(Tina Tuntunan Nonoman)

Dina Hiji Waktu Abdi Linggih di Jandéla Panjara Eskişehir

Murid-murid awéwé anu geus gedé di sakola SMA anu aya di hareupeunana seuri sarta nari di pakaranganna. Dina waktos éta, abdi ningali aranjeunna minangka huri naraka di sawarga dunya éta. Nanging ujug-ujug kaayaan maranéhna lima puluh taun sanggeusna katingali ku abdi. Seuri maranéhna robih janten ceurik anu nyeri. Tina éta, hakékat ieu kabuka. Hartina, ku hiji sinéma rohani sareng pangimplengan, abdi ningali kaayaan maranéhna lima puluh taun sanggeusna: tina genep puluh budak awéwé anu seuri éta, lima puluhna nandangan siksaan di kubur sareng geus jadi taneuh. Sapuluhna deui, dina umur tujuh puluh taun, geus jadi teu geulis sareng narik paningal anu ngewa ti saréréa. Abdi ogé ceurik pikeun aranjeunna.
Hakékat fitnah ahir jaman katingali ku abdi: anu pangpikasieuneun sareng pangnarikna tina fitnah éta medal tina raray awéwé anu henteu gaduh isin. Éta ngaleungitkeun kabébasan milih, ngalungkeun jalma kana seuneu hirup nurut kana hawa nafsu saperti renget, sareng ngajantenkeun aranjeunna langkung milih samenit hirup dunya tibatan mangtaun-taun hirup langgeng.
Dina hiji poé, nalika abdi ningali ka jalan, abdi ngaraos hiji conto anu kuat pangaruhna tina fitnah éta. Abdi kacida hawatosna ka nonoman. Abdi nyarios, "Jalma-jalma anu teu gaduh daya ieu henteu tiasa nyalametkeun dirina tina seuneu fitnah anu narik saperti magnét ieu." Nalika abdi mikiran kitu, ujug-ujug hiji pribadi rohani anu ngajurung kana murtad, anu ngahurungkeun sareng ngajarkeun fitnah éta, ngajanggélék di payuneun abdi. Abdi nyarios ka anjeunna sareng ka jalma-jalma anu mungkir agama anu diajar ti anjeunna:
Hé jalma anu henteu bagja, anu ngorbankeun agamana pikeun mikaresep huri naraka, anu kalayan resep ngalakukeun kasasaran bari nurut kana hawa nafsu, anu nampi teu ngagem agama sareng mungkir agama pikeun nikmat kahayang nafsu, anu muja hirup sareng kacida sieunna kana maot, anu henteu hoyong nginget kubur, sareng anu mimiti murtad!... Sing terang kalayan pasti: tina sisi teu ngagem agama, dunya anjeun anu ageung ieu, sateuacan jam ieu sareng saatos menit ieu, sakumna jagat raya anjeun, mangsa nu geus kaliwat sareng mangsa nu bakal datang, jinis sareng golongan anjeun anu geus kaliwat, mahluk sareng turunan anu bakal datang, dunya sareng bangsa anu geus kaliwat, sareng manusa sareng golongan anu bakal datang, sakabéhna henteu aya sareng geus maot. Tah, sakabéh dunya anu ngalanglang sareng jagat raya anu ngalir éta, anu patali sareng anjeun tina sisi kamanusaan sareng akal, terus-terusan, ku wangun kasasaran anjeun, ngahujankeun kana mastaka anjeun kanyeri anu hébat tina maot anu pikasieuneun sareng tanpa wates, saloba dunya. Lamun anjeun gaduh kasadaran, éta ngaduruk manah anjeun. Lamun anjeun gaduh roh, éta ngadurukna. Lamun akal anjeun henteu acan pareum, éta neuleumkeun anjeun dina kasedih. Lamun sajam waé hirup nurut kana hawa nafsu kawas anu mabok sareng nikmat kotor anjeun tiasa nandingan kasedih, kasusah sareng kanyeri anu tanpa tungtung ieu, tetep dina lampah éta... Lamun henteu, sing sadar! Pikeun salamet tina naraka maknawi éta, asup ka sawarga maknawi anu dijamin ku iman sanajan di dunya ieu, sareng ngarasakeun kabagjaan hirup, dangukeun pangajaran Al-Qur'an. Gantikeun nikmat anu sabagian, fana sareng salami samenit ku nikmat iman anu ngawengku sadayana, langgeng sareng terus-terusan {(): Leres, iman tiasa masihan nikmat-nikmat sawarga sacara maknawi sanajan di dunya ieu. Tingali hiji mangpaat ieu tina ratusan cahyana anu pinuh ku nikmat: upamana, dina menit nalika anjeun ningali hiji jalma anu kacida dipikaasihna ku anjeun keur maot dina hiji