BAGÉAN KADALAPAN
KAHIRUPAN DI ISPARTA
SANGGEUS 1950
Üstad Bedîüzzaman Said Nursî dileupaskeun ti Panjara Afyon dina hiji isuk bulan Séptémber taun 1949. Anjeunna sumping ka hiji imah ku karéta kuda, di antara dua komisaris. Murid-murid anu ngaladénan anjeunna ogé aya di gigireunana. Sanggeus panjara Afyon, kahirupan jeung jasa Nur Üstad katémbong mekar kieu: Nepi ka tanggal ieu, Üstad henteu ngantep saha waé aya di imahna dina waktu peuting. Ti magrib nepi ka waktu duha pantona tetep dikonci. Ari sanggeus panjara Afyon, sababaraha muridna anu satia tetep dina jasa hususna. Kamar Üstad salawasna misah. Ngan lamun aya hiji jasa anu diperlukeun, bisa sumping ka anjeunna. Sanggeus panjara Afyon, Üstad—ku ungkarana sorangan—katémbong minangka hiji rupa Said Katilu. Sabab sanggeus ieu jasa Nur bakal némbongan dina tahapan anu séjén, sarta bakal mekar kalawan nyakup loba hal. Anu buru-buru pikeun ngaladénan Üstad sarta sumping ka anjeunna pikeun jasa Nur, utamana nonoman anu sakola. Rohmat Ilahi geus ngarobah musibah panjara Afyon jadi rohmat tina loba sisi. Hiji sisi rohmatna nyaéta kieu: Dina poé-poé sidang, murid-murid Nur anu sumping ti rupa-rupa propinsi jeung kabupatén silihwanoh, sarta meunang pangaweruh ngeunaan Üstad, Risale-i Nur, jeung jasa Nur. Maranéhna ogé meunang hiji kakuatan rohani ngaliwatan ukhuwah anu tulus, anu kaluar tina Nur, anu patali jeung aherat jeung iman sarta pikeun karidoan Gusti. Sumpingna Üstad jeung murid-muridna ka pangadilan dina jajaran salaku rombongan pahlawan dina poé sidang, jadi sarana kanyaah jeung karaketan anu teu aya tungtungna lantaran Alloh dina haté jalma-jalma mukmin. Sidang-sidang ieu jadi sarana dorongan pikeun ngaladénan perjuangan iman jeung Islam. Sanajan musuh-musuh agama ngalawan, musibah ieu ngahasilkeun jalma-jalma anu daék ngorbankeun diri jeung pahlawan, anu bakal nanggung jasa iman Risale-i Nur sarta ngajadikeun éta tujuan hirupna. Murid-murid Nur anu anyar sarta caang mucunghul. Sanggeus anjeunna dileupaskeun ti panjara, hiji atawa dua pulisi terus ngajaga di hareupeun panto imah Üstad sarta henteu ngantep saha waé asup ka anjeunna. Salila anjeunna dipanjara ogé, béja-béja saperti Bedîüzzaman bakal dimusnahkeun geus disebarkeun ka sabudeureun, ku propaganda anu bohong jeung salah, ku cara anu matak pikasieuneun pikeun masarakat. Sanggeus cicing kira-kira dua bulan di Afyon, Üstad sumping ka Emirdağı. Di Emirdağı aya loba murid Risale-i Nur. Jasa Nur di dinya dilaksanakeun ku murid-murid ieu.
SANGGEUS PANJARA AFYON
KUMAHA JASA NUR LUMANGSUNG?
Di Isparta, nyebarkeun kumpulan-kumpulan Nur ku mesin pikeun ngagandakeun terus lumangsung. Üstad, sakumaha kabiasaanana, tetep nyibukkeun diri ku ngabenerkeun tulisan. Ngan sanggeus panjara, jasa Nur geus kabagi kana sababaraha bagian; henteu ngan diwatesan kana nyebarkeun ku ngagandakeun jeung tulisan leungeun. Tahapan jasa dina waktu-waktu ieu bisa diébréhkeun kieu: 1- Murid-murid Nur di rupa-rupa propinsi, kota leutik, jeung désa, maca, nyerat, ngajadikeun Nur dibaca, sarta narékahan nyebarkeunana di lingkunganana. 2- Di Isparta jeung İnebolu, ngagandakeun risalah-risalah Nur dina wangun kumpulan ku mesin pikeun ngagandakeun sarta nyebarkeunana ka sabudeureun. 3- Di Ankara jeung Istanbul, sumebar sarta dibacana Nur di antara rupa-rupa lapisan masarakat, utamana mahasiswa universitas jeung murid sakola séjén, nonoman, pagawé, sarta awéwé; hubungan rohani anu raket ti loba jalma kana perjuangan Risale-i Nur. Mucunghulna jalma anu ihlas sarta daék ngorbankeun diri jeung palayan iman ti antara maranéhna. Mekarna cahaya iman kalayan pinuh ku sumanget di dua puseur gedé ieu. 4- Hubungan jeung lembaga resmi lantaran mulangkeun kitab-kitab sarta ngaganggu deui Nur jeung murid-muridna di sababaraha tempat. Ngawartosan sarta ngabuktikeun yén Risale-i Nur jadi sarana kabagjaan generasi anu bakal datang pikeun tanah air jeung bangsa; pamaréntahan Turki anu anyar ningali cahaya Al-Qur'an anu anyar sarta pangsampurna ieu kalayan pangajén; ngajamin ngawartosanana boh ka Anatolia, boh ka alam Islam jeung umat manusa, ngaliwatan sarana nyebarkeun anu pangmodérnna. 5- Sumebarna Risale-i Nur di propinsi-propinsi Wétan. Kitu tahapan jasa anu aya dina panitén Bedîüzzaman Said Nursî nalika anjeunna dileupaskeun ti panjara Afyon sarta sumping ka Emirdağı. Anjeunna ogé pakait jeung puseur pamaréntahan dina hal jasa. Nepi ka waktu ieu, jasa Nur ngan diwatesan kana nyerat jeung ngalobaan risalah-risalah. Ti Barla kénéh Üstad salawasna patepang jeung murid-murid deukeutna, jeung anu narékahan nyebarkeun Nur, sarta ngucapkeun wilujeng jeung ngadorong maranéhna lantaran jasana. Sanggeus tanggal ieu, jalma-jalma anu sakola jeung pagawé mimiti nyanghareup ka Nur. Mucunghul murid-murid anu nganggap jasa Nur minangka tujuan hirupna sarta anu ngaliwatan jasa ieu nyayagikeun mangpaat anu panggedéna pikeun tanah air, bangsa, jeung Islam; tuluy maranéhna ngamimitian jasa.
