Lem'a Kadua Puluh Lima
Aya dua puluh lima panawar.
Ditulis minangka hiji salep, hiji panglipur, hiji resép maknawi, hiji ngalongok nu gering, jeung ucapan mugia énggal cageur pikeun jalma-jalma anu gering.
Pépéling jeung Ménta Hampura
Sakumaha resép maknawi ieu disusun kalayan kagancangan anu ngaleuwihan sakabéh tulisan urang {(Catetan handap): Risalah ieu disusun dina waktu opat satengah jam.
Enya Rüşdü, Enya Re'fet, Enya Hüsrev, Enya Said }, kitu deui, béda jeung tulisan-tulisan séjénna, lantaran henteu aya waktu pikeun ngalereskeun jeung merhatoskeunana, ieu ngan ditingali sakali kalayan kacida gancangna saperti nalika disusun. Hartina, ieu tetep henteu rapih, ibarat naskah kasar anu munggaran. Supaya henteu ngaruksak ku pangolah seni jeung ku perhatosan kana pikiran-pikiran anu datang kana haté sacara fitri, urang henteu nganggap perlu nalungtikna deui. Mugia jalma-jalma anu maca, utamana anu gering, henteu ngarasa kaganggu tur matak nyeri haté ku sawatara ungkara anu henteu merenah atawa ku kecap jeung pedaran anu beurat, sarta ogé ngadoakeun abdi.
ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ ﺍَﻟَّﺬ۪ﻳﻦَ ﺍِﺫَٓﺍ ﺍَﺻَﺎﺑَﺘْﻬُﻢْ ﻣُﺼ۪ﻴﺒَﺔٌ ﻗَﺎﻟُٓﻮﺍ ﺍِﻧَّﺎ ﻟِﻠّٰﻪِ ﻭَﺍِﻧَّٓﺎ ﺍِﻟَﻴْﻪِ ﺭَﺍﺟِﻌُﻮﻥَ ٭ ﻭَﺍﻟَّﺬ۪ﻯ ﻫُﻮَ ﻳُﻄْﻌِﻤُﻨ۪ﻰ ﻭَﻳَﺴْﻘ۪ﻴﻦِ ٭ ﻭَﺍِﺫَﺍ ﻣَﺮِﺿْﺖُ ﻓَﻬُﻮَ ﻳَﺸْﻔ۪ﻴﻦِ
Dina Lem'a ieu, urang medar sacara ringkes dua puluh lima panawar anu bisa jadi panglipur anu sajati sarta salep anu mangpaat pikeun jalma-jalma anu kakeunaan musibat jeung gering, anu mangrupa sapersapuluh umat manusa.
PANAWAR KAHIJI
Hé jalma gering anu malang! Ulah hariwang, sing sabar. Panyakit anjeun téh lain kasusah pikeun anjeun, malah hiji rupa ubar. Sabab umur téh hiji modal anu keur leungit. Lamun henteu aya buahna, éta bakal mubadir. Salian ti éta, lamun dilakonan kalayan genah jeung lalawora, umur téh kacida gancangna ngaliwat. Panyakit ngajadikeun modal anjeun éta ngahasilkeun buah ku kauntungan anu gedé. Panyakit ogé henteu ngantep umur gancang ngaliwat; panyakit nahan sarta manjangkeunana, supaya sanggeus ngahasilkeun buah, kakara ngantepkeunana indit.
Tah, pikeun némbongkeun yén umur jadi panjang ku panyakit, ieu paribasa kacida kasohorna dina omongan jalma-jalma: "Mangsa musibat téh kacida panjangna, mangsa kasenangan mah kacida pondokna."
PANAWAR KADUA
Hé jalma gering anu teu sabar! Sing sabar, malah sing sukur. Panyakit anjeun ieu bisa ngajadikeun unggal menit umur anjeun sarua ajénna jeung sajam ibadah.
Sabab ibadah aya dua rupa. Anu hiji nyaéta ibadah positif, nyaéta ibadah anu dipikanyaho saperti solat jeung munajat. Anu séjén nyaéta ibadah négatif: Ku jalan panyakit jeung musibat, jalma anu kakeunaan musibat ngarasa teu mampuh jeung lemah. Manéhna nyalindung ka Gusti Khâliq Nu Rahîm, sarta neneda. Manéhna meunang ibadah maknawi anu tulus tur henteu ngandung riya.
Enya, aya riwayat-riwayat sahih yén pikeun mukmin, umur anu dilakonan dina panyakit diitung minangka ibadah, kalayan sarat henteu ngawadul ngeunaan Alloh. Malah, ku riwayat sahih jeung paningal batin anu leres, geus tetep yén samenit panyakit dina sawatara jalma gering anu sabar tur sukur sarua ajénna jeung sajam ibadah, sarta samenit dina sawatara jalma anu sampurna sarua ajénna jeung sapoé ibadah.
Pikeun panyakit anu ngajadikeun samenit umur anjeun sarua ajénna jeung sarébu menit, sarta masihan anjeun umur anu panjang, ulah ngawadul, malah sing sukur.