bahaya, sumping hiji dokter saperti Hekim-i Lokman sareng Hızır. Ujug-ujug anjeunna hirup deui. Sakumaha ageungna kabagjaan anu anjeun raoskeun. Kitu deui, iman masihan kabagjaan sareng kagumbiraan saloba jalma anu parantos maot anu dipikaasih sareng patali sareng anjeun. Sabab dina pakuburan mangsa nu geus kaliwat, jutaan jalma anu dipikaasih ku anjeun ujug-ujug hirup deui tina musna sareng maot di payuneun anjeun ku cahya iman. Aranjeunna ngucapkeun, "Urang henteu maot sarta moal maot," teras gaduh hirup. Gantina kanyeri anu tanpa wates tina papisah anu tanpa wates éta, tina sisi iman, nikmat sareng kabagjaan anu tanpa tungtung tina tepang deui sareng mendakan hirup sumping sanajan di dunya ieu. Ieu némbongkeun yén iman mangrupa hiji siki anu masihan sareng bakal masihan sawarga sareng sakabéh nikmat sareng kaéndahanana minangka pucuk ka jalma-jalma anu iman.}... Ogé ulah nyarios, "Abdi bakal ngalangkungan hirup abdi saperti sato." Sabab pikeun sato, mangsa nu geus kaliwat sareng mangsa nu bakal datang mangrupa perkara gaib. Gusti Hakîm Rahîm parantos nyalametkeun aranjeunna tina kanyeri anu tanpa wates ku henteu ngawartosan perkara gaib éta ka aranjeunna. Malah hiji hayam anu direbahkeun pikeun dipeuncit henteu ngaraos kanyeri sareng kasedih naon waé. Nalika péso motong, éta mimiti badé ngaraos, nanging rasana leungit. Éta ogé salamet tina kanyeri éta. Hartina, rohmat, kahadean sareng welas asih Gusti Alloh anu kacida ageung sareng sampurnana aya dina henteu ngawartosan perkara gaib. Hususna pikeun sato anu polos, ieu langkung sampurna. Hartina, dina nikmat hirup nurut kana hawa nafsu, anjeun henteu tiasa ngahontal sato. Anjeun bakal murag rébuan darajat leuwih handap. Sabab akal anjeun ningali perkara-perkara anu gaib pikeun sato sareng nampi kanyerina. Anjeun sagemblengna henteu kénging katengtreman anu sampurna anu aya dina ditutupna perkara gaib.
Ogé sipat-sipat hadé anu janten kareueus anjeun, saperti duduluran, panghormat sareng rasa ngajaga, kawates kana waktu anu kacida ipisna, kana rohangan salega hiji ramo tina gurun anu lega, sareng dina waktu anu tanpa wates ngan husus pikeun jam ayeuna. Ku kituna éta jieunan, samentara, palsu, henteu aya dasarna sareng kacida saeutikna; kamanusaan sareng kasampurnaan anjeun ngaleutikan saimbang sareng éta, turun nepi ka henteu aya ajénna. Nanging duduluran, panghormat, kanyaah sareng rasa ngajaga jalma anu iman ngawengku mangsa nu geus kaliwat sareng mangsa nu bakal datang anu aya tina sisi iman; ku kituna kamanusaan sareng kasampurnaanana naék saimbang sareng éta. Ogé kasuksésan anjeun dina dunya saperti hiji jalma Yahudi anu jadi padagang inten sareng geus gélo, anu mésér pecahan kaca ku harga inten. Anjeun ogé masihan harga hirup anu panjang, terus-terusan sareng lega pikeun waktu anu kacida alit sareng pondokna, pikeun hiji hirup; ku kituna tangtu anjeun unggul dina wates éta. Lantaran anjeun nyanghareup kana samenit ku rasa saperti kahayang, kanyaah sareng pamales anu kuatna saloba sataun, samentawis anjeun ngaluhuran jalma-jalma anu ngagem agama. Ogé lantaran akal, roh, manah sareng rasa anjeun ninggalkeun pancén-pancénna anu luhur, tuluy ngiring sareng nulungan padamelan anu hina tina nafsu anu handap sareng kahayang anjeun anu kotor, anjeun ngéléhkeun jalma-jalma anu iman di dunya. Sacara lahir anjeun ogé katingali langkung pikaresepeun. Sabab akal, manah sareng roh anjeun kacida turunna, burukna sareng ragragna, robih janten kahayang anu kotor sareng nafsu anu hina; wujudna parantos robih. Tangtu tina sisi ieu, anjeun bakal gaduh kaunggulan samentara anu ngajantenkeun anjeun kénging naraka sareng jalma-jalma anu iman anu dikaniaya kénging sawarga.

