HAREPAN KAGENEP BELAS
Dina hiji waktos dina mangsa sepuh, abdi kaluar tina Panjara Eskişehir, saatos nandangan hukuman sataun. Aranjeunna ngasingkeun abdi ka Kastamonu. Aranjeunna ngajadikeun abdi tamu di kantor pulisi salami dua atanapi tilu bulan. Tiasa kaharti sabaraha azab anu ditanggung di tempat sapertos kitu ku jalma sapertos abdi, anu nyingkur sareng sesek malah nalika patepang sareng rerencangan satia, sarta henteu tiasa nahan ngarobih pakeanana. Nalika abdi aya dina putus asa ieu, ujug-ujug pitulung Ilahi sumping ngabantosan mangsa sepuh abdi. Komisaris sareng pulisi di kantor éta janten sarimbag sareng rerencangan satia. Aranjeunna henteu kantos ngingetan abdi pikeun masang topi dina sirah; sapertos palayan abdi, aranjeunna ogé nganteurkeun abdi ngalanglang di sakuriling kota nalika abdi hoyong. Teras abdi lebet kana Medrese-i Nuriye di Kastamonu, payuneun kantor pulisi éta, sareng mimiti nyusun Nur. Murid-murid pahlawan Nur sapertos Feyzi, Emin, Hilmi, Sadık, Nazif sareng Salahaddin terus sumping ka madrasah éta pikeun nyebarkeun sareng nyalin Nur. Aranjeunna mintonkeun ku cara anu langkung caang diskusi élmu anu ajén, anu baheula dina mangsa ngora ku abdi dilakonan sareng murid-murid abdi. Teras musuh-musuh rasiah urang ngajadikeun sabagian pajabat sareng sabagian guru sareng syekh anu adigung kagungan sangkaan ngalawan urang. Éta jadi jalan pikeun ngumpulkeun urang sareng murid-murid Nur anu sumping ti lima atanapi genep propinsi di Panjara Denizli, dina Medrese-i Yusufiye éta. Rincian Harepan Kagenep Belas ieu nyaéta serat-serat alit anu ku abdi dikintunkeun ti Kastamonu sareng diasupkeun kana Lâhika, sarta anu ku abdi dikintunkeun sacara rasiah ka sadérék-sadérék di Panjara Denizli, ogé Müdafaa Risalesi dina pangadilanna; éta sadayana mintonkeun hakékat harepan ieu kalayan caang. Urang nyerahkeun rincianana ka Lâhika sareng pangbélaan abdi, sareng badé masihan isyarat anu pondok pisan. Abdi nyumputkeun kumpulan-kumpulan anu rasiah sareng penting, utamana risalah ngeunaan Süfyan sareng karomah Nur, handapeun batu bara sareng kai, sangkan éta dipedar saatos abdi pupus atanapi saatos para pamingpin ngadangukeun hakékat sareng sadar. Nalika abdi cicing kalayan tenang sapertos kitu, ujug-ujug pajabat-pajabat pamariksa sareng wakil jaksa ngageledah tempat abdi. Aranjeunna ngaluarkeun risalah-risalah rasiah sareng penting éta tina handapeun kai. Aranjeunna ogé nahan abdi sareng ngintunkeun abdi ka Panjara Isparta dina kaayaan séhat abdi anu ruksak. Nalika abdi kacida nyerina sareng sedih ku karugian anu tumiba kana Nur éta, hiji pitulung Ilahi sumping ngabantosan urang. Pajabat-pajabat pamaréntah, anu kacida peryogina maca risalah-risalah penting anu disumputkeun éta, mimiti maca kalayan panasaran sareng taliti anu sampurna. Kantor-kantor resmi anu ageung ampir janten sarimbag sareng rohangan palajaran Nur. Kalayan pamikiran ngritik, aranjeunna mimiti ngahargaan. Malah di Denizli, tanpa urang terang, seueur jalma resmi sareng henteu resmi sacara rasiah pisan maca Âyetü'l-Kübra anu dicitak sareng nguatkeun imanna. Aranjeunna ngajadikeun musibah panjara urang saolah-olah teu aya. Teras aranjeunna nyandak urang ka Panjara Denizli. Aranjeunna ngalebetkeun abdi kana barak anu bau, beueus sareng tiis, sagemblengna dipisahkeun tina sasaha. Nalika abdi ngageliat dina mangsa sepuh, kasakit, nyeri anu seueur lantaran kasusah