(Tina Risalah Bubuahan)

Pasualan Kaopat

Ieu ogé dijelaskeun dina Tuntunan Nonoman. Dina hiji waktu, dulur-dulur anu ngabantosan abdi naros kieu: “Salila lima puluh poé, anjeun henteu kantos naros atanapi panasaran ngeunaan Perang Dunya anu pikasieuneun ieu, anu ngacak-ngacak buleud bumi sarta patali jeung takdir Islam (ayeuna parantos leuwih ti tujuh taun, kaayaanana tetep sarua). {(): Catetan dina tanda kurung téh ti taun 1946.} Padahal sababaraha jalma anu taat kana agama jeung alim ninggalkeun jamaah jeung masjid sarta lumpat ngadangukeun radio. Naha aya kajadian anu langkung ageung tibatan ieu? Atanapi aya bahaya dina merhatoskeun éta?” saur aranjeunna. Abdi ngawaler kieu: Modal umur téh kacida saeutikna. Pancén anu diperlukeun kacida lobana. Saperti lingkungan-lingkungan anu silih asup dina hiji jeung nu séjén, dina unggal manusa aya lingkungan anu silih ngawengku: Ti lingkungan haté jeung burih, awak jeung imah, lingkungan kampung jeung kota, lemah cai jeung nagara, buleud bumi jeung umat manusa, nepi ka lingkungan mahluk hirup jeung dunya. Dina unggal lingkungan, unggal manusa bisa miboga hiji rupa pancén. Tapi dina lingkungan anu pangleutikna aya pancén anu panggedéna, penting sarta terus-terusan. Ari dina lingkungan anu panggedéna bisa aya pancén anu pangleutikna jeung samentara, anu ngan sakapeung. Ku ieu babandingan, bisa aya pancén anu gedé jeung leutikna patukang tonggong jeung gedé jeung leutikna lingkungan. Tapi ku daya tarikna, lingkungan gedé ngajadikeun jalma ninggalkeun jasa anu diperlukeun jeung penting dina lingkungan leutik, sarta nyibukkeunana ku urusan anu teu perlu, teu aya mangpaatna jeung jauh di luar dirina. Modal hirupna diruksak di tempat anu kosong. Umurna anu ajénna luhur dipaéhan dina hal-hal anu teu boga ajén. Sakapeung, jalma anu panasaran nuturkeun peperangan ieu jadi ngadukung hiji pihak dina haténa. Manéhna nganggap hadé kazaliman pihak éta, sarta jadi milu dina kazalimanana. Ari waleran kana titik kahiji nyaéta: Leres, unggal jalma, utamana kaum Muslimin, geus nyanghareupan hiji kajadian anu leuwih ageung tibatan Perang Dunya ieu, sarta hiji perkara anu leuwih penting tibatan perkara kakawasaan umum di beungeut bumi ieu. Sakitu gedéna éta kajadian jeung perkara, nepi ka unggal jalma, upama miboga kakuatan jeung kakayaan sarua jeung Jerman sarta Inggris, sarta miboga akal, bakal méakkeunana tanpa ragu pikeun meunang éta hiji perkara. Ari éta perkara nyaéta: Ku béja sapuk ti saratus rébu jalma kawentar umat manusa sarta béntang-béntang jeung panungtun umat manusa anu teu kaitung, dumasar kana rébuan jangji jeung ikrar Nu Kagungan sarta Nu Ngatur jagat raya, sarta ku ditingalina langsung ku sabagian maranéhna, unggal jalma nyanghareupan perkara meunang atawa kaleungitan hiji lahan jeung milik anu langgeng sarta terus aya, anu legana sabuleud bumi sarta dihias ku kebon jeung karaton, minangka balukar tina iman. Upama manéhna henteu nyepeng surat bukti iman anu kuat, manéhna bakal kaleungitanana. Dina abad ieu, ku wabah materialisme, loba jalma kaleungitan éta perkara. Malah, hiji jalma anu ahli paningal batin jeung tahkik, dina hiji tempat niténan waktu sakarat opat puluh jalma maot, yén ngan sababaraha jalma anu meunang, ari anu séjén kaleungitan. Naha upama kakawasaan sakabéh dunya dipasihkeun ka éta jalma, bisa ngaganti perkara anu geus dileungitkeunana? Tah, ku sabab urang terang yén ninggalkeun jasa-jasa anu bakal ngajadikeun meunang éta perkara, sarta pancén anu ngagerakkeun hiji wakil perkara anu luar biasa, anu henteu ngantep salapan puluh persén kaleungitan éta perkara, tuluy nyibukkeun diri ku urusan luar anu teu aya mangpaatna kawas bakal cicing di dunya salawasna, téh sagemblengna teu boga akal, urang murid-murid Risale-i Nur ngayakini yén, sanajan akal unggal-unggal urang saratus darajat leuwih gedé, éta ngan kedah dianggo pikeun ieu pancén. Duh dulur-dulur anyar abdi dina musibah panjara! Aranjeun teu acan ningali Risale-i Nur saperti dulur-dulur lami abdi anu sumping babarengan jeung abdi. Ku ngajadikeun aranjeunna jeung rébuan murid anu sapertos aranjeunna saksi, abdi nyarios, ngabuktikeun sarta parantos ngabuktikeun yén anu ngajadikeun salapan puluh persén meunang éta perkara ageung, sarta salila dua puluh taun masrahkeun ka dua puluh rébu jalma iman tahkiki, anu mangrupa surat bukti, surat sah jeung surat pangakuan meunangna éta perkara, nyaéta Risale-i Nur. Éta medal tina mujijat rohani Al-Qur'an Al-Hakîm sarta jadi wakil perkara anu utama dina jaman ieu. Salila dalapan belas taun ieu, musuh-musuh abdi, para zindiq jeung materialis, ku tipu daya anu kacida telengesna pikeun ngalawan abdi, geus nipu sababaraha pajabat pamaréntah. Pikeun ngancurkeun urang, aranjeunna ngasupkeun urang kana panjara jeung rohangan poék, saperti ayeuna, kitu deui dina mangsa kaliwat; tapi tina saratus tilu puluh bagéan pakakas dina bénténg waja Risale-i Nur, aranjeunna ngan bisa ngaganggu dua atawa tilu bagéan. Jadi, jalma anu hoyong ngangkat pangacara cukup meunangkeun éta. Ogé, ulah sieun, Risale-i Nur moal dilarang; risalah-risalahna anu penting geus sumebar sacara bébas dina leungeun anggota parlemén jeung pajabat pamaréntahan républik, kajaba dua atawa tilu. Insyaalloh, dina hiji mangsa, pikeun ngajadikeun panjara sagemblengna tempat ngalereskeun diri, kapala jeung patugas anu bagja bakal ngabagikeun Nur éta ka para tahanan kawas roti jeung ubar.