Pangadilan Kasasi ngabatalkeun kaputusan Pangadilan Afyon pikeun ngarampas Risale-i Nur dina pokok perkarana. Hiji alesan anu ditepikeun dina kaputusan pembatalan nyaéta: Dina surat kaputusan henteu disebutkeun naha risalah-risalah anu dituduh jadi unsur kajahatan téh kaasup karya-karya anu geus dibébaskeun di Pangadilan Pidana Beurat Denizli atawa henteu. Lamun kaasup karya-karya anu geus dibébaskeun sarta dipulangkeun, éta kaputusan bakal salah. Sarta hiji perkara anu geus disahkeun ku Kasasi sarta jadi perkara anu putusanana geus pasti, diajukeun deui pikeun disidang téh ngalawan hukum. Sanggeus kaputusan pembatalan ti Kasasi, sidang dimimitian deui di Afyon. Nalika pangadilan terus lumangsung ku cara kitu, pamaréntahan Demokrat Parti anu meunang kakawasaan ngumumkeun pangampunan umum. Ku sabab perkara di Pangadilan Afyon ogé asup kana wengkuan hukum pangampunan, berkasna disingkirkeun. {(Catetan handap): Tapi majelis pangadilan henteu mutuskeun ngabébaskeun karya-karya Risale-i Nur; maranéhna mutuskeun ngarampasna. Kaputusan ieu terus lumangsung nepi ka taun 1956. Pangadilan dua kali mutuskeun ngarampas risalah-risalah Nur. Pangadilan Kasasi ngabatalkeun duanana kaputusan. Pangadilan Afyon, ku nuturkeun kaputusan Kasasi, mutuskeun ngabébaskeun Nur. Kali ieu Kasasi ngabatalkeun lantaran kakurangan dina tatacara, sarta nyuhunkeun karya-karya éta dipariksa ku Diyanet İşleri. Sakabéh karya dipariksa ku Déwan Musyawarah Diyanet İşleri. Hasilna, hiji laporan dikaluarkeun anu némbongkeun hakékat Nur dina hiji tingkat. Dumasar kana laporan para ahli anu disebutkeun éta, Pangadilan Afyon dina Juni 1956 mutuskeun kalayan sapuk ngabébaskeun Nur sarta ngidinanana sacara bébas. Kaputusan jadi pasti. Sanggeus tanggal ieu, kumpulan-kumpulan Risale-i Nur mimiti dicitak di tempat-tempat citak di puseur pamaréntahan.}
Saméméh kajadian Afyon dimimitian, Kapala Diyanet İşleri Ahmed Hamdi geus nyuhunkeun dua set karya Risale-i Nur ti Bedîüzzaman Said Nursî: hiji set pikeun disimpen di Perpustakaan Diyanet İşleri, hiji set deui pikeun disimpen ku anjeunna pribadi. Tapi kajadian panjara lumangsung, nepi ka henteu bisa dikirim. Nalika Üstad sumping ka Emirdağ sanggeus panjara, anjeunna ngabenerkeun dua set anu geus disiapkeun saméméhna, ngirimkeunana ka Ahmed Hamdi, sarta nyerat mektup di handap ieu ka anjeunna: Ahmed Hamdi Efendi anu dipihormat! Abdi ngajelaskeun hiji kajadian rohani abdi ka anjeun: Ti lila kapengker, pamikiran abdi henteu saluyu jeung pamikiran anjeun sarta guru-guru dina jalan anjeun, anu nuturkeun rukhsah lantaran kaayaan darurat sarta ninggalkeun azimah syariat. Abdi ambek boh ka maranéhna boh ka anjeun. Bari mikir, 'Naha maranéhna ninggalkeun azimah tuluy nuturkeun rukhsah?', abdi henteu langsung ngirim Risale-i Nur ka aranjeun. Tilu atawa opat taun kapengker, hiji rasa hanjakal anu ngiritik anjeun datang kana haté abdi. Ujug-ujug haté abdi dipépéling kalayan kuat yén: 'Jalma-jalma saperti Ahmed Hamdi, anu pangheulana di antara babaturan madrasah anjeun baheula ieu, nyanghareupan karuksakan anu matak pikasieuneun sarta beurat ku prinsip milih kajahatan anu leuwih hampang. Maranéhna ngagunakeun sabagian pancén élmuna pikeun ngajaga hal-hal anu suci sarta nurunkeun bahaya tina opat kana hiji. Insyaalloh ieu bakal jadi kaffarat pikeun sababaraha rukhsah jeung kakurangan maranéhna anu dilakukeun lantaran kapaksa.' Ti waktu éta abdi ogé mimiti ningali aranjeun jeung jalma-jalma saperti aranjeun kalayan panitén ukhuwah anu sajati, minangka dulur-dulur madrasah jeung babaturan diajar abdi baheula deui. Ku sabab éta, kalayan mikir yén panyakit abdi anu beurat lantaran karacunan ieu bisa mungkas ku pupusna abdi, sarta yén anjeun bakal jadi nu leres-leres ngajaga, nangtayungan, jeung ngamumulé Nur gaganti abdi, sarta lantaran tilu taun kapengker anjeun keukeuh nyuhunkeun hiji set Risale-i Nur, abdi geus niat masihan éta. Ayeuna, sanajan henteu sampurna sarta henteu lengkep, abdi dina panyakit abdi anu beurat ieu ngabenerkeun dina hiji tingkat hiji set anu diserat ku tilu murid Nur lima belas taun kapengker, pikeun