ISYARAT KASALAPAN
~Patarosan:
Naha ahli pituduh anu mangrupa golongan Alloh, anu dipingpin ku para nabi sarta di payuneun para nabi aya anjeunna anu jadi kamulyaan sakumna alam ﷺ, sanajan nampi sakitu lobana pitulung, rohmat Alloh jeung bantosan Mantenna Nu Maha Suci, remen éléh ku ahli kasasaran anu mangrupa golongan setan?
Ogé, naha jalma-jalma munafik di Medine tetep pageuh dina kasasaran sarta henteu asup kana pituduh, padahal caket jeung padeukeut jeung kanabian sarta karosulan nabi pamungkas anu caang siga panonpoé, pituduh anjeunna ngaliwatan mujijat Al-Qur’an anu ampuh siga éliksir anu pangagungna, sarta hakékat-hakékat Al-Qur’an anu daya tarikna ngaleuwihan daya tarik umum jagat raya? Naon hikmahna?
~Waleran:
Pikeun ngaréngsékeun patarosan anu pikasieuneun dina dua bagian ieu, perlu ngajelaskeun hiji dasar sacara jero. Kieu:
Lantaran Gusti Khâliq Dzul-Jalâl anu nyiptakeun jagat raya ieu kagungan dua rupa nami, nyaéta anu patali jeung kaéndahan sarta anu patali jeung kaagungan, sarta nami-nami kaéndahan jeung kaagungan téa merlukeun sangkan pangaruhna ditingalikeun ku rupa-rupa pancaran anu béda, Gusti Khâliq Dzul-Jalâl nyampurkeun hal-hal anu patukang tonggong dina jagat raya, ngajadikeunana silih nyanghareupan sarta dina posisi silih nyerang jeung silih ngabéla, tuluy ngajadikeun hiji rupa tarung anu pinuh ku hikmah jeung mangpaat. Ti dinya, ku ngajadikeun hal-hal anu patukang tonggong ngaliwatan wates séwang-séwangan sarta ku nimbulkeun pasulayan jeung parobahan, Mantenna ngajadikeun jagat raya tunduk kana hukum parobahan jeung robah wujud, sarta patokan kamajuan jeung nyampurnakeun diri. Ku sabab kitu, dina umat manusa anu jadi buah anu ngawengku sagala tina tangkal ciptaan éta, Mantenna ngajadikeun hukum tarung téa dina rupa anu leuwih anéh, muka hiji panto perjuangan anu jadi pangkal sagala kamajuan manusa, sarta masihan sababaraha parabot ka golongan setan sangkan bisa maju ngalawan golongan Alloh.
Ku rusiah anu kacida lemesna ieu, para nabi remen éléh ku ahli kasasaran. Ahli kasasaran anu kacida lemah jeung teu mampuhna meunang samentara sarta ngalawan ahli bebeneran anu kacida kuatna dina batin. Rusiah hikmah ieu lalawanan anu ahéng nyaéta:
Dina kasasaran jeung kakufuran aya henteuna jeung ninggalkeun anu kacida gampangna sarta teu merlukeun gerak. Aya ogé ngancurkeun anu kacida gampangna; saeutik gerak geus cukup. Aya ogé ngalanggar hak anu ku saeutik lampah ngarugikeun loba jalma, sarta tina sisi nyingsieunan jeung sipat fir’aunna méré hiji kadudukan ka maranéhna. Aya ogé kasugemaan, kanikmatan jeung kabébasan kakuatan tutuwuhan jeung sasatoan dina diri manusa anu henteu ningali tungtungna sarta kacanduan ku kanikmatan ayeuna; ieu ngajadikeun unsur-unsur lemes kamanusaan, saperti akal jeung haté, ninggalkeun kawajibanana anu saluyu jeung kamanusaan sarta merhatikeun tungtungna. Ari jalan suci ahli pituduh, anu di payuneunna aya para nabi sarta di payuneun para nabi aya Rosul anu mulya ﷺ, anu dipikaasih ku Gusti Rabb sakumna alam, boga dasar-dasar anu penting, saperti ayana, netepna, ngalereskeun, gerak, ajeg dina wates, mikirkeun tungtungna, pangabdian, sarta ngarempak sipat fir’aun jeung kabébasan nafsu anu maréntah kana kagoréngan. Ku sabab ieu, jalma-jalma munafik harita di Medine-i Münevvere nutup panonna siga kalong nyanghareupan panonpoé anu caang téa, katarik ku hiji kakuatan setan anu nolak daya tarik anu agung éta, sarta tetep dina kasasaran.
~Lamun disebutkeun:
Lantaran Rosul anu mulya ﷺ téh anu dipikaasih ku Gusti Rabb sakumna alam, anu aya dina panangan anjeunna téh bebeneran, sarta anu aya dina lisan anjeunna téh hakékat; sababaraha prajurit dina pasukan anjeunna téh malaikat; ku sakeupeul cai anjeunna masihan cai ka hiji pasukan; ku opat keupeul gandum jeung daging hiji anak embé anjeunna ngayakeun jamuan anu nyugemakeun sarébu jalma; sarta ku ngalungkeun sakeupeul taneuh kana panon pasukan kafir, tina sakeupeul taneuh éta asup sakeupeul taneuh kana panon unggal jalma kafir, tuluy anjeunna ngajadikeun maranéhna kabur. Kumaha hiji panglima ti Alloh anu boga sarébu mujijat séjén saperti ieu bisa éléh dina ahir Uhud jeung awal Huneyn?