(Tina Risalah Bubuahan)

Hiji Ringkesan Pasualan Kadalapan

Dina Pasualan Katujuh, urang badé naroskeun hudang deui ka loba sumber. Tapi waleran anu dipaparinkeun ku Gusti Khâliq urang ku Asma-Na maparin kayakinan jeung kapercayaan anu sakitu kuatna, nepi ka teu nyésakeun kabutuhan pikeun patarosan séjén, ku kituna di dinya ku urang disinggetkeun. Ayeuna dina ieu pasualan, hiji tina saratus mangpaat jeung hasil anu dijamin ku iman kana aherat, ngeunaan kabagjaan aherat jeung dunya, bakal diringkeskeun. Dina bagéan anu patali jeung kabagjaan aherat, katerangan Al-Qur'an anu ngajelaskeun kalayan pikahélokeun henteu nyésakeun kabutuhan pikeun katerangan séjén. Ku masrahkeun éta ka Al-Qur'an sarta ninggalkeun katerangan bagéan anu patali jeung kabagjaan dunya ka Risale-i Nur, urang ngan bakal ngajelaskeun tilu atawa opat tina ratusan hasil pikeun kahirupan pribadi jeung sosial manusa, ku hiji ringkesan singget.

Kahiji:

Béda jeung sato séjén, manusa patali jeung dunya sakumaha manéhna patali jeung imahna, sarta miboga hubungan soson-soson jeung fitri jeung umat manusa, sakumaha patali jeung barayana. Sakumaha manéhna mikahayang tetep aya samentara di dunya, manéhna mikahayang langgengna di hiji tempat salawasna nepi ka darajat cinta anu jero. Sakumaha manéhna narékahan nyumponan kabutuhan kadaharan burihna, ku fitrah manéhna ogé wajib sarta narékahan nyadiakeun méja jamuan jeung kadaharan anu lega sabumi, malah manjang nepi ka salawasna, pikeun burih akal, haté, roh jeung martabat manusana. Manéhna miboga kahayang jeung paménta anu teu bisa dicumponan ku naon baé iwal kabagjaan langgeng. Malah, sakumaha dituduhkeun dina Kalimah Kasapuluh, dina hiji waktu —nalika abdi alit—, abdi naros ka daya ngabayangkeun abdi, “Naha anjeun hoyong dipaparin umur sajuta taun jeung kakawasaan dunya, tapi sanggeusna ragrag kana taya sarta sirna pisan? Atawa anjeun hoyong hiji ayana anu langgeng, tapi biasa jeung susah?”

kitu saur abdi. Abdi ningali yén éta mikahayang anu kadua sarta ngarintih “Ah!” kana anu kahiji. Éta nyebut, “Sanajan naraka, abdi hoyong langgeng salawasna.” Tah, ku sabab pikabungaheun dunya ieu teu nyumponan daya ngabayangkeun, anu mangrupa hiji palayan hakékat manusa, tangtu hakékat manusa anu kacida lengkepna, ku fitrah patali jeung salawasna. Pikeun manusa anu bari numbu kana kahayang jeung harepan anu teu kaitung ieu, modalna ngan kahoyong bébas manusa anu kawates pisan jeung kamalaratan mutlak, iman kana aherat mangrupa gudang anu sakitu kuatna, cekap sarta nyumponanana, sumber kabagjaan jeung pikabungaheun, sarana ménta pitulung, tempat mulang sarta sumber panglipur pikeun nyanghareupan kasedih dunya anu teu kaitung. Éta mangrupa buah jeung mangpaat anu sanajan manéhna ngorbankeun kahirupan dunya pikeun meunangkeunana, tetep murah.

Buah Kadua Sarta Hiji Mangpaatna Anu Patali Jeung Kahirupan Pribadi:

Ieu mangrupa hasil anu kacida pentingna, anu dijelaskeun dina Pasualan Katilu sarta jadi catetan handap dina Tuntunan Nonoman. Leres, kahariwang anu pangpentingna anu unggal manusa pikirkeun dina unggal waktu nyaéta asup ka tempat hukuman pati, saperti sobat jeung barayana anu asup ka makam. Nalika ka manusa anu teu daya, anu ngorbankeun rohna pikeun hiji sobat baé, katingali kanyeri anu leuwih parna tibatan siksaan naraka, tina mikiran sarta nyangka yén rébuan, malah jutaan jeung milyaran sobatna dimusnahkeun dina papisah salawasna, iman kana aherat datang, muka panonna sarta ngangkat lalangsé. “Tingali,” saurna. Manéhna ningali ku éta iman. Ku niténan yén sobat-sobat éta geus salamet tina maot salawasna jeung buruk, sarta kalayan bungah ogé nungguan dirina dina hiji alam pinuh ku cahya, manéhna ngarasakeun pikabungaheun rohani anu ngawartakeun pikabungaheun sawarga. Urang nyukupan ku katerangan hasil ieu kalayan dalil-dalilna dina Risale-i Nur, sarta nyinggetkeunana.