Hiji Pasualan Penting Anu Ujug-ujug Dipélingkeun

Tina riwayat-riwayat hadis kaharti yén anu maénkeun peran pangpikasieuneun dina fitnah ahir jaman nyaéta golongan awéwé sareng fitnahna. Leres, sakumaha dina sajarah dicaritakeun yén dina jaman baheula aya pasukan anu diwangun ku awéwé anu kacida parigelna ngagunakeun pakarang, anu disebut "Amazon", anu ngalakukeun perang-perang luar biasa, kitu deui dina jaman ieu. Dina perang kasasaran zindik ngalawan Islam, tina golongan-golongan anu dipasrahkeun ka komando Sétan nurutkeun rencana nafsu ammarah, anu pangpikasieuneunna nyaéta awéwé anu satengah taranjang. Ku suku anu kabuka, saperti péso-péso anu pikasieuneun, aranjeunna narajang sareng nyerang jalma-jalma anu iman. Ku usaha nutup jalan nikah sareng ngalegaan jalan ka imah palacuran, aranjeunna ujug-ujug nyekel nafsu seueur jalma sareng nganyenyeri manah sareng rohna ku dosa-dosa gedé. Malah aranjeunna maéhan sawatara manah éta. Minangka hukuman anu pinuh pikeun sababaraha taun némbongkeunana ka hawa nafsu anu sanés mahram, suku-suku anu saperti péso éta bakal janten kai suluh naraka, sareng suku-suku éta bakal kaduruk pangheulana. Lantaran anjeunna leungiteun kapercayaan sareng kasatiaan di dunya, anjeunna moal mendakan deui salaki anu cocog, anu kacida dipikahayangna nurutkeun panyiptaanana sareng anu kacida diperyogikeunana nurutkeun fitrahna. Upami mendakan ogé, anjeunna mendakan bala pikeun dirina. Malah, tina riwayat hadis kaharti yén minangka hasil kaayaan ieu, dina ahir jaman éta, di sawatara tempat, lantaran henteu resep sareng henteu merhatoskeun nikah, awéwé bakal janten teu penting, teu aya anu ngurus sareng teu aya ajénna, nepi ka hiji lalaki ngurus opat puluh awéwé.
Lantaran hakékatna kieu, sareng lantaran unggal anu geulis mikacinta kaéndahanana, hoyong ngajaga éta sabisa-bisana sareng henteu hoyong éta ruksak, sareng lantaran kaéndahan mangrupa hiji ni'mat, upami ni'mat disukuran, sacara maknawi éta nambahan; upami henteu disukuran, éta robih sareng janten awon. Tangtu upami anjeunna gaduh akal, ku sakumna kakuatanana anjeunna bakal nyingkahan ngagunakeun kaéndahan sareng kagagahanana pikeun ngalakukeun dosa sareng ngajantenkeun batur ngalakukeun dosa, ngajantenkeun éta goréng sareng ngandung racun, sareng ku henteu sukur ngarobih ni'mat éta janten cukang lantaran siksaan. Pikeun ngalanggengkeun kaéndahan anu fana, anu ngan lima nepi ka sapuluh taun éta, anjeunna bakal sukur kana ni'mat éta ku ngagunakeunana ku cara anu sah. Lamun henteu, dina mangsa sepuh anjeunna bakal lila dianggap ngabeuratkeun sareng ceurik kalayan pegat harepan.
Upami kaéndahan éta dipapaés ku perhiasan adab Al-Qur'an dina lingkungan atikan Islam, dina hadis parantos pasti yén kaéndahan anu fana éta bakal tetep aya sacara maknawi, sareng di sawarga bakal dipasihkeun deui ka anjeunna ku cara anu langkung amis sareng caang tibatan kaéndahan huri. Upami jalma anu geulis éta gaduh akal sanajan sakadar zarah, anjeunna moal ngantep hasil anu éndah, caang sareng langgeng ieu leupas tina leungeunna...

