BAGÉAN KAGENEP
KAHIRUPAN DI EMİRDAĞ
Bubuka
Salaku hasil kaputusan bébas Pangadilan Pidana Beurat Denizli, Risale-i Nur sumebar di kalolobaan propinsi, kota alit, sareng désa, sarta dina waktos pondok murid-murid Nur ningkat ngalangkungan ratusan rébu. Risalah-risalah mimiti dipedarkeun ku digandakeun, sarta dina waktos anu pondok, dina ahir taun 1947, Üstad sareng murid-muridna ditahan deui kanggo katilu kalina. Mimitina Bedîüzzaman Said Nursî tiasa cicing di Emirdağ sakitar tilu taun. Saatos panjara, anjeunna cicing deui di Emirdağ sakitar tilu atanapi opat taun, teras netep di Isparta. Ayeuna, Üstad anu yuswana ngadeukeutan salapan puluh taun sarta kacida butuhna ganti hawa, ti waktos ka waktos dugi ka Emirdağ sarta cicing di tempat diajar Nuriyah anu janten bumina. Kanggo ayeuna, bakal disebat bagian kahiji kahirupan Emirdağ, nyaéta tahap dugi ka Panjara Afyon. Engké, saatos Panjara Afyon, kahirupan sareng pangabdian Nur anjeunna di Emirdağ deui bakal dijelaskeun. Kahirupanana di Emirdağ jauh langkung kamilau tibatan kahirupan kapengker. Anjeunna langkung janten sasaran musibah sareng tuduhan, terus diawaskeun, malah nandangan usaha dibasmi. Sanaos kitu, Risale-i Nur sumebar sacara lega; mimiti dibaca dina lingkungan universitas, pagawé pamaréntah, sareng jalma-jalma pulitik. Lantaran saatos Üstad diasingkeun ka Emirdağ, fitnah anu kacida teu adilna dilakukeun ka anjeunna sarta bohong sareng tuduhan disebarkeun dina lingkungan anu lega pisan, sarta ku sumebarna Nur anu luar biasa, kedah dijelaskeun hiji hakékat dina ieu bubuka. Kieu: maksud abdi sadaya ngajelaskeun kaajaiban anu katingal dina kaayaan, lampah, sareng pangabdian Bedîüzzaman Said Nursî, anu hakékat pisan, sanés narik paningal héran anu maca supaya—hâsyâ—pribadi Bedîüzzaman anu bakal sirna dihujanan pujian umat manusa. Malah, ngalawan anu hoyong nganodaan pribadi sareng pangabdianana ku fitnah sareng bohong anu teu adil, sarta ku éta narékahan ngahalangan pangabdian iman Risale-i Nur, kanggo némbongkeun pangabdian Risale-i Nur anu pinuh cahya, mangaruhan, sarta nyebarkeun kabagjaan, abdi sadaya nyebatkeun karunia anu katampi ku anjeunna salaku murid Al-Qur'an, anggota umat Kangjeng Nabi ﷺ, sarta hamba Alloh. Abdi sadaya nampik serangan ku alesan sareng serangan teu adil ti musuh-musuh agama, sarta ngajelaskeun yén jalma anu henteu lepat memang henteu lepat. Malah abdi sadaya tiasa nyarios: saolah-olah dina sajarah teu aya jalma saperti Bedîüzzaman anu nandangan tuduhan sareng dakwaan tegas anu patukang tonggong sareng hakékat, dina arah sabalikna pisan tina pikiran, cita-cita, pangabdian, sareng tujuanana. Saperti nuduh ubar panawar minangka racun, niat sareng lampah pikeun ngajaga bangsa sareng generasi anu bakal dugi tina anarki, teu ageman, sareng akhlak goréng dituduh ngahianat tanah air, ngadorong nonoman ka mundur, sarta ngaracun aranjeunna, ku kagéloan kasasaran anu lahir mung tina teu iman. Écés sakumaha pait sareng nyerina ieu kaayaan, anu bakal ngajadikeun jalma-jalma adil nangis. Bedîüzzaman hiji jalma anu henteu lepat, anu nandangan tuduhan patukang tonggong sareng hakékat sapertos kitu, sanés sakali, sanés saratus kali, nanging rébuan kali. Sakumaha dina pangabdianana, dina kaayaan sareng akhlak pribadina ogé anjeunna mangrupakeun monumen murni sareng akhlak saé, anu ngalaksanakeun conto-conto akhlak mulya anu paling husus, sarta némbongkeun conto-conto adab sareng ngajaga diri anu pangéndahna dina dirina. Abdi sadaya, murid-murid sareng anu ngalayanan anjeunna, anu ngalaksanakeun pangabdianana sarta wawuh kana kahirupan sareng lampah batin tur lahirna, ngumumkeun ku sora pangluhurna: sakumaha kapinteran Üstad dina élmu-élmu iman, anu dicandak tina Al-Qur'an sarta dipasrahkeun kanggo mangpaat jalma-jalma iman sareng umat manusa, dina urusan sareng kaayaan anu panglemesna sarta kahirupan pribadina ogé katingal tapak-tapak sareng rasa salawasna aya dina hadirat Ilahi anu luhur, anu digambarkeun Al-Qur'an Al-Hakîm salaku akhlak saé sarta janten tétés-tétés tina maqam wali anu luhur. Jalma-jalma anu kagungan haté sareng kaunggulan, anu salawasna ningali kaayaanana