu megah éta, sanajan silihasup, unggal-unggalna hiji, miboga hiji hakékat, tunggal, sarta di unggal tempat mangrupa ngaran jeung lampah anu sarua, ngawengku sakabéh atawa lolobana hal; sarta unsur jeung rupa anu jadi dasar ngatur, ngahirupkeun, jeung ngawangun karaton anu dipapaésan éta, sanajan silihasup, unggal-unggalna hiji, miboga hiji hakékat anu tunggal, sarta di unggal tempat mangrupa unsur jeung rupa anu sarua, sumebar bari ngaliput beungeut bumi jeung lolobana; tangtu kalayan écés tur pasti nungtut, nuduhkeun, nyaksian, sarta némbongkeun yén: Gusti Shâni' jeung Mudabbir jagat raya ieu, Sultan jeung Murabbî nagara ieu, sarta anu miboga jeung ngawangun karaton ieu, hiji, tunggal, Wâhid, Ahad. Mustahil aya anu sarupa jeung tandinganana; Mantenna henteu miboga wazir atawa nu mantuan. Mustahil aya sekutu jeung anu sabalikna; Mantenna henteu miboga kalemahan jeung cacad. Enya, tartib téh katunggalan anu lengkep, anu merlukeun hiji-hijina anu nyusun. Éta henteu bisa narima syirik anu ngalantarankeun paséa. Ku sabab aya tartib anu pinuh ku hikmah sarta taliti dina unggal hal, boh sakabéh boh sabagian, ti jagat raya sagemblengna, gerak bumi sapopoé jeung sataun, nepi ka rupa manusa, sistem indra dina sirahna, sarta gerak jeung ngalirna sél bodas jeung beureum dina getih, tangtu teu aya hiji ogé salian ti Gusti Qadîr Mutlak jeung Gusti Hakîm Mutlak anu bisa ngulurkeun panangan atawa ilubiung kana hiji hal ku cara ngahaja jeung nyiptakeun. Sabalikna, éta ngan narima, jadi tempat tajalli, sarta nampi lampah. Ku sabab nyusun, utamana nuturkeun tujuan-tujuan sarta maparin tartib bari ngajaga mangpaat, ngan lumangsung ku élmu jeung hikmah sarta dilaksanakeun ku kersa jeung pilihan, tangtu jeung pasti, tartib anu pinuh ku hikmah ieu sarta rupa-rupa tartib mahluk anu teu aya watesna, anu ngandung mangpaat sarta aya di hareupeun panon urang ieu, nuduhkeun jeung nyaksian nepi ka darajat anu écés yén Gusti Khâliq jeung Mudabbir sagala anu aya ieu téh hiji, anu ngalaksanakeun lampah, sarta anu mikersa milih. Unggal hal ngawujud ku kakawasaan-Na, meunang hiji kaayaan husus ku kersa-Na, sarta miboga hiji wangun anu tartib ku pilihan-Na. Sarta ku sabab lampu katut tungku dina imah tamu dunya ieu hiji, lantera anu miboga kalénderna hiji, spons rohmatna hiji, juru masak anu seuneuna hiji, sirop anu ngahirupkeunana hiji, sarta sawah anu pinuh ku panangtayungan hiji... Hiji, hiji, hiji... nepi ka sarébu hiji anu hiji. Tangtu ieu anu hiji-hiji kalayan écés nyaksian yén Gusti Shâni' jeung anu miboga imah tamu ieu hiji. Mantenna ogé kacida béréhan jeung mikanyaah tamuna, nepi ka ngajadikeun patugas-patugas-Na anu luhur tur gedé ieu palayan pikeun musafir-musafir anu hirup, sarta maparin pancén pikeun katengtreman maranéhna. Sarta ku sabab asma saperti “Gusti Hakîm, Rahîm, Mushawwir, Mudabbir, Muhyî, Murabbî”, anu pangaturanana lumangsung di sakuliah dunya sarta ukiran jeung tajallina katingali; syuun saperti “hikmah, rohmat, jeung pitulung”; sarta lampah saperti “méré wangun, ngagerakkeun, jeung ngaping”, téh hiji. Di unggal tempat aya asma jeung lampah anu sarua, anu silihasup, dina darajat anu pangluhurna sarta ngawengku sakabéhna. Éta silihngalengkepan ukiran ku cara anu saolah-olah asma jeung lampah éta ngahiji, nepi ka kakawasaan jadi hikmah jeung rohmat murni, sarta hikmah jadi pitulung jeung kahirupan murni. Contona, dina waktu pangaturan asma anu maparin kahirupan katingali dina hiji hal, pangaturan loba asma, saperti anu nyiptakeun, anu méré wangun, jeung anu maparin rejeki, ogé katingali dina waktu anu sarua, di unggal tempat, sarta dina sistem anu sarua. Éta tangtu, pasti, sarta kalayan écés nyaksian yén Gusti anu disebat ku asma-asma anu ngawengku sakabéhna éta, sarta Gusti anu ngalaksanakeun lampah anu lega, anu katingali ku cara anu sarua di unggal tempat, téh hiji, tunggal, Wâhid, Ahad. Âmannâ wa shaddaqnâ! Sarta ku sabab unsur-unsur, anu jadi bahan jeung dasar karya ciptaan, ngaliput bumi, sarta unggal rupa mahluk anu mawa rupa-rupa cap anu némbongkeun kaésaan, sanajan tunggal, sumebar bari ngawengku beungeut bumi, tangtu éta kalayan écés ngabuktikeun yén unsur-unsur katut eusina, sarta rupa-rupa mahluk katut individuna, mangrupa harta jeung kagungan hiji-hijina Gusti Zat. Éta karya ciptaan jeung palayan Gusti Wâhid Qadîr, anu ngagunakeun unsur-unsur anu kacida gedéna sarta ngaliput éta minangka palayan anu kacida nurutna, sarta rupa-rupa mahluk anu sumebar di sakuliah bumi minangka prajurit anu kacida tartibna. Ku sabab hakékat ieu ogé geus dibuktikeun jeung dijelaskeun