(Tina Risalah Bubuahan)

Ringkesan Pasualan Kadua

Sakumaha dijelaskeun kalayan hadé ku Tuntunan Nonoman tina Risale-i Nur, maot téh sakitu pasti jeung écésna, nepi ka bakal datang ka urang saperti peutingna poé ieu jeung usum tiris sanggeus usum gugur ieu. Sakumaha ieu panjara mangrupa panginepan samentara pikeun jalma-jalma anu terus-terusan kaluar jeung asup, kitu deui beungeut bumi ieu mangrupa hiji panginepan pikeun rombongan anu rurusuhan ngalangkungan jalanna, pikeun mondok sapeuting tuluy miang. Maot, anu saratus kali ngosongkeun unggal kota kana makam, tangtu miboga paménta anu leuwih gedé tibatan hirup. Tah, Risale-i Nur geus méréskeun jeung muka rusiah hakékat anu pikasieuneun ieu. Ringkesanana anu singget nyaéta: Ku sabab maot teu bisa dipaéhan jeung panto kubur teu bisa ditutup, upama aya jalan pikeun salamet tina leungeun algojo ajal jeung panjara kubur anu nyorangan, tangtu éta mangrupa perhatian jeung pasualan manusa anu panggedéna, anu ngaluhuran sagala hal. Leres, aya jalan kaluarna, sarta ku rusiah Al-Qur'an, Risale-i Nur geus ngabuktikeun éta jalan kalayan pasti sakumaha dua kali dua téh opat. Ringkesanana anu singget nyaéta: Maot téh boh dipupus salawasna, sarta mangrupa tihang gantungan anu bakal ngagantung éta jalma jeung sakabéh sobat sarta barayana; boh hiji surat idin réngsé pancén pikeun indit ka alam séjén anu langgeng sarta asup ka karaton kabagjaan kalayan surat bukti iman. Ari kubur téh boh panjara poék anu nyorangan jeung sumur anu teu aya dasarna; boh hiji panto anu muka tina panjara dunya ieu ka tempat jamuan jeung kebon anu langgeng tur pinuh ku cahya. Tuntunan Nonoman geus ngabuktikeun ieu hakékat ku hiji babandingan. Contona, di kebon panjara ieu geus dipasang tihang-tihang gantungan pikeun ngagantung, sarta di tukangeun témbok tempat tihang-tihang éta nyarandé, geus diadegkeun hiji kantor lotré anu kacida gedéna, anu diiluan ku sakabéh dunya. Urang, lima ratus jalma di ieu panjara, pasti tanpa aya pangecualian sarta teu mungkin luput, bakal digero hiji-hiji ka éta lapang: Boh, “Hayu, tarima béwara hukuman pati, naék kana tihang gantungan”; boh, “Cekel surat panjara nyorangan salawasna, asup kana panto anu muka ieu”; boh, “Béja gumbira pikeun anjeun! Anjeun meunang tikét jutaan emas, hayu cokot.” Kitu diumumkeun di unggal tempat. Ku panon urang sorangan ogé katingali maranéhna naék kana tihang gantungan silih susul. Sabagian katingali ku urang digantung. Ari sabagian deui ngajadikeun tihang gantungan éta undakan pikeun asup ka kantor lotré di tukangeun témbok éta. Ku béja pasti ti patugas-patugas anu ageung tur soson-soson di dinya, urang nyaho éta kawas ningali sorangan. Dina waktu éta, aya dua rombongan asup ka ieu panjara urang. Hiji rombongan mawa alat musik, inuman anggur, halva jeung baklava anu lahiriah kacida amisna. Maranéhna narékahan sangkan urang ngahakan éta. Tapi éta kadaharan amis téh ngandung racun; sétan-sétan manusa geus ngasupkeun racun ka jerona. Rombongan kadua mawa tulisan pangajaran, kadaharan halal jeung inuman amis anu diberkahan. Maranéhna méré hadiah ka urang, sarta babarengan, kalawan sapuk, kacida soson-soson jeung pastina nyarios: “Upama aranjeun narima sarta ngahakan hadiah rombongan kahiji anu dipasihkeun pikeun nguji aranjeun, aranjeun bakal digantung dina tihang-tihang gantungan anu aya di hareupeun panon urang ieu, saperti jalma-jalma séjén anu ku aranjeun katingali. Upama aranjeun narima hadiah anu ku urang dibawa nurutkeun titah pangawasa nagara ieu minangka gaganti hadiah kahiji, sarta maca doa jeung wirid dina tulisan pangajaran éta, aranjeun bakal salamet tina digantung. Percanten kalayan écés kawas beurang sarta kawas ningali sorangan, yén unggal-unggal aranjeun bakal meunang tikét sajuta emas di kantor lotré éta minangka karunia raja. Upama aranjeun ngahakan kadaharan amis anu haram, diragukeun jeung ngandung racun éta, nepi ka waktu aranjeun dibawa pikeun digantung ogé aranjeun bakal nandangan nyeri éta racun. Ieu titah jeung urang kalawan sapuk ngawartakeun éta ka aranjeun kalayan pasti.”

