Pasualan Kagenep

Risalah Bubuahan · hlm. 11

Ieu téh hiji isyarat ringkes kana ngan hiji burhan tina rébuan burhan kulli ngeunaan rukun iman ka Alloh, anu katerangan sareng hujjah-hujjahna anu pasti tur teu kaétang réana kapendak di seueur tempat dina Risale-i Nur.

Di Kastamonu, sabagian murid ti sakola menengah (lise) sarumping ka abdi. Saurna: "Wanohkeun Khâliq ka abdi sadaya, margi guru-guru abdi sadaya henteu nyarioskeun perkawis Alloh." Abdi ngawaler: Unggal élmu tina élmu-élmu anu diaos ku aranjeun téh, kalayan basana sorangan anu husus, terus-terusan nyarioskeun perkawis Alloh sareng ngawanohkeun Khâliq. Sanés guru-guruna anu kedah diregepkeun, tapi regepkeun éta élmu-élmuna!

Upamana: Sapertos hiji apoték nu sampurna, nu dina unggal gucina aya ubar ma’jun sareng panawar nu ngandung hirup, dicandak kalayan timbangan nu ajaib tur taliti pisan — tangtos éta nuduhkeun ayana hiji ahli ubar nu pohara terampil, ahli kimia, tur wijaksana. Nya kitu deui, apoték bumi, ku ayana ubar ma’jun sareng panawar nu hirup dina guci-guci opat ratus rébu rupa tutuwuhan sareng sasatoan, sakumaha langkungna sampurna tur ageung batan apoték di pasar ieu — dumasar kana ukuran élmu kadokteran anu diaos ku aranjeun, éta apoték bumi téh nuduhkeun tur ngawanohkeun — malah ka panon nu lolong ogé — Gusti Hakîm Dzul-Jalâl, nyaéta ahli ubar tina apoték bumi nu pang-ageungna.

Sarta upamana deui: Sapertos hiji pabrik nu ajaib, nu ninun rébuan rupa-rupa lawon tina hiji bahan nu basajan — tanwandé nuduhkeun ayana nu boga pabrik sareng juru mesin nu terampil. Nya kitu deui, ieu mesin Robbâni nu ngider, nu disebat bumi, anu boga ratusan rébu sirah sarta dina unggal sirahna aya ratusan rébu pabrik nu sampurna — sakumaha langkungna ageung tur sampurna ieu mesin batan pabrik manusa, nya sakitu deui, dumasar kana ukuran élmu permesinan anu diaos ku aranjeun, ngawartoskeun tur ngawanohkeun Nu Ngadamel sareng Nu Kagungan ieu bumi.

Sarta upamana deui: Sapertos hiji gudang, gudang pangan, sareng warung anu di jerona sarébu hiji rupa rejeki dikumpulkeun ti sakurilingna sarta ditumpuk tur disadiakeun kalayan tartib — tanwandé nuduhkeun ayana nu kagungan, nu boga, sareng patugas pangan katut rejeki nu luar biasa. Nya kitu deui, ieu gudang pangan Rohmani sareng ieu kapal Subhâni anu disebat bumi — anu dina sataun ngider kalayan tartib dina hiji bunderan nu jarakna dua puluh opat rébu taun, anu ngawengku ratusan rébu golongan nu masing-masing ménta rejeki nu béda-béda, sarta ku lampahna ngaliwatan usum-usum, ngeusian usum semi lir hiji gerbong nu ageung ku rébuan kadaharan nu béda-béda, terus nganteurkeunana ka mahluk-mahluk hirup nu walurat anu béak rejekina dina usum tiris — sarta ieu gudang katut warung Robbâni anu ngangkut sarébu hiji rupa pakakas, barang-barang, sareng bungkusan kaléng — sakumaha langkungna ageung tur sampurna batan pabrik tadi; nya dumasar kana ukuran élmu pangan anu diaos atawa nu bakal diaos ku aranjeun, kalayan kayakinan sareng darajat anu sarua, ngawartoskeun, ngawanohkeun, tur ngajadikeun urang nyaah ka Nu Kagungan, Nu Ngawasa, sareng Nu Ngatur gudang bumi téh.