Mangpaat Katilu Pikeun Kahirupan Pribadi:

Kaunggulan sareng darajat manusa saluhureun mahluk hirup séjén téh lantaran sipat-sipatna anu luhur, kamampuhna anu nyakup seueur hal, ubudiyahna anu nyakup sadayana, sareng lingkup ayana anu lega. Padahal manusa éta nyandak sipat-sipat sapertos sumanget ngabéla, kanyaah, duduluran, sareng rasa kamanusaan ku ukuran waktu kiwari anu pondok, anu kakurung di antara waktu kapungkur sareng waktu nu bakal datang, anu duanana teu aya, maot, sareng poék.
Upamana, anjeunna nyaah sareng ngaladénan bapana, dulurna, pamajikanana, bangsana, sareng lemah caina, anu saméméhna teu acan anjeunna pikawanoh sareng anu sanggeus papisah moal kantos anjeunna tepang deui. Anjeunna jarang pisan tiasa ngahontal kasatiaan anu sampurna sareng ihlas; ku kituna, sipat-sipat sampurna sareng watekna anu luhur ogé ngaleutikan sakitu ukuranana. Nalika anjeunna rék murag kana kaayaan tibalik, dugi ka tina sisi akal janten anu pangteu walakaya sareng panghandapna, tibatan janten anu pangluhurna di antara sato, iman kana aherat sumping nulungan. Iman éta ngarobih waktuna anu heureut kawas kuburan janten waktu anu lega pisan, anu ngawengku mangsa kapungkur sareng mangsa nu bakal datang. Sarta némbongkeun lingkup ayana anu salega dunya, malah ti azali dugi ka abadi.
Anjeunna nyaah, ngahormat, mikawelas, sareng nulungan bapana lantaran patalina salaku bapa tetep aya di nagri kabagjaan sareng alam roh; dulurna lantaran ngémut yén duduluranana lumangsung dugi ka salawasna; sareng pamajikanana lantaran uninga yén di sawarga ogé anjeunna téh réréncangan hirup anu pangéndahna. Khidmah anu penting pikeun patalian-patalian dina lingkup hirup sareng ayana anu ageung tur lega éta henteu anjeunna jadikeun alat pikeun urusan dunya anu teu aya hargana, maksud pribadi anu alit, sareng kapentinganana. Ku tiasa ngahontal kasatiaan anu sajati sareng ihlas anu tulus, sipat-sipat sampurna sareng watekna mimiti naék saluyu sareng darajatna. Rasa kamanusaanana beuki luhur. Manusa éta, anu dina ngararasakeun nikmat hirup teu tiasa ngahontal manuk pipit, janten tamu jagat raya anu pangpilihanna sareng pangbagjana, sarta abdi anu pangdipikaasih sareng pangditampina ku Gusti Nu Kagungan Jagat Raya, saluhureun sadaya sasatoan. Ngeunaan hasil ieu ogé, urang cekapkeun ku katerangan anu parantos dibarengan ku dalil-dalil dina Risale-i Nur, janten diringkes di dieu.

Mangpaat Kaopat, Anu Patatalina Sareng Kahirupan Sosial Manusa:

Ringkesan hasil anu dipedar dina Şuâ Kasalapan tina Risale-i Nur nyaéta kieu:
Barudak, anu jumlahna saparapat umat manusa, tiasa hirup sacara manusa sareng mawa kamampuh-kamampuh kamanusaan ku iman kana aherat. Upami henteu, aranjeunna bakal hirup dina kahariwang anu nyeri, ku cocooan budak sareng kahirupan anu bangor, pikeun nyarékeun dirina sareng ngajantenkeun dirina poho. Margi barudak sapertos anjeunna anu unggal waktu pupus di sakurilingna mangaruhan uteukna anu hipu, haténa anu lemah anu mawa harepan panjang pikeun mangsa nu bakal datang, sareng rohna anu teu kuat nahan, dugi ka hirup sareng akal janten alat panyiksaan sareng azab pikeun budak anu teu walakaya éta. Dina waktos kitu, ku palajaran iman kana aherat, anjeunna ngaraos bagja sareng lega gaganti kahariwang anu anjeunna hindarkeun ku cocooan supados henteu ningali éta. Anjeunna nyarios: “Dulur atanapi réréncangan abdi ieu parantos pupus, janten manuk di sawarga. Anjeunna langkung raos ngararasakeun pikabungaheun sareng jalan-jalan tibatan urang. Pun biang parantos pupus, nanging parantos angkat kana rohmat Alloh; di sawarga anjeunna bakal mangkon sareng mikanyaah abdi deui, sareng abdi ogé bakal ningali pun biang anu kacida nyaahna.” Ku kitu anjeunna tiasa hirup dina cara anu pantes pikeun manusa.
Kitu deui para sepuh, anu jumlahna saparapat umat manusa, mung tiasa mendakan panglipur dina iman kana aherat pikeun nyanghareupan hirupna anu sakedap deui pareum, lebet kana taneuh, sareng dunyana anu éndah tur dipikaasih anu bakal nutup. Upami henteu, bapa-bapa anu mikawelas tur dipihormat, sareng ibu-ibu anu rela ngorbankeun diri tur nyaah éta bakal ngalaman jerit dina roh sareng geunjleung dina haté, dugi ka dunya janten panjara anu pinuh ku pegat harepan sareng hirup janten azab anu nyiksa pikeun aranjeunna. Nanging iman kana aherat nyarios ka aranjeunna: “Ulah hariwang. Aranjeun gaduh mangsa ngora anu langgeng, anu bakal sumping. Kahirupan anu caang sareng umur anu teu aya tungtungna ngantosan aranjeun. Aranjeun bakal tepang kalayan bagja sareng putra-putri katut baraya anu parantos leungit ti aranjeun. Sadaya kasaéan anu parantos aranjeun lakukeun dijaga; aranjeun bakal ningali ganjaranana.” Ku kitu iman kana aherat masihan panglipur sareng haté anu lega, dugi ka upami saratus kaayaan sepuh numpuk sakaligus kana unggal jalma éta, moal ngajadikeun aranjeunna pegat harepan.
Nonoman, anu jumlahna sapertilu umat manusa, anu kahoyongna ngagolak, kasered ku rasa, wani ngalakukeun, sareng henteu salawasna ngagunakeun akalna kalayan wijaksana, upami kaleungitan iman kana aherat sareng henteu ngémut azab naraka, bakal ngajadikeun harta sareng kahormatan jalma-jalma anu ngajaga kasucian, ogé katengtreman sareng martabat jalma lemah sareng para sepuh, aya dina bahaya dina kahirupan sosial. Sakapeung pikeun pikabungaheun samenit, aranjeunna ngaruksak kabagjaan hiji rumah tangga anu bagja, lajeng ngalaman azab opat nepi ka lima taun dina panjara sapertos ieu, sarta janten kawas sato galak.
Upami iman kana aherat sumping nulungan anjeunna, anjeunna gancang sadar deui: “Sanaos juru ngintip pamaréntah henteu ningali abdi, sareng abdi tiasa nyumput ti aranjeunna, malaikat-malaikat Gusti Sultan Dzul-Jalâl, anu kagungan panjara sapertos naraka, ningali abdi sareng nyatet lampah goréng abdi. Abdi henteu hirup sakarepna tanpa tanggung jawab; abdi téh musafir anu gaduh pancén. Abdi ogé bakal janten sepuh sareng lemah sapertos aranjeunna.” Ku kitu, ujug-ujug anjeunna mimiti ngaraos kanyaah sareng hormat ka jalma-jalma anu tadina anjeunna badé langgar hakna sacara zalim. Ngeunaan harti ieu ogé urang cekapkeun ku katerangan sareng dalil-dalilna dina Risale-i Nur, janten diringkes di dieu. Kitu deui hiji bagéan penting umat manusa: jalma gering, jalma anu dikaniaya, jalma anu ditimpa musibah sapertos urang, jalma miskin, sareng tahanan anu nampi hukuman beurat. Upami iman kana aherat henteu sumping nulungan aranjeunna, maot anu unggal waktos aya di payuneun panonna ku pépéling panyakit, panghina anu adigung ti jalma zalim anu henteu tiasa anjeunna males sarta tina pananganana henteu tiasa anjeunna nyalametkeun kahormatanana, pegat harepan anu nyeri tina kaleungitan harta sareng putra-putri sacara sia-sia dina musibah ageung, sarta rasa sesek anu pinuh ku kasedih lantaran ngalaman azab panjara sapertos ieu salami lima nepi ka sapuluh taun pikeun pikabungaheun hiji atanapi dua menit, atanapi hiji atanapi dua jam, tangtos bakal ngarobih dunya janten panjara sareng hirup janten azab anu nyiksa pikeun jalma-jalma anu teu walakaya éta.
Upami iman kana aherat sumping nulungan, ujug-ujug aranjeunna tiasa ngambekan lega; rasa sesek, pegat harepan, kahariwang, sareng amarah pikeun males dendam, sabagian, sareng sakapeung sadayana, sirna saluyu sareng darajat imanna.
