(Tina Lem'a Kadua Puluh Salapan)
Bab Kadua
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪِ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ
(Bab Kadua ieu ngeunaan “Alhamdulillâh”.)
Dina risalah leutik ieu anu disebat Bab Kadua, mung salapan tina mangpaat sareng cahaya iman anu teu aya watesna, anu ngajantenkeun manusa ngucapkeun “Alhamdulillâh”, badé diterangkeun.
ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ
Titik Kahiji:
Mimitina dua perkara badé dipépélingkeun. 1- Filsafat nyaéta kacamata hideung anu némbongkeun sagala hal goréng sareng pikasieuneun. Ari iman nyaéta kacamata hérang, écés sareng pinuh ku cahaya anu némbongkeun sagala hal saé sareng raket. 2- Manusa patali sareng sakumna mahluk sareng gaduh hiji jinis hubungan silih tukeur sareng sagala hal. Numutkeun fitrahna, anjeunna kedah patepung, nyarios sareng hirup tatangga, boh ku kecap boh ku harti, sareng hal-hal anu ngurilingan anjeunna. Anjeunna gaduh genep arah: katuhu, kénca, payun, tukang, handap sareng luhur. Ku nganggo dua kacamata anu tadi, manusa tiasa ningali mahluk-mahluk sareng kaayaan dina arah-arah éta.
Arah Katuhu:
Anu dimaksud ku arah ieu nyaéta waktos kapungkur. Ku kituna, nalika ningali ka katuhu ku kacamata filsafat, nagri kapungkur bakal katingali siga parantos kajadian kiamat, tibalik, poék, pikasieuneun, sareng sapertos kuburan anu ageung. Teu aya mamang yén ku paningal ieu, manusa bakal nyorang kagét anu ageung, kasieunan sareng pegat harepan. Nanging, nalika ningali arah éta ku kacamata iman, sanajan nagri éta saéstuna katingali tibalik, henteu aya nyawa anu musnah. Kahartos yén para pagawé sareng pangeusina parantos dipindahkeun ka alam anu langkung saé sareng pinuh ku cahaya. Kuburan sareng liang-liang éta ogé bakal dianggap torowongan di handapeun taneuh anu digali pikeun asup ka alam anu pinuh ku cahaya. Hartina, kabungah, lega, katengtreman sareng kabuka manah anu dipasihkeun iman ka manusa mangrupikeun nikmat anu ngajantenkeun aranjeunna ngucapkeun “Alhamdulillâh” rébuan kali.
Arah Kénca:
Nyaéta nalika ningali waktos nu bakal datang ku kacamata filsafat, éta bakal katingali sapertos kuburan anu ageung, poék sareng pikasieuneun, anu bakal ngabusukkeun urang, nyieun urang didahar ku oray sareng kalajengking, teras mupuskeun urang. Nanging, upami ditingali ku kacamata iman, éta bakal katingali sapertos méja sareng hamparan sasuguh ti Gusti Rahmân, anu ngandung rupa-rupa tuangeun sareng leueuteun anu saé tur ngeunah, anu parantos disayagikeun pikeun manusa ku Gusti, Gusti Khâliq Rahmân Rahîm. Éta bakal ngajantenkeun urang ngucapkeun sareng ngulang “Alhamdulillâh” rébuan kali.
Arah Luhur:
Nyaéta jalma anu ningali arah langit ku filsafat bakal nyorang kagét anu ageung, kasieunan sareng rasa sieun, lantaran rupa-rupa gerakan anu kacida gancangna tina milyaran béntang sareng buleudan di rohangan anu teu aya watesna ieu, sapertos balap kuda atanapi latihan tentara. Nanging, nalika jalma anu iman ningali, anjeunna bakal ningali yén, sakumaha gerakan anu anéh sareng luar biasa éta dilakukeun ku paréntah sareng pangawasan saurang komandan, éta béntang anu ngahias alam langit ogé sapertos lampu anu caang kanggo urang. Dina balap kuda éta anjeunna bakal ngaraos raket sareng kanyaah, sanés sieun sareng kagét. Tangtos ngucapkeun “Alhamdulillâh” rébuan kali téh masih sakedik kanggo nikmat iman anu ngagambarkeun alam langit sapertos kitu.
Arah Handap:
Nyaéta manusa anu ningali alam bumi ku paningal filsafat bakal ningali buleudan bumi sapertos sato anu leupas, henteu nganggo tali kadali sareng ngumbara tanpa arah ngurilingan panonpoé; atanapi sapertos parahu anu papanna pegat sareng henteu gaduh kaptén. Anjeunna bakal kagét sareng hariwang. Nanging, upami ningali ku iman, anjeunna ningali bumi salaku kapal ti Gusti Rahmân, anu dina paréntah Alloh, kalayan sakumna tuangeun, leueuteun sareng pakéanana, ngajak umat manusa ngurilingan panonpoé pikeun pelesir. Anjeunna ngamimitian ngucapkeun “Alhamdulillâh” anu ageung pisan pikeun nikmat agung ieu anu timbul tina iman.