ku panitén sareng firasat, kalayan héran sapinuhna ningali yén haténa anu caang nyebarkeun sinar salaku panonpoé hakékat sareng makrifat, sarta terus ngagalura salaku sagara. Aranjeunna ngabéjakeun yén bumi sareng jaman reueus ku buah tangkal Islam anu pangahirna, sampurna, sarta pinuh cahya ieu. Duh jalma-jalma cilaka, anu ku niat goréng sareng ngukur dumasar jiwa goréngna sorangan, ngucapkeun fitnah ka monumen akhlak, adab, iman, makrifat, sareng hakékat ieu, sarta narékahan ngabinasakeun sareng nipu ngeunaan conto kaunggulan ieu ku fitnah dugi ka tingkat anu bakal ngéra sétan ogé! Fitnah anu hoyong disebarkeun ku aranjeun ngalawan ieu jalma sareng racun anu dipaburencay teu aya hasilna. Gusti Haqq ngahurungkeun sarta nyaangan cahya-Na. Ku éta cahya, Mantenna nyaangan alam-alam. Ari aranjeun hina sarta sacara rohani dipikageuleuh ku umat manusa. Cilaka aranjeun! Malah nganggo pakéan manusa ogé nyeri tur pikasieuneun pikeun aranjeun. Sanaos kitu, aya hiji panto kasalametan pikeun aranjeun. Upami diketok, panginten aranjeun tiasa salamet. Bedîüzzaman Said Nursî parantos jangji sarta ngumumkeun, "Malah anu narékahan ngahukum pati abdi, upami nyalametkeun imanna ku Risale-i Nur sarta nyekel pageuh Risale-i Nur, sadulur-sadulur abdi mangga janten saksi; abdi ngahampura hak abdi ka aranjeunna." Leres, sakumaha ayeuna seueur anu hoyong ngahukum anjeunna sareng kalolobaan anu ngalawanna parantos janten réréncanganana, aranjeun anu nipu sareng mitnah ogé upami kaduhung sarta ngadangukeun palajaran Nur, dipiharep yén pahlawan kanyaah éta bakal ngado'a sarta nyuhunkeun pangampura kanggo aranjeun. Leres, Bedîüzzaman Said Nursî hiji pahlawan anu teu aya tandinganana. Sanaos anjeunna némbongkeun ieu kawani di medan perang sareng dina korsi pangadilan ngalawan anu sawenang-wenang, mangga tingali kumaha anjeunna ngangkat panangan sarta ku cimata nyuhunkeun kasalametan sareng kabébasan pikeun musuh-musuh sareng anu narékahan ngabinasakeunana, anu mimiti museur ka Nur. Perhatikeun kumaha anjeunna kalayan handap asor anu luhur ngurus unggal lapisan bangsa kalayan kanyaah sapinuhna; tingali tingkat luhur umat manusa dina ieu jalma. Pangandika pujian jeung pangajén ngeunaan anjeunna lain kaasup kana keprok jalma-jalma dunya; éta téh milu kana pangajén jeung pangbagéa hakékat alam semesta ka manusa anu pangsampurnana ieu sarta ka pribadi ruhanina anu ngagambarkeun ajén luhur manusa jeung wujud Islam anu sajati. Enya, anu keprok jeung mapagbagéakeun Bedîüzzaman Said Nursî lantaran cahaya-cahaya hakékat anu diwakilan jeung ditembangkeun ku anjeunna, lain ngan umat manusa, malah sakumna alam kalayan sagala rupa jeung golonganana. Enya, jaman baheula jeung jaman nu bakal datang ngahargaan palayanan imanna. Enya, Bedîüzzaman Said Nursî téh pangmajuna jeung pangsampurnana dina sakabéh rupa kasampurnaan anu taya watesna, anu dilebetkeun ku Gusti Alloh kana hakékat manusa. Sakapeung anjeunna leumpang di puncak gunung luhur, di antara batu-batu gedé, nyalira kalayan jempling; sakapeung ningali jeung ngalenyepan kebon, tatangkalan jeung sasatoan, tuluy mulang turun ka kota, sarta miboga kaayaan jiwa anu lincah, sanggup nepikeun biantara anu pohara écés jeung asup akal, pidato ngeunaan ahlak jeung adab dina gempungan pulitik anu panggedéna. Hirupna di Wétan saméméh jeung sanggeus Hürriyet, sarta hirupna anu pinuh ku sumanget di İstanbul, jadi saksi kana éta. Di hiji sisi, anjeunna ngumbara di antara suku-suku di Anatolia Wétan, masihan palajaran jeung piwuruk ahlak sarta iman; di sisi séjén, di Şam anjeunna netepkeun dasar-dasar kamajuan jeung kasampurnaan umat Islam di payuneun para ulama anu jembar élmuna, kalayan pamadegan jeung diagnosis anu pangseukeutna sarta pangmerenahna dina widang pulitik Islam, sarta ngawartakeun fajar sidik kabagjaan tilu ratus lima puluh juta urang Islam. Dina jaman pamaréntahan konstitusional ogé, ku biantarana ka Meclis-i Mebusan jeung tulisan-tulisanana dina koran, anjeunna ngageroan yén netepkeun jeung nerapkeun undang-undang dasar Qur'an anu suci bakal ngahasilkeun kabagjaan dua alam pikeun umat Islam sarta jadi jalan kana kasampurnaan