anjeun. Kalam tilu jalma ieu pikeun abdi miboga ajén saloba sapuluh set. Salian ti anjeun, abdi moal masihan set ieu ka saha waé. Sabagé balesanana, harga rohanina aya tilu hal: Kahiji: Aranjeun sabisa-bisa ngagandakeun dua puluh atawa tilu puluh salinan, maké aksara heubeul lamun mungkin, lamun henteu maké aksara anyar, sarta ngirimkeunana ka cabang-cabang Diyanet Riyaseti di ieu nagara, kalayan sarat hiji ti babaturan deukeut abdi mingpin pikeun ngabantu ngabenerkeun tulisan. Sabab nyebarkeun karya-karya saperti ieu pikeun ngalawan arus ingkar ka agama ti luar téh pancén Diyanet Riyaseti. Kadua: Ku sabab risalah-risalah Nur téh milik madrasah, sarta aranjeun ogé mangrupa dasar, kapala, jeung murid-murid madrasah, éta mangrupa milik aranjeun anu sajati. Katilu: Al-Qur'an urang anu miboga tawafuq, lamun mungkin dicitak ku percetakan fotografi, sangkan kilatan mujijat dina tawafuq éta témbong.
Bedîüzzaman Said Nursî
SABAGIAN MEKTUP ANU DITULIS KU BEDÎÜZZAMAN SAID NURSÎ JEUNG MURID-MURIDNA SANGGEUS 1950
Hiji Paguneman Tulus Anu Ditulis Lantaran Kaum Demokrat Ngidinan Adzan Kangjeng Nabi Muhammad ﷺ Dibaca dina Basa Arab. Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah jeung satia! Kahiji: Simkuring sadaya ngucapkeun wilujeng kana dibacana adzan Kangjeng Nabi Muhammad ﷺ kalayan kacida gumbirana dina puluhan rébu menara, anu mangrupa bubuka poé-poé raya anu penting boh pikeun aranjeun, boh pikeun ieu nagara, boh pikeun alam Islam, sarta hiji wartos gumbira ngeunaan moncorongna tanda-tanda Islam di ieu nagara. Bari nyarios amin pikeun ditarimana ibadah jeung do'a aranjeun dina Ramadan anu mulya, anu ngajadikeun meunang umur ibadah leuwih ti dalapan puluh taun, simkuring sadaya nyuhunkeun ka rohmat Ilahi sangkan unggal peuting Ramadan masihan ganjaran ka aranjeun saperti hiji Peuting Qadar. Dina Ramadan ieu, lantaran kalemahan jeung panyakit abdi anu beurat, abdi henteu bisa narékahan kalayan lengkep; ku kituna abdi nyuhunkeun pitulung rohani ti aranjeun.
Bedîüzzaman Said Nursî
Ieu Hiji Mektup ti Pahlawan Nur Hüsrev.
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Ka dulur-dulur Muslim anu diberkahan di puseur-puseur alam Islam! Simkuring sadaya ngucapkeun wilujeng ka aranjeun kalayan sakabéh roh jeung jiwa simkuring sadaya. Simkuring sadaya geus ngahaturkeun hiji ucapan wilujeng, anu ditulis ku hiji ulama pejuang anu ajénna sarta diberkahan, ka Bedîüzzaman Said Nursî anu dipihormat, anu ku karya-karyana pangluhurna di antara ulama-ulama agung jeung ahli-ahli tafsir agung. Dina mektup jawaban anu ditulis ka simkuring sadaya, Üstad Bedîüzzaman Said Nursî anu dipihormat, anu ajénna sarta teu aya tandinganana, geus ngucapkeun rébuan wilujeng ka aranjeun. Anjeunna masihan wartos gumbira yén Nurcu di Anatolia, anu jadi panerus pahlawan-pahlawan Al-Qur'an jeung iman, sarta jalma-jalma Islam di Arab anu nyanghareup kana hakékat Al-Qur'an, salaku dua dulur, ngabentuk dua jajaran anu silihsaluyu sarta silihiring di antara loba jajaran dina lingkungan golongan Al-Qur'an. Anjeunna kacida sugema kana hubungan anu daria dulur-dulur mukmin éta jeung Risale-i Nur, sarta kana niat aranjeun narjamahkeun sabagianna kana basa Arab jeung nyebarkeunana. Anjeunna maréntahkeun simkuring sadaya pikeun nyerat yén jamaah-jamaah Islam anu diberkahan kudu pakait kalayan nangtayungan murid-murid Nur jeung bagian-bagian Nur di Urfa. Hé anggota-anggota anu caang ti bangsa Arab anu dipikanyaah sarta mulya! Pasukan-pasukan jalma kafir anu nyerang karuhun urang, anu ngasup kana kajeroan sajarah sarta ngaluncat ti mangsa kaliwat ka mangsa hareup, salila sarébu opat ratus taun pikeun mecah ieu bangsa Islam, ahirna hasil dina Perang Dunya Kahiji. Ku loba tipu daya jeung kabohongan, maranéhna mareuman kanyaah anu teu goyah salila sarébu taun antara Turki jeung Arab, dua dulur Muslim anu sajati. Maranéhna teu bisa nahan kahayang anu kacida gedéna anu hirup dina haté dua bangsa éta, pikeun ngusapan raray kana Ravza-i Mutahhara Kangjeng Nabi ﷺ anu luhur, anu jadi sumber kareueus jalma-jalma Islam jeung umat manusa, sabab diciptakeunana sakabéh anu