~Waleran:
Rosul anu mulya ﷺ diutus minangka tuladan, imam jeung pituduh pikeun umat manusa, sangkan umat manusa diajar patokan-patokan kahirupan masarakat jeung pribadi ti anjeunna, biasa nurut kana hukum kahoyong Gusti Hakîm Dzul-Kamâl, sarta nyaluyukeun lampahna jeung patokan-patokan hikmah-Na. Lamun Rosul anu mulya ﷺ salawasna ngandelkeun hal-hal luar biasa jeung mujijat dina kahirupan masarakat jeung pribadina, harita anjeunna moal bisa jadi imam mutlak jeung pituduh anu pangagungna.
Ku rusiah ieu, anjeunna ngan némbongkeun mujijat ti waktu ka waktu lamun diperlukeun, pikeun ngabenerkeun pangakuanana sarta ngarempak pamungkirna jalma-jalma anu mungkir. Dina waktu-waktu séjén, sakumaha anjeunna nurut kana paréntah Alloh leuwih ti saréréa, anjeunna ogé leuwih ti saréréa merhatikeun sarta nurut kana hukum-hukum adatullah anu ditetepkeun ku hikmah Gusti Rabb jeung kahoyong-Na Nu Maha Suci. Anjeunna ngagem baju waja pikeun nyanghareupan musuh sarta ngadawuh, “Asup kana panyalindungan!” Anjeunna tatu sarta nanggung kasusah, sangkan némbongkeun perhatian jeung katundukan anu sampurna kana hukum hikmah Alloh jeung syariat fitri anu agung dina jagat raya.
ISYARAT KASAPULUH
Salah sahiji tipu daya Iblis anu pangpentingna nyaéta ngajadikeun jalma-jalma anu nuturkeunana mungkir kana ayana dirina. Dina jaman ieu, utamana jalma anu pikiranna kacampur ku filsafat kaum matérialis némbongkeun karaguan dina pasualan anu écés ieu. Ku sabab kitu, urang bakal ngucapkeun hiji dua ungkara ngalawan ieu tipu daya setan. Kieu:
Sakumaha nyata aya roh-roh jahat anu boga awak sarta ngalakukeun tugas setan di antara manusa, ayana roh-roh jahat ti jin anu henteu boga awak ogé pasti dina darajat anu sarua. Lamun maranéhna ngagem awak jasmani, maranéhna bakal sarua jeung jalma-jalma jahat ieu. Ogé, lamun setan-setan manusa anu dina rupa manusa ieu bisa miceun awakna, maranéhna bakal jadi iblis-iblis jin téa. Malah ku hubungan anu kacida raketna ieu, hiji mazhab batil mutuskeun, “Roh-roh jahat anu kacida jahatna dina rupa manusa, sanggeus maot jadi setan.”
Geus dipikanyaho yén lamun hiji hal anu leuwih luhur ruksak, éta jadi leuwih ruksak tibatan ruksakna hal anu leuwih handap. Upamana, susu jeung yoghurt lamun ruksak masih bisa didahar. Ari mantéga lamun ruksak henteu bisa didahar, malah sakapeung jadi siga racun. Kitu ogé, manusa anu pangmulya, malah pangluhurna di antara mahluk, lamun ruksak jadi leuwih ruksak tibatan sato anu ruksak. Siga serangga anu ngarasakeun kanikmatan tina bau barang-barang anu buruk, sarta siga oray anu ngarasakeun kanikmatan tina ngegel jeung ngaracun, maranéhna ngarasakeun nikmat sarta reueus ku kajahatan jeung akhlak kotor dina rawa kasasaran; maranéhna ngarasakeun kanikmatan tina karugian jeung kajahatan dina poékna kadoliman, saolah-olah asup kana hakékat setan. Leres, ayana setan manusa téh dalil anu pasti pikeun ayana setan jin.