dina Risaletü'n-Nur, urang nyukupan ku isyarat ringkes ieu di dieu. Musafir urang, ku kabungah tina feyz iman jeung rasa nikmat tauhid anu ditampi tina lima hakékat ieu, nyimpulkeun paniténna jeung ngébréhkeun rasana, tuluy ngomong ka haténa: Tingali kaca warna-warni kitab jagat raya, Tingali, pulpén emas kakawasaan geus ngagambar naon. Teu aya deui hiji titik poék pikeun anu miboga panon haté. Saolah-olah Alloh geus nyerat ayat-ayat-Na ku cahaya. Sarta sing nyaho yén: Diménsi anu teu aya watesna mangrupa kaca-kaca kitab alam. Karya anu teu kawilang mangrupa jajaran kajadian sapanjang jaman. Ditulis dina méja gawé Lauhul Mahfuz hakékat, Unggal anu aya di alam mangrupa kecap anu ngawujud sarta ngandung harti. Sarta déngékeun: Ku ngomong ﭼُﻮ لَٓا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّا ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﺑَﺮَﺍﺑَﺮْ ﻣ۪ﻴﺰَﻧَﻨْﺪْ ﻫَﺮْ ﺷَﻰْ ﺩَﻣَﺎﺩَﻡْ ﺟُﻮﻳَﺪَﻧْﺪْ ﻳَﺎ ﺣَﻖْ ﺳَﺮَﺍﺳَﺮْ ﮔُﻮﻳَﺪَﻧْﺪْ ﻳَﺎ ﺣَﻰْ ﻧَﻌَﻢْ ﻭَ ﻓ۪ﻰ ﻛُﻞِّ ﺷَﻲْﺀٍ ﻟَﻪُ ﺍٰﻳَﺔٌ ﺗَﺪُﻝُّ ﻋَﻠٰﻰ ﺍَﻧَّﻪُ ﻭَﺍﺣِﺪٌ, nafsuna ogé ngabenerkeun babarengan jeung haténa, tuluy ngomong, “Enya, enya.” Kitu, minangka isyarat ringkes kana lima hakékat tauhid anu dititénan ku tamu dunya jeung musafir jagat raya di tempat kadua, dina bab kadua Tingkat Kahiji, ngeunaan tempat kadua, disebutkeun kieu: لَٓا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّا ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﺍﻟْﻮَﺍﺣِﺪُ الْاَحَدُ ﺍﻟَّﺬ۪ﻯ ﺩَﻝَّ ﻋَﻠٰﻰ ﻭَﺣْﺪَﺗِﻪِ ﻓ۪ﻰ ﻭُﺟُﻮﺏِ ﻭُﺟُﻮﺩِﻩِ ﻣُﺸَﺎﻫَﺪَﺓُ ﺣَﻘ۪ﻴﻘَﺔِ ﺍﻟْﻜِﺒْﺮِﻳَٓﺎﺀِ ﻭَ ﺍﻟْﻌَﻈَﻤَﺔِ ﻓِﻰ ﺍﻟْﻜَﻤَﺎﻝِ ﻭَ الْاِحَاطَةِ ﻭَ ﻛَﺬَﺍ ﻣُﺸَﺎﻫَﺪَﺓُ ﺣَﻘ۪ﻴﻘَﺔِ ﻇُﻬُﻮﺭِ الْاَفْعَالِ بِالْاِطْلَاقِ ﻭَ ﻋَﺪَﻡُ ﺍﻟﻨِّﻬَﺎﻳَﺔِ لَا ﺗُﻘَﻴِّﺪُﻫَﺎ اِلَّا الْاِرَادَةُ ﻭَ ﺍﻟْﺤِﻜْﻤَﺔُ ﻭَ ﻛَﺬَﺍ ﻣُﺸَﺎﻫَﺪَﺓُ ﺣَﻘ۪ﻴﻘَﺔِ ﺍ۪ﻳﺠَﺎﺩِ ﺍﻟْﻤَﻮْﺟُﻮﺩَﺍﺕِ ﺑِﺎﻟْﻜَﺜْﺮَﺓِ ﺍﻟْﻤُﻄْﻠَﻘَﺔِ ﻓِﻰ ﺍﻟﺴُّﺮْﻋَﺔِ ﺍﻟْﻤُﻄْﻠَﻘَﺔِ ﻭَ ﺧَﻠْﻖُ ﺍﻟْﻤَﺨْﻠُﻮﻗَﺎﺕِ ﺑِﺎﻟﺴُّﻬُﻮﻟَﺔِ ﺍﻟْﻤُﻄْﻠَﻘَﺔِ ﻓِﻰ الْاِتْقَانِ ﺍﻟْﻤُﻄْﻠَﻖِ ﻭَ ﺍِﺑْﺪَﺍﻉُ ﺍﻟْﻤَﺼْﻨُﻮﻋَﺎﺕِ ﺑِﺎﻟْﻤَﺒْﺬُﻭﻟِﻴَّﺔِ ﺍﻟْﻤُﻄْﻠَﻘَﺔِ ﻓ۪ﻰ ﻏَﺎﻳَﺔِ ﺣُﺴْﻦِ ﺍﻟﺼَّﻨْﻌَﺔِ ﻭَ ﻏُﻠُﻮِّ ﺍﻟْﻘِﻴْﻤَﺔِ ﻭَ ﻛَﺬَﺍ ﻣُﺸَﺎﻫَﺪَﺓُ ﺣَﻘ۪ﻴﻘَﺔِ ﻭُﺟُﻮﺩِ ﺍﻟْﻤَﻮْﺟُﻮﺩَﺍﺕِ ﻋَﻠٰﻰ ﻭَﺟْﻪِ ﺍﻟْﻜُﻞِّ ﻭَ ﺍﻟْﻜُﻠِّﻴَّﺔِ ﻭَ ﺍﻟْﻤَﻌِﻴَّﺔِ ﻭَ ﺍﻟْﺠَﺎﻣِﻌِﻴَّﺔِ ﻭَ ﺍﻟﺘَّﺪَﺍﺧُﻞِ ﻭَ ﺍﻟْﻤُﻨَﺎﺳَﺒَﺔِ ﻭَ ﻛَﺬَﺍ ﻣُﺸَﺎﻫَﺪَﺓُ ﺣَﻘ۪ﻴﻘَﺔِ الْاِنْتِظَامَاتِ ﺍﻟْﻌَﺎﻣَّﺔِ ﺍﻟْﻤُﻨَﺎﻓِﻴَﺔِ ﻟﻠِﺸِّﺮْﻛَﺔِ ﻭَ ﻛَﺬَﺍ ﻣُﺸَﺎﻫَﺪَﺓُ ﻭَﺣْﺪَﺓِ ﻣَﺪَﺍﺭَﺍﺕِ ﺗَﺪَﺍﺑ۪ﻴﺮِ ﺍﻟْﻜَﺎﺋِﻨَﺎﺕِ ﺍﻟﺪَّﺍﻟَّﺔِ ﻋَﻠٰﻰ ﻭَﺣْﺪَﺓِ ﺻَﺎﻧِﻌِﻬَﺎ ﺑِﺎﻟْﺒَﺪَﺍﻫَﺔِ ﻭَ ﻛَﺬَﺍ ﻭَﺣْﺪَﺓُ الْاَسْمَٓاءِ ﻭَ الْاَفْعَالِ ﺍﻟْﻤُﺘَﺼَﺮِّﻓَﺔِ ﺍﻟْﻤُﺤ۪ﻴﻄَﺔِ ﻭَ ﻛَﺬَﺍ ﻭَﺣْﺪَﺓُ ﺍﻟْﻌَﻨَﺎﺻِﺮِ ﻭَ الْاَنْوَاعِ ﺍﻟْﻤُﻨْﺘَﺸِﺮَﺓِ ﺍﻟْﻤُﺴْﺘَﻮْﻟِﻴَﺔِ ﻋَﻠٰﻰ ﻭَﺟْﻪِ الْاَرْضِ Tuluy, nalika musafir alam éta ngumbara dina abad-abad, manéhna manggihan madrasah mujaddid milénium kadua, İmam-ı Rabbanî Ahmed-i Farukî, tuluy asup jeung ngadéngékeun anjeunna. Nalika maparin pangajaran, éta imam nyarios: “Hasil anu pangpentingna tina sakabéh tarekat nyaéta kabukana hakékat iman,” sarta, “Kabukana ngan hiji pasualan iman kalayan écés leuwih dipikaresep batan sarébu karamat jeung rasa nikmat rohani.” Anjeunna ogé nyarios: Dina jaman baheula, jalma-jalma agung geus nyarios, “Bakal datang saurang ti ahli kalam jeung ulama élmu kalam, anu bakal ngabuktikeun sakabéh hakékat iman jeung Islam ku dalil akal kalayan écés anu sampurna.” Abdi hoyong janten éta jalma; bisa waé {(Catetan handap): Waktu geus ngabuktikeun yén éta jalma téh lain jalma, tapi Risale-i Nur. Bisa waé para ahli paningal batin, dina panitén batinna, ningali Risale-i Nur dina wangun panarjamah jeung anu nyebarkeunana, anu henteu penting, tuluy nyebut “hiji jalma”.} abdi éta jalma, ceuk anjeunna. Anjeunna ngajarkeun yén iman jeung tauhid mangrupa dasar, bahan asal, cahaya, jeung kahirupan sakabéh kasampurnaan manusa; yén aturan ﺗَﻔَﻜُّﺮُ ﺳَﺎﻋَﺔٍ ﺧَﻴْﺮٌ ﻣِﻦْ ﻋِﺒَﺎﺩَﺓِ ﺳَﻨَﺔٍ patali jeung tafakur iman; sarta yén pentingna zikir anu nyumput dina tarekat Naqsyi nyaéta lantaran éta hiji rupa tafakur anu kacida luhur ajénna ieu. Musafir ngadéngékeun sakabéhna kalayan lengkep. Manéhna balik, tuluy ngomong ka nafsuna: Ku sabab imam anu jadi pahlawan ieu nyarios kitu; ku sabab nambahan kakuatan iman saukuran partikel leuwih luhur ajénna batan sabatman makrifat jeung kasampurnaan, sarta leuwih amis batan madu saratus rasa nikmat rohani; sarta ku sabab bantahan jeung mamang para filsuf Éropa anu geus numpuk ngalawan iman jeung Al-Qur'an salila sarébu taun, manggihan jalan sarta narajang jalma-jalma anu iman, bari hayang ngoyagkeun rukun iman anu jadi konci, dasar, jeung pondasi kabagjaan anu langgeng salawasna, kahirupan anu langgeng salawasna, sarta sawarga anu