jeung kamajuan anu sajati; anjeunna ogé ngabela pamikiran-pamikiran ieu kalayan gagah di Divan-ı Harb-i Örfî. Dumasar kana kaayaan jeung palayanan anu geus dicaritakeun saeutik ieu, jalma anu luar biasa éta téh saolah-olah mangrupa hiji jamaah anu diwangun ku rupa-rupa bakat, kapinteran jeung kamampuh anu béda-béda. Saolah-olah anjeunna miboga sakabéh kasampurnaan jeung kaéndahan jalma-jalma anu aya dina jalan hakékat sarta pinter, anu datang jeung kaliwat salila sarébu tilu ratus taun ti mimiti Islam muncul, sarta ngahias abad-abad minangka rupa-rupa kembang jeung buah tangkal Islam anu pinuh ku cahya; saolah-olah anjeunna maké tanda pangajén jeung saragam maranéhna. Saolah-olah élmu jeung pangaweruh Islam dihirupkeun deui ti awal ku jalan jalma ieu. Para guru anu suci, ulama jeung mujtahid anu ngahontal hakékat sarta maju dina kasampurnaan ku pangajaran jeung pituduh Kangjeng Nabi anu agung ﷺ, sarta anu masing-masing mingpin, nyaangan, sareng masihan pituduh ka hiji golongan jamaah Islam dina lingkunganana, saolah-olah netepkeun anjeunna jadi ahli waris jalan jeung élmuna masing-masing. Ku ngagem sakabéh kaéndahan jeung kaunggulan jaman baheula, Bedîüzzaman Said Nursî anu mulya, jalma luar biasa dina jaman urang ieu, muncul; ku palayanan agama jeung jihad ruhani anu dilaksanakeunana ngaliwatan Risale-i Nur dina nami Al-Qur'an, kalayan idin Gusti Alloh anjeunna geus ngalaksanakeun tugas jeung palayanan anu ngawengku sakabéhna, anu bisa dilakukeun ku hiji jamaah, hiji majelis anu luhur, malah hiji tentara anu gedé pisan. Pribadi koléktif murid-murid Nur anu dibentukna ku kakuatan jeung beungkeutan tina cahaya Islam sarta duduluran iman, nangtung ngalawan serangan jamaah golongan anu sasab. Ku cara ieu, éta jadi sandaran jalma-jalma anu iman, jadi panghalang Qur'ani ngalawan bahaya beureum anu rék ngarampas ieu tanah air, sarta jadi jalan pikeun dunya Islam mikanyaah, ngaraketkeun duduluran jeung ngahiji deui jeung bangsa Turki anu gagah sakumaha baheula. Enya, Bedîüzzaman Said Nursî téh jalma anu miboga bakat anu pohara lega tur ngawengku rupa-rupa widang. Anjeunna geus maju pisan dina sakabéh bakat éta. Bagéan jeung sakabéhna, lingkungan luar anu panglegana jeung lingkungan batin, upamana zarah jeung Bima Sakti, ditalungtik ku anjeunna babarengan kalayan taliti; anjeunna ningali, némbongkeun jeung ngabuktikeun cahaya-cahaya tauhid anu aya di dinya. Di hiji sisi anjeunna sibuk ku palayanan iman anu lega nepi ka dunya Islam jeung umat manusa; di sisi séjén, bari hirup nyepi, anjeunna ningali jeung ngalenyepan karya-karya alam anu istiméwa, anu mangrupa serat-serat kalam kakawasaan, sarta mujijat-mujijat ciptaan Gusti Alloh, tuluy maca kitab alam semesta. Ku cara ieu, unggal poé anjeunna ngalaksanakeun rupa-rupa tugas anu luhur éta, sarta maju dina rasa nikmat jeung cahaya makrifat ka Gusti Alloh sarta hadir di payuneun-Na anu taya tungtungna. Sakumaha kaayaan jiwa jeung kaayaan suci ieu katénjo dina unggal tahap hirup Üstad, hirupna di Emirdağı ogé pinuh ku harti anu geus disebut tadi. Sanajan geus dicaritakeun sawaréh dina serat-serat Lâhika, éta can lengkep. Dina Tarihçe ieu ngan dicukupkeun ku satétés leutik tina sagara.
BEDÎÜZZAMAN SAID NURSÎ DIBÉBASKEUN TINA PANJARA DENİZLİ SARTA DIASINGKEUN KA EMİRDAĞI
Ku kaputusan bébas Pangadilan Pidana Beurat Denizli dina Juni 1944, murid-murid Nur anu dileupaskeun tina panjara geus mulang ka lemburna masing-masing; ari Üstad cicing di Şehir Oteli di Denizli nepi ka aya paréntah ti Ankara. Lantaran murid-murid Risale-i Nur dipanjara jeung diadili, rahayat Denizli jadi merhatikeun Risale-i Nur. Di kantor pangadilan, dua tilu jalma némbongkeun perhatian anu raket ka Nur salila lumangsungna prosés pangadilan, sarta ngupayakeun nyebarkeunana di Denizli. Pupuhu pangadilan anu saterusna dipikawanoh di lingkungan Nur kalayan gelar “Hakim anu adil”, para anggotana, sarta jalma-jalma anu sumanget ngabéla kapentingan umum sarta geus milu nulungan, ku kaputusan jeung usaha anu adilna geus ngahontal hiji maqam ruhani anu caang tur langgeng salawasna, saperti jadi jalan anu ngabagjakeun sakabéh jalma anu iman.