aya, sarta tempat némbongan sakabéh limpahan Ilahi. Maranéhna teu bisa narima yén pikeun meunang hiji perhatian leutik ti Kangjeng Nabi ﷺ anu luhur sarta mulya éta, dua bangsa éta ngorbankeun sagalana, nepi ka rohna. Maranéhna hayang ngajadikeun Muslim poho kana tulisan-tulisan megah anu jadi sumber kareueusna, anu salila 1400 taun geus ditulis dina beungeut bumi, dina kaca-kaca waktu, ku kalam pedang bodas para syahid jeung pahlawan perang, ku mangsi beureumna, sarta dititipkeun kana sajarah. Musuh-musuh anu teu boga welas asih, anu lumampah ku tekad ieu, ngabeungkeut Turki jeung Arab, dua dulur anu ditindes dina siksaan anu kacida paitna, ku ranté perjangjian anu pangpikasieuneunna, sangkan henteu ngahiji deui. Maranéhna ngajadikeun dua bangsa éta ngagerung dina ranté baja salila mangtaun-taun. Maranéhna ngalakukeun sagala rupa kalakuan hina ka Islam. Hanjakal! Maranéhna henteu terang sarta henteu ningali yén pitulung Ilahi bakal datang deui, sarta yén Islam bakal meunang kameunangan anu gedé ku tafsir Al-Qur'an anu kacida gedéna sarta matak pikahélokeun saperti Risale-i Nur, sarta ku pangarangna anu luhur, Bedîüzzaman Said Nursî. Karya-karya éta ngabuktikeun kaésaan Gusti, karosulan Kangjeng Nabi Muhammad ﷺ, sarta hakékat hasyr ku dalil-dalil anu sakitu kuatna jeung ngandung hakékatna, sarta ku cara anu sakitu caangna, nepi ka ayeuna taya filsuf atawa ulama anu bisa ngalawan sarta ngabantah. Simkuring sadaya urang Turki, salawasna miara sarta ngajaga dina haté jeung roh simkuring sadaya kanyaah anu teu aya tungtungna sarta hormat anu teu aya watesna ka aranjeun, bangsa Arab anu mulya anu loba seyyid di jerona, sarta ka para sahabat pilihan anu jadi karuhun aranjeun, lantaran Alloh sarta pikeun Kangjeng Nabi ﷺ anu mulya. Simkuring sadaya siap ngorbankeun roh heula sarta sagalana pikeun Kangjeng Nabi ﷺ anu luhur jeung mulya éta sarta pikeun agamana anu luhur. Ku harepan anu gedé kana kurnia jeung kabéréhan Gusti, simkuring sadaya nyuhunkeun kalayan daria yén, kalayan wartos gumbira anu dipasihkeun ku Üstad urang anu dipikanyaah, Bedîüzzaman Said Nursî anu dipihormat, bangsa Turki jeung Arab, dua bangsa anu leres-leres dulur, insyaalloh bakal ngahiji dina mangsa hareup anu deukeut. Ku ngahijina éta dua bangsa, siki-siki karuksakan anu disebarkeun ku musuh-musuh anu matak pikasieuneun éta di antara Muslim bakal dialungkeun kana rarayna sorangan. Sarta opat ratus juta Muslim anu ngagerung dina ranté bakal mingpin umat manusa deui ku kahirupan Islam anu suci, sarta ngajamin katengtreman jeung karukunan umum, insyaalloh.
Hiji murid Risale-i Nur anu lemah
Hüsrev
Hiji mektup anu ditulis ku Üstad ka Perdana Menteri Adnan Menderes, anu nampi jeung ngajénan jasa gedé Risale-i Nur ka tanah air, bangsa, jeung Islam. ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sanajan abdi kacida geringna sarta henteu pakait jeung pulitik, abdi hoyong ngobrol jeung hiji pahlawan Islam saperti Adnan Menderes. Ku sabab kaayaan abdi henteu ngidinan patepang, abdi nyerat ieu mektup sangkan mektup ieu nyarios gaganti abdi, ngagantikeun paguneman anu nyata éta. Abdi ngajelaskeun sababaraha dasar kalayan ringkes pisan ka jalma-jalma anu taat kana agama saperti Adnan Menderes, anu mangrupa hiji pahlawan Islam: Kahiji: Salah sahiji tina loba hukum dasar Islam nyaéta hakékat ayat anu mulya ﻭَ لَا ﺗَﺰِﺭُ ﻭَﺍﺯِﺭَﺓٌ ﻭِﺯْﺭَ ﺍُﺧْﺮٰﻯ, yén ku kajahatan hiji jalma, anu séjén, baraya jeung sobatna, henteu bisa nanggung tanggung jawab. Padahal dina pulitik ayeuna, ku fanatisme partéy, karugian loba jalma anu teu boga dosa lantaran hiji penjahat diidinan. Ku sabab kajahatan hiji penjahat, panyokong atawa barayana ogé digunjing jeung dihina kalayan keji, nepi ka hiji kajahatan robah jadi saratus kajahatan. Ku nyabak urat ku rasa dendam jeung mumusuhan anu matak pikasieuneun pisan, éta maksa kana dendam, pamrih, jeung ngabales ku cara anu sarua. Ieu mangrupa racun anu ngabalikkeun sagemblengna kahirupan sosial, sarta nyayagikeun hiji dasar anu lengkep pikeun campur leungeun musuh-musuh ti luar. Kaharti yén kajadian jeung krisis anu karasa di Iran jeung