langgeng; tangtu saméméh sagala hal urang kudu ngarobah iman urang tina ngan nyonto kana nalungtik, sarta nguatkeunana. Lamun kitu, hayu, maju! Hayu, kalayan pikiran ngangkat dua puluh salapan undakan iman anu geus kapanggih, anu unggal-unggalna kuat kawas gunung, nepi ka tilu puluh tilu undakan, anu mangrupa jumlah berkah tasbih solat anu diberkahan, urang kudu ngetrok jeung muka panto pangaturan jeung bekel Rabbani dina alam mahluk hirup ku konci Bismillahirrahmanirrahim, pikeun ningali hiji tempat katilu deui dina tempat pangajaran ieu. Ku ngomong kitu, manéhna ngetrok kalayan nyuhunkeun rohmat kana panto tempat katilu ieu, anu jadi tempat ngumpulna hal-hal anu matak pikahélokeun jeung matak héran, sarta muka éta ku Bismillahilfattah. Tempat katilu témbong. Manéhna asup, sarta ningali yén opat hakékat anu agung tur ngawengku sakabéhna nyaangan tempat éta sarta némbongkeun tauhid kawas panonpoé. HAKÉKAT KAHIJI: HAKÉKAT “SIPAT GUSTI FATTÂH”. Hartina, ku tajalli asma Gusti Fattâh, wangun-wangun anu misah, rupa-rupa, teu aya watesna, sarta tartib, dibuka tina hiji bahan basajan, babarengan, di unggal tempat, dina hiji waktu, ku hiji lampah. Enya, sakumaha dina kebon sakabéh jagat raya, kakawasaan Gusti Fâthir, ku asma Gusti Fattâh, geus muka jeung maparin cara anu tartib sarta pribadi anu béda anu luyu pikeun unggal-unggal anu aya anu misah sarta teu aya watesna, kawas kembang; kitu pisan deui, tapi kalayan leuwih mujijat, di kebon bumi ogé Mantenna maparin unggal rupa di antara opat ratus rébu rupa mahluk hirup hiji wangun anu saimbang, dipapaésan, sarta béda, kalayan kacida pinuh ku seni jeung hikmah. Sakumaha anu diébréhkeun ku ayat-ayat ﻳَﺨْﻠُﻘُﻜُﻢْ ﻓ۪ﻰ ﺑُﻄُﻮﻥِ ﺍُﻣَّﻬَﺎﺗِﻜُﻢْ ﺧَﻠْﻘًﺎ ﻣِﻦْ ﺑَﻌْﺪِ ﺧَﻠْﻖٍ ﻓ۪ﻰ ﻇُﻠُﻤَﺎﺕٍ ثَلَاثٍ ﺫٰﻟِﻜُﻢُ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﺭَﺑُّﻜُﻢْ ﻟَﻪُ ﺍﻟْﻤُﻠْﻚُ لَٓا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّا ﻫُﻮَ ﻓَﺎَﻧّٰﻰ ﺗُﺼْﺮَﻓُﻮﻥَ ٭ ﺍِﻥَّ ﺍﻟﻠّٰﻪَ لَا ﻳَﺨْﻔٰﻰ ﻋَﻠَﻴْﻪِ ﺷَﻲْﺀٌ ﻓِﻰ الْاَرْضِ وَلَا ﻓِﻰ ﺍﻟﺴَّﻤَٓﺎﺀِ ﻫُﻮَ ﺍﻟَّﺬ۪ﻯ ﻳُﺼَﻮِّﺭُﻛُﻢْ ﻓِﻰ الْاَرْحَامِ ﻛَﻴْﻒَ ﻳَﺸَٓﺎﺀُ لَٓا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّا ﻫُﻮَ ﺍﻟْﻌَﺰ۪ﻳﺰُ ﺍﻟْﺤَﻜ۪ﻴﻢُ, dalil tauhid anu pangkuatna sarta mujijat kakawasaan anu pangmatak héranna nyaéta muka wangun. Dumasar kana hikmah ieu, ku sabab hakékat muka wangun geus dibuktikeun jeung dijelaskeun sababaraha kali ku sababaraha cara dina Risaletü'n-Nur, utamana dina undakan kagenep jeung katujuh Bab Kahiji Tingkat Kadua ieu risalah, urang ngarujuk ka éta sarta ngan nyebutkeun sakieu di dieu: Ku kasaksian sarta ku cara élmu pepelakan jeung élmu sasatoan nalungtik kalayan jero, dina muka wangun ieu aya cara ngawengku, ngaliput, jeung seni anu kacida gedéna, nepi ka teu aya hiji ogé salian ti hiji-hijina Gusti Wâhid Ahad sarta Gusti Qadîr Mutlak anu tiasa ningal jeung ngadamel sagala hal dina unggal hal, anu bisa miboga lampah anu ngawengku loba hal sarta ngaliput ieu. Sabab lampah muka wangun ieu merlukeun hikmah, perhatian, sarta cara ngawengku anu pangluhurna, dina kakawasaan anu teu aya tungtungna anu aya di unggal tempat jeung unggal waktu. Kakawasaan saperti ieu ngan tiasa aya dina hiji-hijina Gusti Zat anu ngatur sakabéh jagat raya. Enya, contona, sakumaha anu didawuhkeun ku ayat-ayat anu geus disebutkeun, sipat Gusti Fattâh, anu muka jeung nyiptakeun wangun manusa tina hiji bahan basajan dina rahim sakabéh indung, di jero tilu poék, kalayan misah-misah, saimbang, béda, dipapaésan, sarta tartib, tanpa salah nangtukeun, tanpa salah nyieun, jeung tanpa ngalantarankeun pacampur; sarta hakékat muka wangun ieu, anu ngawengku sakabéh manusa, sasatoan, jeung pepelakan di sakabéh beungeut bumi ku kakawasaan, hikmah, jeung seni anu sarua, mangrupa dalil kaésaan anu pangkuatna. Sabab ngawengku téh kaésaan, henteu nyésakeun tempat pikeun syirik. Sakumaha salapan belas hakékat anu nyaksian wujûb ayana Alloh dina Bab Kahiji nuduhkeun ayana Gusti Khâliq ku ayana éta hakékat, ku ngawengkuna ogé éta nyaksian kaésaan. HAKÉKAT KADUA, anu ditingali ku musafir urang di tempat katilu: HAKÉKAT “SIPAT GUSTI RAHMÂN”. Hartina, urang ningali ku panon yén aya hiji Gusti Zat anu ngeusian beungeut bumi ku rébuan kurnia rohmat pikeun urang, sarta ngajadikeun éta tempat jamuan; ngajadikeun éta méja tuang anu diruntuykeun ku ratusan rébu kadaharan anu béda-béda tur ngeunah tina sipat Gusti Rahmân; sarta ngajadikeun jero bumi gudang anu ngandung rébuan ihsan luhur ajénna tina sipat Gusti Rahîm jeung Gusti Hakîm. Dina gerak sataunna, Mantenna ngirim bumi ka urang kawas hiji kapal dagang, hiji kapal