Kadua: sakabéh dalil anu ngabuktikeun ayana mahluk rohani jeung malaikat ku ratusan dalil anu pasti dina Kalimah Kadua Puluh Salapan, ogé ngabuktikeun ayana setan-setan. Ieu sisi urang pasrahkeun kana éta Kalimah. Katilu: sakumaha ayana malaikat anu siga wakil jeung pangawas hukum-hukum dina urusan kahadéan di jagat raya geus netep ku kasapukan agama-agama, ayana roh-roh jahat jeung setan anu jadi wakil, palaksana sarta pangkal hukum-hukum dina urusan kagoréngan téh pasti tina sisi hikmah jeung hakékat. Malah dina urusan kagoréngan, ayana hiji tutup anu boga kasadaran leuwih diperlukeun. Sabab, sakumaha disebutkeun dina awal Kalimah Kadua Puluh Dua:
Lantaran saréréa henteu bisa ningali kaéndahan sajati unggal hal, hiji perantara lahir dijadikeun tutup sangkan tina sisi kagoréngan jeung kakurangan lahirna, manusa henteu protés ka Gusti Khâliq Dzul-Jalâl, henteu nuduh rohmat-Na, henteu ngritik hikmah-Na, sarta henteu ngedalkeun kaluh tanpa hak. Ku kituna protés, kritik jeung kaluh nyanghareup kana éta tutup sarta henteu nyanghareup ka Gusti Khâliq Karîm jeung Gusti Hakîm Mutlak. Sakumaha panyakit dijadikeun tutup pikeun ajal sangkan Azrail salamet tina rasa ambek abdi-abdi anu maot, kitu ogé Azrail, mugia kasalametan dilimpahkeun ka anjeunna, dijadikeun tutup pikeun nyabut roh, sangkan kaluh anu asalna tina kaayaan-kaayaan anu disangka taya welas asih henteu nyanghareup ka Alloh.
Kitu ogé, kalawan kapastian anu leuwih gedé, hikmah Gusti Rabb merlukeun ayana setan sangkan protés jeung kritik anu asalna tina kajahatan jeung kagoréngan henteu nyanghareup ka Gusti Khâliq Dzul-Jalâl.
Kaopat: sakumaha manusa téh hiji alam leutik, alam ogé hiji manusa gedé. Manusa leutik ieu téh daptar jeung ringkesan éta manusa gedé. Asal-asal anu gedé tina conto-conto anu aya dina manusa tangtu kudu aya dina manusa anu leuwih gedé téa. Upamana, sakumaha ayana daya ingetan dina manusa jadi dalil anu pasti pikeun ayana Lauh Mahfuz dina alam,
kitu ogé saréréa ku rasa jeung intuisi ningali dina dirina yén di hiji juru haté aya parabot waswas anu disebut lümme setan, hiji lisan setan anu nyarita ku bisikan daya sangkaan, sarta daya sangkaan anu diruksak jadi siga setan leutik. Éta ngalakukeun lampah anu patukang tonggong jeung pilihan sarta kahayang anu boga éta. Ieu téh dalil anu pasti pikeun ayana setan-setan gedé dina alam.
Sarta lantaran lümme setan ieu jeung daya sangkaan téa mangrupa hiji ceuli jeung hiji létah, éta ngajadikeun urang ngarasa ayana hiji pribadi jahat di luar diri anu niup kana ceuli éta jeung ngajadikeun létah éta nyarita.
ISYARAT KASABELAS
Al-Qur’an Nu Hakîm ngungkabkeun sacara mujijat yén jagat raya ambek lantaran kajahatan ahli kasasaran, unsur-unsur anu ngawengku sadaya murka, sarta sakabéh anu aya ngagolak. Hartina, ku némbongkeun jeung ngumumkeun serangan langit jeung bumi ngaliwatan caah gedé anu nimpa kaum Nuh; murkana unsur hawa lantaran pamungkirna kaum Semud jeung Âd; ngagolakna unsur cai jeung laut ngalawan kaum Firavun; ambekna unsur taneuh ka Karun; murka jeung ambekna naraka ka ahli kakufuran di aherat ku rusiah ﺗَﻜَﺎﺩُ ﺗَﻤَﻴَّﺰُ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﻐَﻴْﻆِ; sarta murkana mahluk-mahluk séjén ka ahli kakufuran jeung kasasaran, Al-Qur’an ngahalangan ahli kasasaran jeung maksiat ku cara anu kacida pikasieuneunana sarta pinuh ku mujijat.
~Patarosan:
Naha lampah anu teu penting jeung dosa pribadi jalma-jalma anu teu penting sapertos kieu ngondang murkana jagat raya?
~Waleran:
Sakumaha anu geus dibuktikeun dina sababaraha risalah jeung isyarat-isyarat saméméhna, kakufuran jeung kasasaran téh hiji palanggaran hak anu pikasieuneun sarta kajahatan anu patali jeung sakabéh anu aya. Sabab salah sahiji hasil pangagungna ciptaan jagat raya nyaéta pangabdian manusa sarta ngabales pangaturan Alloh ku iman jeung katundukan.
Padahal ahli kakufuran jeung kasasaran, ku pamungkirna dina kakufuran, nolak éta hasil pangagungna anu jadi tujuan jeung sabab sakabéh anu aya tetep langgeng. Ku sabab kitu éta mangrupa hiji rupa palanggaran kana hak sakabéh mahluk. Ogé, lantaran maranéhna mungkir kana pancaran nami-nami Alloh anu muncul dina eunteung sakabéh ciptaan jeung ngaluhurkeun ajén ciptaan tina sisi jadi eunteung, éta mangrupa hiji panghinaan ka nami-nami suci éta, sarta ku ngarendahkeun ajén sakabéh ciptaan, mangrupa panghinaan anu agung ka ciptaan téa. Ogé, padahal unggal anu aya boga tugas anu luhur sarta dina darajat hiji patugas Gusti Rabb anu dibéré pancén, ku kakufuran maranéhna ngaragragkeun darajatna sarta némbongkeunana minangka mahluk anu teu hirup, fana jeung taya hartina. Ku sabab kitu éta mangrupa hiji rupa panghinaan kana hak sakabéh mahluk.