Arah Payun:
Upami jalma anu nganut filsafat ningali arah ieu, anjeunna ningali yén sakumna mahluk hirup, boh manusa boh sato, angkat rombongan sanggeus rombongan kalayan gancang pisan ka arah éta sareng ngaleungit. Hartina, aranjeunna nuju ka sirna pisan sareng henteu aya deui. Ku margi anjeunna terang yén anjeunna ogé anu ngalalana dina jalan éta, kasedihna nyababkeun anjeunna ampir gélo. Nanging, mu’min anu ningali ku paningal iman nyanghareupan arah ieu kalayan sugema. Anjeunna nyarios yén angkat sareng lalampahan manusa ka arah éta sanés ka alam sirna pisan, nanging sapertos jalma-jalma anu sok ngalih, pindah ti hiji dataran luhur ka dataran luhur sanés. Éta mangrupikeun pindah ti tempat anu bakal sirna ka tempat anu langgeng salawasna, ti kebon palayanan ka tempat ganjaran, ti nagri kasusah ka nagri rohmat; sanés angkat ka alam sirna pisan. Kasusah anu katingali dina lalampahan, sapertos maot sareng kubur, dina ahirna mangrupikeun kabagjaan. Sabab jalan ka alam-alam anu pinuh ku cahaya ngaliwat kubur, sareng kabagjaan anu pangagungna mangrupikeun hasil tina musibah anu ageung sareng nyeri. Contona, Kangjeng Nabi Yusuf mung kéngingkeun kabagjaan sapertos janten pangawasa Mesir ngaliwatan sumur tempat anjeunna dialungkeun ku dulur-dulurna sareng panjara tempat anjeunna diasupkeun lantaran fitnah Zeliha. Kitu deui, murangkalih anu lahir ka dunya ti kandungan indungna kéngingkeun kabagjaan dunya sanggeus nyorang kasusah anu nyesek sareng mencét dina torowongan anu dipikawanoh éta.
Arah Tukang:
Nyaéta upami ningali jalma-jalma anu datang di tukang ku paningal filsafat, moal aya waleran kana patarosan “Héy, ti mana aranjeunna, nuju ka mana sareng pikeun naon aranjeunna datang ka nagri dunya?” Ku kituna, tangtos, manusa bakal tetep nyorang siksa héran sareng mamang. Nanging, upami ningali ku kacamata cahaya iman, anjeunna ngartos yén manusa mangrupikeun nu nalungtik anu dikintun ku Gusti Sultan Azali pikeun ningali sareng nalungtik mukjizat-mukjizat kakawasaan anu anéh tur luar biasa anu dipintonkeun dina paméran jagat raya. Anjeunna ogé ngartos yén, saluyu sareng pangaweruh aranjeunna ngeunaan tingkat ajén sareng kaagungan mukjizat éta sareng tingkat pituduhna kana kaagungan Gusti Sultan Azali, aranjeunna kéngingkeun tingkat sareng nomer, teras mulih deui ka nagri Gusti Sultan Azali. Anjeunna bakal ngucapkeun “Alhamdulillâh” kana nikmat iman anu masihan nikmat pamahaman ieu ka anjeunna. Pépéling: Ku margi pujian anu diucapkeun ku “Alhamdulillâh” kana nikmat iman anu ngaleungitkeun poék tadi ogé mangrupikeun nikmat, pikeun éta ogé kedah aya hiji pujian. Pujian kadua ieu ogé peryogi pujian katilu, sareng anu katilu peryogi pujian kaopat. ﻭَﻫَﻠُﻢَّ ﺟَﺮًّﺍ Hartina, tina hiji pujian lahir runtuyan pujian anu teu aya watesna, anu diwangun ku pujian-pujian anu lahir tina éta.
Titik Kadua:
Anjeunna ogé kedah ngucapkeun “Alhamdulillâh” kana nikmat iman anu nyaangan genep arah. Sabab, ku ngaleungitkeun poék genep arah, iman dianggap nikmat agung dina golongan nampik musibah. Kitu deui, ku nyaangan genep arah éta, tangtos éta dianggap nikmat kadua dina golongan ngadatangkeun mangpaat. Manusa ku fitrahna gaduh sipat hirup babarengan, ku kituna anjeunna patali sareng mahluk-mahluk dina genep arah. Ku nikmat iman, manusa tiasa kéngingkeun mangpaat tina sakumna genep arah. Ku kituna, dumasar kana rusiah ayat anu mulya ﺍَﻳْﻨَﻤَﺎ ﺗُﻮَﻟُّﻮﺍ ﻓَﺜَﻢَّ ﻭَﺟْﻪُ ﺍﻟﻠّٰﻪِ, manusa kéngingkeun cahaya tina arah mana waé dina genep arah éta. Malah manusa anu iman gaduh umur rohani anu manjang ti mimiti dunya diadegkeun nepi ka ahirna. Umur rohani manusa ieu nampi pitulung sareng pangrojong tina cahaya hiji kahirupan anu manjang ti azali nepi ka salawasna. Kitu deui, ku iman anu nyaangan genep arah, waktos sareng tempat manusa anu heureut ieu robih janten alam anu lega sareng merenah. Alam anu ageung ieu janten sapertos bumi cicing hiji manusa. Waktos kapungkur sareng mangsa payun janten sapertos waktos ayeuna kanggo roh sareng manahna. Jarak antara aranjeunna leungit.