atawa karéta api anu unggal taun dimuati hal-hal anu panghadéna tina saratus rébu rupa pangabutuh manusa jeung mahluk hirup ti alam gaib, sarta unggal usum semi minangka gerbong anu mawa bekel jeung papakéan urang. Mantenna ngalantarankeun urang dibéré tuang kalayan rohmat pisan. Sangkan urang bisa meunang mangpaat tina sakabéh kurnia jeung ni'mat éta, Mantenna ogé maparin ratusan jeung rébuan napsu kana tuangeun, pangabutuh, indra, rasa, jeung pangrasaan ka urang. Enya, sakumaha geus dijelaskeun jeung dibuktikeun dina Şuâ Kaopat ngeunaan Ayat Hasbiyah, Mantenna maparin urang hiji burih anu ngarasakeun nikmat tina kadaharan anu teu aya watesna. Mantenna ogé maparin hiji kahirupan anu ku indra-indrana meunang mangpaat tina ni'mat-Na anu teu aya watesna dina alam jasmani anu sakitu gedéna, kawas hiji méja ni'mat. Mantenna maparin urang hiji sipat kamanusaan anu ku loba alat, saperti akal jeung haté, ngarasakeun nikmat tina kurnia anu teu aya tungtungna dina alam jasmani jeung rohani. Mantenna ngenalkeun urang kana hiji Islam anu nampi cahaya tina khazanah anu teu aya tungtungna dina alam gaib jeung alam anu katémbong. Mantenna maparin pituduh kana hiji iman anu nyaangan sarta maparin mangpaat tina cahaya jeung kurnia anu teu kawilang dina alam dunya jeung aherat. Saolah-olah ku rohmat, jagat raya ieu mangrupa hiji karaton anu dipapaésan ku hal-hal antik, matak pikahélokeun, jeung luhur ajénna anu teu aya watesna. Konci pikeun muka sakabéh peti jeung rohangan anu teu aya watesna dina karaton éta dipasihkeun ka panangan manusa, sarta pangabutuh jeung rasa anu ngalantarankeun meunang mangpaat tina sakabéhna dipasihkeun kana fitrah manusa. Kitu, rohmat anu ngaliput dunya, aherat, jeung sagala hal saperti ieu tangtu mangrupa tajalli kaésaan dina unggal hal, dina kaésaan. Hartina, sakumaha cahaya panonpoé, ku ngawengku sakabéh hal anu aya di hareupeunana, jadi conto katunggalan, unggal hal anu ngagurilap tur bening ogé nampi cahaya, panas, tujuh warna cahayana, sarta pantulan gambar panonpoé luyu jeung kamampuhna, sarta jadi conto kaésaan dina unggal hal. Ku sabab kitu, jalma anu ningali cahaya anu ngawengku éta tangtu netepkeun yén panonpoé bumi tunggal, hiji-hijina. Jalma anu niténan pantulan panonpoé anu caang tur panas dina unggal hal anu ngagurilap, malah dina tétés, bisa nyebutkeun kaésaan panonpoé dina unggal hal, nyaéta yén panonpoé éta sorangan kalayan sipat-sipatna aya di gigireun unggal hal sarta dina eunteung haté unggal hal. Kitu pisan deui, sakumaha rohmat lega Gusti Rahmân Dzul-Jamâl, anu ngawengku sakabéh hal kawas cahaya, némbongkeun kaésaan Gusti Rahmân éta sarta yén Mantenna henteu miboga sekutu tina sudut naon waé; dina unggal hal, utamana dina unggal mahluk hirup, leuwih husus deui dina manusa, dina tabir rohmat anu ngawengku loba hal éta aya cahaya lolobana asma Gusti Rahmân sarta hiji rupa tajalli Zat-Na. Mantenna maparin unggal individu hiji kahirupan anu ngawengku loba hal, anu ngalantarankeun éta ningali sarta miboga hubungan jeung sakabéh jagat raya. Éta ogé ngabuktikeun kaésaan Gusti Rahmân dina unggal hal, sarta yén Mantenna anu hadir di gigireun unggal hal jeung ngadamel sakabéh hal tina unggal hal. Enya, sakumaha Gusti Rahmân némbongkeun megahna jalal-Na dina jagat raya sagemblengna jeung dina beungeut bumi, ku kaésaan jeung ngawengkuna rohmat éta; kitu deui, ku tajalli kaésaan dina unggal hal, Mantenna ngumpulkeun conto sakabéh ni'mat dina unggal mahluk hirup, utamana manusa, nempatkeun sarta nyusunana dina alat jeung pakakas éta mahluk hirup, sarta ku maparin sakabéh jagat raya tanpa dipotong-potong ka éta hiji individu, dina hiji sudut kawas imahna sorangan, Mantenna ogé ngumumkeun kanyaah husus tina jamal-Na sarta ngawartosan museurna rupa-rupa ihsan-Na dina manusa. Sarta, contona, sakumaha hiji mélon museur dina unggal sikina; anu nyieun éta siki tangtu anu nyieun éta mélon, tuluy ku ukuran husus élmu-Na jeung aturan hikmah-Na anu husus pikeun éta siki, Mantenna nyarikeun, ngumpulkeun, sarta ngawujudkeun éta siki tina éta mélon. Teu aya hiji ogé salian ti hiji-hijina Gusti Nu Ngadamel éta mélon anu bisa nyieun éta siki; nyieunna mustahil pikeun anu séjén. Kitu pisan deui, ku tajalli sipat Gusti Rahmân, jagat raya mangrupa hiji tangkal jeung kebon, bumi mangrupa hiji bubuahan jeung mélon, sarta mahluk hirup jeung manusa mangrupa hiji siki. Ku sabab kitu, Gusti Khâliq jeung Rabb mahluk hirup anu pangleutikna tangtu kudu Gusti Khâliq sakabéh bumi jeung jagat raya. Cindekna: Sakumaha nyieun jeung muka wangun-wangun tartib sakabéh anu aya tina