(Tina Kalimah Katilu Puluh Dua)
PEDARAN KADUA TITIK KADUA
Nalika wawakil jalma-jalma nu sasar henteu mendakan hiji hal ogé pikeun dicekel sarta ngadasarkeun kasasatanana kana éta, sarta parantos éléh ku dalil, anjeunna nyarios kieu: "Lantaran numutkeun kuring kabagjaan dunya, kanikmatan kahirupan, kamajuan peradaban sareng kasampurnaan seni katingal dina henteu mikiran aherat, henteu wanoh ka Alloh, kanyaah kana dunya, kabébasan sareng percaya ka diri sorangan, kuring parantos nungtun sarta masih nungtun seuseueurna manusa kana jalan ieu ku pitulung sétan." Waleran: Urang ogé nyarios kalayan nami Al-Qur'an: Hé manusa anu henteu gaduh daya! Sadar! Ulah ngadangukeun wawakil jalma-jalma nu sasar! Upami anjeun ngadangukeun anjeunna, karugian anjeun sakitu ageungna, dugi ka roh, akal sareng manah ngageter ku ngabayangkeunana. Di payuneun anjeun aya dua jalan: Anu hiji: Jalan cilaka anu dipintonkeun ku wawakil jalma-jalma nu sasar. Anu séjén: Jalan bagja anu dijelaskeun ku Al-Qur'an Al-Hakîm. Anjeun parantos ningali sareng ngartos seueur babandingan dua jalan éta dina seueur Kalimah, hususna dina Küçük Sözler. Ayeuna, luyu sareng ieu bahasan, tingal sareng ngartos deui hiji tina sarébu babandinganana. Kieu: Jalan syirik, kasasatan, fasik sareng hirup nurut kana hawa nafsu ngajantenkeun manusa ragrag dina darajat panghandapna. Di antara kanyeri tanpa wates, éta ngabeungbeuratkeun beban anu henteu aya tungtungna sareng kacida beuratna kana cangkéngna anu lemah sareng henteu mampuh. Sabab, upami manusa henteu wanoh ka Gusti sareng henteu tawakal ka Mantenna, dina waktos éta manusa sapertos sato fana anu kacida lemah sareng henteu mampuh, kacida peryogi sareng fakir, kakeunaan musibah tanpa wates, pinuh kanyeri sareng duka. Anjeunna terus-terusan ngalaman kanyeri pipisahan ti sakabéh barang anu dipikanyaah sareng dipatalikeun ku anjeunna. Tungtungna anjeunna ngantunkeun sakabéh sobatna anu tetep dina pipisahan anu nyeri, sarta angkat nyalira kana poék kubur. Kitu deui, salila kahirupan, ku kahoyong bébas anu kacida kawatesna, kakuatan alit, kahirupan pondok pisan, umur sakedik sareng pamikiran anu pudur, anjeunna ngalawan kanyeri sareng harepan anu henteu aya tungtungna tanpa mangpaat; sarta ngupayakeun tanpa hasil, sia-sia, pikeun ngahontal kahayang sareng maksud tanpa wates. Sanajan anjeunna henteu tiasa nanggung ayana dirina sorangan, anjeunna nanggung beban dunya anu kacida ageungna dina cangkéng sareng sirahna anu henteu gaduh daya. Sateuacan angkat ka naraka, anjeunna ngalaman azab naraka. Leres, pikeun henteu ngaraos kanyeri anu nyeri sareng azab maknawi anu pikasieuneun ieu, jalma-jalma nu sasar samentara henteu ngaraos ku mabok lalawora anu sapertos mareuman rarasaan. Nanging, nalika anjeunna bakal ngaraos, nyaéta nalika caket kubur, anjeunna sakaligus ngaraos. Sabab, upami henteu janten abdi sajati Gusti, anjeunna bakal nyangka gaduh diri sorangan. Padahal ku kahoyong bébas anu kawates sareng kakuatan alit éta, anjeunna henteu tiasa ngatur ayana dina dunya anu pinuh badai ieu. Ti