PANAWAR KATILU
Hé jalma gering anu teu kuat nahan! Terus-terusan inditna jalma-jalma anu datang, kolotna nonoman, sarta terus-terusan ngaguling dina leungitna jeung pipisahan téh jadi saksi yén manusa henteu datang ka dunya ieu pikeun hirup senang jeung meunang kanikmatan.
Salian ti éta, sanajan manusa téh anu pangsampurnana, pangluhurna, sarta pangbeungharna dina hal pakakas di antara mahluk hirup, malah ibarat raja mahluk-mahluk hirup, ku mikiran kanikmatan anu geus kaliwat jeung musibat anu bakal datang, dibandingkeun jeung sasatoan manéhna ngan ngalakonan hirup anu pinuh ku kasedih jeung kasusah dina darajat anu panghandapna.
Hartina, manusa henteu datang ka dunya ieu ngan pikeun hirup kalayan hadé sarta ngalakonan umur kalayan genah jeung kasenangan. Malah manusa, anu nyepeng modal anu kacida gedéna, datang pikeun usaha ngahontal kabagjaan hirup anu langgeng tur tetep ku dagang di dieu. Modal anu dipasihkeun kana leungeunna ogé nyaéta umur. Lamun henteu aya panyakit, kaséhatan jeung kaayaan séhat ngabalukarkeun lalawora, ngajadikeun dunya katingali pikaresepeun, sarta ngajadikeun poho ka aherat. Manéhna henteu hayang nginget kubur jeung maot; kaayaan éta ngajadikeun modal umurna dibéakkeun taya gunana. Ari panyakit mah ngadadak ngajadikeun panonna muka. Panyakit nyebut ka awak jeung jasadna: "Anjeun lain jalma anu henteu bisa maot, anjeun henteu diantep tanpa pancén, anjeun miboga hiji pancén. Tinggalkeun kagumélaan, pikirkeun Nu nyiptakeun anjeun, terang yén anjeun bakal indit ka kubur, tuluy tatahar luyu jeung éta."
Tah, tina sudut pandang ieu panyakit téh pangnaséhat anu henteu kungsi nipu sarta panungtun anu ngahudangkeun kasadaran. Anu diperlukeun lain ngawadul ngeunaan éta, malah tina segi ieu kudu sukur kana éta; lamun karasa kacida beuratna, kudu ménta kasabaran.
PANAWAR KAOPAT
Hé jalma gering anu sok ngawadul! Anu jadi hak anjeun lain ngawadul, tapi sukur jeung sabar. Sabab awak, anggota awak, jeung pakakas anjeun lain milik anjeun. Anjeun henteu nyieun éta, henteu meulina ti bengkel anu séjén. Hartina, éta milik Nu sanés. Anu kagunganana ngatur milik-Na sakumaha kersa-Na.
Saperti anu dicaritakeun dina Kalimah Kadua Puluh Genep, upamana hiji ahli karajinan anu kacida beungharna tur kacida mahérna: Pikeun némbongkeun seni karajinanana anu éndah jeung kakayaanana anu luhur ajénna, kalawan maksud ngajadikeun hiji jalma miskin ngalaksanakeun pancén minangka modél, kalayan hiji bayaran, dina waktu sajam waé manéhna makékeun ka jalma miskin éta hiji baju, hiji jubah, anu dijahitna kalayan kacida mahérna sarta dihias ku batu mulia. Manéhna digawé dina baju anu keur dipaké ku éta jalma, sarta ngatur posisi jalma éta. Pikeun némbongkeun rupa-rupa seni karajinanana anu luar biasa, manéhna motong, ngarobah, manjangkeun, jeung mondokkeun baju éta. Naha jalma miskin anu dibayar éta bisa miboga hak pikeun nyebut ka éta ahli: "Anjeun nyusahkeun abdi, posisi anu anjeun pasihkeun ku kudu tungkul jeung nangtung deui téh ngaganggu abdi; ku motong jeung mondokkeun baju anu ngajadikeun abdi éndah ieu, anjeun ngaruksak kaéndahan abdi"? Naha manéhna bisa nyebut: Anjeun geus henteu boga welas asih, henteu adil?
Tah, persis saperti conto ieu, hé jalma gering! Gusti Nu Ngadamel Dzul-Jalâl ngarobah anjeun dina loba kaayaan jeung ngatur anjeun dina loba posisi, pikeun némbongkeun pola-pola Asmaul Husna-Na dina baju awak anu dipakékeun-Na ka anjeun, anu dihias ku pangrasa anu pinuh ku cahya saperti panon, ceuli, akal, jeung haté. Sakumaha anjeun mikawanoh asma-Na Gusti Razzâq ku lapar, ogé terang asma-Na Gusti Shâfî ku panyakit anjeun. Lantaran kanyeri jeung musibat némbongkeun balukar sawatara asma-Na, dina éta aya kilatan-kilatan hikmah jeung sinar-sinar rohmat, sarta dina sinar-sinar éta aya loba kaéndahan.