Sanggeus cicing dua bulan di Denizli, Bedîüzzaman Said Nursî diparéntahkeun cicing di kacamatan Emirdağ, propinsi Afyon. Anjeunna diasingkeun ka Emirdağı dina bulan Agustus taun 1944. Mimitina anjeunna cicing di hotél kira-kira lima belas poé, tuluy nyéwa hiji imah; séwa imahna ogé dibayar ku anjeunna sorangan. Hirupna di Emirdağı bisa dicindekkeun kieu: Anjeunna terus-terusan diawaskeun. Sanajan meunang kaputusan bébas ti pangadilan sarta karya-karyana dipulangkeun, anjeunna henteu dileupaskeun kalayan bébas. Anjeunna dikontrol leuwih ketat ti baheula, sarta terus-terusan diawaskeun tina jandéla jeung panto. Sakumaha anu dijelaskeunana dina serat-seratna, sakapeung kasusah sabulan di panjara Denizli karandapan ku anjeunna dina sapoé di Emirdağı. Kalakuan goréng jeung sikep anu ditujukeun ka Üstad dipikanyaho sacara raket ku rahayat Emirdağ. Sanggeus kaputusan bébas Pangadilan Denizli, komité-komité rusiah anu henteu ageman, anu henteu bisa ngahalangan panyebaran Nur sarta palayanan iman Bedîüzzaman Said Nursî ku jalan pangadilan, ayeuna nyobaan jalan séjén: ngabalukarkeun para pejabat pamaréntahan curiga sarta nentang anjeunna, malah ngupayakeun ngancurkeun anjeunna. Rencana ieu geus pasti. Hiji juru jaga henteu ninggalkeun hareupeun pantona. Pikeun bisa tepang jeung Üstad pohara héséna. Kulawarga Çalışkanlar, anu mimiti merhatikeun Üstad sacara raket di Emirdağı, némbongkeun silaturahmi anu deukeut ka jalma sepuh anu alim tur utama ieu, anu diasingkeun ka kotana; maranéhna gancang ngalayanan anjeunna, sarta henteu ngendurkeun hubunganana, henteu maliré bohong jeung fitnah jalma-jalma anu napsirkeun goréng hubungan maranéhna anu ngan pikeun Gusti Alloh. Bareng jeung kulawarga Çalışkanlar, loba jalma iman anu satia di Emirdağı jadi murid Nur, milu dina palayanan Nur Üstad {(Catetan handap): Ayeuna rahayat Emirdağ umumna jadi sobat jeung pangrojong Nur. Muridna pohara lobana. Di Emirdağı jeung di désa-désa sabudeureunana, palajaran Nur dibaca.} sarta mimiti maca, nulis jeung nyebarkeun risalah-risalah Nur ka sabudeureunana. Sanggeus Üstad cicing di Emirdağı, sabagéan gedé rahayat maju dina élmu, iman, ahlak jeung kautamaan ku palajaran Risale-i Nur; ieu dipikanyaho ku saréréa sarta dibuktikeun ogé ku pangakuan para pejabat. {(Catetan handap): Üstad Bedîüzzaman Said Nursî nyarios yén anjeunna nganggap Emirdağı minangka hiji tempat pangajaran Nur. Kota jeung désa saperti Sav, Barla, Emirdağ, Eflani, anu Nur lolobana sumebar jeung dibaca, disebutna masing-masing kalayan gelar tempat pangajaran Nur. Sakumaha ka désa Nurs sorangan, anjeunna ngadoakeun sakabéh pangeusina anu hirup jeung anu geus maot, barudakna anu teu boga dosa sarta para wanojana anu diberkahan, sarta masihan bagian tina kauntungan ruhanina ka maranéhna.}
Murid-murid Emirdağ nyarios ngeunaan hirup Üstad di Emirdağı kieu: Üstad terus-terusan diawaskeun di Emirdağı. Dina cuaca anu cerah anjeunna kaluar leumpang. Dina usum semi jeung usum panas, Üstad biasa pasti kaluar ka padang. Anjeunna indit nyalira, cicing sababaraha jam, tuluy mulang ka imahna. Waktu kaluar ka padang, mindeng pisan aya anu dititah nuturkeun anjeunna. Sakapeung juru jaga, sakapeung gendarmeri anu nuturkeun. Malah sakali anjeunna ditembak ti tukangeun, tapi henteu keuna. Hiji poé saurang pagawé resmi lumpat ti tukangeun anjeunna sarta ngagunakeun ungkara anu maksa jeung nyerang: “Teu meunang kaluar! Anjeun teu meunang maké topi baret, teu meunang maké sorban!” Üstad ogé balik deui. Kalakuan saperti ieu loba pisan. Palayanan jeung kagiatan Üstad di Emirdağ, sakumaha di tempat séjén, henteu kawates kana hiji tugas wungkul. Boh tina serat-serat dina Lâhika, boh tina béja sobat-sobat anu nganjang, réréncangan élmu jeung murid-muridna anu heubeul, boh tina panénjo murid, tatangga jeung rahayat anu raket jeung anjeunna, bisa kaharti yén anjeunna miboga rupa-rupa palayanan jeung tugas anu nuju ka Gusti Alloh sarta ngocor tina hakékat, sarta unggal poé ngupayakeun ngalaksanakeun tugas-tugas ieu. Bari sibuk ngarang, ngabenerkeun jeung nyebarkeun karya-karyana saperti Sözler jeung Lem'alar anu mangrupa cahaya hakékat-hakékat Qur'an, anjeunna ogé pohara hayang ningali jeung merhatikeun karya-karya ciptaan sarta sagala anu aya, anu mangrupa kecap-kecap kakawasaan, sarta maca kitab alam semesta. Anjeunna pohara kataji pikeun maca karya-karya mujijat rohmat jeung hikmah anu ditulis dina beungeut bumi sarta dipintonkeun dina kaca usum semi, kaajaiban ciptaan Gusti Alloh dina tatangkalan, pepelakan jeung sasatoan, sarta cap-cap tauhid anu ngagurilap dina rupana. Ku cara ieu, dina tingkat haqqalyakîn anjeunna ngapung kalayan jangjangna dina cakrawala hakékat iman jeung makrifat ka Alloh anu taya tungtungna. Sabenerna, salah sahiji dasar jalan anu dicokotna tina Qur'an nyaéta tafakur. Dina karya-karyana anjeunna salawasna ngajurung manusa pikeun tafakur sarta ngajarkeun tafakur. Anjeunna nyebutkeun yén makrifat ka Gusti Alloh anu kahontal ku élmu jeung tafakur ngajadikeun roh lega sagedé alam semesta, sarta ﻭَ ﻓ۪ﻰ ﻛُﻞِّ ﺷَﻰْﺀٍ ﻟَﻪُ ﺍٰﻳَﺔٌ ﺗَﺪُﻝُّ ﻋَﻠٰﻰ ﺍَﻧَّﻪُ ﻭَﺍﺣِﺪٌ dina unggal perkara aya tanda, dalil jeung ayat anu nunjuk ka Gusti Shâni' Wâhid; anjeunna ngalampahkeun luyu jeung rusiah ﺗَﻔَﻜُّﺮُ ﺳَﺎﻋَﺔٍ ﺧَﻴْﺮٌ ﻣِﻦْ ﻋِﺒَﺎﺩَﺓِ ﺳَﻨَﺔٍ.