Sarta sapertos: hiji balad nu ngawengku opat ratus rébu bangsa, anu unggal bangsana béda rejeki anu dipéntana, béda pakarang anu dipakéna, béda pakéan anu dianggona, béda latihanana, sareng béda cara mulangna (terhis) — hiji panglima nu mu’jizat tina éta balad, anu nyalira maparinan sakabéh bangsa nu béda-béda téh rejekina nu béda-béda, rupa-rupa pakarangna, pakéanana, sareng pakakasna, tanpa poho tur tanpa bingung ka salah sahijina — nya éta balad katut markas nu ajaib téh, tanwandé kalayan tétéla nuduhkeun éta panglima nu ajaib, sarta ngajadikeun anjeunna dipikaresep kalayan pinuh pangajén. Persis kitu kénéh, di markas dina beungeut bumi sareng dina hiji balad Subhâni nu anyar anu unggal usum semi didadak dikerid deui — nyaéta markas usum semi bumi, anu di jerona rupa-rupa pakéan, rejeki, pakarang, latihan, sareng cara mulang tina opat ratus rébu jinis ti bangsa tutuwuhan sareng sasatoan téh dipaparinkeun ku hiji Panglima Nu Pang-agungna, kalayan pohara sampurna tur tartib sarta tanpa poho tur tanpa bingung ka salah sahijina — sakumaha langkungna ageung tur sampurna batan balad katut markas manusa nu disebat tadi, nya dumasar kana ukuran élmu kamiliteran anu bakal diaos ku aranjeun, sakitu deui, ka jalma-jalma anu taliti tur waras akalna, ngawartoskeun Hâkim, Rabb, Nu Ngatur, sareng Panglima Nu Maha Suci tina bumi kalayan pinuh kahélokan sareng pangsucian, sarta ngajadikeun urang nyaah ka Mantenna ku tahmid sareng tasbih.

Sarta sapertos: di hiji kota nu ajaib, jutaan lampu listrik obah ngider ka unggal tempat, sarta lampu-lampu listrik katut pabrikna anu sipatna teu béak-béak bahan durukanana — tanwandé kalayan tétéla ngawanohkeun, kalayan pinuh kahélokan sareng pamuji, hiji tukang nu mu’jizat anu ngatur listrik tur nyieun lampu-lampu nu ngider sareng ngadegkeun pabrik sareng nyandak bahan-bahan durukan, katut hiji tukang listrik nu luar biasa kawasana, sarta ngajadikeun manéhna dipikaresep ku sora "hirup-hirup!". Persis kitu kénéh, lampu-lampu béntang dina hateup karaton dunya di jero kota alam ieu — anu sabagianana, nurutkeun kana katerangan élmu falak, sarébu kali langkung ageung batan bumi sareng obahna tujuh puluh kali langkung gancang batan pélor mariem, tapi teu ngaruksak katartibanana, teu silih tarajang, teu pareum, sareng bahan durukanana teu béak-béak. Nurutkeun kana katerangan élmu falak anu diaos ku aranjeun, pikeun lestarina hurung panonpoé urang — anu langkung ti sajuta kali ageungna batan bumi sareng hirupna langkung ti sajuta taun, sarta jadi hiji lampu katut hawu di hiji pasanggrahan Rohmani — unggal dinten peryogi minyak taneuh sakumaha lobana lautan bumi sareng areng sakumaha lobana gunung-gununganana, atawa tumpukan kai sakumaha sarébu bumi, supados ulah pareum. Sarta kakawasaan sareng karajaan-Na anu taya wates — anu ku ramo-ramo cahya némbongkeun kakawasaan anu ngahurungkeun panonpoé sareng béntang-béntang luhung anu sapertosna tanpa minyak taneuh, tanpa kai, tanpa areng, sarta henteu ngantep pareum, tur ngideurkeun éta sadayana babarengan kalayan gancang tanpa silih tarajang — nya lampu-lampu listrik katut pangaturan karaton dunya di jero kota alam nu agung ieu, sakumaha langkungna ageung tur sampurna batan conto tadi, nya sakitu deui, dumasar kana ukuran élmu listrik anu diaos atawa nu bakal diaos ku aranjeun, ngawanohkeun Sultan, Nu Nyaangan, Nu Ngatur, sareng Nu Ngadamel ieu paméran nu pang-agungna tina alam, ku cara ngajantenkeun éta béntang-béntang nu cahyaan jadi saksi. Kalayan tasbih sareng pangsucian, ngajadikeun urang nyaah tur nyembah ka Mantenna.

Sarta upamana deui, sapertos aya hiji kitab anu kieu: dina hiji barisna aya hiji kitab nu ditulis lembut, sareng dina unggal kecapna aya hiji surat Al-Qur’an nu ditulis ku pena nu lembut, pohara jero maksadna sarta sakabéh perkawisna silih deudeul, tur nuduhkeun panulis katut pangarangna minangka jalma nu luar biasa terampil tur mampuh — hiji kumpulan nu ajaib; tanwandé, lir caang beurang, ngawartoskeun tur ngawanohkeun panulis katut panyusunna kalayan kasampurnaan sareng kabisana. Ngajadikeun urang muji ku kalimah "Mâsyâalloh, Bârokalloh." Persis kitu kénéh, ieu Kitab Ageung Alam — anu dina beungeut bumi anu jadi hiji-hijina kacana, sareng dina usum semi anu jadi hiji-hijina lambaranana, urang tingali ku panon sorangan aya hiji Pena nu digawé, nyeratkeun tilu ratus rébu golongan tutuwuhan sareng sasatoan anu lir tilu ratus rébu kitab nu béda-béda, babarengan, silih asupan, tanpa salah tanpa lepat, tanpa pacampur tur tanpa bingung, kalayan sampurna tur tartib, sarta sakapeung nyeratkeun hiji kasidah dina hiji kecap lir tangkal, sareng daptar eusi hiji kitab anu lengkep dina hiji titik lir siki — nya ieu kumpulan alam anu taya wates jero maksadna sarta dina unggal kecapna ngandung seueur hikmah, katut ieu Al-Qur’an Nu Pang-ageungna tina Alam anu ngajasad, sakumaha langkungna ageung, sampurna, tur jero maksadna batan kitab dina conto tadi, nya sakitu deui, élmu hikmah barang (filsafat alam) anu diaos ku aranjeun sareng élmu maca katut élmu nulis anu bener-bener dilakonan ku aranjeun di sakola, kalayan ukuranana anu lega sareng panon teropongna, ngawanohkeun Nu Ngalukis sareng Nu Nyerat ieu Kitab Alam kalayan kasampurnaan-Na anu taya wates. Ngawartoskeun ku kalimah "Allâhu Akbar", ngajelaskeun ku pangsucian "Subhânalloh", tur ngajadikeun urang nyaah ku pupujian "Alhamdulillâh".