mikroba anu ngabahayakeun kahirupanana dugi ka lini, anjeunna ningali rébuan golongan musuh dina kaayaan nyerang kahirupanana. Dina rasa sieun anu nyeri sareng pikasieuneun, unggal waktos anjeunna ningali lawang kubur anu katingal pikasieuneun pikeun dirina. Kitu deui, nalika aya dina kaayaan ieu, sanajan tina segi kamanusaan anjeunna patali sareng umat manusa sareng dunya, lantaran anjeunna henteu ngabayangkeun dunya sareng manusa dina pangaturan Gusti Zat Hakîm, Alîm, Qadîr, Rahîm sareng Karîm, sarta masrahkeunana kana kabeneran sareng tabiat, kaayaan pikasieuneun dunya sareng kaayaan manusa salawasna ngaganggu anjeunna. Sareng kanyerina sorangan, anjeunna ogé ngalaman kanyeri manusa. Lini, wabah, caah, paceklik sareng mahalna harga, fana sareng leungitna dunya nyiksa anjeunna dina wangun musibah anu kacida ngaganggu sareng poékna. Kitu deui, manusa dina kaayaan ieu henteu pantes pikeun welas asih sareng kanyaah. Sabab anjeunna nyalira méré kaayaan pikasieuneun ieu ka dirina. Sakumaha disebatkeun dina babandingan kaayaan dua dulur anu lebet kana sumur dina Kalimah Kadalapan, hiji jalma dina kebon éndah, dina susuguh éndah, di antara sobat-sobat éndah, henteu sugema ku kanikmatan sareng hiburan anu beresih, amis, anu mulya, pikaresepeun sareng halal, sarta pikeun kanikmatan anu haram sareng kotor nginum anggur goréng sareng najis, teras mabok sarta ngabayangkeun dirina dina tengah usum tiis, dina tempat kotor, malah di antara sato galak, ngageter sareng ngagorowok, kumaha anjeunna henteu pantes pikeun welas asih! Sabab anjeunna ngabayangkeun rerencanganana anu mulya sareng dipaparin berkah minangka sato galak, sarta ngahina maranéhna. Anjeunna ogé ngabayangkeun tuangeun nikmat sareng wadah beresih dina susuguh minangka batu anu kotor sareng najis, sarta mimiti ngarecahna. Anjeunna ogé ngabayangkeun kitab anu dihormat sareng serat anu ngandung harti dina majelis minangka ukiran tanpa harti sareng biasa, sarta nyébék sareng ngalungkeunana di handapeun suku, sareng saterasna... Jalma sapertos kitu henteu pantes pikeun welas asih, nanging pantes pikeun teunggeulan. Kitu deui, ku mabok kufur sareng gélo kasasatan anu timbul tina pilihanana anu goréng, anjeunna nyangka panginepan dunya Gusti Shâni' Hakîm ieu kaulinan kabeneran sareng tabiat. Anjeunna ngabayangkeun karya ciptaan anu ngabaruan tajalli Asma Alloh, anu ngalih ka alam gaib lantaran pancénna parantos réngsé ku kaliwatna waktos, minangka euweuh sareng dipupus. Anjeunna ngabayangkeun sora tasbih minangka lolong leungit sareng pipisahan salawasna; ngabayangkeun kaca-kaca mahluk ieu, anu serat-serat Gusti Shamad, tanpa harti sareng pacampur; ngabayangkeun lawang kubur, anu muka jalan ka alam rohmat, minangka sungut poék euweuh; sarta ngabayangkeun ajal, sanajan éta ondangan tepang sareng sobat-sobat sajati, minangka waktos pipisahan ti sakabéh sobat. Ku éta, anjeunna boh ngantep dirina dina azab anu pikasieuneun sareng nyeri, boh mungkir, nganggap handap sareng ngahina mahluk, Asma Gusti sareng serat-serat-Na. Ku kituna, salian