Mesir asalna tina dasar ieu. Tapi maranéhna henteu saperti di dieu; dibandingkeun jeung urang, éta kacida hampangna, dina babandingan hiji tina saratus. Mugia Alloh henteu ngantep éta lumangsung; lamun kaayaan ieu aya di urang, bakal kacida pikasieuneunna. Hiji-hijina ubar pikeun nyanghareupan bahaya ieu: Perlu ngajadikeun ukhuwah Islam jeung kabangsaan Islam anu jadi dasar minangka batu dasar kakuatan éta, sarta pikeun nangtayungan jalma-jalma anu teu boga dosa, kajahatan para penjahat kudu diwatesan kana dirina sorangan. Sarta batu dasar kaamanan jeung katengtreman ogé datang tina hukum dasar ieu: Contona, lamun dina hiji imah atawa kapal aya hiji jalma anu teu boga dosa sarta sapuluh penjahat, ku kaadilan anu sajati sarta prinsip dasar kaamanan jeung katengtreman, imah jeung kapal éta ulah diganggu nepi ka jalma anu teu boga dosa kaluar, pikeun nyalametkeunana sarta henteu nempatkeunana dina bahaya. Nurutkeun hukum dasar Al-Qur'an ieu, ngaganggu katengtreman jeung kaamanan di jero, sarta nempatkeun salapan puluh jalma anu teu boga dosa dina bahaya lantaran sapuluh penjahat, jadi sarana pikeun narik murka Ilahi. Ku sabab Gusti dina waktu anu bahaya ieu geus muka jalan pikeun sababaraha jalma anu leres-leres taat kana agama jadi pamingpin, jaman ngingetan yén maranéhna kudu ngajadikeun ieu hukum dasar Al-Qur'an Al-Hakîm minangka tempat nyarande sarta taméng pikeun ngalawan jalma anu boga pamrih ka maranéhna. Hukum dasar Islam anu kadua nyaéta hadis anu mulya ieu: Ku hakékat ﺳَﻴِّﺪُ ﺍﻟْﻘَﻮْﻡِ ﺧَﺎﺩِﻣُﻬُﻢْ, jabatan téh hiji palayanan, lain alat pikeun ngawasaan demi kakawasaan jeung ego. Dina jaman ieu, lantaran kakurangan didikan Islam sarta kalemahan ubudiyah, ego jeung kapentingan diri jadi kuat. Ku ngarobah jabatan tina palayanan jadi hiji kakawasaan, panguasaan anu sakarepna sorangan, sarta hiji darajat anu sombong, éta moal jadi kaadilan, saperti ngalaksanakeun solat tanpa wudu sarta tanpa kiblat. Dasarna ogé ruksak, sarta hak-hak hamba ogé dijungkirbalikkeun sagemblengna. Hak-hak hamba henteu bisa jadi hak-hak Alloh nepi ka bisa leres; sabalikna, éta jadi sarana kajaliman anu asalna tina nafsu. Ayeuna, nalika jalma-jalma saperti Adnan Menderes nyarios, "Urang bakal ngalaksanakeun tuntutan Islam jeung agama," kamungkinan dua arus anu matak pikasieuneun bakal nyerang kalayan ngalawan dua hukum dasar anu geus disebutkeun sarta sagemblengna sabalikna, ku cara ngabobodo masarakat ku sogokan anu kacida gedéna sarta muka jalan pikeun campur leungeun jalma asing, téh kuat. Anu hiji: Ku ngalawan hukum dasar anu kahiji, éta geus maéhan opat puluh jalma anu teu boga dosa lantaran hiji penjahat, sarta ngaduruk hiji désa. Ku panguasaan mutlak anu sakarep sorangan dina darajat ieu, jalma-jalma anu taat kana agama sarta mikacinta kabébasan diserang ku masihan sogokan dina wangun kakawasaan dina jabatan, anu matak nikmat pikeun unggal nafsu. Serangan anu kadua ogé: Ku ninggalkeun kabangsaan Islam anu suci, sarta ku urat anu lahiriahna kabangsaan tapi sajatina rasisme, anu bisa ngalanggar hak saratus jalma anu teu boga dosa lantaran hiji penjahat—saperti anu kahiji—éta digawé pikeun ngalawan boh Demokrat anu taat kana agama sarta mikacinta kabébasan, boh sakabéh anu aya di ieu tanah air, anu tujuh puluh persénna tina unsur-unsur séjén, boh pamaréntahan, boh urang Turki anu teu boga daya, boh pulitik anu dituturkeun ku Demokrat. Éta masihan duduluran rasisme minangka sogokan anu kacida nikmatna pikeun nafsu-nafsu anu teu puguh jeung pinuh ku ego. Dina éta duduluran anu nikmat, lantaran mabokna, éta henteu ngarasa kana bahaya anu anéh saperti ngarobah dulur-dulur anu sajati jadi musuh, anu sarébu kali leuwih gedé ti mangpaat anu nikmat éta. Contona, tinimbang nampi pitulung rohani tina do'a umum ﺍَﻟﻠّٰﻬُﻢَّ ﺍﻏْﻔِﺮْ ﻟِﻠْﻤُﺆْﻣِﻨ۪ﻴﻦَ ﻭَ ﺍﻟْﻤُﺆْﻣِﻨَﺎﺕِ unggal poé ti opat ratus juta dulur anu sajati ku kabangsaan Islam, rasisme ngajadikeun ninggalkeun opat ratus juta dulur anu diberkahan pikeun opat ratus jalma anu teu puguh jeung teu maliré, ngan demi hiji kapentingan dunya anu leutik pisan. Bahaya ieu mangrupa bahaya anu gedé boh