ÜSTAD DIRACUN DI EMİRDAĞ
Hiji kapala juru jaga, anu kabobodo ku tipu daya hiji pejabat pulitik sarta ucapanana “Kami geus meunang paréntah ti luhur pikeun ngancurkeun anjeunna”, naék ka jandéla Üstad maké tangga dina peuting, tuluy nunda racun kana tuangeunana. Isukna Üstad mimiti ngarandapan racun sarta rintih ngajéléjét. Sanajan pangaruh racunna pohara kuatna, anjeunna nyarios: “Ku berkah wirid-wirid suci saperti Cevşenü'l-Kebir, abdi dijaga tina maot. Tapi panyakit jeung kanyeri pohara parna.” Kira-kira saminggu anjeunna ngarintih dina kaayaan kacida sangsarana, anu bisa disebut teu dahar teu nginum; tuluy ku idin Alloh anjeunna cageur sarta mimiti deui ngalaksanakeun tugas-tugas Risale-i Nur saperti ngabenerkeun tulisan. Dina mangsa gering parna ieu anjeunna henteu kungsi ninggalkeun solatna. Ngan dina mangsa diracun kadua jeung katilu, nalika panyakitna geus teu katanggungan, salila dua tilu poé anjeunna ngan bisa ngalaksanakeun solat farduna dina ranjang. Dua muridna anu hiji peuting ngajaga di gigireunana nepi ka isuk, merhatikeun Üstad bari ceurik dina poé-poé nalika anjeunna nyanghareupan bahaya maot, nyarios: “Deukeut subuh, sanajan panonna nutup, anjeunna cengkat, ngangkat pananganana ka payuneun Gusti Alloh, sarta ku sora anu lalaunan, ku sababaraha kecap ngadoakeun mekarna palayanan Risale-i Nur jeung kasalametan murid-muridna. Tuluy anjeunna murag kana ranjang dina kaayaan teu éling.” Dua tilu muridna anu ngora ngalayanan anjeunna silih gentian. Sanajan salila sawatara waktu maranéhna ogé dilarang, murid-muridna anu rajin henteu kungsi ninggalkeun palayananana, sarta némbongkeun pangorbanan anu luhur. Hiji pejabat luhur resmi Emirdağı kungsi nyarios ka sobatna anu engkéna jadi murid Nur anu gagah: “Aya rencana jeung paréntah rusiah pikeun ngancurkeun Said Nursî sacara cicingeun.” Sakabéh kalakuan anu ditujukeun ka Üstad lumangsung minangka akibat tina rencana sapertos ieu. Lantaran henteu ngan sakali dua kali, tapi terus lumangsung mangtaun-taun, kajahatan, pangawasan jeung tekanan ruhani anu dilakukeun téh pohara nyerina jeung paitna. Dina dua taun mimiti Üstad indit ka Çarşı Camii sarta milu solat jamaah. Dina kalolobaan poé anjeunna solat asar di masjid sarta cicing di dinya nepi ka isya, tuluy mulang ka imahna. Ieu lumangsung dua taun; tuluy kapala kacamatan ngalarang anjeunna ka masjid lantaran anjeunna tepang jeung jalma-jalma. Waktu anjeunna cicing di Emirdağı, risalah-risalah Nur digandakeun ku tulisan leungeun di loba tempat, pangutamana Isparta. Loba pisan jalma anu geus maca sarta meunang mangpaat tina risalah, datang rék nepangan Üstad. Tapi ngan sabagéan leutik nu datang nganjang hasil tepang jeung anjeunna. Anu leuwih bisa tepang jeung ngadangu pangajaran sarta obrolan Üstad nyaéta jalma-jalma anu mampuh ngalayanan Risale-i Nur kalayan satia pisan jeung ihlas, sarta miboga rasa kanyaah jeung duduluran ngan pikeun Alloh. Üstad nyarios luyu jeung tingkat pamahaman sarta pangarti unggal nu nganjang, anu béda-béda bakatna; anjeunna ngarahkeun perhatian ka Risale-i Nur jeung palayanan iman, sarta ngajelaskeun jeung negeskeun yén ngalayanan iman ku hakékat Risale-i Nur bakal masihan mangpaat jasmani jeung ruhani anu panggedéna pikeun bangsa ieu. Nu nganjang asalna ti rupa-rupa lapisan rahayat, nonoman jeung jalma-jalma anu boga élmu. Sanggeus kaputusan bébas di Denizli, aya kasadaran anu gedé di antara para pagawé, sarta jalma-jalma anu jadi murid Nur beuki loba.
NAON ANU DICARIOSKEUN ÜSTAD KA NU DATANG?