henteu pantes pikeun welas asih sareng kanyaah, anjeunna ogé pantes pikeun azab anu kuat. Anjeunna henteu pantes pikeun welas asih dina sisi mana ogé. Hé jalma-jalma nu sasar sareng hirup nurut kana hawa nafsu anu cilaka! Kamajuan kasampurnaan aranjeun anu mana, élmu aranjeun anu mana, kasampurnaan aranjeun anu mana, peradaban aranjeun anu mana, kamajuan aranjeun anu mana anu tiasa ngalawan ragrag anu pikasieuneun sareng putus asa anu nindih ieu? Di mana aranjeun tiasa mendakan panglipur sajati anu kacida diperlukeun ku roh manusa? Kitu deui, tabiat aranjeun anu mana, sabab aranjeun anu mana, sekutu aranjeun anu mana, pamanggihan aranjeun anu mana, bangsa aranjeun anu mana, sesembahan palsu aranjeun anu mana, anu ku aranjeun dipercaya sareng diandelkeun, anu karya Alloh sareng paparin Gusti disandarkeun ku aranjeun ka éta, tiasa ngabébaskeun aranjeun tina poék maot, anu numutkeun aranjeun dipupus salawasna; ngalantarankeun aranjeun ngalangkungan wates kubur, wates barzakh, wates mahsyar sareng sasak shirath kalayan ngawasa; sarta ngajantenkeun aranjeun nampi kabagjaan langgeng? Padahal, lantaran aranjeun henteu tiasa nutup lawang kubur, aranjeun tangtos pangumbara jalan ieu. Pangumbara sapertos kitu ngandelkeun hiji Nu sakabéh lingkup anu agung sareng wates-wates lega ieu aya di handapeun paréntah sareng pangaturan-Na. Kitu deui, hé jalma-jalma nu sasar sareng lalawora anu cilaka! Ku rusiah kaidah "Hasil kanyaah anu haram nyaéta ngalaman azab tanpa welas asih", lantaran aranjeun ngagunakeun kamampuh kanyaah sareng makrifat dina fitrah aranjeun, anu kedah dianggo pikeun Zat, sipat sareng Asma Gusti, sarta pakakas sukur sareng ibadah, pikeun nafsu sareng dunya aranjeun dina cara anu haram, aranjeun ngalaman hukuman anu pantes. Sabab aranjeun parantos méré kanyaah anu patali sareng Gusti ka nafsu aranjeun. Aranjeun ngalaman bala tanpa wates nafsu aranjeun anu kakasih aranjeun. Sabab aranjeun henteu méré kanyamanan sajati ka kakasih éta. Aranjeun ogé henteu masrahkeun éta ka Gusti Qadîr Mutlak, Kakasih Sajati, kalayan tawakal, sarta salawasna ngalaman kanyeri. Kitu deui, aranjeun parantos méré kanyaah anu patali sareng Asma sareng sipat Gusti ka dunya, sarta ngabagikeun karya seni-Na ka sabab-sabab alam; aranjeun ngalaman balana. Sabab sawaréh kakasih aranjeun anu tanpa wates éta henteu ngucapkeun "Urang masrahkeun anjeun ka Alloh", nanging ngabalikkeun tonggongna ka aranjeun, ngantunkeun sarta angkat. Sawaréh henteu wanoh ka aranjeun pisan; sanajan wanoh, henteu mikanyaah aranjeun; sanajan mikanyaah, henteu maparin mangpaat ka aranjeun. Aranjeun salawasna ngalaman azab tina pipisahan tanpa wates sareng leungit anu tanpa harepan mulih. Ieu sisi jero sareng hakékat perkara-perkara anu disebat ku jalma-jalma nu sasar kabagjaan kahirupan, kasampurnaan manusa, kaéndahan peradaban sareng kanikmatan kabébasan. Hirup nurut kana hawa nafsu sareng mabok hiji tabir, samentara henteu ngajantenkeun karaos. Ucapkeun "Cih, kumaha akal maranéhna!" Sedengkeun jalan lega Al-Qur'an anu pinuh cahya