Lamun layar disingkapkeun, anjeun bakal manggihan harti-harti anu éndah tur pikaresepeun di tukangeun layar panyakit anu anjeun sieun jeung teu resep.
PANAWAR KALIMA
Hé jalma gering anu kakeunaan panyakit! Dina mangsa ieu, ku pangalaman abdi, abdi boga kayakinan yén pikeun sawatara jalma panyakit téh hiji paparin ti Alloh, hiji kado ti Gusti Rahmân. Salila dalapan salapan taun ieu, sanajan abdi henteu pantes, sawatara nonoman tepang sareng abdi pikeun ménta doa lantaran panyakitna. Abdi merhatoskeun yén unggal nonoman anu gering anu abdi tepang, dibandingkeun jeung nonoman séjén, mimiti mikiran aheratna. Teu aya mabok ku mangsa ngora. Manéhna nyalametkeun dirina nepi ka hiji darajat tina kahayang kawas sasatoan di jero lalawora. Abdi ogé ningali kitu, tuluy ngingetkeun yén panyakit maranéhna anu masih bisa ditahan téh hiji paparin ti Alloh. Abdi nyarios: "Dulur abdi, abdi henteu ngalawan panyakit anjeun ieu; lantaran panyakit éta abdi henteu ngarasa mikawelas jeung mikakarunya anjeun pikeun tuluy ngadoa. Usaha sing sabar nepi ka panyakit ngahudangkeun anjeun kalayan sampurna; sarta sanggeus panyakit réngsé ngalaksanakeun pancénna, insya Alloh Gusti Khâliq Nu Rahîm maparin anjeun kacageuran."
Abdi ogé nyarios: "Sawatara jalma anu sapantaran jeung anjeun ancrub kana lalawora ku musibat kaséhatan, ninggalkeun solat, henteu mikiran kubur, poho ka Alloh, sarta ku kasenangan lahiriah sajam hirup dunya ngagoyahkeun jeung ngaruksak hirup langgengna anu henteu aya watesna, malah meureun ngancurkeunana. Ari anjeun, ku panon panyakit, ningali kubur anjeun anu mangrupa tempat anu pasti bakal anjeun datangan, sarta tempat-tempat aherat di tukangeunana, tuluy ngalampahkeun luyu jeung éta. Hartina, pikeun anjeun panyakit téh hiji kaséhatan. Ari kaséhatan anu aya dina sawatara jalma sapantaran jeung anjeun téh hiji panyakit."
PANAWAR KAGENEP
Hé jalma gering anu ngawadul ngeunaan kanyeri! Abdi naros ka anjeun: Pikirkeun umur anjeun anu geus kaliwat, sarta émut poé-poé kasenangan anu ngeunah sarta mangsa musibat jeung kanyeri anu geus kaliwat dina umur éta. Pasti anjeun bakal nyebut boh "Ah, lega!" boh "Aduh!" Hartina, haté atawa létah anjeun bakal nyebut boh "Ah, lega, alhamdulillah, sukur," boh "Aduh, kaduhung pisan, hanjakal pisan!"
Perhatoskeun, anu ngajadikeun anjeun nyebut "Ah, lega, alhamdulillah, sukur" téh mikiran kanyeri jeung musibat anu geus anjeun alami; éta muka hiji kanikmatan maknawi, nepi ka haté anjeun sukur. Sabab leungitna kanyeri téh kanikmatan. Ku leungitna, kanyeri jeung musibat éta ninggalkeun warisan hiji kanikmatan dina roh; lamun dibuka ku mikiranana, tina roh ngalir kanikmatan sarta sukur nétés.
Anu ngajadikeun anjeun nyebut "Aduh, hanjakal pisan, kaduhung pisan" téh kaayaan anu ngeunah tur pinuh ku kasenangan anu anjeun lalakon dina mangsa baheula. Ku leungitna, éta ninggalkeun warisan hiji kanyeri anu tetep dina roh anjeun; unggal dipikiran, kanyeri éta kabuka deui sarta ngocorkeun hanjakal jeung kaduhung.
Lantaran kanikmatan anu henteu sah salila sapoé kadang ngajadikeun kanyeri maknawi salila sataun, sarta kanyeri anu datang ku panyakit samentara salila sapoé, salian ti kanikmatan maknawi tina pahala salila loba poé, ogé ngandung kanikmatan maknawi tina leupas jeung salamet nalika panyakit éta leungit;
Pikirkeun hasil jeung pahala anu aya di jero panyakit samentara anu ayeuna keur anjeun alami, sebutkeun, "Ieu ogé bakal kaliwat!" sarta sukur gaganti ngawadul.