rerencangan anu teu salah ku sabab abdi, sareng hanjakal sareng kasusah anu seueur lantaran dihentikeun sareng dirampasna Nur, ujug-ujug pitulung Gusti Rabb sumping ngabantosan. Éta ujug-ujug ngarobih sakuliah panjara anu ageung éta janten rohangan palajaran Nur, ngabuktikeun yén éta Medrese-i Yusufiye; Nur mimiti sumebar ku kalam-kalam intan pahlawan-pahlawan Medresetü'z-Zehra. Malah dina sarat-sarat anu beurat éta, saurang pahlawan Nur nyerat langkung ti dua puluh salinan Risalah Bubuahan sareng Müdafaat Risalesi dina tilu atanapi opat bulan. Aranjeunna mimiti ngalakukeun sumebarna boh di panjara boh di luar. Éta ngarobih karugian dina musibah éta janten mangpaat anu ageung sareng kasusah urang janten kabungahan. Éta némbongkeun deui rusiah ﻋَﺴٰٓﻰ ﺍَﻥْ ﺗَﻜْﺮَﻫُﻮﺍ ﺷَﻴْﺌًﺎ ﻭَﻫُﻮَ ﺧَﻴْﺮٌ ﻟَﻜُﻢْ. Teras, nalika kritik anu kuat ngalawan urang ti ahli-ahli anu kahiji dumasar kana catetan anu salah sareng deet, sareng serangan Menteri Atikan anu pikasieuneun, dibarengan ku diterbitkeunana pernyataan ngalawan urang, malah numutkeun sababaraha warta aranjeunna ngusahakeun ngahukum maot sabagian urang, hiji pitulung Gusti Rabb sumping ngabantosan urang. Nalika urang mimitina ngantosan kritik anu kuat ti ahli-ahli Ankara, laporan aranjeunna pinuh ku pangajén. Malah, sanajan aranjeunna mendakan lima atanapi sapuluh kasalahan dina lima peti risalah Nur, sakumaha di pangadilan urang ngabuktikeun yén poko-poko anu ku aranjeunna disebut salah sareng kaliru mangrupikeun hakékat anu sajati, sareng yén dina perkara-perkara anu aranjeunna sebut salah sareng kaliru, aranjeunna nyalira anu salah, urang ogé némbongkeun lima atanapi sapuluh kasalahan sareng kaliruna dina laporan lima lambaran aranjeunna. Nalika urang ngantosan paréntah anu kuat sareng ngancam minangka balasan kana risalah Risalah Bubuahan sareng Müdafaaname anu dikintunkeun ka tujuh instansi, sareng sadaya risalah Nur anu dikintunkeun ka Kamentrian Kaadilan, utamana tamparan anu nyabak sareng kuat tina risalah-risalah rasiah, aranjeunna henteu ngaganggu urang sareng nyandak cara rukun, kalayan kacida lemesna, malah maparin panglipur, sapertos serat anu dikintunkeun ka urang ku Perdana Menteri. Ieu kalayan pasti ngabuktikeun: ku karomah pitulung Ilahi, hakékat-hakékat Risale-i Nur parantos ngéléhkeun aranjeunna sareng ngajadikeun aranjeunna maca éta kalayan nampi pituduh; ngajadikeun wengkuan-wengkuan anu lega éta hiji jinis rohangan palajaran; nyalametkeun iman seueur jalma anu ragu sareng bingung; sareng maparin rasa lega rohani sareng mangpaat saratus darajat langkung gedé tibatan kasusah urang. Teras musuh-musuh rasiah ngaracun abdi. Pahlawan syahid Nur, almarhum Hâfız Ali, angkat ka imah gering ngagentos abdi sareng ngumbara ka alam barzah di tempat abdi, ngajadikeun urang ceurik kalayan putus asa. Sateuacan musibah ieu, di gunung Kastamonu, sababaraha kali abdi ngajerit, “Sadérék-sadérék abdi! Ulah masihan daging ka kuda sareng jukut ka singa.” Nyaéta, ulah masihan unggal risalah ka unggal jalma, sangkan urang henteu diserang. Hâfız Ali, rahmatullahi alaih, anu jarakna tujuh dinten upami leumpang, saolah-olah ngadangukeun ku telepon rohanina, dina waktos anu sami nyerat ka abdi: “Leres, guru abdi, ieu karomah Risale-i Nur: henteu masihan daging ka kuda sareng jukut ka singa. Malah éta masihan jukut ka kuda sareng daging ka singa, margi éta maparin İhlas Risalesi ka guru anu