ngubaran sakabéh tatu anu dialaman ku jalma-jalma nu sasar ku hakékat iman, ngusir sakabéh poék dina jalan kahiji, sarta nutup sakabéh lawang kasasatan sareng binasa. Kieu: Éta ngubaran lemah sareng henteu mampuhna manusa, fakir sareng kabutuhanana ku tawakal ka Gusti Qadîr Nu Rahîm. Ku masrahkeun beban kahirupan sareng ayana kana kakawasaan sareng rohmat-Na, henteu nanggung sorangan, manusa malah mendakan tempat anu merenah, sapertos anjeunna naék kana kahirupan sareng nafsuna. Éta ngajarkeun yén anjeunna henteu "sato anu tiasa nyarios", nanging manusa sajati sareng tamu Gusti Rahmân anu ditampi. Ku némbongkeun yén dunya panginepan Gusti Rahmân, ngajarkeun yén mahluk dina dunya eunteung Asma Alloh sareng karya ciptaanna serat-serat Gusti Shamad anu salawasna dibaruan, éta ngubaran kalayan saé tatu manusa anu datang tina fanana dunya, leungitna barang sareng kanyaah kana anu fana, sarta ngabébaskeun tina poék sangkaan. Éta ogé némbongkeun maot sareng ajal minangka bubuka tepang sareng pasamoan sareng sobat-sobat anu angkat ka alam barzakh sareng aya di alam anu langgeng. Ku cara ieu éta ngubaran tatu maot, anu dina paningal jalma-jalma nu sasar dianggap pipisahan salawasna ti sakabéh sobat. Éta ngabuktikeun yén pipisahan éta téh enya-enya tepang. Éta ogé ngabuktikeun yén kubur hiji lawang anu muka ka alam rohmat, nagri kabagjaan, kebon-kebon sawarga sareng nagri cahya Gusti Rahmân. Ku éta, éta ngaleungitkeun rasa sieun manusa anu pangpikasieuneunana sarta némbongkeun lalampahan barzakh anu pangnyerina, pangmatak dukana sareng pangsesekna minangka lalampahan anu pangnikmatna, pangraketna sareng pangpinuh kabungahanana. Ku kubur éta nutup sungut naga sarta muka lawang ka kebon anu éndah. Hartina, éta némbongkeun yén kubur sanés sungut naga, nanging lawang anu muka kana kebon rohmat. Éta ogé nyarios ka mukmin: "Upami kahoyong bébas anjeun kawates, pasrahkeun padamelan anjeun kana kersa anu ngawengku sadayana ti Nu Kagungan anjeun. Upami kakuatan anjeun alit, percanten kana kakawasaan Gusti Qadîr Mutlak. Upami kahirupan anjeun sakedik, pikirkeun kahirupan anu langgeng. Upami umur anjeun pondok, anjeun ngagaduhan umur anu langgeng, ulah hariwang. Upami pamikiran anjeun pudur, lebet ka handapeun panonpoé Al-Qur'an, ningali ku cahya iman, supados ngagentos pamikiran anjeun anu cika-cika, unggal ayat Al-Qur'an maparin cahya ka anjeun kawas hiji béntang. Kitu deui, upami anjeun ngagaduhan harepan sareng kanyeri tanpa wates, pahala anu henteu aya tungtungna sareng rohmat tanpa wates nuju nungguan anjeun. Upami anjeun ngagaduhan kahayang sareng maksud tanpa wates, ulah nyiksa diri ku mikiranana. Éta henteu tiasa katampung dina dunya ieu. Tempatna nagri séjén, sarta Nu Maparin éta ogé Nu Séjén." Éta ogé nyarios: "Hé manusa! Anjeun henteu gaduh diri anjeun sorangan. Anjeun kagungan Gusti Zat Dzul-Jalâl anu Qadîr, kakawasaan-Na henteu aya tungtungna, sarta Rahîm, rohmat-Na tanpa wates. Ku kituna, ulah ngabeungbeuratkeun kahirupan anjeun ka diri anjeun sorangan sarta nyusahkeun diri. Sabab Nu