Ampir salawasna anjeunna ngajelaskeun yén nguatkeun iman, anu jadi hiji-hijina tujuan palayanan Risale-i Nur, ngahalangan bahaya henteu ageman jeung komunisme anu ngancam tanah air jeung bangsa; yén tugas anu ayeuna pangperluna, palayanan anu jadi tanggung jawab pribadi jeung masarakat, nyaéta nyalametkeun jeung nguatkeun iman; yén perkara anu panggedéna dina jaman ieu nyaéta pageuh kana Qur'an. Lantaran Risale-i Nur museurkeun sakabéh kakuatanana kana ieu perkara, musuh tanah air jeung bangsa, jalma-jalma anu henteu ageman sacara rusiah, nyerang kalayan rupa-rupa alesan sarta ngagerakkeun hasutan ngalawanana. Anjeunna nyarios: “Tapi abdi sadaya wajib ngalampahkeun anu positif. Dina leungeun abdi sadaya aya Nur, henteu aya gada pulitik. Sanajan abdi sadaya miboga saratus leungeun, éta ngan cukup pikeun Nur.” Anjeunna ngajelaskeun yén Nur bakal ngéléhkeun musuh-musuh agama, yén ngalampahkeun anu positif miboga pangaruh saperti bom atom, yén Risale-i Nur henteu miboga hubungan naon waé jeung pulitik, yén dasar jalan abdi sadaya anu panggedéna nyaéta ihlas, yén henteu bisa nyokot tujuan salian ti rido Gusti Alloh, sarta ieu anu jadi kakuatan Nur; ku ihlas jeung lampah anu positif, pitulung jeung rohmat Gusti Alloh bakal nangtayungan Risale-i Nur, jeung saterusna. Ku ngajadikeun jalma-jalma anu ngadangu pangajaran jeung obrolan Üstad minangka saksi, abdi sadaya tiasa nyarios yén: Hiji pangajaran jeung hiji obrolan Üstad, sakumaha jadi jalan kasalametan pikeun loba nonoman, ogé jadi sumber sandaran pikeun ngalayanan Risale-i Nur kalayan pangorbanan. Kalolobaan murid anu ngorbankeun diri ngalayanan Nur kungsi hadir sakali atawa sababaraha kali dina pangajaran jeung pépéling Üstad sapertos ieu. Waktu di Emirdağı, hiji muridna anu dikirim ka Ankara pikeun palayanan Nur ningali kaayaan dunya, tuluy asa pegat harepan: “Iraha ieu jalma-jalma bakal ngadangu hakékat Nur, kumaha hordéng-hordéng poék anu kandel bakal disibak, kumaha poék ruhani bakal dileungitkeun?” Tuluy hiji poé, nalika anjeunna mulang ka Emirdağı ka Üstad, Üstad anu agung éta nyarios: “Tugas abdi sadaya nyaéta ngalayanan. Méré kasuksésan, ngajadikeun jalma-jalma narima, nyaéta tugas Gusti Alloh. Abdi sadaya wajib ngalaksanakeun tugas abdi sadaya. Anjeun di dinya ulah pegat harepan jeung hariwang ku pamikiran iraha ieu jalma-jalma bakal ngadangu Risale-i Nur! Pasti nyaho yén pangeusi Mele-i A'lâ anu taya watesna ayeuna keprok pikeun Risale-i Nur. Ku sabab éta, éta henteu penting pisan. Ajén aya dina kualitas, henteu dina jumlah. Sakapeung hiji murid anu ihlas jeung ngorbankeun diri sabanding jeung sarébu.” Ku pangandika ieu anjeunna ngaleungitkeun asa putusna. Mimitina Üstad kaluar ka padang ku leumpang. Tuluy anjeunna mimiti jalan-jalan maké karéta kuda. Henteu kungsi katénjo anjeunna naék karéta tanpa mayar, sanajan ngan sapoé. Simkuring nyarioskeun harga anu ngan cukup pikeun ongkosna, sarta nyarios: “Hargana di dieu sakieu.” Anjeunna pasti masihan leuwih ti anu disebatkeun ku simkuring, sarta nyarios: “Teu meunang lamun abdi henteu mayar hargana. Sakumaha hiji suap hadiah anu henteu dibales ku abdi ngajadikeun abdi gering, ongkos ieu ogé kudu dibayar sarta abdi wajib mayarna.” Anjeunna leuwih mindeng jalan-jalan dina usum semi, usum panas jeung usum gugur; dina usum tiis ogé sakapeung kaluar ka padang. Opat sisi Emirdağı mangrupa tempat anu lega. Di ieu tempat-tempat anjeunna miboga sababaraha tempat pangajaran, tempat anjeunna ngabenerkeun Nur. Ti saprak cicing di Emirdağı anjeunna terus diawaskeun; sarta nalika kaluar ka padang, mindeng pisan dituturkeun ku gendarmeri jeung juru jaga. Ku sabab éta anjeunna jalan-jalan nyalira, calik nyalira jeung damel nyalira. Ieu terus lumangsung nepi ka taun 1947. Ngan hiji murid anu ngajalankeun karéta kudana ngiringan anjeunna di jalan; nalika anjeunna calik, anjeunna nyalira. Di padang, lolobana anjeunna sibuk ngabenerkeun tulisan. Salila sawatara waktu anjeunna ngagunakeun waktuna pikeun ngabenerkeun tulisan leungeun. Tuluy murid-muridna anu ngorbankeun diri di Isparta jeung İnebolu masing-masing meunang hiji mesin duplikator, sarta mimiti ngagandakeun kumpulan Nur. Sanggeus éta, Üstad mimiti ngabenerkeun kumpulan anu dikirim ka anjeunna pikeun dibenerkeun. Üstad pohara mentingkeun nyalin jeung ngagandakeun Nur. Anjeunna nyarios: “Risale-i Nur nyaéta