Titik Katilu:
Ku margi iman ngandung tempat nyangga sareng tempat nyuhunkeun pitulung, éta ogé ngabutuhkeun anjeunna ngucapkeun “Alhamdulillâh”. Leres, lantaran teu walakaya sareng seueur musuh, umat manusa peryogi tempat nyangga, supados anjeunna tiasa ngungsi ka éta pikeun nampik musuh-musuhna. Kitu deui, lantaran seueur kabutuhan sareng kacida merlukeunana, anjeunna peryogi tempat nyuhunkeun pitulung, supados ku pitulungna kabutuhanana tiasa dicumponan. Duh manusa! Tempat nyangga anjeun mung iman ka Alloh wungkul. Ari tempat nyuhunkeun pitulung kanggo roh sareng nurani anjeun mung iman kana aherat. Ku kituna, manah sareng roh jalma anu henteu terang kana dua tempat ieu ngarasa sieun sareng henteu raket; nuranina teras-terasan kasiksa. Nanging, jalma anu nyangga kana anu kahiji sareng nyuhunkeun pitulung tina anu kadua ngarasa seueur kabungah, pikabungaheun sareng karaketan dina manah sareng rohna; anjeunna kéngingkeun panglipur sareng nuranina tengtrem.
Titik Kaopat:
Cahaya iman ngaleungitkeun kanyeri anu timbul nalika pikabungaheun anu diidinan syariat mimiti sirna, ku némbongkeun yén anu sarupa bakal sumping sareng parantos nuju datang. Kitu deui, ku némbongkeun sumber nikmat-nikmat, éta ngajamin yén nikmat bakal teras aya sareng henteu ngirangan. Ku némbongkeun pikabungaheun tina anu sarupa anu dianyarkeun deui, éta ogé ngaleungitkeun kanyeri papisah. Hartina, pamikiran ngeunaan sirna nyababkeun seueur kanyeri dina hiji pikabungaheun. Iman ngingetkeun yén anu sarupa dianyarkeun deui sareng ku éta ngaleungitkeun kanyeri-kanyeri éta. Salian ti éta, dina dianyarkeunana pikabungaheun ogé aya pikabungaheun sanés. Leres, upami hiji buah henteu gaduh tangkal, pikabungaheun anu mung aya dina buah éta bakal sirna nalika buah didahar, sareng sirnana bakal nyababkeun sedih. Nanging, upami tangkal buah éta dipikawanoh, sirnana buah henteu nyababkeun kanyeri, sabab aya anu sumping ngagantikeunana. Dina waktos anu sami, dianyarkeunana éta, dina dirina sorangan, mangrupikeun pikabungaheun. Kitu deui, anu paling nyesekkeun roh manusa nyaéta kanyeri anu timbul tina papisah. Cahaya iman ngaleungitkeun kanyeri éta ku harepan anu sarupa bakal dianyarkeun deui sareng patepung bakal kajadian deui.
Titik Kalima:
Hal-hal tina mahluk anu ku manusa disangka musuh sareng asing kanggo anjeunna, atanapi disangka henteu hirup sareng henteu kaurus sapertos jalma maot sareng yatim, ku cahaya iman dipintonkeun salaku sobat sareng dulur, sareng ditingalikeun salaku anu hirup tur muji ku tasbih. Hartina, jalma anu ningali kalayan lalawora ngarasa sieun, sabab nganggap mahluk-mahluk alam ngarugikeun sapertos musuh. Anjeunna ningali hal-hal sapertos anu asing. Sabab dina paningal kasasaran, henteu aya hubungan sareng beungkeutan duduluran antara hal-hal dina waktos kapungkur sareng mangsa payun. Mung aya hubungan anu leutik sareng sawaréh antara hal-hal. Ku kituna, duduluran antara jalma-jalma anu sasasar sapertos samenit dina waktos anu lami mangrébu-rébu taun. Kitu deui, paningal iman ningali sakumna buleudan sareng banda jagat raya hirup sareng silih raket. Éta ogé némbongkeun yén masing-masing muji Gusti Khâliqna, ku tasbih dina basa kaayaanana. Tina sisi ieu, sakumna banda éta gaduh hiji jinis hirup sareng roh numutkeun kaayaan masing-masing. Ku kituna, numutkeun paningal iman ieu, henteu aya kagét sareng rasa sieun dina banda-banda éta. Aya karaketan sareng kanyaah. Paningal kasasaran nganggap manusa, anu henteu sanggup ngahontal anu dipikahayangna, henteu gaduh anu ngurus sareng ngajaga. Éta nyangka aranjeunna sapertos yatim anu ceurik lantaran kasedih, kabingung sareng teu walakaya. Ari paningal iman ningali mahluk hirup, sanés salaku yatim anu ceurik, nanging salaku pagawé anu dibéré tanggung jawab, abdi anu dipasihan pancén pikeun zikir sareng tasbih.