Maparin kahirupan nyaéta Mantenna, Nu Ngatur ogé Mantenna. Kitu deui, dunya henteu tanpa Nu Kagungan; ulah ngabeungbeuratkeun beban dunya kana sirah anjeun sorangan sarta hariwang ku mikiran kaayaan pikasieuneunana. Sabab Nu Kagungan dunya Hakîm, Alîm. Anjeun ogé tamu; ulah campur tanpa perlu, ulah ngajantenkeun kacau. Kitu deui, mahluk sapertos manusa sareng sasatoan henteu diantep tanpa pangaturan, nanging pagawé anu miboga pancén. Maranéhna aya dina Paningal Gusti Hakîm Rahîm. Ulah nganyerikeun roh anjeun ku mikiran kanyeri sareng kasusah maranéhna. Ulah ngamajukeun welas asih anjeun saluareun rohmat Gusti Khâliq Rahîm maranéhna. Kitu deui, tali kendali sakabéh barang anu nyandak kaayaan musuh ka anjeun, ti mikroba dugi ka wabah, caah, paceklik sareng lini, aya dina Panangan Gusti Rahîm Hakîm éta. Mantenna Hakîm, henteu midamel perkara anu sia-sia. Mantenna Rahîm, welas asih-Na seueur. Dina unggal padamelan anu dilakukeun ku Mantenna aya hiji rupa paparin." Éta ogé nyarios: "Alam ieu sanajan fana, nanging ngahasilkeun kabutuhan hiji alam anu langgeng. Sanajan bakal leungit sareng samentara, nanging ngahasilkeun bubuahan anu langgeng, némbongkeun tajalli Asma anu langgeng ti Gusti Zat anu langgeng. Sanajan kanikmatanana sakedik sareng kanyerina seueur, nanging perhatian Gusti Rahmân Rahîm kanikmatan sajati anu henteu leungit. Sedengkeun kanyeri ngahasilkeun kanikmatan maknawi tina segi pahala. Lantaran lingkup anu halal cekap pikeun sakabéh kanikmatan, kabagjaan sareng kabungahan roh, manah sareng nafsu, ulah lebet kana lingkup anu haram. Sabab hiji kanikmatan dina éta lingkup sakapeung ngagaduhan sarébu kanyeri. Éta ogé sabab kaleungitan perhatian Gusti Rahmân, anu kanikmatan sajati sareng terus-terusan." Kitu deui, dina jalan kasasatan, sakumaha parantos dijelaskeun saméméhna, manusa diragragkeun kana tingkat anu panghandapna dina cara anu henteu aya peradaban sareng filsafat anu tiasa mendakan ubar pikeun éta, sarta henteu aya kamajuan manusa sareng kasampurnaan élmu anu tiasa ngaluarkeun manusa tina sumur poék anu jero éta. Padahal Al-Qur'an Al-Hakîm ku iman sareng amal saleh ngangkat manusa tina ragrag kana tingkat anu panghandapna éta ka tingkat anu pangluhurna, sarta ngabuktikeun ku bukti anu pasti yén éta ngangkat manusa. Éta ngeusian sumur anu jero éta ku undakan-undakan kamajuan maknawi sareng pakakas kasampurnaan rohani. Éta ogé kacida ngalancarkeun sareng ngagampilkeun lalampahan manusa anu panjang, pinuh badai sareng ribut nuju mangsa langgeng. Éta némbongkeun sarana anu bakal ngalantarankeun jarak sarébu, malah lima puluh rébu taun kahontal dina sadinten. Ku ngajantenkeun wanoh ka Gusti Zat Dzul-Jalâl, Sultan mangsa tanpa awal sareng mangsa tanpa tungtung, éta maparin ka manusa kaayaan abdi anu janten pagawé-Na sareng tamu anu ngagaduhan pancén. Éta ngajamin lalampahanana kalayan kanyamanan anu sampurna, boh dina panginepan dunya boh dina tempat barzakh sareng aherat. Sapertos pagawé hiji raja anu lempeng ngalalana sareng ngalangkungan kalayan gampil dina lingkup