hiji bahan basajan, ku hakékat sipat Gusti Fattâh anu ngawengku, kalayan écés ngabuktikeun kaésaan; kitu deui hakékat sipat Gusti Rahmân anu ngawengku sagala hal, ku maparin tuang kalayan tartib sampurna ka sakabéh mahluk hirup anu ngawujud sarta asup kana kahirupan dunya, utamana anu anyar datang, nyumponan pangabutuhna, henteu mopohokeun hiji ogé, sarta rohmat anu sarua ngahontal unggal tempat, unggal waktu, jeung unggal individu, kalayan écés némbongkeun boh kaésaan boh kaésaan dina unggal hal, dina kaésaan. Ku sabab Risale-i Nur jadi tempat tajalli asma Gusti Hakîm jeung asma Gusti Rahîm, sarta harti-harti lemes jeung tajalli hakékat rohmat geus dijelaskeun jeung dibuktikeun di loba tempat dina Risale-i Nur, di dieu urang ngisyaratkeun sagara éta ku tétés ieu, sarta nyingget carita anu kacida panjangna éta. HAKÉKAT KATILU, anu dititénan ku musafir urang di tempat katilu, nyaéta “HAKÉKAT SIPAT GUSTI MUDABBIR JEUNG NGATUR”. Hartina, hakékat ngatur banda-banda langit anu kacida matak gentar tur gancangna, unsur-unsur anu kacida ngabahekeun tur ngalantarankeun pacampur, sarta mahluk bumi anu kacida loba pangabutuhna tur lemahna, kalayan tartib jeung kasaimbangan anu sampurna; ngalantarankeun éta silihbantu; ngatur kalayan silihsaluyu sarta ngararancang urusanana; jeung ngajadikeun alam anu sakitu gedéna ieu hiji nagara anu sampurna, hiji kota anu megah, sarta hiji karaton anu dipapaésan. Kitu, urang ninggalkeun wewengkon-wewengkon gedé pangaturan anu kuat tur pinuh ku welas ieu, sarta ku sabab Risaletü'n-Nur geus ngajelaskeun jeung ngabuktikeun ngan hiji kaca jeung tahapan pangaturan anu lumangsung dina beungeut bumi dina usum semi dina risalah-risalah anu penting saperti Kalimah Kasapuluh, urang bakal némbongkeun gambaran ringkesna ku hiji ibarat. Kieu: Contona jeung upamana, lamun hiji jalma anu matak pikahélokeun sarta ngawasa dunya ngawangun hiji tentara tina opat ratus rébu bangsa jeung golongan anu béda-béda, sarta éta panglima anu mujijat maparin sakabéh pakakas anu béda-béda pikeun prajurit unggal bangsa jeung golongan—papakéan, pakarang, tuangeun, pangajaran, pangbébasan tina tugas, jeung jasa-jasa—anu masing-masing béda sarta rupa-rupa, tanpa kakurangan, tanpa cacad, tanpa salah nangtukeun, tanpa kasalahan, pas waktuna, tanpa telat, tanpa ngalantarankeun pacampur, kalayan tartib anu sampurna sarta cara anu kacida sampurnana, tangtu henteu aya sabab naon waé salian ti kakawasaan luar biasa éta panglima anu matak pikahélokeun, anu bisa ngulurkeun panangan kana pangaturan anu kacida lega, pacampur, lemes, saimbang, loba, sarta adil éta. Lamun ilubiung, éta bakal ngaruksak kasaimbangan jeung ngalantarankeun kacau. Kitu pisan deui, urang ningali ku panon yén hiji panangan gaib nyiptakeun jeung ngatur hiji tentara megah anu diwangun ku opat ratus rébu rupa anu béda-béda dina unggal usum semi. Dina usum gugur, anu jadi conto kiamat, Mantenna ngabébaskeun tilu ratus rébu rupa pepelakan jeung sasatoan tina opat ratus rébu éta, dina wangun maot sarta kalayan ngaran maot, sarta mungkas pancénna. Dina usum semi, anu jadi conto hasyr jeung hirup deui, Mantenna ngawangun tilu ratus rébu conto hasyr pangagungna dina sababaraha minggu kalayan tartib sampurna. Malah dina hiji tangkal, Mantenna némbongkeun ka panon urang opat hasyr leutik, nyaéta hirup deui tangkal éta sorangan, daun, kembang, jeung bubuahanana, saperti usum semi anu geus kaliwat. Sanggeus éta, Mantenna maparin ka unggal rupa jeung golongan tentara Subhani anu nepi ka opat ratus rébu rupa éta, rejeki anu misah, husus, sarta luyu; rupa-rupa pakarang panangtayungan; papakéan anu misah; pangajaran jeung pangbébasan tugas anu misah; sarta sakabéh pakakas jeung pangabutuh anu misah, kalayan tartib sampurna, tanpa hilap, tanpa kasalahan, tanpa ngalantarankeun pacampur, sarta tanpa mopohokeun hiji ogé, ti tempat anu teu disangka-sangka, pas waktuna. Ku cara kitu, kalayan rububiyah, kakawasaan maréntah, jeung hikmah anu sampurna, Mantenna ngabuktikeun kaésaan-Na, kaésaan-Na dina unggal hal, sipat tunggal-Na, kakawasaan-Na anu teu aya tungtungna, sarta rohmat-Na anu teu aya watesna, bari nyerat titah tauhid ieu dina beungeut bumi, dina unggal kaca usum semi, ku pulpén takdir. Sanggeus ngan maca hiji kaca titah ieu dina ngan hiji usum semi, musafir urang ngomong ka nafsuna: Gusti Qadîr Jabbâr, Gusti Qahhâr Dzul-Jalâl, anu dina unggal usum semi ngawangun rébuan hasyr anu leuwih matak héran batan hasyr pangagungna, anu geus rébuan kali ngajangjikeun jeung ngikrarkeun ka sakabéh nabi-Na yén Mantenna bakal ngalaksanakeun