Titik Kagenep:
Cahaya iman ngagambarkeun alam dunya sareng aherat salaku dua hamparan sasuguh anu ngandung rupa-rupa nikmat. Jalma anu iman kéngingkeun mangpaat tina dua sasuguh éta ku panangan iman, ku indra lahir sareng batinna, sareng ku kamampuh lemes rohani sareng rohna. Ari dina paningal kasasaran, widang mangpaat anu ditampi ku mahluk hirup ngaleutikan sareng mung ngawates kana pikabungaheun jasmani. Dina paningal iman, widang éta ngalegaan nepi ka sapertos bunderan anu ngawengku langit sareng bumi. Leres, hiji mu’min tiasa nganggap panonpoé salaku lampu petromaks anu digantungkeun dina hateup bumina, sareng bulan salaku lampu minyak leutik. Tina sisi ieu, panonpoé sareng bulan masing-masing janten nikmat kanggo anjeunna. Ku kituna, widang mangpaat anu ditampi ku mu’min janten langkung lega ti langit. Leres, Al-Qur'an anu ngajelaskeun kalayan pikahélokeun, ku balaghah ayat-ayat ﻭَ ﺳَﺨَّﺮَ ﻟَﻜُﻢُ ﺍﻟﺸَّﻤْﺲَ ﻭَ ﺍﻟْﻘَﻤَﺮَ ٭ ﻭَ ﺳَﺨَّﺮَ ﻟَﻜُﻢْ ﻣَﺎ ﻓِﻰ ﺍﻟْﺒَﺮِّ ﻭَﺍﻟْﺒَﺤْﺮِ, ngisyaratkeun kahadéan sareng nikmat luar biasa ieu anu timbul tina iman.
Titik Katujuh:
Ku cahaya iman dipikanyaho yén ayana Alloh mangrupikeun nikmat anu sakitu agungna sareng ngungkulan sakumna nikmat, sabab éta mangrupikeun sumber sareng asal anu ngandung jinis-jinis nikmat anu teu aya watesna, rupa-rupa kahadéan anu teu aya tungtungna sareng golongan paparin anu henteu kaitung. Ku kituna, muji sareng ngamulyakeun nikmat iman sajajarna sareng jumlah partikel jagat raya mangrupikeun kawajiban. Dina bagéan-bagéan Risale-i Nur, parantos aya isyarat kana sabagian perkara ieu. Salian ti éta, bagéan-bagéan Risale-i Nur anu ngabahas iman ka Alloh ngangkat lalangsé sareng némbongkeun nikmat ieu. ﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ, ku lâm anu ngawengku sadayana, ngisyaratkeun sakumna pujian. Salah sahiji nikmat anu kedah dipuji ku sakumna pujian éta nyaéta nikmat sipat Rahmân. Leres, sipat Rahmân ngandung nikmat sajajarna sareng jumlah mahluk hirup anu nampi rohmat. Sabab hususna manusa patali sareng unggal mahluk hirup. Tina sisi ieu, manusa bungah ku kabagjaan unggal mahluk hirup sareng sedih ku kanyerina. Ku kituna, nikmat anu aya dina hiji mahluk ogé janten nikmat kanggo sobat-sobatna. Kitu deui, salah sahiji anu ngandung nikmat sajajarna sareng jumlah murangkalih anu nampi nikmat ku asih indungna, sareng ku éta pantes kana pujian anu saluyu, nyaéta sipat Rahîm. Leres, jalma anu gaduh nurani, anu sedih sareng karunya nalika murangkalih lapar tanpa indung ceurik, tangtos ngarasa bungah, sugema sareng pikaresepeun tina asih para indung ka murangkalihna. Kabungah sapertos kitu masing-masing mangrupikeun nikmat sareng peryogi pujian sareng sukur. Kitu deui, salah sahiji anu ngabutuhkeun pujian sareng sukur sajajarna sareng sakumna jinis sareng masing-masing hikmah anu dikandung jagat raya nyaéta sipat Hakîm. Sabab sakumaha diri manusa nampi nikmat ku pancaran sipat Rahmân sareng manahna ku tajalli sipat Rahîm, akal manusa ogé nampi kabungah sareng pikabungaheun ku kalembutan hikmah tina sipat Hakîm. Tina sisi ieu, éta ngabutuhkeun pujian kalayan ngucapkeun “Alhamdulillâh” kalayan sapinuhna. Kitu deui, aya nikmat pangjagaan Mantenna anu kedah dipuji ku “Alhamdulillâh” anu sakitu ageungna nepi ka sorana ngeusi rohangan ieu: sajajarna sareng tajalli Asma “Gusti Wâris” tina Asmaul Husna, sareng jumlah turunan anu tetep aya sanggeus luluhur sapertos para bapa sirna, sareng jumlah mahluk alam aherat, sareng jumlah amal manusa anu dijaga pikeun janten dasar nampi ganjaran aherat. Sabab teras ayana nikmat langkung ajén tibatan nikmat éta sorangan. Pikabungaheun anu terus aya langkung raos tibatan pikabungaheun éta sorangan. Teras aya di sawarga langkung luhur tibatan sawarga éta sorangan, sareng kitu