Tah, lantaran rupa-rupa kasasaran nurutkeun darajatna, saeutik atawa loba, ngarugikeun hikmah Gusti Rabb dina nyiptakeun jagat raya jeung tujuan-Na Nu Maha Suci dina ngajaga ayana dunya, jagat raya jadi murka, sakabéh anu aya ambek, sarta mahluk-mahluk bendu ka ahli maksiat jeung kasasaran.
Hé manusa malang anu ukuran jeung awakna leutik, tapi kajahatan jeung kadolimanana gedé, sarta cacad jeung dosana agung! Lamun anjeun hayang salamet tina murkana jagat raya, kageuleuh mahluk-mahluk jeung ambekna sakabéh anu aya, tah cara pikeun salamet nyaéta asup kana lingkungan suci Al-Qur’an Nu Hakîm sarta nuturkeun sunnah anu mulya ti Rosul anu mulya ﷺ, anu nepikeun Al-Qur’an. Asup sarta tuturkeun!
ISYARAT KADUA BELAS
Aya opat patarosan jeung waleran.
Patarosan Kahiji: dina kahirupan anu kawates, pikeun dosa-dosa anu kawates, kumaha siksa anu teu aya watesna jeung naraka anu teu aya tungtungna bisa jadi adil?
~Waleran:
Dina isyarat-isyarat saméméhna, utamana Isyarat Kasabelas anu saméméh ieu, geus kahartos sacara pasti yén kajahatan kakufuran jeung kasasaran téh kajahatan anu teu aya tungtungna sarta palanggaran kana hak anu teu aya watesna.
Patarosan Kadua: dina syariat disebutkeun, “Naraka téh hukuman lampah, ari sawarga ku kurnia Alloh.” Naon rusiah hikmahna?
~Waleran:
Dina isyarat-isyarat saméméhna geus écés yén manusa, ku ikhtiar juz’i anu henteu nyiptakeun jeung ku kasb anu leutik, ngabentuk sarta netepkeun hiji hal anu mangrupa henteuna atawa anu ngan dina anggapan, tuluy jadi sabab karuksakan jeung kajahatan anu pikasieuneun. Lantaran nafsu jeung kahayangna salawasna condong kana kajahatan jeung karugian, manéhna nanggung tanggung jawab kana dosa-dosa anu muncul tina hasil kasb leutik éta. Sabab nafsuna mikahayang sarta ku kasbna sorangan manéhna jadi sababna. Lantaran kajahatan mangrupa henteuna, abdi jadi anu ngalakukeunana, sarta Alloh nyiptakeunana. Tangtu manéhna pantes nanggung tanggung jawab éta kajahatan anu teu aya watesna ku siksa anu teu aya tungtungna.
Ari amal-amal hadé jeung kahadéan, lantaran mangrupa hal anu aya, kasb manusa jeung ikhtiar juz’i moal bisa jadi sabab anu nyiptakeun éta. Manusa moal bisa jadi palaku anu sajati dina éta. Nafsu anu maréntah kana kagoréngan ogé henteu ngarojong kana amal-amal hadé; malah rohmat Alloh anu mikahayang éta, sarta kakawasaan Gusti Rabb anu nyiptakeunana. Manusa ngan bisa boga éta ku iman, kahayang jeung niat. Sanggeus boga éta, amal-amal hadé téa mangrupa sukur kana nikmat-nikmat Alloh anu teu aya watesna anu ti heula dipasihkeun ka dirina, saperti nikmat ayana jeung iman; éta ningali kana nikmat-nikmat anu geus kaliwat. Ari sawarga anu bakal dipasihkeun ku jangji Alloh, dipasihkeun ku kurnia Gusti Rahmân. Dina lahirna éta ganjaran, dina hakékatna éta kurnia.
Hartina, dina dosa-dosa, sababna nyaéta nafsu; manéhna sorangan pantes dihukum. Ari dina amal-amal hadé, sababna ti Alloh, sarta sabab anu ngawujudkeunana ogé ti Alloh. Manusa ngan boga éta ku iman. Manéhna henteu bisa nyebut, “Abdi hoyong ganjaranana,” tapi bisa nyebut, “Abdi ngantosan kurnia-Na.”
Patarosan Katilu: tina katerangan-katerangan saméméhna ogé kahartos yén dosa-dosa ngalobaan ku sumebar jeung ngalanggar hak; ku kituna hiji dosa kuduna ditulis sarébu. Ari amal hadé, lantaran mangrupa hal anu aya, henteu ngalobaan sacara jasmani; sarta lantaran henteu ku ciptaan abdi jeung kahayang nafsu, kuduna henteu ditulis pisan atawa ditulis hiji. Naha hiji dosa ditulis hiji, ari amal hadé ditulis sapuluh sarta sakapeung sarébu?