PANAWAR KAGENEP
{(Catetan handap): Lantaran Lem'a ieu kaémut sacara fitri, dina tingkat kagenep geus ditulis dua panawar. Supaya henteu ngaganggu sipat fitrina, urang ngantepkeunana sakumaha kitu; urang henteu ngarobahna, kalayan anggapan meureun aya hiji rusiah.}
Hé dulur abdi anu mikiran kanikmatan dunya sarta sangsara lantaran panyakit! Lamun dunya ieu langgeng, lamun henteu aya maot dina jalan urang, lamun angin pipisahan jeung leungitna henteu niup, sarta lamun henteu aya mangsa usum tiis maknawi dina mangsa payun anu pinuh ku musibat jeung badai, abdi ogé bakal mikakarunya kaayaan anjeun babarengan jeung anjeun. Tapi lantaran hiji poé dunya bakal nyebut ka urang, "Geura kaluar," sarta nutup ceulina tina jeritan urang, saméméh manéhna ngusir urang kaluar, ku pépéling panyakit-panyakit ieu urang kudu ti ayeuna ninggalkeun kacinta ka manéhna. Saméméh manéhna ninggalkeun urang, urang kudu usaha ninggalkeun manéhna dina haté.
Enya, panyakit ngingetkeun urang kana harti ieu sarta nyebut: "Awak anjeun henteu dijieun tina batu jeung beusi. Malah disusun tina rupa-rupa bahan anu salawasna bisa papisah. Tinggalkeun kagumélaan, kahartikeun yén anjeun teu mampuh, wanoh ka Nu kagungan anjeun, terang pancén anjeun, paluruh pikeun naon anjeun datang ka dunya!" Panyakit cicingeun méré pépéling kana ceuli haté.
Ogé lantaran kasenangan jeung kanikmatan dunya henteu terus lumangsung, utamana lamun henteu sah, éta téh henteu langgeng, pinuh ku kanyeri, sarta ngandung dosa. Ulah ceurik ku alesan panyakit lantaran anjeun kaleungitan kasenangan éta; sabalikna, pikirkeun segi ibadah maknawi jeung pahala aherat dina panyakit, sarta usaha ngarasakeun kanikmatan.
PANAWAR KATUJUH
Hé jalma gering anu kaleungitan kanikmatan kaséhatan! Panyakit anjeun henteu ngaleungitkeun kanikmatan nikmat Alloh dina kaséhatan; sabalikna, panyakit ngajadikeun anjeun ngarasakeunana sarta nambahanana. Sabab lamun hiji hal terus lumangsung, éta kaleungitan pangaruhna. Malah para ahli hakékat sapuk nyebut: ﺍِﻧَّﻤَﺎ الْاَشْيَاءُ ﺗُﻌْﺮَﻑُ ﺑِﺎَﺿْﺪَﺍﺩِﻫَﺎ, nyaéta, "Unggal hal dipikawanoh ku lawanna." Upamana, lamun henteu aya poék, cahya henteu dipikawanoh sarta henteu karasa nikmatna. Lamun henteu aya tiis, panas henteu kaharti sarta henteu karasa kasenanganana. Lamun henteu aya lapar, dahar henteu méré kanikmatan. Lamun henteu aya panas dina lambung, nginum cai henteu méré kasenangan. Lamun henteu aya gangguan, kaayaan séhat henteu karasa pikaresepeun. Lamun henteu aya panyakit, kaséhatan henteu karasa nikmatna.
Gusti Fâthir Nu Hakîm ngabekelan manusa ku kacida lobana pakakas nepi ka bisa ngarasakeun jeung mikawanoh rupa-rupa nikmat anu henteu aya watesna di jagat raya ieu. Ieu némbongkeun yén Mantenna kersa ngajadikeun manusa ngarasa unggal rupa paparin-Na, ngarasakeun unggal rupa nikmat-Na, sarta terus-terusan ngadorong manusa supaya sukur. Ku kituna tangtu, sakumaha Mantenna maparin kaséhatan jeung kaayaan séhat, Mantenna ogé bakal maparin panyakit, gangguan, jeung kasusah.
Abdi naros ka anjeun: "Lamun panyakit ieu henteu aya dina sirah, leungeun, atawa lambung anjeun, naha anjeun bakal ngarasa nikmat Alloh anu ngeunah tur pikaresepeun dina kaséhatan sirah, leungeun, jeung lambung anjeun tuluy sukur? Tangtu lain sukur, malah anjeun moal mikiranana; tanpa kasadaran anjeun bakal maké kaséhatan éta pikeun lalawora, malah meureun pikeun hirup nurut kana hawa nafsu."
PANAWAR KADALAPAN
Hé jalma gering anu mikiran aheratna! Panyakit, saperti sabun, ngumbah jeung ngaberesihan kokotor dosa. Ku hadits sahih geus tetep yén panyakit téh panghapus dosa. Dina hadits ogé aya: "Sakumaha bubuahan tangkal anu geus asak murag ku ngoyagkeun tangkalna, ngadégdégna hiji jalma gering anu boga iman ogé ngoyagkeun dosa nepi ka murag."
Dosa téh panyakit anu tetep dina hirup langgeng. Dina hirup dunya ieu ogé dosa mangrupa panyakit maknawi pikeun haté, nurani, jeung roh. Lamun anjeun sabar sarta henteu ngawadul, ku hiji panyakit samentara ieu anjeun salamet tina loba pisan panyakit anu tetep.