saterasna. Ku kituna, nikmat anu dikandung pangjagaan Gusti langkung seueur sareng langkung luhur tibatan sakumna nikmat anu aya dina jagat raya. Tina sisi ieu, éta peryogi hiji “Alhamdulillâh” anu ngeusi dunya. Bandingkeun Asmaul Husna anu sanés sareng opat Asma anu parantos disebatkeun ieu. Ku margi dina masing-masing Asma aya nikmat anu teu aya watesna, éta ngabutuhkeun pujian sareng sukur anu teu aya watesna. Kitu deui, Kangjeng Nabi Muhammad ﷺ, anu janten jalan pikeun nampi nikmat iman anu sanggup muka sakumna gudang nikmat, ogé mangrupikeun nikmat anu sakitu gedéna, nepi ka umat manusa salawasna ngagaduhan kawajiban muji sareng ngamulyakeun anjeunna ﷺ. Kitu deui, nikmat Islam sareng Al-Qur'an, anu mangrupikeun daptar sareng sumber sakumna jinis nikmat jasmani sareng rohani, ogé kalayan pantes ngabutuhkeun pujian anu teu aya watesna.
Titik Kadalapan:
Sagala puji ka Alloh, Nu, numutkeun pedaran kitab agung anu disebat jagat raya ieu sareng tafsirna, Al-Qur'an anu kacida mulya, dipuji sareng diagungkeun ku sakumna bab sareng bagéanna, sakumna kaca sareng padalisanna, sarta sakumna kecap sareng hurupna, —ku némbongkeun sipat kaéndahan sareng kasampurnaan Zat Mantenna Nu Maha Suci—. Kieu: Unggal hiasan kitab agung éta, boh leutik boh ageung, numutkeun kamampuhna, muji sareng ngamulyakeun Nu Ngahiasna, Gusti Wâhid sareng Gusti Shamad, ku némbongkeun sipat kamulyaan Mantenna. Kitu deui, unggal tulisan kitab éta muji Nu Nyeratna, Gusti Rahmân sareng Gusti Rahîm, ku némbongkeun sipat kaéndahan Mantenna. Kitu deui, sakumna tulisan, titik sareng hiasan kitab éta, ku janten tempat pantulan sareng némbongna tajalli sareng pancaran Asmaul Husna, muji Zat Mantenna Nu Maha Suci ku nyucikeun, muji sareng ngamulyakeun. Kitu deui, unggal sajak sareng kasidah kitab éta nyucikeun sareng muji Nu Nyusunna, Gusti Qadîr sareng Gusti Alîm.
Titik Kasalapan:
......... Abdi henteu gaduh konci kode-kode sapertos ieu pikeun mukakeunana. Salian ti éta, pikiran anu keur saum henteu tiasa muka kode-kode éta sareng henteu tiasa ngalakukeun itungan ngalikeun éta. Mangga dihapunten. Malah ieu ogé mung tiasa abdi lakukeun ku pitulung rohani pangarangna, ku berkah Laylatul Qadr sareng ku ngamangpaatkeun cicing padeukeut sareng Mevlana.
Panarjamahna
Abdülmecid Nursî
--
(Tina Lemaat)
Dina Hiji Majelis Alam Mitsal
(Babandingan syariat sareng peradaban ayeuna, kapinteran élmu sareng hidayah syariat)
Dina awal gencatan senjata Perang Kahiji, dina hiji peuting Jumaah, dina hiji impian anu leres, di alam mitsal, dina hiji majelis anu agung, maranéhna naros ka sim kuring: "Sanggeus éléh, kaayaan naon anu bakal mucunghul dina alam Islam?" Sim kuring nyarios salaku wakil abad ayeuna, maranéhna ogé ngadangukeun: Nagara ieu, anu ti jaman lami nanggung fardhu kifayah jihad, kabutuh agama éta, pikeun terusna kamerdékaan Islam sareng ngaluhuran kalimat Alloh, sarta nganggap dirina wajib ngorbankeun diri salaku hiji awak anu ngahiji pikeun alam Islam, janten pangemban bandéra khilafah, musibat kaliwat bangsa Islam ieu tangtos ogé bakal nyangking kabagjaan sareng kabébasan ka alam Islam. Musibat anu kaliwat bakal ditebus dina mangsa datang. Anu masihan tilu, anu ngahasilkeun tilu ratus, tangtos henteu ngalaman karugian. Anu pinuh ku sumanget ngarobih kaayaan ayeuna kana mangsa datang... Sabab musibat ieu parantos ngajantenkeun kanyaah, duduluran sareng silih nyangga Islam, anu mangrupa ragi hirup urang, luar biasa, ngagancangkeun mekarna duduluran sareng gerakna. Peradaban bakal dirusak, rupa kahinaan ayeuna bakal robah, sistemna bakal rusak; harita bakal mucunghul peradaban Islam. Umat Islam tangtos bakal lebet heula kalayan pilihan sorangan. Upami anjeun hoyong babandingan: peradaban syariat, peradaban ayeuna, tengetan dasar-dasarna, tingali