kitu ceuk maranéhna. Tah, saperti ieu babandingan, di tukangeun tihang gantungan ajal anu unggal waktu urang tingali, tina lotré takdir umat manusa, tikét gudang anu langgeng sarta teu béak bakal dimeunangkeun ku jalma-jalma iman jeung taat, kalayan sarat ahir hirupna hadé, kalawan kamungkinan saratus persén. Ari jalma-jalma anu terus hirup nurut kana hawa nafsu, dina haram, teu miboga kayakinan jeung fasik, kalayan sarat henteu tobat, bakal meunang béwara dipupus salawasna, pikeun jalma anu henteu percaya kana aherat; atawa panjara nyorangan anu terus-terusan tur poék, pikeun jalma anu percaya roh téh langgeng tapi hirup nurut kana hawa nafsu; sarta cilaka salawasna, kalawan kamungkinan salapan puluh salapan persén. Anu ngawartakeun ieu kalayan pasti, utamana saratus dua puluh opat rébu nabi anu miboga mujijat teu kaitung minangka tanda pangbeneran; sarta leuwih ti saratus dua puluh opat juta wali, kaddesallahu esrarahum, anu ku paningal batin jeung ku ngarasakeun, ningali tapak sarta kalangkang béja para nabi éta kawas dina sinéma, tuluy ngabenerkeun sarta nandatangananana; sarta milyaran panalungtik, mujtahid jeung shiddiq anu geus kaliwat sarta anu datang, anu sacara akal, pamikiran jeung logika ngabuktikeun kalayan yakin béja dua golongan jalma kawentar éta ku bukti pasti jeung dalil kuat, tuluy ngabenerkeun sarta nandatangananana. {(1): Hiji tina panalungtik éta nyaéta Risale-i Nur. Bagéan-bagéanana anu salila dua puluh taun ngaheningkeun filsuf anu pangkukuhna ngabantah jeung zindiq anu doraka geus aya di hareupeun umum. Saha baé tiasa maca, sarta teu aya anu ngabantah.} Jalma-jalma anu teu ngadangukeun béja anu dipasihkeun ku titah tilu rombongan agung ieu, anu kalawan ijmak jeung sacara mutawatir mangrupa panonpoé, bulan jeung béntang umat manusa; tilu golongan ahli hakékat ieu, sarta tilu rombongan ageung tur luhur anu jadi panglima suci umat manusa; sarta anu henteu nuturkeun jalan lempeng anu dituduhkeun ku maranéhna, anu nuju kana kabagjaan langgeng, henteu merhatoskeun kamungkinan bahaya pikasieuneun salapan puluh salapan persén, padahal ku béja hiji jalma anu nyebut aya bahaya dina hiji jalan, ninggalkeun éta jalan sarta nyokot jalan séjén anu leuwih panjang, tangtu kaayaanana kieu: Tina dua jalan, kalayan béja pasti ti jalma-jalma anu ngawartakeun anu teu kaitung, manéhna ninggalkeun anu pangpondokna jeung panggampangna, anu saratus persén ngajadikeun meunang sawarga jeung kabagjaan langgeng, sarta milih jalan anu pangguligahna, panjang jeung susah, anu salapan puluh salapan persén ngahasilkeun panjara naraka jeung cilaka terus-terusan. Padahal dina dunya, ku béja hiji jalma anu bisa waé palsu, manéhna ninggalkeun jalan pondok anu miboga hiji persén kamungkinan bahaya jeung kamungkinan panjara sabulan, sarta milih jalan panjang anu teu miboga mangpaat, ngan lantaran henteu ngabahayakeun. Kawas jalma-jalma cilaka, mabok jeung gélo, manéhna henteu merhatoskeun naga-naga pikasieuneun anu katingali di kajauhan sarta nyerang dirina, tapi sibuk ngurus laleur. Manéhna geus kaleungitan akal, haté, roh jeung martabat manusana nepi ka ngan merhatoskeun éta laleur. Ku sabab hakékat kaayaanana kieu, urang para tahanan kudu narima hadiah rombongan kadua anu diberkahan éta, pikeun ngalaksanakeun pamalesan urang sagemblengna kana musibah panjara ieu. Nyaéta, sakumaha ku kanikmatan pamalesan samenit jeung kanikmatan hirup nurut kana hawa nafsu sababaraha menit atawa hiji atawa dua jam, ieu musibah ngasupkeun urang ka ieu panjara salila lima belas, lima, sapuluh, sarta dua atawa tilu taun, sarta ngajadikeun dunya urang panjara pikeun urang; kitu deui, pikeun ngalawan sarta nentang ieu musibah, urang kudu ngajadikeun hiji atawa dua jam mangsa panjara jadi hiji atawa dua poé ibadah, sarta ku hadiah rombongan anu diberkahan, ngajadikeun hukuman urang dua atawa tilu taun jadi umur anu langgeng dua puluh atawa tilu puluh taun; sarta ngajadikeun hukuman urang sapuluh jeung dua puluh taun di panjara jadi sarana pikeun dihampura tina jutaan taun panjara naraka. Ku ngajadikeun kahirupan urang anu langgeng seuri minangka waleran kana dunya urang anu fana ceurik, urang kudu males ieu musibah sagemblengna. Urang kudu némbongkeun panjara minangka tempat atikan sarta narékahan jadi jalma anu miboga atikan, dipercaya jeung aya mangpaatna pikeun lemah cai jeung bangsa urang. Patugas, kapala jeung pangatur panjara ogé kedah ningali jalma-jalma anu disangkana jalma jahat, bégal, jalma tanpa tujuan, nu maéhan, nu hirup nurut kana hawa nafsu sarta ngabahayakeun lemah cai, minangka murid anu diajar dina rohangan palajaran anu diberkahan, sarta kalayan reueus ngahaturkeun sukur ka Alloh.