Lamun anjeun henteu mikiran dosa, atawa henteu terang aherat, atawa henteu mikawanoh Alloh, dina diri anjeun aya hiji panyakit anu kacida pikasieuneunana, anu sajuta kali leuwih gedé tibatan panyakit leutik anjeun ieu. Jeritkeun kasusah tina éta panyakit.
Sabab haté, roh, jeung nafsu anjeun miboga hubungan jeung sakabéh mahluk dunya. Hubungan-hubungan éta terus-terusan pegat ku pipisahan jeung leungitna, tuluy muka tatu anu henteu aya watesna dina diri anjeun. Utamana lantaran anjeun henteu terang aherat, anjeun ngabayangkeun maot minangka kabinasaan langgeng; saolah-olah anjeun miboga awak anu pinuh ku tatu jeung cilaka, sarta panyakitna sagedé dunya.
Tah, pangheulana kudu néangan ubar iman, anu mangrupa ubar anu pasti jeung panawar anu maparin kacageuran anu pasti pikeun panyakit-panyakit anu henteu aya watesna dina awak maknawi anu gedé, pinuh ku tatu jeung panyakit anu henteu aya watesna ieu, sarta ngalereskeun kayakinan anjeun. Jalan anu pangpondokna pikeun manggihan ubar éta nyaéta mikawanoh kakawasaan jeung rohmat Gusti Qadîr Dzul-Jalâl ngaliwatan jandéla henteu mampuh jeung kalemahan anu ditémbongkeun ku panyakit jasmani ieu ka anjeun di handapeun layar lalawora anu disoéhkeunana.
Enya, jalma anu henteu mikawanoh Alloh miboga musibat sapinuh dunya anu tumiba ka dirina. Dunya jalma anu mikawanoh Alloh mah pinuh ku cahya jeung kabungah maknawi. Manéhna ngarasakeunana ku kakuatan iman, luyu jeung darajatna. Di handapeun kabungah maknawi, kacageuran, jeung kanikmatan anu asalna tina iman ieu, kanyeri panyakit jasmani anu leutik ngalembereh jeung leungit.
PANAWAR KASALAPAN
Hé jalma gering anu mikawanoh Gusti Khâliq-na! Kanyeri, ngarasa sieun, jeung kasieun dina panyakit téh lantaran panyakit kadang jadi jalan ka maot. Lantaran maot téh pikasieuneun dina paningal anu lalawora jeung dina segi lahiriahna, panyakit anu bisa jadi jalan ka éta ngajadikeun sieun jeung guligah.
Kahiji: Terang sarta iman kalayan pasti yén: "Ajal téh geus ditangtukeun, henteu robah." Jalma-jalma anu ceurik di gigireun jalma gering anu kacida parna, sarta anu kaséhatanana hadé, geus maot; ari jalma gering anu parna éta mah geus cageur sarta hirup.
Kadua: Maot téh henteu pikasieuneun saperti anu katingali dina wangunna. Dina loba risalah, ku cahya anu dipasihkeun ku Al-Qur’an Al-Hakîm, urang geus ngabuktikeun kalayan kacida pastina, tanpa mamang jeung ragu, yén pikeun jalma-jalma anu boga iman, maot téh:
Dibébaskeun tina beban pancén hirup.
Ogé hiji eureun tina ngabakti anu mangrupa latihan jeung pangajaran dina ujian di medan dunya.
Ogé hiji jalan pikeun tepung jeung salapan puluh salapan persén sobat jeung barayana anu geus indit ka alam anu séjén.
Ogé hiji sarana pikeun asup ka tanah asalna anu sajati jeung ka tempat kabagjaanana anu langgeng.
Ogé hiji ondangan ti panjara dunya ka kebon-kebon sawarga.
Ogé hiji giliran pikeun narima ganjaran minangka balesan jasa-jasa manéhna tina paparin Gusti Khâliq Nu Rahîm.
Lantaran tina segi hakékat, sipat maot téh kieu, kudu henteu ningalina minangka hal anu pikasieuneun; sabalikna, kudu ningalina minangka bubuka rohmat jeung kabagjaan. Kasieun sawatara wali Alloh kana maot ogé henteu lantaran pikasieuneunana maot. Malah lantaran kahadéan-kahadéan anu bakal dihontal ku neruskeun pancén hirup, bari nyebut, abdi bakal meunang kahadéan anu leuwih loba.
Enya, pikeun jalma-jalma anu boga iman maot téh panto rohmat. Pikeun jalma-jalma anu sasat, maot téh sumur poék salalanggengna.
PANAWAR KASAPULUH
Hé jalma gering anu hariwang tanpa perlu! Anjeun hariwang lantaran beuratna panyakit anjeun. Kahariwang éta ngajadikeun panyakit anjeun leuwih beurat. Lamun anjeun hayang panyakit anjeun leuwih hampang, usaha ulah hariwang. Hartina, pikirkeun mangpaat, pahala, jeung gancang leungitna panyakit; singkirkeun kahariwang, pegatkeun akar panyakit.