pikeun tanah air ieu, boh pikeun pamaréntahan, boh pikeun Demokrat anu taat kana agama jeung urang Turki. Anu ngalakukeun kitu ogé lain urang Turki anu sajati. Urang Turki anu mulya ngajauhan kasalahan saperti ieu. Ku bukti-bukti anu katémbong, geus pasti yén dua golongan ieu narékahan ngamangpaatkeun sagala hal pikeun ngagulingkeun Demokrat anu taat kana agama, sarta dijadikeun alat pikeun éta. Pikeun nyanghareupan karuksakan anu anéh ieu sarta dua pihak lawan anu kuat, nyarande kana kakuatan hakékat Al-Qur'an anu teu bisa digoyagkeun—anu ku opat puluh sahabat kaluar ka médan tanding ngalawan opat puluh nagara dunya sarta meunang, sarta salila sarébu opat ratus taun miboga tilu ratus atawa opat ratus juta murid dina unggal abad—sarta ngajadikeun rasa nikmat kabagjaan abadi dunya jeung aherat dina éta, babarengan jeung hakékat anu matak kataji éta, minangka tempat nyarande, téh hiji-hijina ubar anu pangdiperlukeun, pangpentingna, sarta mutlak perlu pikeun ngalawan pihak-pihak lawan aranjeun anu disebutkeun éta, sarta musuh-musuh aranjeun di jero jeung di luar. Lamun henteu, musuh-musuh aranjeun di jero jeung di luar anu teu boga welas asih bakal ngajadikeun hiji kajahatan aranjeun jadi rébuan, sarta nambahkeun kajahatan jalma-jalma baheula, tuluy ngabebankeun éta ka aranjeun ogé, sakumaha maranéhna geus ngabebankeunana ka jalma-jalma séjén. Ieu bakal jadi bahaya anu teu bisa dibebenah boh pikeun aranjeun, boh pikeun tanah air, boh pikeun bangsa. Abdi jeung dulur-dulur Nurcu urang bakal mutuskeun ngado'a, minangka balesan jasa anu bakal aranjeun laksanakeun sarta ditarimana hakékat anu disebutkeun tadi ku aranjeun: Mugia Gusti ngajantenkeun aranjeun hasil dina jasa aranjeun pikeun Islam sarta nangtayungan aranjeun tina bahaya-bahaya anu disebutkeun éta. Katilu: Hiji deui hukum dasar Islam ngeunaan kahirupan sosial nyaéta hakékat hadis anu mulya ieu: ﺍَﻟْﻤُﺆْﻣِﻦُ ﻟِﻠْﻤُﺆْﻣِﻦِ ﻛَﺎﻟْﺒُﻨْﻴَﺎﻥِ ﺍﻟْﻤَﺮْﺻُﻮﺹِ ﻳَﺸُﺪُّ ﺑَﻌْﻀُﻪُ ﺑَﻌْﻀًﺎ. Hartina, poho kana mumusuhan di jero sarta silihrojong kalayan lengkep pikeun nyanghareupan serangan musuh-musuh ti luar. Malah golongan-golongan anu pangbadawina ogé geus ngarti kana mangpaat hukum dasar ieu. Nalika hiji musuh mucunghul ti luar, sanajan golongan éta geus silihmaéhan bapak atawa dulurna, maranéhna poho kana mumusuhan di jero sarta silihrojong nepi ka musuh ti luar diusir. Tapi kalayan rébuan hanjakal urang nyarios yén ku pikiran fanatisme di jero, anu datang tina ego, mintonkeun diri, kasombongan, sarta pulitik anu kejem, katémbong kajadian-kajadian saperti lamun sétan nulungan pihakna sorangan, anjeunna bakal ngado'akeun sétan éta supaya meunang rohmat, ari lamun malaikat nulungan pihak lawanna, anjeunna bakal ngalaknatna. Malah abdi ningali hiji ulama anu saleh ngagunjing hiji ulama gedé anu saleh, anu pamikiran pulitikna patukang tonggong jeung dirina, nepi ka darajat nganggapna kafir; sarta kalayan sumanget muji hiji jalma zindiq anu ngalawan Islam, lantaran pamikiranana saluyu sarta ngarojong dirina. Abdi ninggalkeun pulitik ti tilu puluh lima taun kapengker, saperti kabur ti sétan. Sarta ayeuna, nalika hiji jalma ngalakukeun kajahatan anu gedé boh kana Ramadan anu mulya, boh kana tanda-tanda Islam, boh kana bangsa anu taat kana agama ieu, katémbong yén pihak-pihak lawanna resep kana kaayaan éta. Padahal sakumaha rido kana kakafiran téh kakafiran, rido kana panyasaran, kalakuan fasiq, jeung kajaliman ogé mangrupa kalakuan fasiq, kajaliman, sarta panyasaran. Abdi ningali rusiah kaayaan anu anéh ieu: Ku urat kahayang pikeun némbongkeun dirina minangka anu bisa dihampura pikeun kajahatanana dina panitén bangsa, maranéhna hayang ningali jeung némbongkeun pihak lawanna salaku anu leuwih teu boga agama sarta leuwih jahat ti dirina. Hasil kajaliman anu matak pikasieuneun saperti ieu kacida bahayana, sarta ogé ngajungkirbalikkeun sagemblengna ahlak sosial; éta mangrupa hiji serangan gedé kana tanah air, bangsa, jeung kakawasaan Islam. Abdi badé nyerat deui, tapi ayeuna nyukupan ku ngajelaskeun tilu titik dasar ieu ka jalma-jalma anu taat kana agama sarta mikacinta kabébasan.