(Tina Risalah Bubuahan)

Pasualan Katilu

Ringkesan hiji kajadian anu ngandung pangajaran, anu dijelaskeun dina Tuntunan Nonoman, nyaéta: Dina hiji waktu, dina Poé Républik, abdi linggih di jandéla Panjara Eskişehir. Murid-murid awéwé anu geus gedé di sakola SMA anu aya di hareupeunana seuri sarta nari di pakaranganna. Ngadadak, ku hiji sinéma rohani, kaayaan maranéhna lima puluh taun sanggeusna katingali ku abdi. Abdi ningali yén tina lima puluh atawa genep puluh budak awéwé jeung murid éta, opat puluh atawa lima puluhna jadi taneuh di kubur, nandangan siksaan. Sapuluhna deui, dina umur tujuh puluh atawa dalapan puluh taun, geus jadi teu geulis, sarta lantaran dina mangsa ngorana henteu ngajaga kasucian diri, meunang paningal anu ngewa tina paningal anu dipiharepna bakal mikacinta. Éta ku abdi ditingali kalayan pasti. Abdi ceurik lantaran kaayaan maranéhna anu matak karunya éta. Sababaraha babaturan di panjara ngadangu abdi ceurik. Aranjeunna sumping sarta naros. Abdi nyarios: Ayeuna antepkeun abdi sorangan, mangga angkat. Leres, anu ku abdi ditingali téh hakékat, lain gambaran dina pikiran. Sakumaha ahir usum panas jeung usum gugur ieu nyaéta usum tiris, kitu deui sanggeus usum panas mangsa ngora jeung usum gugur mangsa sepuh nyaéta usum tiris kubur jeung barzakh. Sakumaha kajadian lima puluh taun ka tukang dipintonkeun dina waktu ayeuna ku sinéma, upama aya sinéma anu némbongkeun kajadian lima puluh taun anu bakal datang, sarta kaayaan jalma-jalma anu kasasar jeung hirup nurut kana hawa nafsu lima puluh atawa genep puluh taun sanggeusna dipintonkeun ka maranéhna, maranéhna tangtu bakal ceurik kalayan ngewa jeung kanyeri kana seuri jeung kanikmatan anu teu sah anu ayeuna dilakukeunana. Nalika abdi keur merhatoskeun paningal di Panjara Eskişehir éta, hiji pribadi rohani anu ngamajukeun hirup nurut kana hawa nafsu jeung kasasar, nangtung di hareupeun abdi kawas sétan manusa sarta nyarios, “Urang hoyong ngarasakeun jeung ngajadikeun jalma séjén ngarasakeun sagala rupa kanikmatan jeung pikabungaheun hirup, ulah ngaganggu urang.” Abdi ngawaler: Ku sabab pikeun kanikmatan jeung pikabungaheun, anjeun henteu nginget maot sarta nyebur kana kasasar jeung hirup nurut kana hawa nafsu, sing terang kalayan pasti yén nurutkeun kasasar anjeun, sakabéh mangsa kaliwat geus maot sarta teu aya, mangrupa makam pikasieuneun anu mayit-mayitna geus buruk di jerona. Ku patalina anjeun jeung umat manusa sarta ku jalan kasasar, kanyeri anu asalna tina papisah anu teu kaitung jeung maot salawasna sakabéh sobat anjeun anu teu kaitung, datang kana sirah anjeun sarta, upama aya jeung can maot, kana haté anjeun. Sakumaha éta ngancurkeun kanikmatan saeutik anjeun ayeuna, anu kawas jalma mabok sarta lumangsung sakeudeung; kitu deui, ku teu miboga kayakinan, mangsa datang ogé teu aya, poék, maot sarta mangrupa tempat pikasieuneun anu pikakeueungeun. Sirah jalma-jalma anu teu daya, anu datang ti dinya, medal kana ayana sarta ngaliwatan mangsa ayeuna, dipotong ku golok algojo ajal tuluy dialungkeun kana taya. Ku patalina akal, éta terus-terusan ngahujankeun kahariwang anu nyeri tur teu kaitung kana sirah anjeun anu teu boga iman, sarta ngancurkeun kanikmatan saeutik anjeun anu nurut kana hawa nafsu. Upama anjeun ninggalkeun kasasar jeung hirup nurut kana hawa nafsu, sarta asup kana lingkungan iman