nagrina, ngaliwatan wates unggal propinsi sareng kalayan sarana lalampahan anu gancang sapertos kapal hiber, kapal sareng karéta. Kitu deui, hiji manusa anu patali sareng Gusti Sultan Azali ku iman sareng taat ku amal saleh ngalangkungan tempat-tempat panginepan dunya ieu, lingkup alam barzakh sareng alam mahsyar, sarta saterasna wates-wates lega sakabéh alam sanggeus kubur, dina kagancangan kilat sareng Buraq, dugi ka mendakan kabagjaan langgeng. Éta ngabuktikeun hakékat ieu sacara pasti sarta némbongkeun ka jalma murni sareng wali. Hakékat Al-Qur'an ogé nyarios: "Hé mukmin! Ulah méré kamampuh kanyaah anu henteu aya tungtungna dina diri anjeun ka nafsu ammarah anjeun anu goréng, henteu lengkep, jahat sareng ngabahayakeun anjeun. Ulah ngajantenkeun éta kakasih sareng hawa nafsuna sesembahan pikeun anjeun. Jadikeun Kakasih sareng Ma'bûd anjeun hiji Gusti Zat anu pantes pikeun kanyaah anu henteu aya tungtungna; anu tiasa maparin kahadéan anu henteu aya tungtungna ka anjeun; anu ngabagjakeun anjeun tanpa tungtung dina mangsa payun; anu ngabagjakeun ku kahadéan-Na sakabéh jalma anu patali sareng anjeun sareng anu anjeun bagja ku kabagjaan maranéhna; anu kagungan kasampurnaan anu henteu aya tungtungna; anu kagungan kaéndahan anu dina darajat tanpa tungtung suci, luhur, murni, tanpa cacad, tanpa kakurangan sareng tanpa leungit; anu sakabéh Asma-Na kacida éndahna; anu dina unggal Asma-Na aya seueur cahya kaéndahan sareng kaelokan; anu sawarga kalayan sakabéh kaéndahan sareng ni'matna némbongkeun kaéndahan rohmat-Na sareng rohmat kaéndahan-Na; sarta anu sakabéh kaéndahan, kaelokan, kahadéan sareng kasampurnaan dina sakabéh alam raya, anu pikaresepeun sareng dipikanyaah, nunjukkeun, ngabuktikeun sareng janten tanda kaéndahan sareng kasampurnaan-Na. Sanggakeun kamampuh kanyaah anjeun anu henteu aya tungtungna éta ka Mantenna." Éta ogé nyarios: "Hé manusa! Ulah méré kamampuh kanyaah anjeun anu patali sareng Asma sareng sipat-Na ka mahluk séjén anu henteu langgeng; ulah ngabagikeun kana mahluk anu henteu mangpaat. Sabab karya sareng mahluk fana. Nanging, Asmaul-Husna anu ukiran sareng tajalli-Na katingal dina karya sareng ciptaan éta langgeng, terus-terusan. Dina unggal Asma sareng sipat aya rébuan darajat kahadéan sareng kaéndahan, sarta rébuan lapisan kasampurnaan sareng kanyaah. Anjeun ngan tingal Asma Gusti Rahmân, anu sawarga hiji tajalli-Na, kabagjaan langgeng hiji sorot cahya-Na, sarta sakabéh rejeki sareng ni'mat di dunya hiji tétés-Na." Perhatoskeun ayat ﻟَﻘَﺪْ ﺧَﻠَﻘْﻨَﺎ الْاِنْسَانَ ﻓ۪ﻰ ﺍَﺣْﺴَﻦِ ﺗَﻘْﻮ۪ﻳﻢٍ ٭ ﺛُﻢَّ ﺭَﺩَﺩْﻧَﺎﻩُ ﺍَﺳْﻔَﻞَ ﺳَﺎﻓِﻠ۪ﻴﻦَ ٭ اِلَّا ﺍﻟَّﺬ۪ﻳﻦَ ﺍٰﻣَﻨُﻮﺍ ﻭَ ﻋَﻤِﻠُﻮﺍ ﺍﻟﺼَّﺎﻟِﺤَﺎﺕِ, anu nunjukkeun hakékat jalma-jalma nu sasar sareng ahli iman tina sisi kahirupan sareng pancén, sarta ﻓَﻤَﺎ ﺑَﻜَﺖْ ﻋَﻠَﻴْﻬِﻢُ ﺍﻟﺴَّﻤَٓﺎﺀُ ﻭَ الْاَرْضُ, anu nunjukkeun hasil sareng tungtung maranéhna. Sabaraha luhur sareng pinuh mujijatna ayat-ayat éta ngébréhkeun babandingan anu ku urang dijelaskeun! Ayat kahiji, lantaran hakékat anu diébréhkeun ku éta ayat kalayan mujijat anu henteu tiasa