Enya, kahariwang ngajadikeun panyakit dua kali lipet; di handapeun panyakit jasmani, ku kahariwang éta méré hiji panyakit maknawi kana haté anjeun; panyakit jasmani gumantung kana éta, tuluy terus lumangsung. Lamun ku pasrah, ridho, jeung mikiran hikmah panyakit kahariwang éta leungit, hiji akar penting panyakit jasmani éta pegat; panyakit jadi hampang sarta sabagian leungit. Utamana ku sangkaan anu teu puguh, panyakit jasmani sadirham kadang ngagedéan nepi ka sapuluh dirham ku kahariwang. Ku pegatna kahariwang, salapan tina sapuluh bagian panyakit éta leungit.
Salian ti nambahan panyakit, lantaran kahariwang ibarat nuduh hikmah Alloh, ngiritik rohmat Alloh, sarta ngawadul ngeunaan Gusti Khâliq Nu Rahîm, manéhna narima tamparan anu sabalikna tina maksudna, sarta nambahan panyakitna. Enya, sakumaha sukur nambahan nikmat, kitu deui ngawadul nambahan panyakit jeung musibat.
Kahariwang sorangan ogé hiji panyakit. Ubarna nyaéta terang hikmah panyakit. Lantaran anjeun geus terang hikmah jeung mangpaatna, oléskeun salep éta kana kahariwang, tuluy salamet. Gaganti "Aduh!" sebutkeun "Ah, lega!"; gaganti "Aduh, hanjakal!" sebutkeun ٔﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ ﻋَﻠٰﻰ ﻛُﻞِّ ﺣَﺎﻝٍ.
PANAWAR KASABELAS
Hé dulur anu gering tur teu sabar! Salian ti méré kanyeri anu ayeuna aya ka anjeun, panyakit ogé méré kanikmatan maknawi tina leungitna panyakit anjeun anu saméméhna nepi ka poé ieu, sarta kanikmatan rohani tina pahalana. Dina mangsa sanggeus poé ieu, malah sanggeus jam ieu, panyakit henteu aya; tangtu tina anu henteu aya henteu aya kanyeri. Lamun henteu aya kanyeri, henteu bisa aya kasedih. Lantaran anjeun ngabayangkeun ku cara anu salah, henteu sabar téh datang.
Sabab, saméméh poé ieu, kalayan leungitna sisi jasmani tina sakabéh mangsa panyakit, kanyerina ogé geus leungit babarengan; anu nyésa nyaéta pahalana jeung kanikmatan dina leungitna. Padahal éta kuduna méré kauntungan jeung kabungah ka anjeun, mikiranana tuluy ngarasa nyeri jeung teu sabar téh kagilaan. Poé-poé anu bakal datang can datang. Mikiran éta ti ayeuna, ngabayangkeun sarta ngarasa nyeri ku hiji panyakit anu henteu aya, ku hiji kanyeri anu henteu aya, dina hiji poé anu henteu aya, sarta ku némbongkeun henteu sabar méré warna ayana kana tilu tingkat anu henteu aya, lamun lain kagilaan, naon deui?
Lantaran mangsa-mangsa panyakit saméméh jam ieu méré kabungah; sarta lantaran mangsa sanggeus jam ieu henteu aya, panyakit henteu aya, kanyeri henteu aya; ulah anjeun paburencaykeun ka ditu ka dieu sakabéh kakuatan sabar anu dipasihkeun ku Alloh ka anjeun. Kumpulkeun éta pikeun nyanghareupan kanyeri dina jam ieu, sebutkeun "Duh Gusti Shabûr!" sarta sing tahan.
PANAWAR KADUA BELAS
Hé nu gering, anu lantaran kasakit jadi teu tiasa ngalaksanakeun ibadah sareng wirid, teras hanjakal ku teu tiasa ngalaksanakeunana! Sing uninga yén dumasar kana hadits anu parantos tetep, saurang mukmin anu takwa tetep kénging pahala wirid rutinna dina mangsa gering, sanajan teu tiasa ngalaksanakeunana lantaran kasakit. Pikeun jalma gering anu ngalaksanakeun kawajiban fardu sabisa-bisana, kalayan sabar sareng tawakal, ogé ngalaksanakeun kawajiban farduna, kasakit anu beurat éta nyalira ngagentos ibadah sunah anu sanés, kalayan tulus pisan. Kasakit ogé ngajadikeun manusa ngarasa teu mampuh sareng lemah. Ku basa teu mampuh sareng basa lemah éta, kasakit ngajadikeun anjeunna ngadoa ku kaayaan sareng ku ucapan. Alloh parantos maparin manusa sipat teu mampuh anu teu aya watesna sareng sipat lemah anu teu aya tungtungna, sangkan anjeunna terus-terusan nyalindung ka hadirat Ilahi, munajat sareng ngadoa. ﻗُﻞْ ﻣَﺎ ﻳَﻌْﺒَﺆُﺍ ﺑِﻜُﻢْ ﺭَﺑّ۪ﻰ لَوْلَا ﺩُﻋَٓﺎﺅُﻛُﻢْ nyaéta, “Upami henteu aya doa aranjeun, naon pentingna aranjeun?” Dumasar kana rusiah ayat éta, kasakit mangrupikeun salah sahiji sabab doa sareng munajat anu tulus, anu jadi hikmah diciptakeunna manusa sareng sabab ajénna. Ku kituna, tina ieu jihat, anu kedah dilakukeun téh sanés ngedalkeun kaluh, nanging sukur ka Alloh, sareng ulah nutup keran doa anu dibuka ku kasakit ku lantaran parantos cageur.