tahkiki jeung istiqamah, ku cahya iman anjeun bakal ningali yén mangsa kaliwat téh lain makam anu teu aya sarta ngaburukkeun sagala hal, tapi alam pinuh ku cahya anu aya sarta robah jadi mangsa datang. Ku katingalina minangka rohangan nungguan pikeun roh-roh anu langgeng, pikeun asup ka karaton kabagjaan di mangsa datang, lain méré kanyeri, tapi ngajadikeun anjeun ngarasakeun hiji rupa kanikmatan rohani sawarga ogé di dunya, luyu jeung kuatna iman. Kitu deui, ku panon iman bakal katingali yén mangsa datang téh lain tempat pikasieuneun jeung poék: Jamuan Gusti Rahmân Rahîm Dzul-Jalâli wal-Ikrâm, anu kagungan rohmat jeung sipat béréhan anu teu kaitung dina karaton kabagjaan langgeng, sarta anu ngajadikeun unggal usum semi jeung usum panas hiji méja dahar sarta ngeusianana ku nikmat, geus disadiakeun, pameran karunia-Na geus dibuka, sarta aya pangiriman ka dinya. Ku ningali éta ngaliwatan sinéma iman, anjeun bisa ngarasakeun hiji rupa kanikmatan alam anu langgeng, luyu jeung darajat anjeun. Jadi, kanikmatan sajati anu tanpa kanyeri ngan bisa aya dina iman sarta ku iman. Tina rébuan mangpaat jeung hasil anu dipaparinkeun ku iman ogé di ieu dunya, urang bakal ngajelaskeun ngan hiji mangpaat jeung kanikmatan ku hiji babandingan anu, patali jeung bahasan urang ieu, ditulis minangka catetan handap dina Tuntunan Nonoman. Kieu: Contona, nalika hiji anak anjeun anu kacida dipikanyaahna keur sakarat téréh maot, sarta anjeun kalayan pegat harepan mikirkeun papisah salawasna anu nyeri jeung manéhna, ngadadak datang hiji dokter saperti Hazret-i Hızır jeung Hakîm-i Lokman, tuluy méré ramuan ubar kawas panawar racun pikeun diinum. Anak anjeun anu dipikanyaah tur geulis éta muka panonna, salamet tina maot. Anjeun ngartos sakumaha gedéna kabungah jeung lega haté anu dipasihkeunana. Tah, nalika jutaan jalma anu ku anjeun dipikanyaah kawas éta anak sarta kacida diperhatoskeunana, dina paningal anjeun, téréh buruk jeung binasa di makam mangsa kaliwat éta, ngadadak hakékat iman, saperti Hakîm-i Lokman, ngirimkeun cahya ngaliwatan jandéla haté ka makam anu disangka tempat hukuman pati anu ageung éta. Ku éta cahya, sakabéh jalma maot, ti mimiti nepi ka ahir, hirup deui. Lantaran ku basa kaayaan maranéhna nyarios, “Urang henteu maot sarta moal maot, urang bakal patepang deui jeung aranjeun,” kabungah jeung lega haté anu teu kaitung anu anjeun tampi, ku dipaparinkeun ogé di ieu dunya ku iman, ngabuktikeun yén: Hakékat iman mangrupa hiji siki anu, upama ngawujud jadi jasmani, hiji sawarga husus bakal medal ti dinya sarta jadi tangkal tuba tina éta siki, saur abdi. Jalma anu kukuh ngabantah éta balik nyarios, “Sahenteuna urang bakal hirup kalayan nurut kana hawa nafsu jeung hiburan, tanpa mikirkeun hal-hal lemes ieu, pikeun ngalakonan hirup urang kalayan pikabungaheun jeung kanikmatan kawas sato.” Abdi ngawaler: “Anjeun teu bisa jadi kawas sato. Sabab sato teu miboga mangsa kaliwat jeung mangsa datang. Henteu meunang kanyeri jeung kaduhung tina mangsa kaliwat, sarta henteu katarajang kahariwang jeung kasieun tina mangsa datang. Manéhna ngarasakeun kanikmatanana sagemblengna. Hirup jeung ngagolér kalayan tengtrem. Sukur ka Gusti Khâliq-na. Malah sato anu digolérkeun pikeun dipeuncit henteu ngarasa nanaon. Ngan nalika péso motong, manéhna rék ngarasa, tapi rasa éta ogé leungit. Manéhna ogé salamet