Malah abdi tiasa nyarios yén dina hukuman panjara urang anu tanpa alesan sareng musibah anu pikasieuneun ieu, upami iman kana aherat henteu nulungan abdi sareng sababaraha sadérék abdi, nahan sapoé waé bakal mangaruhan kawas maot sarta ngadorong urang mundur tina kahirupan. Nanging, sukur anu teu aya watesna! Sanaos abdi ogé ngalaman kanyeri seueur sadérék anu abdi pikaasih kawas nyawa abdi tina musibah ieu, sareng ngaraos kasedih tina leungit sareng ceurikna rébuan risalah Risale-i Nur anu abdi pikaasih kawas panon abdi, katut buku-buku abdi anu disepuh emas, dipapaés, sareng kacida ajénna, sarta sanaos ti baheula abdi teu tahan kana panghina sareng paksaan sakedik waé, abdi mastikeun ka aranjeun kalayan sumpah yén:
Cahya sareng kakuatan iman kana aherat masihan abdi kasabaran, daya tahan, panglipur, sareng katéguhan; malah sumanget bajoang dina palajaran ujian anu nguntungkeun pikeun nampi ganjaran anu langkung ageung. Ku kituna, sapertos anu abdi nyarioskeun dina awal risalah ieu, abdi ngaraos aya dina madrasah anu saé sareng mawa kasaéan, anu pantes disebat Madrasah Yusufiyah. Upami henteu aya panyakit anu sakapeung sumping sareng rasa gampang kaganggu lantaran sepuh, abdi bakal langkung seueur diajar kalayan sampurna sareng haté anu tengtrem. Kumaha waé... Pedaran ieu kaluar tina poko bahasan lantaran patalina sareng bahasan ieu; mugia dihampura. Kitu deui, dunya alit unggal jalma, malah sawarga alitna, nyaéta imahna sorangan. Upami iman kana aherat henteu ngawasaan kabagjaan imah éta, unggal anggota kulawarga bakal ngalaman kahariwang sareng azab anu nyeri, saluyu sareng ukuran kanyaah, asih, sareng rasa padulina. Sawargana robih janten naraka. Atanapi anjeunna ngabobodo sareng ngantep akalna saré ku pikabungaheun samentara sareng hirup nurut kana hawa nafsu. Kawas manuk onta anu ningali tukang moro, nanging henteu tiasa kabur atanapi hiber; anjeunna ngasupkeun sirahna kana keusik supados henteu katingali. Anjeunna ngasupkeun sirahna kana lalawora supados maot, sirna, sareng papisah henteu ningali anjeunna. Anjeunna mendakan cara anu gélo, samentara, pikeun mareuman rasa.
Margi, upamana, ibu anu rela ngorbankeun nyawana pikeun putrana bakal ngageter nalika teras ningali putrana nyanghareupan bahaya. Putra-putri anu henteu tiasa nyalametkeun bapana sareng dulurna tina bala anu teu eureun, salawasna ngaraos sedih sareng sieun. Ku ngabandingkeun kana ieu, dina kahirupan dunya anu pinuh ku geunjleung tur henteu tetep, kahirupan kulawarga anu disangka bagja éta kaleungitan kabagjaanana tina seueur sisi. Patalian sareng duduluran dina kahirupan anu pondok pisan ogé henteu tiasa masihan kasatiaan anu sajati, ihlas anu tulus, khidmah sareng kanyaah anu henteu mawa maksud pribadi. Akhlak ngaleutikan sakitu ukuranana, malah murag.
Upami iman kana aherat lebet ka imah éta, ujug-ujug bakal nyaanganana. Akhlak sapertos hormat anu tulus, nyaah, mikawelas, satia, sareng henteu ningali kakurangan, naék, lantaran patalian, kanyaah, duduluran, sareng asih di antara aranjeunna diukur ku patalian anu terus lumangsung dina kabagjaan langgeng di nagri aherat ogé, tibatan ku ukuran waktu anu pondok pisan. Kabagjaan kamanusaan anu sajati mimiti mekar di imah éta. Harti ieu ogé dipedar kalayan dalil-dalil dina Risale-i Nur, janten diringkes di dieu. Unggal dayeuh ogé téh imah anu lega pikeun padumukna. Upami iman kana aherat henteu ngawasaan anggota kulawarga ageung éta, kaayaan sapertos maksud pribadi, kapentingan, palsu, mentingkeun diri sorangan, pura-pura, riya, sogokan, sareng nipu bakal ngagantikeun ihlas, tulus, kautamaan, sumanget ngabéla, rela ngorbankeun diri, rido Alloh, sareng pahala aherat anu janten dasar akhlak anu saé. Dina kaamanan sareng kamanusaan anu katingali di luar, anarki sareng lampah galak bakal ngawasa; kahirupan dayeuh éta karacunan. Barudak mimiti bangor, nonoman mimiti mabok, jalma kuat mimiti ngalakukeun zalim, sareng para sepuh mimiti ceurik.
Ku ngabandingkeun kana ieu, nagri ogé téh hiji imah, sareng lemah cai téh imah hiji kulawarga bangsa. Upami iman kana aherat ngawasaan imah-imah anu lega ieu, ujug-ujug mimiti mekar hormat anu tulus, welas asih anu sajati, kanyaah sareng tulung-tinulung tanpa sogokan, khidmah sareng hirup babarengan tanpa tipu daya, ihsan sareng kautamaan tanpa riya, sarta kaagungan sareng kaunggulan tanpa ananiyah dina kahirupan éta.
Ka barudak anjeunna nyarios: “Aya sawarga; tinggalkeun kabangoran.” Ku palajaran Al-Qur'an, anjeunna masihan katéguhan.
Ka nonoman anjeunna nyarios: “Aya naraka; tinggalkeun mabok.” Anjeunna mulangkeun kasadaranana.
Ka jalma zalim anjeunna nyarios: “Aya azab anu beurat; anjeun bakal nampi tabokan.” Anjeunna ngajadikeun anjeunna tunduk kana kaadilan.
Ka para sepuh anjeunna nyarios: “Kabagjaan aherat anu langkung luhur pisan sareng terus lumangsung tibatan sadaya kabagjaan anu parantos leupas tina anjeun, katut mangsa ngora anu seger tur langgeng, ngantosan anjeun. Usahakeun pikeun nampi éta.” Anjeunna ngarobih ceurikna janten seuri.
Ku ngabandingkeun kana ieu, anjeunna némbongkeun pangaruhna anu saé sareng nyaangan unggal golongan, boh alit boh ageung. Mugia kecap ieu kadéngé ku para ahli kahirupan sosial sareng akhlak anu patatalina sareng kahirupan sosial umat manusa!
Ku ngabandingkeun mangpaat-mangpaat séjén kana lima nepi ka genep conto anu urang isyaratkeun tina rébuan mangpaat iman kana aherat, tangtos bakal kauninga yén mung iman anu janten dasar kabagjaan dua dunya sareng dua kahirupan.