Bedîüzzaman Said Nursî
Simkuring sadaya ngahaturkeun catetan handap pikeun hiji hakékat ngeunaan kahirupan sosial urang, anu geus ditulis saméméhna kalayan niat dikirim ka Adnan Menderes: Catetan handap: Hiji-hijina cara pikeun henteu ngabebankeun Pasualan Ticanî, anu mucunghul lantaran hukum-hukum anu teu perlu sarta sakarep sorangan jeung panyalahgunaan ti jalma-jalma baheula, malah meureun ku hasutan maranéhna, ka Demokrat anu taat kana agama, sarta pikeun henteu nurunkeun ajén Demokrat dina panitén alam Islam, abdi pribadi mikir kieu: Sakumaha Demokrat meunang kakuatan sapuluh darajat ku nyebarkeun adzan Kangjeng Nabi Muhammad ﷺ, Demokrat anu taat kana agama kudu mulangkeun Ayasofya kana kaayaanana anu suci anu geus lumangsung lima ratus taun, sarta ngumumkeun sacara resmi kabébasan Risale-i Nur, anu ayeuna miboga pangaruh anu hadé pisan dina Islam sarta masihan pangajén alam Islam ka warga ieu tanah air, anu salila dua puluh dalapan taun pangadilan henteu manggihan sisi anu ngarugikeunana, sarta lima pangadilan ogé geus mutuskeun ngabébaskeunana. Maranéhna kudu nerapkeun hiji rupa salep kana tatu ieu. Abdi boga pamikiran yén harita, sakumaha maranéhna bakal meunang pangajén alam Islam, kasalahan-kasalahan anu zalim ti jalma-jalma séjén ogé moal dibebankeun ka maranéhna. Demi ngajaga haté Demokrat anu taat kana agama, utamana jalma-jalma saperti Adnan Menderes, abdi ningali pulitik anu geus ditinggalkeun ku abdi salila tilu puluh lima taun, dina hiji atawa dua jam, sarta nyerat ieu.
Bedîüzzaman Said Nursî
Hiji Mektup ti Murid-Murid Nur di Ankara
Dulur-dulur simkuring sadaya anu dipikanyaah jeung satia! Tina mektup aranjeun, simkuring sadaya siga ngarasakeun hiji sinar panonpoé Islam. Tina mektup aranjeun, simkuring sadaya ngarasakeun yén Risale-i Nur, anu mucunghul pikeun ngalereskeun karuksakan jalma-jalma kafir anu salila ratusan taun nyebarkeun pikiran anu nyerang umat manusa sarta ngarugikeun Islam, geus sumebar di antara nonoman. Musafir-musafir anu mikacinta anu hak dina jalan kahirupan abadi bakal ninggalkeun omongan kosong anu ngan lamunan sarta ngalebur siki-siki kakafiran ku Risale-i Nur. Murid-murid Nur téh dulur-dulur anu sajati ti jalma-jalma anu boga haté jeung iman. Mektup aranjeun dulur-dulur simkuring sadaya masihan sarta bakal masihan sumanget ka simkuring sadaya. Risale-i Nur, anu mangrupa tafsir Al-Qur'an, ngawartosan simkuring sadaya yén tetep dina panyasaran sarta henteu ngalawan kakafiran dina jaman ieu mangrupa kabodoan anu gedé. Dina hiji jaman nalika komunisme, anarkisme, jeung masonisme meunang kakuatan, pancén anu pangpentingna nyaéta ngaladénan Nur sarta masihan éta ka anu nyuhunkeun pikeun ngahontal karidoan Gusti. Malah serangan anu pangbeuratna anu rék malikkeun simkuring sadaya tina pancén anu pangutamana, pangpentingna, pangajénna, sarta diberkahan ieu bakal nambahan sumanget simkuring sadaya. Risale-i Nur ngajarkeun sarta ngabuktikeun ka simkuring sadaya yén: Dunya ieu hiji imah tamu. Anu hoyong kahirupan abadi bakal dijantenkeun sugema saluyu jeung perhatosanana kana pancén di imah tamu éta. Jadi, ayeuna pancén urang anu pangdasarna nyaéta buru-buru nulungan jalma-jalma anu taat kana agama anu hoyong salamet tina leutak, sarta haté-haté anu geus bosen ku poék sarta teu meunang dahareun; ngamimitian ti diri urang sorangan, jadi juru béja Nur. Utamana pisan, anu kacida pentingna sarta perlu diperhatikeun nyaéta mimiti jeung pangheulana maca Risale-i Nur kalayan perhatosan jeung tafakur, terus-terusan; ngalengkepan diri ku hakékat Al-Qur'an jeung iman dina kumpulan karya anu agung éta; sarta ku dasar jeung sarat ieu, ngalengkepan éta kumpulan karya anu matak pikahélokeun sagancangna. Unggal nonoman sarta saha waé anu meunang ni'mat anu agung ieu bakal mangpaat pikeun dirina, tanah air, sarta bangsana, kalayan kakuatan hiji jadi saratus atawa sarébu. Anjeunna bisa nepi kana kaayaan anu sanggup ngaladénan dina wengkuan tanah air, bangsa, nonoman, jeung alam Islam. Pikeun éta, simkuring sadaya nyuhunkeun do'a ti Üstad urang anu dipihormat, Bedîüzzaman Said Nursî, anu pangheulana, sarta ti aranjeun anu pantes jadi murid-muridna anu sajati jeung ihlas, sangkan urang sagancangna nyayagikeun kumpulan-kumpulan Risale-i Nur, néangan sarta manggihanana, tuluy maca kalayan perhatosan, tafakur, sarta ihlas. Hayu urang buru-buru kana jasa Al-Qur'an jeung iman dina kaayaan ieu. Ku sabab dalil-dalil anu nuduhkeun ditarimana Risale-i Nur dina abad ieu