~Waleran:
Alloh ku cara kitu némbongkeun kasampurnaan rohmat jeung kaéndahan welas asih-Na.
Patarosan Kaopat: kasuksésan anu dihontal ku ahli kasasaran, kakuatan anu ditingalikeunana sarta kameunanganana ngalawan ahli pituduh némbongkeun yén maranéhna nyoko kana hiji kakuatan jeung hiji hakékat. Hartina, naha ahli pituduh boga kalemahan atawa maranéhna boga hiji hakékat?
~Waleran:
Henteu pisan! Maranéhna henteu boga hakékat, sarta ahli bebeneran ogé henteu boga kalemahan. Tapi hanjakal, sababaraha jalma awam anu pondok paningalna jeung henteu boga tinimbangan ragrag kana karaguan jeung waswas, nepi ka akidahna kaganggu.
~Sabab maranéhna nyebut:
“Lamun ahli bebeneran boga bebeneran jeung hakékat anu sampurna, kuduna henteu éléh jeung hina sakieu. Sabab hakékat téh kuat. Nurutkeun kaidah dasar ﺍَﻟْﺤَﻖُّ ﻳَﻌْﻠُﻮ وَلَا ﻳُﻌْﻠٰﻰ ﻋَﻠَﻴْﻪِ, kakuatan aya dina bebeneran. Lamun ahli kasasaran anu meunang ngalawan ahli bebeneran éta henteu boga kakuatan sajati jeung hiji tempat pikeun nyoko, kuduna henteu meunang jeung suksés sakieu?”
~Waleran:
Sakumaha geus dibuktikeun sacara pasti ku isyarat-isyarat saméméhna yén kaéléhkeunna ahli bebeneran henteu asalna tina henteuna kakuatan atawa hakékat, geus dibuktikeun ogé ku éta isyarat yén kameunangan ahli kasasaran henteu asalna tina kakuatan, kamampuh atawa manggihan tempat pikeun nyoko. Ku kituna waleran pikeun ieu patarosan nyaéta sakabéh isyarat-isyarat saméméhna. Di dieu urang ngan bakal nunjukkeun sababaraha tipu daya jeung pakarang anu digunakeunana. Kieu:
Abdi sorangan geus sababaraha kali nyaksian: sapuluh persén ahli karuksakan ngéléhkeun salapan puluh persén ahli kahadéan. Abdi héran sarta panasaran. Ku nalungtik, abdi ngartos sacara pasti yén éta kameunangan henteu asalna tina kakuatan jeung kakawasaan, tapi tina karuksakan, kajahatan anu handap, ngancurkeun, ngamangpaatkeun pasulayan ahli bebeneran, nyelapkeun pasulayan di antara maranéhna, nyekel jeung mangaruhan titik lemahna, ngahudangkeun rasa-rasa nafsu jeung kapentingan pribadi, ngamangpaatkeun bakat-bakat goréng anu siga tambang ngabahayakeun dina hakékat manusa, ngusapan sipat fir’aun nafsu ku cara riya bari ngatasnamakeun kamulyaan jeung kahormatan, sarta tina kasieun saréréa kana karuksakan maranéhna anu taya rasa nurani. Ku tipu daya setan anu saperti kitu, maranéhna meunang samentara ngalawan ahli bebeneran.
Tapi ku rusiah ﻭَﺍﻟْﻌَﺎﻗِﺒَﺔُ ﻟِﻠْﻤُﺘَّﻘ۪ﻴﻦَ jeung patokan ﺍَﻟْﺤَﻖُّ ﻳَﻌْﻠُﻮ وَلَا ﻳُﻌْﻠٰﻰ ﻋَﻠَﻴْﻪِ, kameunangan samentara maranéhna téh, sanajan tina sisi mangpaatna henteu penting pikeun maranéhna, jadi sabab maranéhna meunang naraka pikeun dirina sarta sawarga pikeun ahli bebeneran.
Tah, lantaran dina kasasaran jalma anu teu mampuh katémbong mampuh, sarta jalma anu teu penting meunang kasohor, jalma-jalma anu resep némbongkeun diri, muja kasohor jeung riya nyokot posisi ngalawan ahli bebeneran pikeun némbongkeun kamampuhna ku hiji hal anu saeutik sarta meunang hiji kadudukan tina sisi nyingsieunan jeung ngarugikeun. Sangkan manéhna katémbong sarta perhatian katarik ka dirina. Sangkan karuksakan anu disababkeun ku ninggalkeun jeung teu migawé, lain ku kamampuh jeung kakawasaan, dikaitkeun ka dirina sarta manéhna jadi bahan omongan. Saperti hiji jalma anu gélo ku kasohor geus ngotoran tempat solat sangkan saréréa nyaritakeun dirina. Malah manéhna dicaritakeun bari dilaknat, tapi dorongan muja kasohorna ngajadikeun éta kasohor anu dilaknat katémbong pikaresepeun keur dirina; ieu geus jadi paribasa. Hé manusa malang anu diciptakeun pikeun alam anu langgeng tapi kacanduan ku alam fana! Perhatikeun sarta déngékeun rusiah ayat ﻓَﻤَﺎ ﺑَﻜَﺖْ ﻋَﻠَﻴْﻬِﻢُ ﺍﻟﺴَّﻤَٓﺎﺀُ ﻭَ الْاَرْضُ! Tingali, naon anu didawuhkeunana? Ku hartina anu écés, éta ngadawuh, “Nalika ahli kasasaran maot, langit jeung bumi anu patali jeung manusa henteu ceurik di luhureun layonna; hartina, langit jeung bumi ngarasa bungah ku maotna maranéhna.”