hasil-hasilna. Dasar-dasar peradaban ayeuna négatif. Lima dasar négatif janten pondasi sareng hargana. Ku éta roda diwangun. Tah, tempat ngandelkeunana kakuatan pikeun ngagentos anu haq. Sedengkeun sipat kakuatan nyaéta nyerang sareng nabrak; tina ieu mucunghul khianat. Tujuan maksudna, pikeun ngagentos kautamaan, nyaéta kapentingan anu hina. Sipat kapentingan nyaéta silih ngadesek sareng mumusuhan; tina ieu mucunghul kajahatan. Hukumna dina hirup, pikeun ngagentos silih tulungan, nyaéta prinsip tarung. Sipat tarung nyaéta silih tanding sareng silih dorong; tina ieu mucunghul kasangsaraan. Patalina anu dasar antara bangsa-bangsa nyaéta sipat mentingkeun ras anu hudang pikeun ngarugikeun anu sanés. Éta meunang tuangeun sareng kakuatan ku ngelek anu sanés. Nasionalisme négatif, mentingkeun ras sareng nasionalisme, sipatna salawasna tabrakan anu pikagigireun sapertos ieu, hantaman anu matak prihatin sapertos ieu; tina ieu mucunghul musna. Anu kalima nyaéta khidmahna anu narik ati: ngadorong sareng ngagampangkeun hawa nafsu sareng karep; ogé nyugemakeun karep sareng kahoyong; tina ieu mucunghul kalakuan maksiat. Hawa nafsu sareng karep éta, sipatna salawasna: ngarobih manusa kana rupa anu rusak, ngagentos budi pekertina. Éta ngarobih sacara ruhani, kamanusaan robah. Upami anjeun malikkeun jero kalolobaan jalma beradab ieu kana luar, anjeun bakal ningali: mimiti monyét sareng rubah, oray sareng biruang, babi. Budi pekertina janten rupana. Gambaranna sumping di payuneun anjeun, kalayan kulit sareng buluna. Tah, ku ieu katingal hasil-hasilna anu aya dina médan. Syariat mangrupikeun timbangan sadaya timbangan di bumi. Rohmat dina syariat asalna tina langit Al-Qur'an. Dasar-dasar peradaban Al-Qur'an positif. Roda kabagjaan muter dina lima dasar positif. Tempat ngandelkeunana, pikeun ngagentos kakuatan, nyaéta anu haq. Sipat anu haq salawasna kaadilan sareng kasaimbangan. Tina ieu mucunghul kasalametan, kasangsaraan sirna. Dina tujuanana, pikeun ngagentos kapentingan, nyaéta kautamaan. Sipat kautamaan nyaéta kanyaah sareng silih narik. Tina ieu mucunghul kabagjaan, mumusuhan sirna. Prinsipna dina hirup, pikeun ngagentos tarung sareng silih maéhan, nyaéta prinsip silih tulungan. Sipat prinsip éta nyaéta ngahiji sareng silih nyangga; jamaah janten hirup. Dina cara khidmahna, pikeun ngagentos hawa nafsu sareng karep, nyaéta pituduh hidayah. Sipat hidayah éta nyaéta kamajuan sareng karaharjaan dina cara anu layak pikeun manusa. Dicaangan sareng janten sampurna dina cara anu diperyogikeun ku roh. Sisi ngahijina kumpulan-kumpulan ogé ngusir sipat mentingkeun ras sareng nasionalisme négatif. Sareng pikeun ngagentos éta, aya patali agama, hubungan lemah cai, patali golongan sareng duduluran iman. Sipat patali ieu nyaéta duduluran anu ihlas, kasalametan umum. Upami anu ti luar nyerang, éta ogé ngabela. Tah, ayeuna anjeun parantos ngartos rusiah naha éta ngambek sarta henteu nampi peradaban. Dugi ka ayeuna umat Islam henteu lebet kana peradaban ayeuna ieu ku pilihan sorangan. Éta henteu aya mangpaatna pikeun maranéhna, malah masangkeun ranté perbudakan anu pikagigireun ka maranéhna. Malah pikeun jinis manusa, padahal kedah panawar, éta janten racun. Éta ngalungkeun dalapan puluh persén kana kasusah sareng kasangsaraan. Éta ngangkat sapuluh persén kana kabagjaan anu dihias! Sapuluh persén sanés ditinggalkeun di tengah-tengah tanpa raoseun! Kauntungan dagang anu dugi janten kagungan minoritas anu zalim. Nanging kabagjaan téh anu janten kabagjaan pikeun sadayana. Sahenteuna janten jalan kasalametan pikeun kalolobaanana. Al-Qur'an ieu, anu diturunkeun minangka rohmat pikeun jinis manusa, ngan nampi hiji cara peradaban, upami éta maparin kabagjaan ka sadayana atanapi kalolobaanana. Dina cara ayeuna, karep