PANAWAR KATILU BELAS
Hé jalma anu teu daya, anu ngangluh kana kasakit! Pikeun sabagian jalma, kasakit téh harta karun anu penting, hadiah Ilahi anu kacida ajénna. Unggal jalma gering tiasa ngabayangkeun kasakitna kaasup kana golongan éta. Ku margi waktos ajal henteu dipastikeun; Alloh, kalayan hikmah-Na, nyumputkeun ajal pikeun nyalametkeun manusa tina putus asa sagemblengna sareng lalawora sagemblengna, sarta nahan anjeunna di antara sieun sareng harepan, ogé dina kaayaan miara dunya sareng aheratna. Ku margi ajal tiasa sumping iraha waé, upami éta nangkep manusa dina kaayaan lalawora, éta tiasa kacida ngarugikeun hirupna anu langgeng salawasna. Kasakit ngusir lalawora, ngajadikeun manusa mikiran aherat, ngingetan kana maot; ku kituna anjeunna nyiapkeun diri. Sakapeung anjeunna kénging kauntungan sapertos kieu: darajat anu teu tiasa dihontal dina dua puluh taun, kahontal dina dua puluh dinten. Di antarana: aya dua nonoman ti rerencangan urang — mugia Alloh maparin rohmat ka aranjeunna. Nu hiji Sabri ti İlama, nu sanésna Vezirzade Mustafa ti İslâmköy. Kalayan héran, abdi ningali yén dua jalma ieu, sanajan henteu nyerat, aya dina jajaran panghareupna di antara murid-murid abdi dina tulusna sareng khidmah kana iman. Abdi henteu terang hikmahna. Saatos aranjeunna pupus, abdi ngartos yén duanana kagungan kasakit anu penting. Ku pituduh kasakit éta, aranjeunna aya dina takwa anu pangpentingna, khidmah anu kacida ajénna, sareng kaayaan anu mangpaat pikeun aherat, ngagentos nonoman sanés anu lalawora sareng ninggalkeun kawajiban fardu. Insya Alloh, kasusah kasakit salami dua taun jadi jalan kana bagja hirup anu langgeng salawasna salami jutaan taun. Ayeuna abdi ngartos yén sababaraha doa anu kungsi ku abdi disuhunkeun pikeun séhatna aranjeunna, tina jihat dunya, parantos jadi doa anu goréng pikeun aranjeunna. Insya Alloh, doa abdi éta dikabulkeun pikeun séhatna di aherat. Numutkeun kayakinan abdi, dua jalma ieu parantos kénging kauntungan saimbang sareng kauntungan anu tiasa dihontal ku takwa salami sapuluh taun. Upami duanana, sapertos sabagian nonoman, ngandelkeun séhat sareng mangsa ngorana teras ngasupkeun diri kana lalawora sareng hirup nurut kana hawa nafsu, sarta maot anu ngintip aranjeunna nangkep aranjeunna persis dina kokotor dosa-dosana, aranjeunna bakal ngajadikeun kuburna sayang kalajengking sareng oray, ngagentos harta karun cahya éta. Ku margi kasakit miboga mangpaat sapertos kitu, anu kedah dilakukeun sanés ngangluh kana éta; nanging tawakal, sabar, malah sukur sareng ngandelkeun rohmat Ilahi.