Sarta ku hartina anu mangrupa isyarat, éta ngungkabkeun, “Nalika ahli pituduh maot, langit jeung bumi ceurik di luhureun layonna sarta henteu mikahayang papisah jeung maranéhna.” Sabab sakumna jagat raya patali jeung ahli iman sarta rido ka maranéhna. Ku iman, maranéhna terang Gusti Khâliq anu nyiptakeun jagat raya, tuluy ngahargaan ajén jagat raya sarta ngahormat jeung mikacinta ka éta. Maranéhna henteu ngahina sarta henteu ngamusuhan sacara nyumput saperti ahli kasasaran.
Hé manusa, pikirkeun! Dina kaayaan naon waé, anjeun bakal maot. Lamun anjeun nuturkeun nafsu jeung setan, tatangga anjeun, malah baraya anjeun, bakal bungah lantaran salamet tina kajahatan anjeun. Lamun anjeun ngucapkeun ﺍَﻋُﻮﺫُ ﺑِﺎﻟﻠّٰﻪِ ﻣِﻦَ ﺍﻟﺸَّﻴْﻄَﺎﻥِ ﺍﻟﺮَّﺟ۪ﻴﻢِٔ sarta nuturkeun Al-Qur’an jeung anu dipikaasih ku Gusti Rahmân, harita langit, bumi jeung sakabéh anu aya, nurutkeun darajat séwang-séwangan sarta luyu jeung darajat anjeun, bakal sedih ku papisahna anjeun sarta ceurik dina batin. Ku hiji tunggara anu luhur jeung panganteuran anu agung, éta nunjukkeun yén dina alam langgeng anu diasupan ku anjeun ngaliwatan panto kubur, aya panyambutan anu hadé pikeun anjeun luyu jeung darajat anjeun.
ISYARAT KATILU BELAS
Aya tilu poko.
Poko Kahiji: salah sahiji tipu daya setan anu panggedéna nyaéta nipu jalma anu sempit haténa, pondok akalna jeung kawates pikiranna tina sisi kaagungan hakékat-hakékat iman. Setan nyebut, “Disebutkeun yén hiji Zat muterkeun sarta ngatur sakabéh zarah, planét, béntang jeung sakabéh anu aya, jeung sagala kaayaanana, dina pangaturan-Na salaku Gusti Rabb. Kumaha bisa percaya kana pasualan anu sakitu anéh, gedé jeung teu aya watesna? Kumaha bisa netep dina haté? Kumaha pikiran bisa narima?” Tina sisi henteu mampuhna manusa, setan ngahudangkeun rasa pikeun mungkir.
Waleran: rusiah anu ngabungkem ieu tipu daya setan nyaéta “Allohu akbar”. Waleran anu sajatina ogé “Allohu akbar”. Leres, pangulangan “Allohu akbar” anu loba pisan dina syiar-syiar Islam téh pikeun ngaleungitkeun ieu tipu daya. Sabab kakuatan manusa anu teu mampuh, kakawasaanana anu lemah jeung pikiranna anu sempit bisa ningali sarta ngabenerkeun hakékat-hakékat anu gedé jeung teu aya watesna ieu ku cahaya “Allohu akbar”; nanggung éta hakékat ku kakuatan “Allohu akbar”; nempatkeunana dina lingkungan “Allohu akbar”; sarta nyebut ka haténa anu ragrag kana waswas: pangaturan jeung cara ngurus jagat raya ieu anu kacida tartibna nyata katémbong. Dina ieu aya dua jalan:
Jalan kahiji: mungkin, tapi kacida agung jeung luar biasana. Saéstuna karya anu luar biasa saperti ieu kajadian ku hiji seni anu luar biasa sarta hiji jalan anu kacida anéhna. Éta jalan nyaéta ku pangaturan, kahoyong jeung kakawasaan Zat Nu Ahad tur Shamad, anu boga saksi ayana saloba sakabéh anu aya, malah saloba zarah.
Jalan kadua: jalan syirik jeung kakufuran anu taya sisi kamungkinan pisan, anu héséna nepi ka darajat mustahil, sarta henteu asup akal tina sisi naon waé. Sabab, sakumaha geus dibuktikeun sacara kacida pastina dina loba risalah, saperti Mektup Kadua Puluh jeung Kalimah Kadua Puluh Dua, harita dina unggal anu aya di jagat raya, malah dina unggal zarah, kudu aya kailahian mutlak, élmu anu ngalingkup sadaya jeung kakawasaan anu teu aya watesna, sangkan pola-pola seni anu sampurna jeung dihias ku aturan sarta katartiban dina darajat pangluhurna, jeung ku timbangan sarta pambédaan anu kacida talitina, anu nyata katémbong dina sakabéh anu aya, bisa ngawujud.