Tingkat Kadua El-Hüccetü'Z-Zehra

ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ ﻭَ ﺑِﻪِ ﻧَﺴْﺘَﻌ۪ﻴﻦُ Ayat di tungtung Fatiha anu nunjuk kana babandingan antara jalma-jalma anu nampi pituduh sareng istiqamah sareng jalma-jalma anu sasar sareng ngalangkungan wates, sareng anu janten sumber sakabéh babandingan Risale-i Nur, gaduh hiji hakékat anu diungkabkeun ku ayat ﺍَﻟﻠّٰﻪُ ﻧُﻮﺭُ ﺍﻟﺴَّﻤٰﻮَﺍﺕِ وَالْاَرْضِ ﻣَﺜَﻞُ ﻧُﻮﺭِﻩ۪ ﻛَﻤِﺸْﻜَﺎﺓٍ ﻓ۪ﻴﻬَﺎ ﻣِﺼْﺒَﺎﺡٌ ﺍَﻟْﻤِﺼْﺒَﺎﺡُ ﻓ۪ﻰ ﺯُﺟَﺎﺟَﺔٍ ﺍَﻟﺰُّﺟَﺎﺟَﺔُ ﻛَﺎَﻧَّﻬَﺎ ﻛَﻮْﻛَﺐٌ ﺩُﺭِّﻯٌّ ﻳُﻮﻗَﺪُ ﻣِﻦْ ﺷَﺠَﺮَﺓٍ ﻣُﺒَﺎﺭَﻛَﺔٍ nepi ka ahirna... tina Surah An-Nûr sareng ayat ﺍَﻭْ ﻛَﻈُﻠُﻤَﺎﺕٍ ﻓ۪ﻰ ﺑَﺤْﺮٍ ﻟُﺠِّﻰٍّ ﻳَﻐْﺸٰﻴﻪُ ﻣَﻮْﺝٌ ﻣِﻦْ ﻓَﻮْﻗِﻪ۪ ﻣَﻮْﺝٌ nepi ka ahirna... saatosna. Duanana ngedalkeun éta babandingan ku mukjizat sareng cara anu kacida ahéngna. Ayat Nur anu kahiji—sakumaha dibuktikeun dina Şuâ Kahiji—ningali Risale-i Nur ku sapuluh isyarat sareng ku mukjizat masihan béja gaib ngeunaan éta tafsir Al-Qur'an. Ieu sabab pangutamana Risale-i Nur dipasihan nami Nur. Dina hiji bagéan Mektup Kadua Puluh Salapan, dina babandingan perjalanan dina daya ngabayangkeun, dipedar hiji mukjizat rohani dina kecap "Nur" ieu ayat anu ahéng, sapertos mukjizat "nûn dina na‘budu". Ku dasar ieu, dina Âyetü'l-Kübra Risalesi, musafir dunya naros ka sakabéh jagat sareng jinis-jinis mahlukna pikeun milarian, mendakan, sareng mikawanoh Gusti Khâliqna. Ku tilu puluh tilu jalan sareng dalil-dalil pasti, anjeunna uninga Gusti Khâliqna ku ‘ilmul-yaqin sareng ‘aynul-yaqin. Kitu deui, éta musafir anu sami ngalanglang dina abad-abad sareng lapisan-lapisan bumi sareng langit ku akal, haté, sareng daya ngabayangkeunana, henteu cape sareng henteu sugema; ningali sakabéh dunya sapertos hiji dayeuh sareng mariksa éta; sakapeung masangkeun akalna kana hikmah Al-Qur'an, sakapeung kana hikmah filsafat; sareng ku taropong daya ngabayangkeun anu lega ningali lapisan-lapisan anu pangjauhna. Anjeunna ningali hakékat sakumaha ayana, sareng sawaréhna parantos anjeunna wartoskeun ka urang dina Âyetü'l-Kübra. Ayeuna, tina seueur alam sareng lapisan anu diasupan dina éta perjalanan daya ngabayangkeun, anu dina harti hakékat saéstuna sareng hiji babandingan, urang ngan bakal medarkeun tilu lapisan minangka conto, sareng ngan hiji conto tina sisi kakuatan akal dina babandingan di tungtung Fatiha, kalayan ringkes pisan. Hal-hal anu disaksian sareng babandingan anu sanés dirujuk ka babandingan-babandingan Risale-i Nur.

Conto kahiji kieu:

Musafir anu sumping ka dunya ngan pikeun mikawanoh sareng mendakan Gusti Khâliqna nyarios ka akalna: “Urang parantos naros ka sadayana ngeunaan Gusti Khâliq urang, sareng nampi waleran anu saé sareng gembleng. Ayeuna, sapertos paribasa "Kedah naroskeun panonpoé ka panonpoé", urang ogé bakal ngalakukeun hiji perjalanan deui pikeun mikawanoh sareng mendakan Gusti Khâliq urang ngaliwatan tajalli sipat-sipat suci-Na sapertos "élmu", "iradah", sareng "kakawasaan", karya-karya-Na anu katingali, sareng pancaran asma-Na.” Anjeunna lebet ka dunya, sareng dumadakan numpak kapal buleudan bumi, sapertos jalma-jalma anu sasar anu janten arus kadua. Anjeunna nganggo kacamata élmu sareng filsafat anu henteu tunduk kana hikmah Al-Qur'an, sareng ningali ku tuntunan élmu géografi anu henteu maca Al-Qur'an. Anjeunna ningali yén dina rohangan kosong anu henteu aya tungtungna, kapal éta ngalanglang dina sataun ngaliwatan hiji bunderan anu jarakna dua puluh rébu taun, kalayan gerak tujuh puluh kali langkung gancang tibatan pelor mariem. Di jerona aya ratusan rébu jinis mahluk hirup anu teu walakaya sareng lemah. Anjeunna ngartos yén upami samenit salah jalan atanapi nabrak hiji béntang anu ngumbara tanpa arah, kapal éta bakal peupeus sareng ragrag dina rohangan anu teu aya watesna, ngosongkeun sareng ngalungkeun sadaya mahluk hirup anu teu walakaya éta kana teu aya sareng kosong. Bari ngaraosan musibah rohani anu pikasieuneun tina arus ﻏَﻴْﺮِ ﺍﻟْﻤَﻐْﻀُﻮﺏِ ﻋَﻠَﻴْﻬِﻢْ وَلَا ﺍﻟﻀَّٓﺎﻟّ۪ﻴﻦَ sareng poék ﺍَﻭْ ﻛَﻈُﻠُﻤَﺎﺕٍ ﻓ۪ﻰ ﺑَﺤْﺮٍ ﻟُﺠِّﻰٍّ anu matak sesek, anjeunna nyarios, "Duh! Naon anu parantos urang lakukeun? Naha urang numpak kapal anu pikasieuneun ieu? Naon jalan pikeun leupas tina ieu?" Anjeunna megatkeun kacamata filsafat anu lolong éta sareng asup kana arus ﺍَﻟَّﺬ۪ﻳﻦَ ﺍَﻧْﻌَﻤْﺖَ ﻋَﻠَﻴْﻬِﻢْ. Dumadakan hikmah Al-Qur'an sumping ngabantosan anjeunna, masihan taropong anu némbongkeun hakékat kalayan gembleng ka akalna, sareng nyarios, "Ayeuna tingali!" Anjeunna ningali yén asma ﺭَﺏُّ ﺍﻟﺴَّﻤٰﻮَﺍﺕِ ﻭَ الْاَرْضِ mucunghul sapertos panonpoé dina gugusan ﻫُﻮَ ﺍﻟَّﺬ۪ﻯ ﺟَﻌَﻞَ ﻟَﻜُﻢُ الْاَرْضَ ذَلُولًا ﻓَﺎﻣْﺸُﻮﺍ ﻓ۪ﻰ ﻣَﻨَﺎﻛِﺒِﻬَﺎ ﻭَ ﻛُﻠُﻮﺍ ﻣِﻦْ ﺭِﺯْﻗِﻪِ. Éta ngajantenkeun bumi hiji kapal anu kacida tartib sareng salametna, ngeusianana ku mahluk hirup sareng rejekina, sareng nganteurkeunana ngalanglang sabudeureun panonpoé dina sagara jagat pikeun seueur hikmah sareng mangpaat, pikeun mawa hasil usum-usum ka jalma-jalma anu nyuhunkeun bekel. Dua malaikat anu namina "Sevr" sareng "Hut" dijantenkeun kaptén éta kapal, sareng kapal éta diwanglangkeun dina nagri Gusti Rabb anu kacida éndah sareng megahna pikeun ngabagjakeun mahluk sareng tamu Gusti Khâliq Dzul-Jalâl. Anjeunna ngartos yén ku éta ditingalikeun hakékat ﺍَﻟﻠّٰﻪُ ﻧُﻮﺭُ ﺍﻟﺴَّﻤٰﻮَﺍﺕِ وَالْاَرْضِ, sareng Gusti Khâliqna dijantenkeun dipikawanoh ku pancaran ieu asma. Kalayan sakabéh roh sareng nyawa, anjeunna ngucapkeun "Sadaya puji kagungan Alloh, Gusti Rabb sakumna alam" sareng asup kana golongan ﺍﻟَّﺬ۪ﻳﻦَ ﺍَﻧْﻌَﻤْﺖَ ﻋَﻠَﻴْﻬِﻢْ.

Conto kadua tina perjalanan éta musafir di alam-alam:

Musafir éta kaluar tina kapal buleudan bumi sareng lebet ka alam sato sareng manusa. Anjeunna ningali éta alam ku kacamata filsafat alam anu henteu nampi roh tina agama. Anjeunna ningali yén éta mahluk hirup anu teu aya watesna gaduh kabutuhan anu teu aya watesna, musuh-musuh anu ngarugikeun anu teu aya watesna sareng anu nganyenyeri sareng nyiksa, sareng kajadian-kajadian anu henteu mikawelas. Padahal bekelna pikeun nyanghareupan kabutuhan éta ngan tiasa hiji tina sarébu, malah hiji tina saratus rébu; sareng kakuatanana pikeun ngalawan hal-hal anu ngarugikeun éta ngan hiji tina sajuta. Dina kaayaan anu kacida pikasieuneun sareng pikakarunyaeunana ieu, ku rasa welas ka sasama golongan, kanyaah ka sasama jinis, sareng akal anu merhatoskeun, anjeunna karunya pisan kana kaayaan maranéhna. Bari sedih, pegat harepan, sareng ngaraosan kanyeri sapertos siksaan naraka, sareng kaduhung pisan parantos lebet ka éta alam anu kacau, dumadakan hikmah Al-Qur'an sumping ngabantosan anjeunna, masihan taropong ﺍﻟَّﺬ۪ﻳﻦَ ﺍَﻧْﻌَﻤْﺖَ ﻋَﻠَﻴْﻬِﻢْ, sareng nyarios, "Tingali!" Anjeunna ningali yén ku tajalli ﺍَﻟﻠّٰﻪُ ﻧُﻮﺭُ ﺍﻟﺴَّﻤٰﻮَﺍﺕِ وَالْاَرْضِ, seueur asma Gusti sapertos Gusti Rahmân, Gusti Rahîm, Gusti Razzâq, Gusti Mun‘im, Gusti Karîm, sareng Gusti Hafîẓ, unggalna mucunghul sapertos panonpoé dina gugusan ayat-ayat sapertos ﻣَﺎ ﻣِﻦْ ﺩَٓﺍﺑَّﺔٍ اِلَّا ﻫُﻮَ ﺍٰﺧِﺬٌ ﺑِﻨَﺎﺻِﻴَﺘِﻬَﺎ ٭ ﻭَﻛَﺎَﻳِّﻦْ ﻣِﻦْ ﺩَٓﺍﺑَّﺔٍ لَا ﺗَﺤْﻤِﻞُ ﺭِﺯْﻗَﻬَﺎ ﺍَﻟﻠّٰﻪُ ﻳَﺮْﺯُﻗُﻬَﺎ ﻭَﺍِﻳَّﺎﻛُﻢْ ٭ ﻭَﻟَﻘَﺪْ ﻛَﺮَّﻣْﻨَﺎ ﺑَﻨ۪ﻰ ﺍٰﺩَﻡَ ٭ ﺍِﻥَّ الْاَبْرَارَ ﻟَﻔ۪ﻰ ﻧَﻌ۪ﻴﻢٍ. Asma-asma éta ngeusian dunya manusa sareng sato ku rohmat sareng kurnia, ngarobahna janten hiji jinis sawarga samentawis, sareng anjeunna uninga yén éta leres-leres mikawanohkeun Gusti Nu Nyuguhan Nu Maha Mulya dina ieu tempat tamu anu éndah, pantes ditingali, sareng pinuh ku pangajaran. Sarébu kali anjeunna ngucapkeun "Sadaya puji kagungan Alloh, Gusti Rabb sakumna alam".