parantos leupas, hawa nafsu ogé parantos bébas, kabébasan sasatoan. Karep ngawasa. Hawa nafsu ogé diktator, ngajantenkeun kabutuh anu henteu dasar lir kabutuh dasar. Éta ngaleungitkeun raoseun. Dina hirup badui hiji jalma peryogi opat barang, nanging peradaban ngajantenkeun anjeunna peryogi saratus barang, janten miskin. Usaha halal henteu cekap pikeun waragad. Dina éta manusa ditungtun kana tipu daya sareng haram. Ti titik ieu éta ngarusak dasar ahlak. Éta masihan harta sareng kaagungan ka jamaah sareng jinis manusa. Éta ngajantenkeun individu, pribadi, taya ahlak sareng miskin. Aya seueur saksi pikeun ieu. Sakumna kalakuan liar, kajahatan, telenges sareng khianat dina abad-abad mimiti, diutahkeun ku peradaban anu jahat ieu dina hiji waktos. Burihna {(): Hartosna, bakal utah langkung pikagigireun. Leres, ku dua perang dunya éta utah dina cara anu ngotoran raray hawa, laut sareng darat, ngawarnaanana ku getih...} janten langkung seueul. Nampik anu pinuh ku harti dina alam Islam ogé perkara anu kedah ditengetan. Éta nyeri nalika nampi, ogé kalakuan tiis. Leres, cahya Alloh dina syariat anu mancorong, sipatna anu husus nyaéta henteu peryogi anu sanés, mandiri. Sipat éta henteu ngantep kapinteran Roma, anu mangrupa roh peradaban ieu, ngawasa cahya hidayah éta. Hidayah dina éta henteu pacampur sareng filsafat dina ieu, henteu dicangkokkeun, ogé henteu tiasa nuturkeunana. Welas asih dina roh Islam sareng kamulyaan iman; syariat anu dipiara ku éta, Al-Qur'an Nu Dawuhanana Teu Tiasa Ditiron parantos nyepeng hakékat-hakékat syariat dina leungeun bodas. Dina leungeun katuhu bodas éta masing-masing mangrupa iteuk Kangjeng Nabi Musa. Peradaban tukang sihir, dina mangsa datang bakal sujud kalayan héran ka éta. Ayeuna tengetan ieu: Roma sareng Yunani lami kagungan dua kapinteran; kembar tina hiji asal, anu hiji pacampur lamunan, anu hiji nyembah bahan. Saperti minyak dina cai, éta henteu tiasa pacampur. Waktos anu ngalir mikahayang, peradaban narékahan. Agama Nasrani ogé narékahan, nanging teu aya anu hasil nyampurna. Masing-masing ngajaga kamandirianana dina hiji darajat. Malah ayeuna saolah-olah dua roh éta, ayeuna ogé awakna parantos robah; janten Jérman sareng Perancis. Saolah-olah maranéhna parantos ngalangkungan hiji rupa pindah roh. Hé sadérék di alam mitsal! Waktos parantos némbongkeun kitu. Dua kapinteran kembar éta, sapertos sapi, nampik sabab-sabab nyampur. Ayeuna ogé henteu akur. Ku sabab maranéhna kembar, sadérék sareng sobat, babaturan dina kamajuan, nanging silih perang, henteu kantos akur, kumaha cahya dina Al-Qur'an, hidayah syariat, anu asal, tambang sareng tempat mucunghulna béda, tiasa akur, pacampur sareng ngahiji sareng kapinteran Roma anu mangrupa roh peradaban ieu? Asal kapinteran éta sareng hidayah ieu béda: Hidayah turun tina langit, kapinteran kaluar tina bumi. Hidayah damel dina haté, ogé ngajantenkeun uteuk damel. Kapinteran damel dina uteuk, ogé ngacak haté. Hidayah nyaangan roh, ngajantenkeun siki némbongan pucukna. Tabiat anu poék dicaangan ku éta. Bakat kasampurnaan ujug-ujug maju, ngajantenkeun nafsu jasmani palayan anu taat paréntah. Éta ngajantenkeun manusa anu pinuh ku sumanget ngagaduhan rupa malaikat. Sedengkeun kapinteran mimitina ningali nafsu sareng awak, lebet kana tabiat, ngajantenkeun nafsu kebon. Bakat nafsu tumuwuh sareng mekar. Éta ngajantenkeun roh palayan, siki-siki garing. Éta némbongkeun rupa sétan dina manusa. Hidayah masihan kabagjaan ka dua hirup. Éta nyebarkeun pancaran cahya ka dua nagri. Éta ngangkat manusa. Kapinteran anu lolong hiji panon, sapertos Dajjal, {(): Dina ieu ogé aya isyarat anu lemes.