ditiron sareng kalayan karingkesan parantos dijelaskeun sacara jéntré dina Kalimah Kasabelas, urang masrahkeun kana éta Kalimah. Sedengkeun ayat kadua, urang ngan bakal némbongkeun ku hiji isyarat alit sabaraha luhur hakékat anu diébréhkeun ku éta. Kieu: Ayat ieu ngadawuh kieu ku harti anu cocog: "Ku maotna jalma-jalma nu sasar, langit sareng bumi henteu nangisan aranjeunna." Ku harti anu sabalikna, éta nuduhkeun: "Ku angkatna ahli iman ti dunya, langit sareng bumi nangisan aranjeunna." Hartina, lantaran jalma-jalma nu sasar mungkir pancén langit sareng bumi, teu nyaho hartina, nurunkeun ajénna, henteu wanoh ka Gusti Shâni' maranéhna, sarta ngahina sareng mumusuhan maranéhna, tangtos langit sareng bumi henteu nangisan aranjeunna, malah ngalaknat aranjeunna sareng sugema ku paéhna. Ku harti anu sabalikna, éta nyarios: "Langit sareng bumi nangis ku pupusna ahli iman." Sabab ahli iman nyaho pancén langit sareng bumi, ngabenerkeun hakékatna anu sajati, sarta ngartos harti anu diébréhkeun ku maranéhna kalayan iman. Anjeunna nyarios: "Kacida éndahna didamel, kacida éndahna khidmah." Anjeunna méré ajén anu pantes sareng ngahormat ka maranéhna. Pikeun Gusti, anjeunna mikanyaah maranéhna sareng Asma anu maranéhna eunteungna. Ku rusiah ieu, langit sareng bumi duka ku leungitna ahli iman, kawas nangis.
--
PANGAJÉN
(Hiji sempalan tina serat anu diserat ku almarhum Guru Hasan Feyzi lantaran salinan-salinan Âyetü'l-Kübra nyalametkeun toko tempat éta disimpen tina hiji kahuruan anu pikasieuneun di Emirdağı.) ﺑِﺎﺳْﻤِﻪِ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ ...................... Risale-i Nur mareuman unggal seuneu jeung unggal kahuruan. Seuneu boros dina manusa ku cahaya "İktisad Risalesi"; seuneu panyakit jalma-jalma gering anu teu walakaya, anu ngageliat dina seuneu jeung létah seuneu, ku cai kahirupan jeung cai pikeun nyageurkeun anu nyembur tina pancuran "Dua Puluh Lima Panawar", anu ngocor tina cahaya "Hastalar Risalesi"; seuneu anu pikasieuneun tina kahuruan sangkaan jeung pangangénan, waswas jeung kahariwang, sieun jeung rasa panasaran, anu ngaliput sarta ngoyagkeun haté, sirah, sakabéh anggota awak jeung saraf, ku cahaya jeung feyz "Vesvese Risalesi"; seuneu muriang tina panyakit riya jeung sum'ah, sombong jeung reueus, ku pitulung jeung inayah "İhlas Risalesi"; sedengkeun ngancurkeun bénténg diri, ayana diri, kakawasaan ku paksaan jeung kalancangan tiasa ku pituduh Kalimah Katilu Puluh anu dingaranan "Ene" jeung Kalimah Kagenep. Jalma-jalma lolong, lieur jeung teu puguh anu henteu tiasa kaluar tina liang materi jeung partikel tabiat ngan tiasa dikaluarkeun ku panangan anu gagah jeung kuat, panjang jeung saimbang, pinuh cahaya jeung sadar tina risalah-risalah Risale-i Nur anu dingaranan "Tabiat", "Zerre ve Maddeler". Pikeun ngaleungitkeun seuneu sieun maot, sangkaan jeung kanyeri jalma-jalma sepuh, panglipur jeung pitulung, ubar anu diracik jeung panawar, feyz jeung cahaya risalah anu nganggo nami ieu cekap; kitu ogé pikeun nyanghareupan barzakh jeung seuneu sarta azab