Cindekna,
lamun henteu aya pangaturan Gusti Rabb anu pinuh ku kaagungan jeung kaluhuran, anu sampurna dina kapantesan jeung tempatna, harita kudu nyorang jalan anu tina sagala sisi henteu asup akal sarta mustahil. Malah setan ogé henteu bisa nawarkeun sangkan ku nyingkahan kaagungan anu pantes jeung diperlukeun, manusa asup kana hal anu mustahil jeung teu bisa kajadian.
Poko Kadua: salah sahiji tipu daya setan anu penting nyaéta ngajadikeun manusa henteu ngaku kasalahanana, sangkan nutup jalan istigfar jeung ménta panangtayungan ka Alloh. Setan ogé ngahudangkeun kaakuan nafsu manusa, sangkan nafsu ngabéla dirina siga pangacara, saolah-olah nyucikeun diri tina kasalahan.
Leres, nafsu anu ngadéngékeun setan henteu hayang ningali kasalahanana. Sanajan ningali, éta ngajadikeun kasalahanana ditafsirkeun ku saratus rupa tafsir. Ku rusiah ﻭَ ﻋَﻴْﻦُ ﺍﻟﺮِّﺿَﺎ ﻋَﻦْ ﻛُﻞِّ ﻋَﻴْﺐٍ ﻛَﻠ۪ﻴﻠَﺔٌ, lantaran ningali nafsuna ku paningal anu rido, manéhna henteu ningali cacadna. Lantaran henteu ningali cacadna, manéhna henteu ngaku, henteu istigfar jeung henteu ménta panangtayungan ka Alloh; tuluy jadi kaulinan setan. Padahal nabi anu luhur kamulyaanana saperti Yusuf, mugia kasalametan dilimpahkeun ka anjeunna, ngadawuh ﻭَﻣَٓﺎ ﺍُﺑَﺮِّﺉُ ﻧَﻔْﺴ۪ٓﻰ ﺍِﻥَّ ﺍﻟﻨَّﻔْﺲَ لَاَمَّارَةٌ ﺑِﺎﻟﺴُّٓﻮﺀِ اِلَّا ﻣَﺎ ﺭَﺣِﻢَ ﺭَﺑّ۪ﻰ. Kumaha bisa percaya kana nafsu?
Jalma anu nuduh nafsuna ningali kasalahanana. Jalma anu ngaku kasalahanana ngalakukeun istigfar. Jalma anu istigfar ménta panangtayungan ka Alloh. Jalma anu ménta panangtayungan ka Alloh salamet tina kajahatan setan. Henteu ningali kasalahan téh kasalahan anu leuwih gedé tibatan éta kasalahan. Henteu ngaku kasalahan téh kakurangan anu gedé. Lamun manéhna ningali kasalahanana, éta kasalahan kaluar tina kaayaan kasalahan; lamun ngaku, manéhna pantes meunang pangampura.
Poko Katilu: hiji tipu daya setan anu ngaruksak kahirupan masarakat manusa nyaéta nutupan sakabéh amal hadé hiji jalma anu iman ku hiji dosana. Jalma-jalma anu henteu adil anu ngadéngékeun ieu tipu daya setan ngamusuhan jalma anu iman. Padahal, nalika Alloh dina poé hasyr nimbang lampah jalma-jalma anu mukalaf dina timbangan-Na anu pangagungna ku kaadilan mutlak, Mantenna mutuskeun tina sisi naha amal hadé ngéléhkeun dosa atawa kaéléhkeun. Ogé, lantaran sabab dosa loba sarta ngawujudna gampang, sakapeung ku hiji amal hadé Mantenna nutupan loba dosana. Hartina, dina dunya ieu kudu ngalakukeun perlakuan tina sisi éta kaadilan Alloh. Lamun kahadéan hiji jalma ngaleuwihan kagorénganana dina jumlah atawa mutu, éta jalma pantes dipikacinta jeung dihormat. Malah ku hiji amal hadé anu luhur ajénna, loba dosana kudu ditingali ku paningal pangampura. Padahal, ku dorongan kadoliman dina fitrahna jeung bisikan setan, manusa poho kana saratus amal hadé hiji jalma lantaran hiji dosana; manéhna ngamusuhan sadérékna anu iman sarta asup kana dosa. Sakumaha lamun hiji jangjang laleur ditempatkeun dina panon, éta nutupan hiji gunung sarta ngajadikeunana teu katémbong, kitu ogé manusa ku dorongan kapentingan pribadina nutupan sarta mopohokeun amal-amal hadé anu siga gunung ku hiji dosa anu saukuran jangjang laleur. Manéhna ngamusuhan sadérékna anu iman sarta jadi parabot karuksakan dina kahirupan masarakat manusa.