hasyr pikeun pahala jeung hukuman, anu pikeun kakawasaan-Na leuwih gampang batan hiji usum semi, sarta bakal ngadatangkeun kiamat; anu dina Al-Qur'an, salian ti rébuan isyarat kana kajadian hasyr, ogé kalayan écés ngancam, jeung ngajamin dina sarébu ayat; siksaan naraka pikeun jalma-jalma anu ngalakukeun kasalahan mungkir hasyr, anu sarua jeung mungkir sakitu lobana jangji-Na sarta mungkir kakawasaan-Na, téh kaadilan murni, kitu anu ditetepkeun ku manéhna. Nafsu manéhna ogé ngomong, “Âmannâ.” Undakan Katilu Puluh Tilu, anu mangrupa HAKÉKAT KAOPAT anu dititénan ku musafir dunya di tempat katilu, nyaéta “HAKÉKAT SIPAT GUSTI RAHÎM JEUNG GUSTI RAZZÂQ”. Hartina, hakékat maparin sakabéh rejeki, boh jasmani jeung pikeun burih boh rohani, pikeun sakabéh mahluk hirup di beungeut bumi, di jerona, dina hawana, jeung dina sagarana, utamana anu boga roh, leuwih husus deui anu lemah tur henteu kuat, sarta utamana anak-anakna, ku kanyaah. Kadaharan éta dijieun tina taneuh anu garing tur basajan sarta potongan kai anu barang paéh, garing kawas tulang; utamana anu panglemesna datang ti antara getih jeung kokotor; sarta rébuan okka tuangeun dijieun tina hiji siki anu kawas tulang jeung beuratna sadirham. Éta dipasihkeun di hareupeun panon urang ku hiji panangan gaib, pas waktuna, ku cara anu geus ditangtukeun, tanpa mopohokeun hiji ogé sarta tanpa salah. Enya, sakumaha ayat ﺍِﻥَّ ﺍﻟﻠّٰﻪَ ﻫُﻮَ ﺍﻟﺮَّﺯَّﺍﻕُ ﺫُﻭ ﺍﻟْﻘُﻮَّﺓِ ﺍﻟْﻤَﺘ۪ﻴﻦُ ngahususkeun sarta ngawatesan maparin bekel jeung nyukupan ka Gusti, ayat ﻭَﻣَﺎ ﻣِﻦْ ﺩَٓﺍﺑَّﺔٍ ﻓِﻰ الْاَرْضِ اِلَّا ﻋَﻠَﻰ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺭِﺯْﻗُﻬَﺎ ﻭَﻳَﻌْﻠَﻢُ ﻣُﺴْﺘَﻘَﺮَّﻫَﺎ ﻭَﻣُﺴْﺘَﻮْﺩَﻋَﻬَﺎ ﻛُﻞٌّ ﻓ۪ﻰ ﻛِﺘَﺎﺏٍ ﻣُﺒ۪ﻴﻦٍ ogé netepkeun rejeki sakabéh manusa jeung sasatoan dina jangji jeung jaminan Rabbani. Ayat ﻭَﻛَﺎَﻳِّﻦْ ﻣِﻦْ ﺩَٓﺍﺑَّﺔٍ لَا ﺗَﺤْﻤِﻞُ ﺭِﺯْﻗَﻬَﺎ ﺍَﻟﻠّٰﻪُ ﻳَﺮْﺯُﻗُﻬَﺎ ﻭَﺍِﻳَّﺎﻛُﻢْ ﻭَ ﻫُﻮَ ﺍﻟﺴَّﻤ۪ﻴﻊُ ﺍﻟْﻌَﻠ۪ﻴﻢُ ogé, ku Mantenna sacara nyata ngajamin jeung sacara langsung maparin rejeki jalma-jalma anu lemah, henteu kuat, sarta teu boga daya, anu henteu bisa nyadiakeun rejekina, ti tempat anu teu disangka-sangka, malah ti gaib, malah tina euweuh—contona, tina euweuh pikeun sato-sato leutik di dasar sagara, ti tempat anu teu disangka-sangka pikeun sakabéh anak mahluk hirup, sarta saolah-olah murni ti gaib pikeun sakabéh sasatoan dina unggal usum semi—ngabuktikeun jeung ngumumkeun yén Mantenna ogé anu maparin ka manusa anu muja sabab, dina tabir sabab-sabab éta. Sakumaha kitu, loba ayat Al-Qur'an sarta saksi jagat raya anu teu aya watesna sacara sapuk némbongkeun yén unggal mahluk hirup dibéré tuang ku rohmat hiji-hijina Gusti Razzâq Dzul-Jalâl. Enya, tatangkalan anu merlukeun hiji rupa rejeki henteu boga kamampuh jeung pilihan; nalika éta cicing di tempatna kalayan tawakal, rejekina buru-buru datang ka dinya. Bekel anak-anak anu lemah ngalir kana sungutna tina pompa-pompa leutik anu matak héran; nalika anak-anak éta miboga saeutik kamampuh sarta saeutik pilihan, susuna dieureunkeun; utamana kanyaah indung dipasihkeun minangka nu mantuan pikeun anak manusa. Éta kalayan écés ngabuktikeun yén rejeki halal henteu saimbang jeung kamampuh sarta pilihan, tapi datang luyu jeung kalemahan sarta teu dayana, anu maparin tawakal. Sakumaha kamampuh, pilihan, jeung kapinteran anu ngadorong sarakah, anu lolobana jadi sabab rugi, dina sabagian sastrawan gedé ngadorong éta sastrawan nepi ka hiji rupa ménta-ménta; kitu deui teu mampuhna jalma-jalma anu henteu pinter, kasar, sarta kacida biasana, anu siga tawakal, nganteurkeun éta kana beunghar. Jadi paribasa ﻛَﻢْ ﻋَﺎﻟِﻢٍ ﻋَﺎﻟِﻢٍ ﺍَﻋْﻴَﺖْ ﻣَﺬَﺍﻫِﺒُﻪُ ﻭَ ﺟَﺎﻫِﻞٍ ﺟَﺎﻫِﻞٍ ﺗَﻠْﻘَٓﺎﻩُ ﻣَﺮْﺯُﻭﻗًﺎ ogé ngabuktikeun yén rejeki halal henteu kahontal jeung henteu dipanggihan ku kakuatan kamampuh sarta pilihan. Sabalikna, éta dipasihkeun ku rohmat anu narima pagawéan jeung usaha jalma, sarta dikurniakeun ku kanyaah anu welas kana pangabutuhna. Tapi rejeki téh aya dua rupa: Kahiji: Rejeki sajati jeung fitri pikeun hirup, anu aya dina jaminan Gusti. Malah kacida tartibna, nepi ka rejeki fitri anu disimpen dina awak dina wangun gajih jeung sajabana, sahenteuna ngajadikeun jalma bisa hirup leuwih ti dua puluh poé tanpa tuang nanaon, sarta ngajaga hirupna. Jadi, jalma anu lahiriah maot ku kalaparan saméméh dua puluh atawa tilu puluh poé, sarta saméméh rejeki fitri anu disimpen dina awak béak, maot téh lain lantaran teu meunang rejeki, tapi lantaran panyakit anu timbul tina kabiasaan goréng jeung ninggalkeun kabiasaan. Rejeki rupa kadua: Rejeki kiasan jeung jieunan anu, lantaran kabiasaan, boros jeung