Kalimah Kadua
ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ ﺍَﻟَّﺬ۪ﻳﻦَ ﻳُﻮﺀْﻣِﻨُﻮﻥَ ﺑِﺎﻟْﻐَﻴْﺐِ Upami anjeun hoyong ngartos sakumaha agungna kabagjaan sareng ni'mat, sareng sakumaha agungna nikmat sareng tengtrem anu aya dina iman, tingali sareng dangukeun ieu carita leutik minangka ibarat: Dina hiji mangsa, dua jalmi angkat ngalalana, kanggo pikabungaheun sareng kanggo dagang. Anu saurang ngan ningali dirina sorangan, henteu untung, ngalangkungan hiji arah; anu saurang deui ningali ka Alloh, bagja, ngalangkungan arah anu sanés, teras aranjeunna angkat. Margi jalma anu ngan ningali dirina sorangan éta ogé ngan mentingkeun dirina sorangan, ngan mikiran dirina sorangan sareng ngan ningali sisi awonna, minangka hukuman tina ngan ningali sisi awonna, anjeunna dugi ka hiji nagri anu dina paningalna kacida goréngna. Anjeunna ningali yén di mana waé jalma-jalma lemah anu teu daya ngajerit lantaran panangan sareng pangrusak jalma-jalma anu zalim tur pikasieuneun. Di sadaya tempat anu dilangkunganna, anjeunna ningali kaayaan anu nalangsa sareng nyeri sapertos kitu. Sakumna nagri robah lir hiji tempat tunggara pikeun sadayana. Pikeun henteu ngaraos kaayaan anu nyeri tur poék ieu, anjeunna teu mendakan jalan salian ti mabok. Margi unggal jalma katingal ku anjeunna minangka musuh sareng jalma asing. Sareng di sabudeureunana anjeunna ogé ningali layon-layon anu pikasieuneun sareng barudak yatim anu ceurik bari pegat harepan. Haté nuranina tetep dina siksa. Anu saurang deui ningali ka Alloh, ngabakti ka Alloh, mikiran bebeneran sareng ahlakna saé, nepi ka anjeunna dugi ka hiji nagri anu dina paningalna kacida saé. Tah, jalmi anu saé ieu ningali suka bungah pikeun sadayana di nagri anu dilebetanana. Di unggal sisi aya tempat-tempat zikir dina kabingahan, pésta dayeuh, rasa katarik sareng gumbira; unggal jalmi katingal ku anjeunna minangka sobat sareng baraya. Di sakumna nagri anjeunna ningali suka bungah pikeun ngalepaskeun sadaya prajurit tina tugas, kalayan sorak "Mugia jaya!" sareng hatur nuhun. Kitu deui anjeunna ngadangu sora kendang sareng musik pikeun narima prajurit kalayan bingah, dibarengan ku takbir sareng tahlil. Gaganti jalma anu cilaka tadi nalangsa lantaran nyeri dirina sareng sakumna warga, jalmi anu bagja ieu bingah sareng raoseun lantaran kabingahan dirina sareng sakumna warga. Kitu deui anjeunna kénging perdagangan anu saé, teras sukur ka Alloh. Teras anjeunna mulih, tepang sareng jalmi anu saurang deui. Anjeunna ngartos kaayaanana. Anjeunna nyarios ka jalmi éta: "Hé, anjeun parantos janten gélo. Awonna batin anjeun sigana parantos mantul ka lahir anjeun, nepi ka anjeun nyangka seuri téh ceurik, ngalepaskeun tina tugas téh ngarampas sareng ngarayah. Élingkeun akal anjeun, bersihan manah anjeun. Supados tabir anu pinuh musibah ieu angkat tina paningal anjeun, anjeun tiasa ningali hakékat. Margi nagri hiji raja anu kacida adilna, welas asihna, nyaah ka rayatna, mampuhna, mikanyaah katartiban sareng asihna, sareng nagri anu sakieu némbongkeun tanda-tanda kamajuan sareng kasampurnaan di payuneun panon, teu tiasa sapertos wangun anu ditémbongkeun ku sangkaan anjeun." Teras jalmi anu cilaka éta éling akalna, kaduhung. Anjeunna nyarios: "Leres, abdi parantos gélo lantaran nginum nu matak mabok. Mugia Alloh rido ka anjeun, anu parantos nyalametkeun abdi tina kaayaan lir naraka." Hé nafsu sim kuring! Sing kauninga, jalmi anu kahiji téh kafir atanapi fasik anu lalawora. Dunya ieu, dina paningalna, mangrupa hiji tempat tunggara pikeun sadayana. Sadaya mahluk hirup téh barudak yatim anu ceurik ku tabokan paturay sareng sirna. Ari sasatoan sareng manusa téh jalma-jalma tanpa pangaping, tanpa aturan, anu dirobék ku kuku ajal. Mahluk-mahluk anu ageung, sapertos gunung sareng sagara, mangrupa layon-layon anu teu gaduh roh tur pikasieuneun. Seueur deui sangkaan anu nyeri, nindih sareng matak gimir sapertos ieu, anu lahir tina kufur sareng sasarna, teras nyiksa anjeunna sacara maknawi. Ari jalmi anu saurang deui téh mukmin; anjeunna mikawanoh sareng ngabenerkeun Alloh, Gusti Khâliq. Dina paningalna, dunya ieu mangrupa hiji tempat zikir ka Gusti Rahmân, hiji tempat latihan manusa sareng sasatoan, sareng hiji médan cocoba manusa sareng jin. Ari sadaya maotna sasatoan sareng manusa téh ngalepaskeun tina tugas. Anu parantos ngaréngsékeun tugas hirupna angkat ti nagri anu fana ieu ka alam anu sanés kalayan bingah sacara maknawi, tanpa kaributan. Supados aya tempat kanggo nu anyar nampi tugas, sumping sareng damel. Ari sadaya kalahiran sasatoan sareng manusa téh sumping kanggo janten prajurit, nyangking pakarang sareng ngalaksanakeun tugas. Sadaya mahluk hirup masing-masing mangrupa prajurit anu gaduh tugas tur bingah, patugas anu lempeng tur sugema. Ari sadaya sora téh boh zikir sareng tasbih nalika ngamimitian tugas, sareng sukur sareng kabingahan anu datang tina eureunna damel, atanapi wirahma-wirahma anu lahir tina gumbira damel. Sadaya nu aya, dina paningal mukmin éta, masing-masing mangrupa abdi anu marahmay, patugas anu janten sobat, kitab anu amis ti Gusti Nu Kagungan Nu Maha Mulya sareng Gusti Mâlik Nu Rahîm. Seueur pisan deui hakékat anu lemes, luhur, nikmat sareng amis sapertos ieu, anu tajalli sareng témbong tina imanna. Hartina iman ngangkut hiji siki tuba sawarga anu maknawi. Ari kufur nyimpen hiji binih zaqqum naraka anu maknawi. Hartina salamet sareng aman ngan aya dina Islam sareng iman. Ku kituna, urang kedah salawasna ngucapkeun ﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ ﻋَﻠٰﻰ ﺩ۪ﻳﻦِ الْاِسْلَامِ ﻭَ ﻛَﻤَﺎﻝِ الْا۪يمَانِ.
--