Ku tipu daya séjén anu sarupa jeung ieu, setan ngaruksak kasalametan pikiran manusa, ngaruksak séhatna tinimbangan kana hakékat-hakékat iman sarta ngarempak lempengna pikiran. Kieu:
Setan hayang ngarempak pangaruh ratusan dalil anu ngabuktikeun hiji hakékat iman ku hiji tanda anu nuduhkeun panolakanana. Padahal geus aya kaidah anu netep, “Hiji anu ngabuktikeun leuwih unggul tibatan loba anu mungkir.” Pangaruh hiji saksi anu ngabuktikeun hiji pangakuan leuwih unggul tibatan saratus anu mungkir. Tingali ieu hakékat ku ibarat ieu. Kieu:
Hiji karaton boga ratusan panto anu katutup. Ku muka hiji panto, urang bisa asup kana éta karaton; panto-panto anu séjén ogé bisa dibuka. Lamun sakabéh panto kabuka, tuluy hiji dua panto katutup, henteu bisa disebut yén karaton éta henteu bisa diasupan.
Tah, hakékat-hakékat iman téh éta karaton. Unggal dalil téh hiji konci: ngabuktikeun sarta muka panto. Lantaran hiji panto tetep katutup, hakékat-hakékat iman téa henteu bisa ditinggalkeun jeung dipungkir. Ari setan, lantaran sababaraha sabab, némbongkeun hiji panto anu tetep katutup ku lalawora atawa kabodoan, sarta ngaleungitkeun sakabéh dalil anu ngabuktikeun tina paningal. Ku nyebut, “Tah, ieu karaton henteu bisa diasupan, malah lain karaton; euweuh nanaon di jerona,” setan nipu. Tah, hé manusa malang anu kakeunaan tipu daya setan! Lamun anjeun miharep kasalametan kahirupan agama, kahirupan pribadi jeung kahirupan masarakat, sarta hayang séhatna pikiran, lempengna paningal jeung kasalametan haté, timbang lampah jeung pikiran-pikiran anjeun ku ukuran ayat-ayat Al-Qur’an anu écés jeung teges sarta ku timbangan sunnah anu mulya. Salawasna jadikeun Al-Qur’an jeung sunnah anu mulya minangka pituduh, sarta ucapkeun ﺍَﻋُﻮﺫُ ﺑِﺎﻟﻠّٰﻪِ ﻣِﻦَ ﺍﻟﺸَّﻴْﻄَﺎﻥِ ﺍﻟﺮَّﺟ۪ﻴﻢِ, tuluy ngungsi ka Alloh.
Tah, tilu belas isyarat ieu téh tilu belas konci. Surah anu pangahirna dina Al-Qur’an anu mujijat kateranganana, sarta anu jadi dadaran lengkep jeung sumber ﺍَﻋُﻮﺫُ ﺑِﺎﻟﻠّٰﻪِ ﻣِﻦَ ﺍﻟﺸَّﻴْﻄَﺎﻥِ ﺍﻟﺮَّﺟ۪ﻴﻢِ, nyaéta surah ﺍَﺳْﺘَﻌ۪ﻴﺬُ ﺑِﺎﻟﻠّٰﻪِ ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ ﻗُﻞْ ﺍَﻋُﻮﺫُ ﺑِﺮَﺏِّ ﺍﻟﻨَّﺎﺱِ ٭ ﻣَﻠِﻚِ ﺍﻟﻨَّﺎﺱِ ٭ ﺍِﻟٰﻪِ ﺍﻟﻨَّﺎﺱِ ٭ ﻣِﻦْ ﺷَﺮِّ ﺍﻟْﻮَﺳْﻮَﺍﺱِ ﺍﻟْﺨَﻨَّﺎﺱِ ٭ ﺍﻟَّﺬ۪ﻯ ﻳُﻮَﺳْﻮِﺱُ ﻓ۪ﻰ ﺻُﺪُﻭﺭِ ﺍﻟﻨَّﺎﺱِ ٭ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﺠِﻨَّﺔِ ﻭَ ﺍﻟﻨَّﺎﺱِ, boga bénténg anu kacida aman jeung kuatna. Ku tilu belas konci éta, buka pantona, asup sarta meunang kasalametan! ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻚَ لَا ﻋِﻠْﻢَ ﻟَﻨَٓﺎ اِلَّا ﻣَﺎ ﻋَﻠَّﻤْﺘَﻨَٓﺎ ﺍِﻧَّﻚَ ﺍَﻧْﺖَ ﺍﻟْﻌَﻠ۪ﻴﻢُ ﺍﻟْﺤَﻜ۪ﻴﻢُ ﺭَﺏِّ ﺍَﻋُﻮﺫُ ﺑِﻚَ ﻣِﻦْ ﻫَﻤَﺰَﺍﺕِ ﺍﻟﺸَّﻴَﺎﻃ۪ﻴﻦِ ٭ ﻭَﺍَﻋُﻮﺫُ ﺑِﻚَ ﺭَﺏِّ ﺍَﻥْ ﻳَﺤْﻀُﺮُﻭﻥِ