Nya kitu, dumasar kana babandingan sareng élmu-élmu ieu, unggal élmu tina ratusan élmu, kalayan ukuranana anu lega sareng eunteung husus katut panon teropongna sareng paneuteup nu pinuh ibarah, ngawartoskeun Gusti Khâliq Dzul-Jalâl tina ieu alam ku asma-asma-Na; sarta ngawanohkeun sipat-sipat sareng kasampurnaan-Na.

Nya kanggo ngawurukkeun hujjah anu kasebat tadi — anu mangrupi hiji burhan wahdaniyah anu agung tur cahyaan — Al-Qur’an Mu’jizul-Bayân, kalayan seueur diulang-ulang, panglobana ngawanohkeun Khâliq urang ka urang ku ayat رَبُّ السَّمٰوَاتِ وَ الاَْرْضِ sareng خَلَقَ السَّمٰوَاتِ وَالاَْرْضَ — kitu saur abdi ka éta para nonoman sakola. Maranéhna ogé narima tur ngaenyakeun sagemblengna, saurna: "Mugia teu kaétang sukur ka Rabb urang, dumeh urang parantos nampi hiji pangajaran anu suci pisan tur haq sajati. Mugia Alloh ridho ka salira." Abdi lajeng nyarios:

Manusa téh hiji mesin nu hirup anu bakal ngarandapan rébuan rupa kanyeri sareng ngararasakeun rébuan rupa kani’matan; sajaba ti kacida taya dayana, gaduh musuh lahir batin nu teu kaétang; sajaba ti taya watesna kokorona, gaduh pangabutuh lahir batin nu teu kaétang; sarta hiji mahluk walurat anu terus-terusan narima keprokan tina karerad sareng paturay. Nanging barang ujug-ujug ku iman sareng ubudiyah nyantélkeun diri ka hiji Raja Dzul-Jalâl anu sapertos kitu, sarta mendak hiji titik pananggeuhan pikeun ngalawan sakabéh musuhna katut hiji titik pamundut pitulung anu jadi cukang lantaran pikeun sakabéh pangabutuhna — nya sakumaha unggal jalma reueus ku kahormatan sareng kalungguhan dununganana, kitu deui lamun manusa ku iman nyantélkeun diri ka hiji Raja nu Qadîr tur Rahîm nu taya watesna, tur asup kana khidmah-Na ku jalan ubudiyah, sarta ngarobih wawaran hukuman pati tina ajalna jadi surat idin mulih pikeun dirina — sakumaha bagjana, sakumaha nganuhunkeunana, sareng sakumaha reueusna kalayan pinuh sukur — mangga bandingkeun ku aranjeun.

Sakumaha anu parantos disaurkeun ka éta para nonoman sakola, abdi ogé sababaraha kali nyarios ka para tahanan anu katarajang musibah: Sing saha anu wanoh ka Mantenna tur ta’at, sanajan aya di jero panjara, éta jalma bagja. Sing saha anu poho ka Mantenna, sanajan aya di jero karaton, éta jalma aya di jero panjara, cilaka. Malah aya hiji jalma nu dizolim nu bagja, waktos rék dihukum pati, nyarios ka para nu zolim nu cilaka: "Kuring henteu keur dihukum pati. Sabalikna, kuring keur mulang kana kabagjaan ku jalan terhis. Tapi kuring ogé, ku sabab ningali aranjeun geus divonis ku hukuman pati langgeng, keur ngabales dendam sapinuhna ka aranjeun." Bari ngucapkeun "Lâ ilâha illalloh," anjeunna masrahkeun nyawana kalayan pinuh kabungahan.

سُبْحَانَكَ لاَ عِلْمَ لَنَٓا اِلاَّ مَا عَلَّمْتَنَٓا اِنَّكَ اَنْتَ الْعَل۪يمُ الْحَك۪يمُ