tina kanyeri éta. Jadi, hiji rohmat jeung welas asih Alloh anu panggedéna nyaéta henteu ngawartakeun anu gaib sarta nutupan hal-hal anu bakal kajadian. Utamana pikeun sato anu teu boga dosa, éta leuwih sampurna. Tapi duh manusa, ku sabab ngaliwatan akal, mangsa kaliwat jeung mangsa datang anjeun dina hiji darajat kaluar tina sipat gaibna, anjeun sagemblengna teu meunang katengtreman anu ditampi ku sato tina ditutupna anu gaib. Kaduhung jeung papisah anu nyeri anu timbul tina mangsa kaliwat, sarta kasieun jeung kahariwang anu datang tina mangsa datang, ngajadikeun kanikmatan saeutik anjeun teu aya. Dina hal kanikmatan, ngajadikeun anjeun saratus darajat leuwih handap ti sato. Ku sabab hakékatna kieu, boh cabut sarta piceun akal anjeun, jadi sato sarta salamet; boh balikeun akal anjeun kana sirah kalayan iman, dangukeun Al-Qur'an. Pék meunang kanikmatan murni ogé dina dunya fana ieu, saratus darajat leuwih ti sato!” Ku nyarios kitu, abdi ngajadikeun anjeunna teu tiasa ngabantah deui. Éta jalma anu doraka balik nyarios, “Sahenteuna urang hirup kawas jalma-jalma asing anu teu boga agama.” Abdi ngawaler: “Anjeun ogé teu bisa jadi kawas jalma-jalma asing anu teu boga agama. Sabab upama maranéhna mungkir hiji nabi, maranéhna masih bisa percaya ka nabi séjén. Sanajan teu nyaho para nabi, bisa percaya ka Alloh. Upama ieu ogé teu dipikanyaho, bisa waé miboga sababaraha sipat anu jadi pangrojong kasampurnaan. Tapi upama hiji Muslim mungkir Kangjeng Nabi Ahir Jaman ﷺ, anu pangahirna jeung pangagungna, anu agama jeung pangajakna ngawengku sakabéhna, sarta kaluar tina ranté anjeunna, manéhna moal narima nabi naon baé deui, malah Alloh ogé. Sabab manéhna geus terang sakabéh nabi, Alloh jeung kasampurnaan ngaliwatan anjeunna. Tanpa anjeunna, éta moal tetep dina haténa. Ku sabab éta, ti baheula jalma-jalma ti unggal agama asup kana Islam. Ari hiji Muslim moal jadi Yahudi, Majusi atawa Nasrani sajati. Tapi jadi teu boga agama, sipatna ruksak, sarta asup kana kaayaan anu ngabahayakeun lemah cai jeung bangsa.”

Éta ku abdi dibuktikeun. Éta pribadi anu kukuh ngabantah jeung doraka teu gaduh sandaran deui. Anjeunna ngiles, angkat ka naraka. Tah, duh réréncangan diajar abdi di Madrasah Yusufiyah ieu! Ku sabab hakékatna kieu, sarta Risale-i Nur geus ngabuktikeun ieu hakékat sakitu pasti jeung caangna kawas panonpoé, nepi ka salila dua puluh taun ngancurkeun kakukuhan jalma-jalma anu doraka sarta nganteurkeun maranéhna kana iman, urang ogé kudu nuturkeun jalan iman jeung istiqamah anu sagemblengna mangpaat, gampang sarta salamet pikeun dunya, mangsa datang, aherat, lemah cai jeung bangsa urang. Dina waktu luang, minangka gaganti lamunan anu matak susah, urang kudu narékahan ku amal saleh, saperti maca surah-surah Al-Qur'an anu urang terang, diajar hartina ti babaturan anu terang, ngaganti solat fardu anu kaliwat, sarta nyokot mangpaat tina sipat hadé hiji jeung nu séjén, pikeun ngarobah ieu panjara jadi kebon anu diberkahan, anu ngasuh bibit-bibit anu miboga sipat hadé. Ku kitu, urang kudu narékahan sangkan kapala panjara jeung jalma-jalma anu patali jeung éta, lain patugas siksaan kawas zabani anu ngajaga jalma jahat jeung nu maéhan, tapi jadi guru anu lempeng jeung panungtun anu welas asih, anu dipasihan pancén ngasuh jalma pikeun sawarga sarta ngawas atikanana di Madrasah Yusufiyah.