salah ngagunakeunana, jadi kacanduan nepi ka dianggap kabutuhan anu teu bisa ditinggalkeun. Ieu rupa téh aya di luar jaminan Gusti, tapi gumantung kana kurnia-Na. Sakapeung Mantenna maparin, sakapeung henteu. Dina rejeki kadua ieu, jalma anu bagja nyaéta anu, ku hirup hémat jeung ngarasa cukup anu jadi sumber kabagjaan jeung kanikmatan, nganggap usaha halal minangka hiji rupa ibadah jeung doa dina lampah pikeun meunang rejeki, narima éta kurnia kalayan sukur jeung ngahaturkeun nuhun, sarta ngalakonan hirupna kalayan bagja. Ari jalma anu cilaka nyaéta anu, ku boros jeung sarakah anu jadi sumber cilaka, karugian jeung kanyeri, ninggalkeun usaha halal, ngadeuheus ka unggal panto, ngalakonan hirupna kalayan kedul, zalim jeung loba kaluh, malah ngancurkeun hirupna. Sakumaha burih merlukeun rejeki, kitu deui kamampuh lemes jeung rasa manusa saperti haté, roh, akal, panon, ceuli jeung sungut, merlukeun rejekina ti Gusti Razzâq Rahîm, sarta narimana kalayan sukur. Ti gudang rohmat dipaparinkeun ka unggal-unggalna rejeki anu béda, anu luyu pikeun maranéhna sarta ngajadikeun maranéhna sugema jeung ngarasa nikmat. Malah, pikeun maparin rejeki anu leuwih lega ka maranéhna, Gusti Razzâq Rahîm nyiptakeun unggal kamampuh lemes éta, saperti panon, ceuli, haté, daya ngabayangkeun jeung akal, minangka konci pikeun gudang rohmat-Na. Contona, sakumaha panon mangrupa hiji konci pikeun gudang permata anu ajénna luhur, saperti kaéndahan jeung kaéndahan anu pikaresepeun dina beungeut jagat raya, kitu deui unggal kamampuh séjénna jadi konci pikeun hiji alam, sarta ku iman bisa nyokot mangpaatna. Ayeuna urang balik deui kana bahasan urang. Gusti Zat Qadîr Hakîm anu nyiptakeun ieu jagat raya, sakumaha Mantenna nyiptakeun hirup tina jagat raya minangka sari anu ngawengku sakabéhna, sarta museurkeun sakabéh tujuan-Na jeung tajalli Asma-Na dina hirup; kitu deui, dina alam kahirupan Mantenna ngajadikeun rejeki hiji puseur syuunat anu ngawengku rupa-rupa hal. Ku nyiptakeun kabutuhan napsu dahar jeung kanikmatan rejeki dina mahluk hirup, Mantenna ngajadikeun maranéhna ngawalon rububiyah-Na jeung lampah-Na anu ngalantarankeun Mantenna dipikanyaah, kalayan sukur, rasa nuhun jeung ibadah anu terus-terusan tur ngawengku sakabéhna, anu mangrupa hiji tujuan jeung hikmah anu kacida pentingna dina nyiptakeun jagat raya. Contona, sakumaha Mantenna ngaramekeun unggal sisi karajaan Gusti anu kacida legana, utamana langit ku malaikat jeung mahluk rohani, sarta alam gaib ku roh-roh; kitu deui, pikeun ngaramekeun jeung ngahirupan alam jasmani, utamana hawa jeung bumi, dina unggal waktu jeung di unggal tempat ku ayana mahluk anu miboga roh, utamana manuk jeung manuk-manuk leutik, Mantenna ngajadikeun kabutuhan rejeki jeung kanikmatanana hiji pecut anu kacida kuatna. Ngagerakkeun sato jeung manusa ku ngajadikeun maranéhna lumpat néangan rejeki, nyalametkeun maranéhna tina kedul jeung teu ngalakukeun nanaon, sarta ngajadikeun maranéhna ngumbara, téh mangrupa hiji hikmah tina syuunat rububiyah. Upama teu aya hikmah-hikmah penting saperti ieu, sakumaha Mantenna ngajadikeun kadaharan tangkal datang ka tangkalna, Mantenna ogé tangtu ngajadikeun bagian kadaharan anu geus ditangtukeun pikeun sato datang ka maranéhna, pikeun nyumponan kabutuhan fitrina tanpa kudu hésé. Pikeun ningali sacara lengkep kaéndahan Asma Gusti Rahîm jeung Razzâq sarta kasaksian duanana kana kaésaan, upama aya hiji panon anu sakaligus bisa ngawengku jeung niténan sakabéh beungeut bumi, éta panon bakal ningali sakumaha amisna kaéndahan jeung sakumaha nikmatna kaéndahan anu pikaresepeun dina tajalli welas asih Gusti Razzâq Rahîm ieu: Mantenna ngirimkeun ka rombongan sato anu, dina ahir usum tiris, cadangan kadaharanana geus téréh béak, kadaharan jeung ni'mat anu kacida ngeunahna, kacida lobana sarta kacida rupa-rupana, anu dipasrahkeun kana leungeun tutuwuhan, ditempatkeun dina huluna tangkal, sarta napel dina dada indung-indung, minangka pitulung gaib jeung kurnia Gusti Rahmân, asalna murni tina gudang rohmat anu gaib. Tina éta, éta panon bakal nyaho yén: Anu nyiptakeun hiji apel sarta maparinkeunana ka hiji jalma minangka rejeki sajati kalayan maparin ni'mat, ngan ukur Gusti Zat anu ngagilirkeun usum-usum, peuting jeung beurang, sarta ngalalayarkeun buleud bumi kawas kapal dagang, anu ku éta kapal mawa hasil usum-usum ka sémah-sémah-Na anu merlukeun di bumi. Sabab cap fitrah, segel hikmah, turra sipat Gusti Shamad jeung segel rohmat anu aya dina beungeut éta apel, aya ogé dina sakabéh apel, bubuahan séjén, sarta sakabéh tutuwuhan jeung sato. Ku kituna, nu