Conto katilu tina ratusan hal anu disaksian dina perjalananana:

Musafir dunya anu hoyong mikawanoh Gusti Khâliqna ku tajalli sareng pancaran asma sareng sipat-Na, nyarios ka akal sareng daya ngabayangkeunana: "Hayu! Sapertos roh sareng malaikat, urang ogé bakal ninggalkeun awak di bumi sareng naék ka langit. Urang bakal naros ka pangeusi langit ngeunaan Gusti Khâliq urang. Roh numpak daya ngabayangkeun, sareng akal numpak pikiran; duanana naék ka langit. Maranéhna ngajantenkeun élmu kosmografi minangka pituduh. Maranéhna ningali ku paningal filsafat anu henteu ngadangukeun agama, ku arus jalma anu dimurkai sareng sasar. Anjeunna ningali yén rébuan gumpalan sareng béntang anu nyemburkeun seuneu—di antarana aya anu sarébu kali langkung ageung tibatan bumi sareng gerak saratus kali langkung gancang tibatan pelor mariem—ngalanglang gancang di antara sasamana, teu sadar, kaku, sareng sapertos anu ngumbara tanpa arah. Upami samenit ku kabeneran salah sahijina leungit jalan, nabrak hiji buleudan anu teu sadar dina alam kosong anu tanpa wates sareng henteu aya tungtungna éta, bakal nyababkeun kacau sapertos kiamat. Ka mana waé musafir éta ningali, anjeunna nampi rasa pikagét, sieun, héran, sareng kasieun; anjeunna kacida kaduhungna parantos naék ka langit. Akal sareng daya ngabayangkeunana sagemblengna kacau. Bari duanana nyarios, "Padahal pancén urang ningali sareng némbongkeun hakékat anu éndah; urang mundur tina pancén uninga sareng nyaksian harti anu goréng sareng nyiksa sapertos naraka ieu, sareng henteu hoyong", dumadakan ku tajalli ﺍَﻟﻠّٰﻪُ ﻧُﻮﺭُ ﺍﻟﺴَّﻤٰﻮَﺍﺕِ وَالْاَرْضِ, seueur asma sapertos Gusti Khâliq langit sareng bumi, Gusti Musakhkhir panonpoé sareng bulan, sareng Gusti Rabb sakumna alam, unggalna mucunghul sapertos panonpoé dina gugusan ayat-ayat sapertos ﻭَﻟَﻘَﺪْ ﺯَﻳَّﻨَّﺎ ﺍﻟﺴَّﻤَٓﺎﺀَ ﺍﻟﺪُّﻧْﻴَﺎ ﺑِﻤَﺼَﺎﺑ۪ﻴﺢَ, ﺍَﻓَﻠَﻢْ ﻳَﻨْﻈُﺮُﻭﺍ ﺍِﻟَﻰ ﺍﻟﺴَّﻤَٓﺎﺀِ ﻓَﻮْﻗَﻬُﻢْ ﻛَﻴْﻒَ ﺑَﻨَﻴْﻨَﺎﻫَﺎ ﻭَﺯَﻳَّﻨَّﺎﻫَﺎ, sareng ﺛُﻢَّ ﺍﺳْﺘَﻮٰﻯ ﺍِﻟَﻰ ﺍﻟﺴَّﻤَٓﺎﺀِ ﻓَﺴَﻮّٰﻳﻬُﻦَّ ﺳَﺒْﻊَ ﺳَﻤٰﻮَﺍﺕٍ. Éta ngeusian sakabéh langit ku cahya sareng malaikat, ngarobahna janten hiji masjid anu ageung, hiji tempat sujud, sareng hiji pakémahan pasukan. Musafir éta asup kana arus ﺍﻟَّﺬ۪ﻳﻦَ ﺍَﻧْﻌَﻤْﺖَ ﻋَﻠَﻴْﻬِﻢْ, sareng leupas tina golongan anu sasar, tina ﺍَﻭْ ﻛَﻈُﻠُﻤَﺎﺕٍ ﻓ۪ﻰ ﺑَﺤْﺮٍ ﻟُﺠِّﻰٍّ. Dumadakan anjeunna ningali hiji nagri anu tartib, éndah, sareng megah sapertos sawarga. Ku nyaksian kaayaan anu di unggal tempat mikawanohkeun Gusti Khâliq Dzul-Jalâl, ajén sareng pancén akal sareng daya ngabayangkeun naék sarébu tingkat. Tina ratusan conto perjalanan éta musafir dina jagat, ku ngabandingkeun sareng tilu conto anu disebatkeun, urang ngarujuk hal-hal anu disaksian anu sanés sareng makrifat Gusti Wâjibul Wujûd ngaliwatan pancaran asma-Na ka Risale-i Nur. Kalayan nyukupan isyarat anu kacida pondokna ieu sareng mungkas carita anu panjang ieu sing pondok, urang bakal narékahan sapertos éta musafir dunya pikeun mikawanoh Gusti Khâliq jagat ku isyarat-isyarat anu kacida pondokna: tina sipat-sipat suci sareng tujuh sipat anu mikawanohkeun Gusti Khâliq urang, ngan ngaliwatan karya, tajalli, sareng hujjah ayana tilu sipat penting, nyaéta "élmu", "iradah", sareng "kakawasaan". Katerangan rincina dirujuk ka Risale-i Nur.