} ngan ngartos hiji nagri sareng hiji hirup; janten nyembah bahan sareng mikanyaah dunya. Éta ngajantenkeun manusa masing-masing sato galak. Leres, kapinteran nyembah tabiat anu torék. Taat kana kakuatan anu lolong. Nanging hidayah mikawanoh seni anu sadar, ningali kawasa anu pinuh ku hikmah. Kapinteran narik lalangsé henteu sukur di bumi. Hidayah nyebarkeun cahya sukur. Tina rusiah ieu: Kapinteran lolong tur torék; hidayah nguping tur ningali. Dina paningal kapinteran, nikmat-nikmat di bumi mangrupikeun rampasan anu taya nu kagungan. Ngarampas sareng maok tanpa ngarasa hutang budi, nyabut tina alam, masihan pangrasa sapertos sato galak. Dina paningal hidayah, nikmat-nikmat anu sumebar dina dada bumi sareng raray jagat raya mangrupa buah-buah rohmat. Di handapeun unggal nikmat éta ningali leungeun Nu Maparin Kahadéan, ngajantenkeun dicium kalayan sukur. Sim kuring ogé henteu mungkir ieu: Dina peradaban aya seueur kahadéan, nanging éta sanés kagungan agama Nasrani, sanés ciptaan Éropa, sanés seni abad ieu, nanging kagungan umum: kagungan anu mucunghul tina pikiran anu silih ngagabung, syariat-syariat samawi sareng kabutuh fitrah, utamina syariat Ahmad, sareng parobihan Islam. Teu aya anu tiasa ngaku kagunganana. Majelis jalma-jalma alam mitsal, pamingpin majelis éta naros deui sareng nyarios: "Musibat dina unggal waktos janten hasil khianat, sabab ganjaran. Hé jalma abad ieu! Qadar masihan tabokan ka anjeun, ogé ngantunkeun anjeun katarajang ku qadha. Ku lampah anjeun anu mana anjeun parantos masihan fatwa sapertos ieu ka qadha sareng qadar, sahingga qadha Alloh netepkeun musibat, ngaremukkeun anjeun? Kalepatan kalolobaan jalma salawasna janten sabab musibat umum." Sim kuring nyarios: Kasasaran pikiran manusa, keukeuh sapertos Namrud, sombong sapertos Fir'aun, ngagedéan terus di bumi, dugi ka langit. Éta ogé nyabak rusiah ciptaan anu peka. Ti langit éta nurunkeun guncangan perang ieu, sapertos caah sareng wabah; masangkeun tabokan samawi ka jalma kafir. Hartosna, musibat ieu musibat sadaya manusa, ngaliput sadayana tina jihat jinis. Sabab anu babarengan nyaéta kasasaran pikiran anu asalna tina materialisme, kabébasan sasatoan, kadiktatoran hawa nafsu... Sabab bagéan urang nyaéta urang ngalalaworakeun sareng ngantunkeun rukun-rukun Islam. Sabab Gusti Khâliq Ta'âlâ kersa sajam tina dua puluh opat jam, ngan sajam éta pikeun solat lima waktos, Mantenna maréntahkeun sareng kersa ti urang ogé pikeun urang sorangan. Urang ngantunkeun ku kedul, ngalalaworakeun ku lalawora. Urang ogé nampi hukuman sapertos kieu: Salami lima taun, dina dua puluh opat jam, ku salawasna ngagerakkeun sareng ngajantenkeun lumpat dina latihan sareng kasusah, Mantenna ngajantenkeun ngalaksanakeun hiji rupa solat. Ogé ngan sabulan dina sataun Mantenna kersa saum tina nafsu urang. Urang karunya kana nafsu urang, salaku kaffarah Mantenna maksa urang saum salami lima taun. Tina harta anu dipaparin-Na sorangan, Mantenna kersa hiji tina opat puluh atanapi hiji tina sapuluh minangka zakat. Ku kikir urang ogé ngalakukeun zalim, nyampurkeun haram, henteu masrahkeun ku pilihan sorangan. Mantenna ogé ngajantenkeun zakat anu numpuk dicandak ti urang, sareng nyalametkeun tina haram. Amal sarua jinisna sareng hukuman. Hukuman sarua jinisna sareng amal. Amal soléh aya dua: Anu hiji positif sareng ku pilihan; anu hiji négatif, kapaksa. Sadaya nyeri sareng musibat mangrupa amal soléh; nanging négatif, kapaksa. Hadits masihan panglipur. Bangsa anu dosa ieu wudu ku getihna. Éta tobat ku lampah. Ganjaran anu geuwat, Mantenna ngangkat saperlima bangsa ieu, opat juta jalma, kana darajat kawalian, maparin darajat pejuang ku darajat syahid, mupus dosa. Majelis luhur di alam mitsal ieu muji pedaran ieu. Sim kuring ogé ujug-ujug hudang, malah ku éling nembé saré. Numutkeun sim kuring, éling mangrupa impian, impian hiji rupa éling. Di ditu wakil abad, di dieu Bedîüzzaman Said Nursî...