gaduh sajati jeung nu ngadamel éta hiji apel téh pasti, dina sagala kaayaan, Gusti Mâlik Dzul-Jalâl jeung Khâliq Dzul-Jamâl anu gaduh sakabéh pangeusi bumi anu jadi sasaruaan, sabangsa jeung dulur éta apel, bumi anu kacida gedéna anu jadi kebonna, tangkal anu jadi pabrikna, usum anu jadi tempat gawéna, sarta usum semi jeung usum panas anu jadi tempat ngasuhna; moal aya anu séjén. Jadi, unggal bubuahan téh hiji segel kaésaan anu ngenalkeun nu nyerat jeung nu ngadamel kitab jagat raya anu jadi kebonna, sarta bumi anu jadi tangkalna, némbongkeun kaésaan-Na, jeung nuduhkeun yén titah kaésaan dicap ku segel anu lobana sarua jeung jumlah bubuahan. Ku sabab Risaletü'n-Nur mangrupa tempat némbongna Asma Gusti Rahîm jeung Asma Gusti Hakîm, sarta dina loba bagéanana Risaletü'n-Nur geus ngajelaskeun jeung ngabuktikeun loba sorot cahya jeung rusiah tina hakékat sipat Gusti Rahîm ieu, bahasanana dipasrahkeun ka dinya. Lantaran kaayaan abdi teu ngidinan, tina gudang anu kacida gedéna ieu dicukupkeun ku isyarat singget ieu. Tah, pangumbara urang nyarios: Alhamdulillah, abdi parantos ningali jeung nguping tilu puluh tilu hakékat anu jadi saksi kana wujûb ayana jeung kaésaan Gusti Khâliq jeung Mâlik abdi, anu ku abdi ditéangan di unggal tempat sarta ditaroskeun ka unggal hal. Unggal hakékat caang kawas panonpoé, teu nyésakeun poék; kuat kawas gunung, teu bisa digoyangkeun. Unggal-unggalna, ku ayana anu nyata, jadi saksi anu kacida pastina kana ayana Mantenna, sarta ku ngawengku sakabéhna, kacida écésna nuduhkeun kaésaan-Na. Salian ti ngabuktikeun kalayan kuat rukun-rukun iman anu séjén dina dirina, ijmak jeung kasapukan sakabéh hakékat ieu nganteurkeun iman urang tina taklid kana tahkik, tina tahkik kana ilmulyaqin, tina ilmulyaqin kana ainulyaqin, sarta tina ainulyaqin kana haqqulyaqin. ﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ ﻫٰﺬَﺍ ﻣِﻦْ ﻓَﻀْﻞِ ﺭَﺑّ۪ﻰ ﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ ﺍﻟَّﺬ۪ﻯ ﻫَﺪٰﻳﻨَﺎ ﻟِﻬٰﺬَﺍ ﻭَﻣَﺎ ﻛُﻨَّﺎ ﻟِﻨَﻬْﺘَﺪِﻯَ لَوْلَٓا ﺍَﻥْ ﻫَﺪٰﻳﻨَﺎ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﻟَﻘَﺪْ ﺟَٓﺎﺀَﺕْ ﺭُﺳُﻞُ ﺭَﺑِّﻨَﺎ ﺑِﺎﻟْﺤَﻖِّ Tah, minangka isyarat anu kacida singgetna kana cahya iman anu ditampi ku pangumbara anu pinuh ku panasaran ieu tina opat hakékat agung anu ditingalina dina tempat katilu ieu, dina bab kadua Tingkat Kahiji dijelaskeun ngeunaan hakékat-hakékat tempat katilu kieu: لَٓا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّا ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﺍﻟْﻮَﺍﺣِﺪُ الْاَحَدُ ﺍﻟَّﺬ۪ﻯ ﺩَﻝَّ ﻋَﻠٰﻰ ﻭَﺣْﺪَﺗِﻪِ ﻓ۪ﻰ ﻭُﺟُﻮﺏِ ﻭُﺟُﻮﺩِﻩِ ﻣُﺸَﺎﻫَﺪَﺓُ ﻋَﻈَﻤَﺔِ ﺍِﺣَﺎﻃَﺔِ ﺣَﻘ۪ﻴﻘَﺔِ ﺍﻟْﻔَﺘَّﺎﺣِﻴَّﺔِ ﺑِﻔَﺘْﺢِ ﺍﻟﺼُّﻮَﺭِ لِاَرْبَعِ ﻣِﺎَﺓِ ﺍَﻟْﻒِ ﻧَﻮْﻉٍ ﻣِﻦْ ﺫَﻭِﻯ ﺍﻟْﺤَﻴَﺎﺓِ ﺍﻟْﻤُﻜَﻤَّﻠَﺔِ بِلَا ﻗُﺼُﻮﺭٍ ﺑِﺸَﻬَﺎﺩَﺓِ ﻓَﻦِّ ﺍﻟﻨَّﺒَﺎﺕِ ﻭَ ﺍﻟْﺤَﻴَﻮَﺍﻥِ ﻭَ ﻛَﺬَﺍ ﻣُﺸَﺎﻫَﺪَﺓُ ﻋَﻈَﻤَﺔِ ﺍِﺣَﺎﻃَﺔِ ﺣَﻘ۪ﻴﻘَﺔِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤَﺎﻧِﻴَّﺔِ ﺍﻟْﻮَﺍﺳِﻌَﺔِ ﺍﻟْﻤُﻨْﺘَﻈَﻤَﺔِ بِلَا ﻧُﻘْﺼَﺎﻥٍ ﺑِﺎﻟْﻤُﺸَﺎﻫَﺪَﺓِ ﻭَ ﺍﻟْﻌَﻴَﺎﻥِ ﻭَ ﻛَﺬَﺍ ﻣُﺸَﺎﻫَﺪَﺓُ ﻋَﻈَﻤَﺔِ ﺣَﻘ۪ﻴﻘَﺔِ الْاِدَارَةِ ﺍﻟْﻤُﺤ۪ﻴﻄَﺔِ ﻟِﺠَﻤ۪ﻴﻊِ ﺫَﻭِﻯ ﺍﻟْﺤَﻴَﺎﺓِ ﻭَ ﺍﻟْﻤُﻨْﺘَﻈَﻤَﺔِ بِلَا ﺧَﻄَٓﺎﺀٍ ﻭَ لَا ﻧُﻘْﺼَﺎﻥٍ ﻭَ ﻛَﺬَﺍ ﻣُﺸَﺎﻫَﺪَﺓُ ﻋَﻈَﻤَﺔِ ﺍِﺣَﺎﻃَﺔِ ﺣَﻘ۪ﻴﻘَﺔِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻤِﻴَّﺔِ ﻭَ الْاِعَاشَةِ ﺍﻟﺸَّﺎﻣِﻠَﺔِ ﻟِﻜُﻞِّ ﺍﻟْﻤُﺮْﺗَﺰِﻗ۪ﻴﻦَ ﺍﻟْﻤُﻘَﻨَّﻨَﺔِ ﻓ۪ﻰ ﻛُﻞِّ ﻭَﻗْﺖِ ﺍﻟْﺤَﺎﺟَﺔِ بِلَٓا ﺳَﻬْﻮٍ ﻭَ لَا ﻧِﺴْﻴَﺎﻥٍ ﺟَﻞَّ جَلَالُ ﺭَﺯَّﺍﻗَﻬَﺎ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ ﺍﻟْﺤَﻨَّﺎﻥِ ﺍﻟْﻤَﻨَّﺎﻥِ ﻭَ ﻋَﻢَّ ﻧَﻮَﺍﻟُﻪُ ﻭَ ﺷَﻤِﻞَ ﺍِﺣْﺴَﺎﻧُﻪُ ﻭَ لَٓا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّا ﻫُﻮَ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻚَ لَا ﻋِﻠْﻢَ ﻟَﻨَٓﺎ اِلَّا ﻣَﺎ ﻋَﻠَّﻤْﺘَﻨَٓﺎ ﺍِﻧَّﻚَ ﺍَﻧْﺖَ ﺍﻟْﻌَﻠ۪ﻴﻢُ ﺍﻟْﺤَﻜ۪ﻴﻢُ ﻳَﺎ ﺭَﺏِّ ﺑِﺤَﻖِّ ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ ﻳَﺎ ﺍَﻟﻠّٰﻪُ ﻳَﺎ ﺭَﺣْﻤٰﻦُ ﻳَﺎ ﺭَﺣِﻴﻢُ ﺻَﻞِّ ﻭَﺳَﻠِّﻢْ ﻋَﻠٰﻰ ﺳَﻴِّﺪِﻧَﺎ ﻣُﺤَﻤَّﺪٍ ﻭَﻋَﻠٰﻰ ﺍٰﻟِﻪِ ﻭَﺍَﺻْﺤَﺎﺑِﻪِ ﺍَﺟْﻤَﻌ۪ﻴﻦَ ﺑِﻌَﺪَﺩِ ﺟَﻤ۪ﻴﻊِ ﺣُﺮُﻭﻑِ ﺭَﺳَٓﺎﺋِﻞِ ﺍﻟﻨُّﻮﺭِ ﺍﻟْﻤَﻀْﺮُﻭﺏِ ﺗِﻠْﻚَ ﺍﻟْﺤُﺮُﻭﻑُ ﻓ۪ﻰ ﻋَﺎﺷِﺮَﺍﺕِ ﺩَﻗَﺎﺋِﻖِ ﺟَﻤ۪ﻴﻊِ ﻋُﻤْﺮِﻧَﺎ ﻓِﻰ ﺍﻟﺪُّﻧْﻴَﺎ وَالْاٰخِرَةِ ﻣَﻊَ ﺿَﺮْﺏِ ﻣَﺠْﻤُﻮﻋِﻬَﺎ ﻓ۪ﻰ ﺫَﺭَّﺍﺕِ ﻭُﺟُﻮﺩ۪ﻯ ﻓ۪ﻰ ﻣُﺪَّﺓِ ﺣَﻴَﺎﺗ۪ﻰ ﻭَﺍﻏْﻔِﺮْﻟ۪ﻰ ﻭَﻟِﻤَﻦْ ﻳُﻌ۪ﻴﻨُﻨ۪ﻰ ﻓ۪ﻰ ﻧَﺸْﺮِ ﺭَﺳَﺎﺋِﻞِ ﺍﻟﻨُّﻮﺭِ ﻭَﻛِﺘَﺎﺑَﺘِﻬَﺎ ﺑِﺼَﺪَﺍﻗَﺔٍ ﺑِﻜُﻞِّ صَلَاةٍ ﻣِﻨْﻬَﺎ ﻭَ لِاٰبَائِنَا ﻭَﻟِﺴَﺎﺩَﺍﺗِﻨَﺎ ﻭَﺷُﻴُﻮﺧِﻨَﺎ ﻭَ لِاَخَوَاتِنَا ﻭَﺍِﺧْﻮَﺍﻧِﻨَﺎ ﻭَﻟِﻄَﻠَﺒَﺔِ ﺭِﺳَﺎﻟَﺔِ ﺍﻟﻨُّﻮﺭِ ﺍﻟﺼَّﺎﺩِﻗ۪ﻴﻦَ ﻭَﺑِﺎﻟْﺨَﺎﺻَّﺔِ ﻟِﻤَﻦْ ﻳَﻜْﺘُﺐُ ﻭَﻳَﺴْﺘَﻨْﺴِﺦُ ﻫٰﺬِﻩِ ﺍﻟﺮِّﺳَﺎﻟَﺔَ ﺑِﺮَﺣْﻤَﺘِﻚَ ﻳَﺎ ﺍَﺭْﺣَﻢَ ﺍﻟﺮَّﺍﺣِﻤ۪ﻴﻦَ ﺍٰﻣ۪ﻴﻦَ ﻭَ ﺍٰﺧِﺮُ ﺩَﻋْﻮٰﻳﻬُﻢْ ﺍَﻥِ ﺍﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ ﺭَﺏِّ ﺍﻟْﻌَﺎﻟَﻤ۪ﻴﻦَ