sapertos singa éta.” Tujuh dinten ti harita urang nampi seratna sareng ngitung: persis dina waktos abdi ngajerit di gunung, anjeunna nyerat ucapan anu anéh éta dina seratna. Nalika pupusna pahlawan rohani Nur sapertos kitu, usaha musuh-musuh rasiah anu munafik pikeun ngahukum urang ku tipu daya ngalawan urang, sareng hariwang yén ku kasakit tina racun abdi, abdi ogé bakal dipaksa angkat ka imah gering ku paréntah resmi, nyesekkeun urang, ujug-ujug pitulung Ilahi sumping ngabantosan. Ku doa tulus sadérék-sadérék abdi anu pinuh berkah, bahaya racun kaliwat. Tanda-tanda anu kuat mintonkeun yén almarhum syahid éta sibuk sareng Nur dina kuburna sareng ngawaler malaikat anu naroskeun ku Nur. Pahlawan Denizli, Hasan Feyzi, rahmatullahi alaih, sareng rerencanganana ngalakukeun khidmah anu gaduh pangaruh kalayan rasiah, ngagentos anjeunna sareng dina sistemna pikeun damel kana Nur. Musuh-musuh urang ogé, lantaran para tahanan ujug-ujug janten saé ku Nur, ngadukung kaluarna urang tina panjara. Sapertos Ashabul Kahfi, murid-murid Nur ngarobih tempat nahan kasusah anu sesek éta janten guha Ashabul Kahfi sareng jalma-jalma anu ngalatih diri dina mangsa baheula, sareng kalayan haté anu tenang ngusahakeun nyebarkeun sareng nyerat Nur. Ieu sadayana ngabuktikeun yén pitulung Gusti Rabb parantos sumping ngabantosan urang. Timbul ogé dina haté abdi: ku margi para mujtahid anu agung sapertos İmam-ı A'zam parantos nandangan panjara; sareng pejuang anu kacida agungna sapertos Imam Ahmad bin Hanbal parantos dipasihan seueur azab dina panjara pikeun hiji pasualan Al-Qur'an; anjeunna henteu ngangluh, nanging kalayan kasabaran anu sampurna tetep pageuh sareng henteu jempling dina pasualan-pasualan éta; sareng seueur imam sareng ulama agung, sanajan dipasihan azab anu jauh langkung seueur tibatan aranjeun, sukur dina kasabaran anu sampurna sareng henteu goyah, tangtos nalika aranjeun kénging pahala sareng kauntungan anu kacida agungna pikeun seueur hakékat Al-Qur'an, aranjeun wajib sukur rébuan kali lantaran nandangan kasusah anu kacida saeutikna. Leres, abdi badé ngajelaskeun sacara ringkes hiji wujud kaadilan takdir Ilahi di tengah kajaliman manusa, sareng hiji wujud pitulung Gusti di tengah kasusah anu beurat dina mangsa sepuh abdi:
Nalika abdi yuswa sakitar dua puluh taun, abdi remen nyarios: “Sapertos jalma-jalma anu nyingkah ti dunya sareng nyepi di guha dina jaman baheula, dina ahir umur abdi ogé badé nyepi di hiji guha, di hiji gunung, sarta kaluar tina kahirupan masarakat.” Dina panawanan abdi di beulah kalér-wétan nalika Perang Dunya baheula, abdi ogé parantos mutuskeun: “Ti ayeuna, abdi badé nyéépkeun umur di guha-guha. Abdi badé nyingkah tina kahirupan pulitik sareng masarakat. Parantos cekap milu campur.” Nalika kitu, pitulung Gusti sareng kaadilan takdir némbongan. Ku rohmat ka mangsa sepuh abdi, ku cara anu jauh langkung hadé tibatan kaputusan sareng kahoyong abdi, guha-guha anu dibayangkeun téh digentos janten panjara, tempat nyepi, tempat ngalakonan kasusah dina kasepian, sareng tempat anu dipencilkeun sagemblengna. Dipaparin “Madrasah Yusufiyah” anu jauh langkung punjul tibatan guha-guha di gunung tempat jalma-jalma latihan rohani sareng nyepi, sarta rohangan pangasingan supados waktos urang henteu kasia-siakeun. Dipaparin duanana: mangpaat guha pikeun aherat sareng khidmah anu pinuh perjuangan ka hakékat-hakékat iman sareng Qur'an.