mujijat Qur'an anu bakal nyaangan abad ieu jeung abad-abad anu bakal datang”, sarta nganggap palayanan Nur minangka perkara anu panggedéna dina jaman ieu, tuluy ngalampahkeun luyu jeung pentingna éta. Lantaran Üstad henteu miboga tulisan anu gancang jeung kaligrafi anu éndah, anjeunna ogé milu dina palayanan Risale-i Nur unggal poé anu ditarima, pinuh ku berkah jeung cahaya, ku cara ngabenerkeun tulisan. Anjeunna damel mangjam-jam, henteu terang naon ari capé. Ngalaksanakeun palayanan Nur pikeun Üstad kawas kadaharan ruhani. Utamana, sanajan dina mangsa gering parna, anjeunna katénjo tetep damel. Anjeunna geus undur tina kahirupan masarakat, henteu tepang jeung sasaha; lantaran dilarang silih kirim serat ogé, anjeunna henteu meunang rasa raket jeung panglipur anu asalna tina kumpulan jalma-jalma. Tapi dina kaayaan henteu miboga ieu, anjeunna geus ngahontal hiji anu aya tur henteu béak. Rohmat Gusti Alloh parantos maparin Nur ka anjeunna. Anjeunna henteu miboga anak jeung kulawarga, harta banda, naon-naon, sarta henteu miboga taneuh sajengkal ogé di bumi. Ngan Risale-i Nur anu dipibogana. Éta téh sagalana pikeun anjeunna. Éta kabungahna, éta sandaran panglipurna. Kalayan sakabéh bakatna anjeunna nuju ka Nur. Anjeunna terang yén tugas fitrahna nyaéta ngajar jeung diajar Nur sarta nyebarkeunana ka manusa. Rasa amis dina pangandika Üstad sarta balaghah dina biantarana luar biasa. Dina waktu jalan-jalan, di antara jalma-jalma anu dipendakan aya sakabéh lapisan rahayat; utamana anjeunna geus tepang sarta ngobrol jeung loba jalma anu ngalakonan tatanén jeung dagang di gunung, padang jeung leuweung. Salian ti palayanan Qur'anna anu lega tur ngawengku sakabéhna, upama sakabéh kagiatan jeung palayanan Üstad ngan kawates kana obrolan, pangajaran jeung pituduh ka jalma-jalma anu dipendakanana ogé, éta tetep hiji palayanan anu gedé jeung mujarab nepi ka bisa disebut taya tandinganana. Palayanan anjeunna dina ieu widang pohara gedéna. Sakumaha lalaki jeung wanoja anu ditarima ku anjeunna jadi murid, sadulur lalaki jeung sadulur awéwé pikeun aherat salila cicing di Barla, di Emirdağı jeung désa-désa sabudeureunana ogé anjeunna miboga loba sadulur awéwé pikeun aherat, murid jeung sadulur lalaki. Utamana perhatianana ka barudak anu teu boga dosa pohara gedéna. Üstad ngajaga kasucian diri jeung hirup lempeng kalayan taya watesna; ieu kabuktian ku panénjo langsung sarta henteu bisa dipungkir. Sapanjang hirupna anjeunna kacida ngajauhan nyarios jeung wanoja, malah nepi ka merhatikeun ku panon ogé. Sakumaha kaharti tina hiji seratna, ti ngora kénéh anjeunna geus aya di puncak ngajaga kasucian diri jeung hirup lempeng; ieu kabuktian ku panénjo jalma-jalma anu kenal deukeut sarta terang hirupna. Sakabéh rahayat ningali kasucian diri jeung hirup lempeng Üstad anu jadi conto, tuluy némbongkeun hubungan ruhani jeung aherat ka anjeunna. Üstad loba ngadoakeun para wanoja anu ditarima jadi sadulur awéwé pikeun aherat, sarta barudak anu teu boga dosa, anu dianggapna anak ruhani jeung muridna. Anjeunna sacara ringkes nyarios yén wanoja téh pahlawan welas asih; yén dina jaman ieu pohara perluna ngalampahkeun dina lingkungan didikan Islam; yén maranéhna tanggung jawab kana kahirupan aherat barudakna anu teu boga dosa anu keur tumuwuh, sarta lamun bisa ngadidikna jadi taat agama, maranéhna meunang bagian tina éta; yén anjeunna pohara geringna jeung sangsara, sarta nyuhunkeun maranéhna ngadoakeun anjeunna; yén anjeunna ngadoakeun wanoja-wanoja sepuh, sarta di antara wanoja ngora ogé anjeunna bakal ngadoakeun anu ngalaksanakeun solat sarta narima jadi sadulur awéwé pikeun aherat. Jeung mémang anjeunna henteu seueur nyarios. Golongan wanoja anu diberkahan éta ngarasa ku haténa anu beresih yén Bedîüzzaman Said Nursî téh jalma luhur anu aya dina jalan bebeneran jeung hakékat. Ari obrolan jeung paguneman Üstad jeung barudak anu teu boga dosa téh pohara pinuh ku palajaran jeung kabagjaan. Di Emirdağı jeung désa-désa sabudeureunana, anjeunna masihan ajén ka barudak anu datang ka anjeunna saperti ka jalma sawawa, sarta ngarahkeun haténa ka maranéhna. Anjeunna nyarios: “Barudak abdi! Aranjeun henteu boga dosa, tacan aya dosa aranjeun. Abdi pohara geringna; doakeun abdi, doa aranjeun ditarima. Abdi geus ngasupkeun aranjeun kana doa abdi minangka anak ruhani jeung murid abdi.” Barudak éta ngucapkeun