PANAWAR KAOPAT BELAS
Hé nu gering, anu panonna katutupan! Upami Sadérék terang cahya sareng panon batin sapertos naon anu aya handapeun panutup dina panon jalma anu iman, Sadérék bakal nyarios, “Saratus rébu sukur ka Gusti Rabb Nu Rahîm abdi!” Pikeun ngajelaskeun ieu salep, abdi badé nyarioskeun hiji kajadian. Kieu: Bibi Süleyman ti Barla, anu parantos ngalayanan abdi salami dalapan taun kalayan satia pisan tanpa kantos nganyenyeri haté abdi, dina hiji waktos panonna teu tiasa ningali. Awéwé anu saléh éta kagungan sangkaan anu saé ka abdi, saratus kali ngaleuwihan darajat abdi anu sabenerna. Anjeunna nyegat abdi di lawang masjid, nyarios, “Pangdoakeun sangkan panon abdi tiasa ningali.” Abdi ngajadikeun kasaléhan awéwé anu pinuh berkah sareng katarik ku kaasih Ilahi éta minangka panganteur doa abdi, teras nyuhunkeun, “Yâ Rabb, ku ngahormat kasaléhanana, bukakeun panonna.” Dina dinten kadua, sumping dokter panon ti Burdur, teras anjeunna ngajadikeun panonna tiasa ningali. Opat puluh dinten ti harita, panonna henteu tiasa ningali deui. Abdi kacida sedihna sareng seueur ngadoa. Insya Alloh, doa éta dikabulkeun pikeun aheratna. Upami henteu kitu, doa abdi éta bakal jadi doa anu goréng pisan sareng kaliru pikeun anjeunna. Margi ajalna tinggal opat puluh dinten. Opat puluh dinten ti harita, anjeunna pupus — mugia Alloh maparin rohmat ka anjeunna. Almarhumah éta kénging kauntungan pikeun ningali kebon-kebon sawarga tina kuburna salami opat puluh rébu dinten, ngagentos ningali kebon-kebon Barla anu sedih salami opat puluh dinten ku panon kolotna anu sénsitip. Margi imanna kuat sareng kasaléhanana kacida gedéna. Leres, upami saurang mukmin panonna katutupan sareng lebet kana kubur dina kaayaan teu tiasa ningali, anjeunna tiasa nyaksian alam cahya éta, saluyu sareng darajatna, langkung seueur tibatan jalma-jalma sanés anu aya dina kubur. Di dunya ieu urang ningali seueur hal, sedengkeun mukmin anu lolong henteu ningalina. Di kubur, upami jalma anu lolong éta mangkat kalayan iman, anjeunna ningali langkung seueur tibatan jalma-jalma anu aya dina kubur, sakumaha éta darajatna. Sapertos ningali ku taropong anu tiasa ningalikeun nu pangjauhna, saluyu sareng darajatna, aranjeunna ningali sareng nyaksian kebon-kebon sawarga dina kuburna, sapertos pilem. Panon anu kacida caangna sapertos kitu, anu nalika aya handapeun taneuh tiasa ningali sareng nyaksian sawarga di saluhureun langit, tiasa ku Sadérék kapendak handapeun panutup panon ieu, kalayan sukur sareng sabar. Dokter panon anu bakal ngaleungitkeun panutup tina panon Sadérék sareng ngajadikeun Sadérék ningali ku panon éta nyaéta Al-Qur'an Al-Hakîm.
PANAWAR KALIMA BELAS
Hé nu gering, anu ngaheruk sareng ngarintih! Ulah ngaheruk ku ningali wujud lahiriah kasakit! Tingali hartina, teras ucapkeun rasa lega! Upami harti kasakit henteu janten hal anu saé, Gusti Khâliq Nu Rahîm moal maparin kasakit ka hamba-hamba anu pangdipikacinta-Na. Padahal, aya dina hadits sahih yén ﺍَﺷَﺪُّ ﺍﻟﻨَّﺎﺱِ بَلَاءً اَلْاَنْبِيَاءُ ﺛُﻢَّ الْاَوْلِيَاءُ اَلْاَمْثَلُ فَالْاَمْثَلُ -ﺍَﻭْ ﻛَﻤَﺎ ﻗَﺎﻝَ — nyaéta, “Anu pangseueurna katarajang musibah sareng kasusah téh jalma-jalma anu pangsaéna sareng pangsampurnana.” Para nabi, utamana Nabi Ayyub alaihis salam, teras para wali, teras jalma-jalma anu saléh, ningali kasakit anu ku aranjeunna ditanggung minangka ibadah anu tulus sareng hadiah ti Gusti Rahmân; aranjeunna sukur dina kasabaran. Aranjeunna ningali éta sapertos bedah anu asalna tina rohmat Gusti Khâliq Nu Rahîm. Sadérék, hé nu gering, anu ngaheruk sareng ngajerit! Upami hoyong ngiring kana rombongan anu caang ieu, sukur dina kasabaran. Upami ngangluh, aranjeunna moal nampi Sadérék kana rombonganana. Sadérék bakal ragrag kana liang-liang jalma anu lalawora! Sadérék bakal leumpang dina jalan anu poék. Leres, aya sabagian kasakit anu, upami tungtungna maot, janten jalan kana darajat wali sapertos syahid, kalayan dianggap syahid rohani. Di antarana: kasakit anu timbul tina ngalahirkeun {(Catetan handap): Kasakit ieu tiasa ngahasilkeun syahid rohani dugi ka opat puluh dinten, nyaéta mangsa nifas.} sareng maot lantaran nyeri beuteung, tilelep, kahuruan atanapi wabah taun, anu dianggap syahid rohani. Sapertos kitu, aya seueur kasakit anu pinuh berkah, anu ngahasilkeun darajat wali ngaliwatan maot. Kasakit ogé ngurangan kanyaah sareng beungkeutan ka dunya, ku kituna ngaringankeun papisah sareng dunya nalika maot, anu kacida nyeri sareng paitna pikeun jalma anu ngudag dunya; sakapeung malah ngajadikeun éta papisah dipikaresep.