Malah abdi parantos nekad yén sanggeus rerencangan abdi dibébaskeun tina tuduhan, abdi badé némbongkeun hiji kasalahan supados tetep di panjara. Jalma-jalma anu henteu nikah sapertos Hüsrev sareng Feyzi kedah tetep sareng abdi; sarta abdi badé cicing di bangsal pangasingan kalayan hiji alesan supados henteu tepang sareng jalma-jalma, sarta henteu nyéépkeun waktos ku obrolan anu henteu perlu, ku polah anu dijieun-jieun sareng ngagulkeun diri.
Nanging takdir Ilahi sareng bagian urang nganteurkeun urang ka tempat kasusah anu sanés. Ku rusiah ﺍَﻟْﺨَﻴْﺮُ ﻓ۪ﻰ ﻣَﺎ ﺍﺧْﺘَﺎﺭَﻩُ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ٭ ﻋَﺴٰٓﻰ ﺍَﻥْ ﺗَﻜْﺮَﻫُﻮﺍ ﺷَﻴْﺌًﺎ ﻭَﻫُﻮَ ﺧَﻴْﺮٌ ﻟَﻜُﻢْ, ku rohmat ka mangsa sepuh abdi sareng supados langkung seueur digawé dina khidmah iman, urang dipaparin pancén di Madrasah Yusufiyah katilu ieu, di luar pilihan sareng rencana urang. Leres, aya tilu hikmah sareng tilu mangpaat anu penting pikeun khidmah Nur nalika pitulung Ilahi, ku rohmat ka mangsa sepuh abdi, ngagentos guha-guha anu dipilih keur mangsa ngora abdi—nalika henteu gaduh musuh anu kuat sareng nyumput—janten rohangan pangasingan nyorangan di panjara:
Hikmah sareng mangpaat kahiji: Dina mangsa ieu, murid-murid Nur tiasa ngariung kalayan henteu ngabahayakeun di Madrasah Yusufiyah. Tepang sareng silih ngobrol di luar téh meryogikeun waragad sareng matak curiga. Malah aya anu sumping bari ngaluarkeun opat puluh atanapi lima puluh lira pikeun tepang sareng abdi, teras mulih sanggeus tepang ngan dua puluh menit atanapi henteu tepang pisan. Abdi bakal narima kasusah panjara kalayan bungah pikeun tiasa ningali sababaraha sadérék abdi ti caket. Hartosna, panjara téh hiji nikmat sareng hiji rohmat pikeun urang.
Hikmah sareng mangpaat kadua: Dina mangsa ieu, khidmah iman ku Nur lumangsung ku nyebarkeun béwara ka sagala tempat sareng narik perhatian jalma anu peryogi. Ku panjara urang, perhatian katarik ka Nur, sarta ieu janten sapertos béwara. Jalma anu pangbandelna atanapi anu pangperyogina mendakanana, nyalametkeun imanna; kabandelanana pegat, anjeunna salamet tina bahaya, sarta rohangan pangajaran Nur ngalegaan.
Hikmah sareng mangpaat katilu: Murid-murid Nur anu lebet panjara diajar tina kaayaan, tabéat, ihlas sareng pangorbanan silih, bari henteu deui milarian kapentingan dunya dina khidmah Nur. Leres, di Madrasah Yusufiyah, ku seueur tanda, aranjeunna ningali ku panon sorangan yén unggal kasusah sareng kacapé ngagaduhan mangpaat jasmani sareng rohani, hasil-hasil anu saé, sarta khidmah iman anu lega sareng murni, sapuluh, malah saratus kalieun. Ku kituna aranjeunna ngahontal ihlas anu sampurna, henteu deui ngarendahkeun diri pikeun kapentingan pribadi anu leutik.
Tempat-tempat kasusah ieu ngagaduhan kaéndahan anu husus pikeun abdi, sareng kaayaan anu matak sedih nanging amis. Kieu:
Abdi ningali kaayaan anu sami sareng madrasah baheula anu ditingali di lembur urang nalika abdi ngora. Margi adat baheula di propinsi-propinsi wétan, jatah kadaharan sababaraha murid madrasah sumping ti luar. Sababaraha madrasah ogé masak di jero. Tina sababaraha sisi sanés, éta madrasah sarupa jeung tempat kasusah ieu. Nalika abdi ningali ka dieu kalayan sono anu matak nikmat, dina bayangan abdi balik ka mangsa ngora sareng mangsa anu amis éta, sarta hilap kana kaayaan sepuh…
TAMBIHAN LEM'A KADUA PULUH GENEP
Ieu mangrupikeun Mektup Kadua Puluh Hiji; margi parantos dilebetkeun kana kumpulan Mektubat, henteu dilebetkeun ka dieu.