salam ka Üstad kalayan cahaya kanyaah anu ngalir tina panonna; Üstad ngawaler salam ka maranéhna kalayan leuwih tulus jeung enya-enya tibatan ka jalma sawawa anu lalawora. Anjeunna nyarios: “Ieu téh murid-murid Nur dina mangsa nu bakal datang. Alesan hubungan jeung perhatian maranéhna ka abdi nyaéta: roh-rohna anu teu boga dosa ngarasa yén Risale-i Nur geus datang pikeun nulungan maranéhna. Abdi ogé lantaran jadi panarjamah éta Nur, maranéhna némbongkeun kanyaah jeung perhatian anu pinuh ku pangorbanan ieu kalayan teu dihaja.” Üstad ogé salawasna ngajak nonoman anu datang ka anjeunna pikeun maca palajaran Nur; anjeunna ngajelaskeun mangpaat jeung kabagjaan anu gedé tina ngajauhan bahaya ahlak goréng dina jaman ieu, sarta ngingetan perluna maranéhna solat. Tina pangajaranana sapertos ieu, meureun rébuan nonoman geus sadar. Kitu deui, ka pagawé jeung buruh anu dipendakan di padang jeung jalan, anjeunna masihan palajaran anu merenah ka masing-masing, nyarioskeun pentingna solat, sarta ngajelaskeun yén harita kagiatan dunyana bakal kaitung pikeun aherat. Utamana pangajaranana sapertos ieu némbongkeun yén pamikiran jalma-jalma anu nyebut “Agama ngahalangan kamajuan” ngan mangrupa omongan ngawur. Sabalikna, boh pikeun jalma éta boh pikeun tanah air jeung bangsa, meunang cahaya iman ngajamin kabagjaan jeung kamajuan jasmani sarta ruhani. Lamun anjeunna solat sarta ngalampahkeun lempeng, pamikiran yén pagawéan jeung usaha dunyana bakal kaitung pikeun aherat sarta ngahasilkeun kabagjaan jeung cahaya anu langgeng salawasna, tangtu bisa dipikanyaho sakumaha gedéna ngajadikeun anjeunna ngalaksanakeun tugas éta kalayan resep jeung sumanget. Ieu hakékat kudu dijadikeun pituduh ku sakabéh pagawé, ahli karajinan jeung padagang, sarta ieu pangajaran kudu ditepikeun ka saréréa. Bahasan anu disebut ieu, kawas satétés tina sagara, mangrupa sabagéan tina palayanan Üstad pikeun bangsa anu mangpaat sarta henteu béak lamun diitung. Cilaka jalma-jalma anu nyebut Islam mundur jeung jalma-jalma iman tukang mundur!.. {(Catetan handap): Sababaraha conto pangajaran anu dipasihkeun ku Üstad urang ka nu datang, ngeunaan pagawéan dunya ogé jadi ibadah ku ngalaksanakeun kawajiban agama: 1- Hiji poé abdi sadaya babarengan jeung Üstad urang Bedîüzzaman anu mulya aya di Yıldız Oteli di Eskişehir. Ka sababaraha buruh jeung kapala buruh anu datang ti Pabrik Gula, anjeunna nyarios ringkes: “Lamun aranjeun ngalaksanakeun solat fardu, harita sakabéh pagawéan aranjeun di pabrik jadi ibadah. Sabab aranjeun ngalaksanakeun palayanan anu diberkahan, anu nyumponan pangabutuh wajib bangsa.” 2- Hiji poé deui, abdi sadaya calik di handapeun jalan Eğirdir bari maca Tuntunan. Hiji jalma anu damel di jalan karéta datang. Üstad ogé ngajelaskeun ka anjeunna ku cara anu sarua: kalayan sarat ngalaksanakeun fardu sarta ngajauhan dosa-dosa gedé, sakabéh pagawéanana jadi ibadah; sabab anjeunna damel di jalan karéta anu jadi jalan pikeun nyindekkeun lalampahan sapuluh jam jadi sajam, palayananana pikeun jalma-jalma iman jeung manusa ieu moal mubadir, bakal jadi jalan kabungahna dina hirup anu langgeng salawasna. 3- Hiji poé deui baheula di Eskişehir, ka para pilot, perwira jeung prajurit ogé anjeunna masihan persis ieu pangajaran: “Ieu kapal-kapal udara hiji poé bakal ngalayanan Islam kalayan gedé. Lamun aranjeun ngalaksanakeun solat fardu, sarta nalika henteu bisa ngalaksanakeunana, aranjeun ngagantina ku qada, lantaran aranjeun prajurit, unggal jam aranjeun ngahasilkeun pahala sapuluh jam ibadah; utamana anu jadi prajurit udara, sajamna ngahasilkeun pahala tilu puluh jam ibadah. Cukup lamun dina haténa aya cahaya iman, sarta anjeunna ngalaksanakeun solat anu diperlukeun ku iman.” 4- Boh di Barla, Isparta boh Emirdağ, anjeunna nyarios ka tukang ngangon: “Miara ieu sasatoan téh ibadah anu gedé. Malah sababaraha nabi ogé kungsi ngangon. Ngan aranjeun laksanakeun solat fardu, sangkan palayanan aranjeun pikeun Alloh.” 5- Hiji poé deui, ka buruh jeung tukang anu damel ngawangun sentral listrik di Eğirdir, anjeunna nyarios: “Ieu listrik miboga mangpaat anu gedé pikeun sakumna bangsa. Supaya aranjeun bisa meunang bagian tina mangpaat umum éta, laksanakeun fardu aranjeun. Harita sakabéh usaha aranjeun jadi dagang pikeun aherat jeung ibadah.” Aya puluhan rébu conto sapertos ieu. Murid-murid anu terus ngalayanan anjeunna}