barzakh anu nyeri jeung ngaduruk, risalah-risalah anu dingaranan "İ'caz-ı Kur'an", "Mu'cizat-ı Ahmediye" jeung "İman-ı Âhiret", anu pinuh ku cai kahirupan, masing-masing hiji balong anu ageung. Sakumaha cahaya anu agung tina karya anu berkah dingaranan "Âyetü'l-Kübra = Asa-yı Musa" cekap pikeun mareuman seuneu sakabéh syirik di bumi, urang ningali Nur ieu ngagedéan jeung ngembung pikeun nyanghareupan létah seuneu beureum anu haseupna hideung, anu ayeuna ngaliput cakrawala dunya sarta ayeuna ogé mimiti ngancam "Dunya Islam", sarta urang percaya kalayan sapinuhna haté yén éta bakal mareuman fitnah jeung kahuruan jalma-jalma beureum anu pikasieuneun éta. Cindekna: Maca Risale-i Nur jeung feyz batinna anu salawasna cekap pikeun mareuman seuneu nafsu ammarah, maéhan sipat-sipat anu liar jeung ganas, jeung ngéléhkeun pasukan lahir jeung batin anu ngarabét jeung nyoék. Risale-i Nur mémang dipaparin pancén mareuman fitnah, karuksakan jeung kahuruan ieu. Urang nyarios yén pikeun ieu éta lahir jeung sumping. Ku isyarat ﻓَﺴَﻮْﻑَ ﻳَﺎْﺕِ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﺑِﻘَﻮْﻡٍ, urang ogé ngandelkeun kumaha bangsa anu berkah, mawa kahadéan, gagah jeung mulya ieu, anu tumuwuh di lemah cai anu berkah, pangancikan para jalma suci, wali, syuhada jeung panakluk, dipikaresep, dipikanyaah jeung gagah dina perang di payuneun Alloh. Dina jalma-jalma anu miboga Risale-i Nur, sarakah jeung amarah mimiti sirna, poék jeung syahwat lebur. Seuneu kabodoan jeung cilaka pareum. Saré tabiat ngurangan. Saré lalawora leungit. Getih anu hideung jeung goréng, ruksak jeung leuleus jadi leres. Napas jeung haté jalan. Urat-urat getih masing-masing jadi saluran Nur. Kanyaah kana dunya jeung karesep kana salian Alloh henteu nyésa. "Ene" jeung "Ente" leungit. Tabir-tabir anu disebat tujuh puluh rébu mimiti diangkat jeung "Gunung Ayana Diri" mimiti ditembus. Sora-sora datang tina ﺍِﺭْﺟِﻌ۪ﻰ ﺍِﻟٰﻰ ﺭَﺑِّﻚِ. Jalan tepang muka. Kasturi jeung ambar sumebar. Anjeunna dipaparin pancén ku ﻓَﺎﺩْﺧُﻠ۪ﻰ ﻓ۪ﻰ ﻋِﺒَﺎﺩ۪ﻯ, diganjar ku tanda ﻭَ ﺍﺩْﺧُﻠ۪ﻰ ﺟَﻨَّﺘ۪ﻰ. ﺍَﺭِﻧَﺎ ﻳَﺎ ﻣَﻦْ ﺍَﻃْﻔٰﻰ ﺍﻟﻨَّﺎﺭَ ﺑِﻨُﻮﺭِﻩِ ٭ ﻭَﻳَﺎ ﻣَﻦْ ﺻَﻠّٰﻰ ﻋَﻠٰﻰ ﺣَﺒ۪ﻴﺒِﻪِ ................ Risaletü'n-Nur téh hiji ringkesan: Dirina hiji papan "Yâ Hâfız", hiji kaca Mâşaallah, hiji salinan Bârekellah, hiji kalung Ümm-ü Sübyan, hiji pompa Nur pikeun kahuruan, hiji resep hikmah pikeun anu nyeri, hiji eunteung pangajaran pikeun anu ningali, hiji cap kanabian pikeun kaum muslimin, hiji bukti kasalametan pikeun anu ngalakukeun kajahatan, hiji jalan pituduh pikeun anu leungit jalan, hiji jaminan panyalindungan pikeun anu teu gaduh sasaha, hiji harta karun anu langgeng salawasna pikeun padagang barang antik, hiji karaton anu langgeng salawasna pikeun anu teu gaduh bumi, hiji teunggeulan kaduhung pikeun anu mungkir, hiji anggur kaadilan pikeun anu kufur, hiji paguneman anu suci pikeun anu makrifat, hiji karaton tepang pikeun anu mikanyaah...
Kalayan nami sakabéh murid Nur di Denizli jeung sabudeureunana
HASAN FEYZI
(Mugia rohmat Alloh salawasna tumiba ka anjeunna)
--