aya kalayan loba, unggal dulur mukmin urang anu boga kaadilan panitén mangrupa panulungna sacara alami. Sarta ku sabab Risale-i Nur miboga sipat-sipat husus pikeun abad ieu; ku sabab ditampi kalayan pangajén rébuan ulama; ku sabab Üstad anu pahlawan anu jadi juru béja Al-Qur'an, kalayan kasampurnaan anu teu kungsi kapanggih sarupana, léngkah anu jujur, sarta prinsip anu sajati, geus ngawakafkeun sakabéh hirupna pikeun iman jeung Islam, sarta digawé murni pikeun karidoan Alloh tanpa néangan kapentingan dunya naon waé; ku sabab murid-murid Nur ku sakabéh kakuatanana ogé masihan malah kahirupanana tanpa ragu pikeun ngaladénan iman jeung Islam dina lingkungan Ahlus Sunnah, sarta henteu ngudag kapentingan anu hina; ku sabab ratusan rébu murid Nur geus ngabuktikeun ieu hakékat sacara nyata sanajan aya sakabéh tekanan jeung ancaman; unggal murid ogé geus dididik sarta keur dididik pikeun masihan jawaban anu sajati sarta logis kana kapercayaan filsafat batal anu lumangsung ayeuna; Al-Qur'an ogé ngawaler unggal kabutuhan urang, sarta unggal hakékat anu diperlukeun aya dina éta kalayan écés; sarta ku sabab Al-Qur'an hadiah, cahaya, jeung rohmat Alloh anu masihan pangajaran ku cara anu panghadéna. Ku kituna, maca jeung nyerat Risale-i Nur anu ngajarkeun khazanah rohmat jeung sumber hakékat ieu, sarta nerangkeunana kalawan sabenerna dina wangun anu bisa kaharti ku para nonoman jeung jalma awam, kalayan taliti, tafakur, terus-terusan, jeung henteu nyia-nyiakeun waktu luang urang, mangrupa ibadah panggedéna jeung sumber kanikmatan. Pikeun mangsa ayeuna jeung mangsa nu bakal datang, sarta pikeun urang para nonoman, éta téh ubar jeung panawar anu pohara mangpaat tur nyukupan, anu bakal ditarima kalayan kacida nikmatna sarta pinuh ku kahayang; éta mangrupa panyalamet sacara rohani. Nalika hakékat-hakékat anu pasti ieu geus écés, henteu nyekel pageuh kana éta kalawan sakabéh kakuatan urang, henteu nalungtik Risale-i Nur ti mimiti nepi ka ahir, jeung henteu merhatikeunana, ngan bisa kajadian lantaran lalawora. Saha waé anu ngudag hakékat kudu nyokot pangajaran tina Risale-i Nur. Urang para murid Nur di Ankara ogé sapuk yén unggal jalma anu caang pikiranana sarta nuturkeun jalan Nur bakal ngahontal kabagjaan sajati jeung ngarti kana hakékat bumi. Risale-i Nur, anu mangrupa cahaya Al-Qur'an Al-Hakîm anu némbongkeun khazanah hirup langgeng, tangtu dina hiji mangsa bakal ngangkat sorana anu pinuh ku cahaya, nepi ka ngaguruh ka sakuliah dunya. Ku sabab ulama Islam — numutkeun hadis anu mulya — salila henteu ngudag kamulyaan dunya jeung kahayangna, mangrupa ahli waris para nabi anu pangamanahna, urang ogé nganggap Risale-i Nur minangka ahli warisna anu sampurna. Kapribadian rohani Risale-i Nur geus ngajalankeun, sarta terus ngajalankeun, dasar pikeun jadi ahli waris sajati. Jalma-jalma lolong, torék, jeung jalma lalawora anu teu boga rasa anu nangtang éta bakal jadi leutik. Risale-i Nur, anu miboga kadewasaan sakitu agungna, tangtu bakal ngagero sakabéh filsuf, ahli élmu dunya, jeung jalma-jalma anu nyekel kana bebeneran, sarta ngajadikeun unggal jalma anu diberkahan, anu boga akal séhat jeung haté mulya, minangka muridna. Insyaalloh, ieu ogé bakal kawujud dina waktu deukeut, sanés jauh. Sakumaha ceuk kalolobaan filsuf jeung ulama, dunya aya dina bangbarung hiji kajadian anu anyar pisan. Dunya keur néangan cahayana. Panyajak hakékat Mehmed Âkif: Gusti, kirimkeun éta cahaya; geus mangabad-abad, cekap!
Cakrawala bangsa geus sesek, hayang hiji isuk.
yén ku éta anjeunna nuduhkeun kana ieu cahaya, ayeuna pikeun urang mangrupa hiji hakékat. Sadérék-sadérék anu dipikanyaah! Neneda ogé pikeun urang sangkan urang tiasa digawé kalayan pantes pikeun Risale-i Nur, supaya lingkungan Ankara henteu nyeuseup jeung ngaleburkeun urang ka jerona. Sanajan cahaya ngaleungitkeun poék, tetep perlu panon anu bisa ningali éta jeung uteuk anu bisa ngarti. Dina lingkungan sapertos kitu, ulah nepi ka panon urang katutupan ku hahalang. Neneda pikeun urang anu teu daya. Mugi Alloh ngajantenkeun urang sadayana kaasup jalma anu ngalayanan agama urang anu mulya tur écés ku nyekel pageuh kana Risale-i Nur, amin! Salah saurang sadérék urang nyarios: Isuk ieu, sanggeus solat subuh, larik-larik ieu meunang ilham; hayu urang béjakeun ka sadérék-sadérék urang. Agama abdi Islam, kitab abdi Al-Qur'an, iman abdi téh haq.
Ngorbankeun nyawa pikeun ieu tujuan téh hirup salawasna.
Anu mikanyaah aranjeun pisan
Murid-Murid Nur Universitas Ankara