SABAGÉAN SERAT ANU DITULIS KU ÜSTAD JEUNG MURID-MURIDNA SALILA ANJEUNNA CICING DI EMİRDAĞ

SABAGÉAN SERAT ANU DITULIS KU ÜSTAD JEUNG MURID-MURIDNA SALILA ANJEUNNA CICING DI EMİRDAĞ

Ka sadulur-sadulur abdi di Emirdağ! Béjakeun ka jalma-jalma anu curiga ngeunaan abdi: Ku panyilidikan anu ketat, pamaréntah geus meunang sakabéh serat rusiah jeung anu henteu rusiah, buku jeung rusiah hirup dua puluh taun jalma anu dilayanan ku abdi sadaya ieu. Sanggeus salapan bulan kantor-kantor pangadilan Isparta, Denizli jeung Ankara nalungtik, dina lima peti buku jeung dokuménna henteu kapanggih hiji perkara ogé anu merlukeun hukuman sapoé pikeun hiji muridna ogé. Ku sabab éta, boh Tim Ahli Ankara boh Pangadilan Denizli sapuk netepkeun anjeunna bébas. Jalma ieu, anu pangabutuh wajibna diurus ku abdi sadaya lantaran ngahormat kana sepuhna, geus negeskeun di pangadilan sarta ngajadikeun sakabéh réréncangan anu hadir minangka saksi, tuluy meunang pangukuhan yén: Salila dua puluh taun anjeunna henteu maca, henteu naroskeun, henteu ngabahas koran jeung karya pulitik naon waé; sarta salila sapuluh taun, salian ti dua pamimpin pamaréntah, hiji gubernur jeung hiji anggota parlemén, anjeunna henteu terang sarta henteu kenal para inohong jeung pejabat luhur mana waé, sarta henteu boga kahayang pikeun mikawanohna. Salila tilu taun anjeunna henteu naroskeun, henteu terang, henteu merhatikeun Perang Dunya, sarta henteu ngadangu radio. Tina saratus tilu puluh karya anjeunna anu geus sumebar, sanajan salila dua puluh taun dibaca kalayan taliti ku saratus rébu jalma, pamaréntah henteu ningali ngarugikeun naon waé pikeun pamaréntahan, katengtreman, tanah air atawa bangsa. Pulisi jeung aparat panyilidikan anu taliti di lima propinsi, sarta pangadilan pidana beurat dina opat kantor pangadilan di tilu propinsi jeung puseur pamaréntahan anu ngurus perkara pangadilan, henteu manggihan kajahatan anu pangleutikna ogé, nepi ka kapaksa ngaleupaskeun maranéhna. Lamun jalma ieu boga kahayang kana dunya jeung condong kana pulitik, naha mungkin henteu aya hiji tétés atawa tandana? Padahal salila prosés pangadilan maranéhna henteu manggihan tanda naon waé, nepi ka saurang jaksa anu pengkuh kapaksa ngagunakeun kamungkinan gaganti kajadian anu nyata; sababaraha kali dina dakwaanana anjeunna nyebut “Bisa ngalakukeun”, henteu nyebut “Geus ngalakukeun”. “Bisa ngalakukeun” di mana? “Geus ngalakukeun” di mana? Malah di pangadilan Said nyarios ka anjeunna: “Saréréa bisa ngalakukeun hiji rajapati; ku dakwaan ieu anjeun kudu ngadakwa saréréa, sarta diri anjeun ogé, ka pangadilan!” Cindekna: Boh jalma ieu sagemblengna gélo, lantaran henteu maliré urusan dunya anu pohara matak sieunna nepi ka sakitu; atawa pikeun ngupayakeun kabagjaan anu panggedéna pikeun ieu tanah air jeung bangsa kalayan ihlas, anjeunna henteu nurunkeun dirina ka naon-naon sarta henteu mentingkeunana. Lamun kitu, ngaganggu jeung nindes anjeunna téh hiji rupa panghianatan ka tanah air, bangsa jeung katengtreman. Sarta miboga kacurigaan sapertos ieu ngeunaan anjeunna téh hiji kagéloan.

HIJI PAGUNEMAN JEUNG DIRI ABDI SORANGAN

(Sanggeus ieu paguneman dibenerkeun, abdi masrahkeun kana tinimbangan aranjeun pikeun ditepikeun ka para pejabat Ankara.)

Lamun hakim sorangan jadi nu ngadakwa, tangtu éta ngajadikeun jalma-jalma malang sapertos abdi nyebut: “Ka saha abdi kudu ngadukeun saha? Abdi ogé bingung.” Enya, kaayaan abdi ayeuna leuwih susah pisan tibatan panjara. Sapoéna nyiksa abdi sarua jeung sabulan dikurung nyalira. Dina kaayaan jauh ti lembur, sepuh, gering, miskin jeung lemah ieu, di tengah usum tiis anu parna, abdi dilarang tina sagalana. Abdi henteu tepang jeung sasaha salian ti hiji budak jeung hiji lalaki anu gering. Mémang salila dua puluh taun abdi geus nyeri dina kurungan nyalira sagemblengna. Lamun masih ditambahan kasusah ku misahkeun jeung ngawaskeun abdi leuwih ti kaayaan ieu, dipikasieun éta bakal nyentuh ghairat Alloh sarta jadi jalan kana hiji musibah. Sakumaha anu dicarioskeun ku abdi di pangadilan, aya loba kajadian saperti opat lini anu matak sieun lumangsung pas dina waktu abdi sadaya diserang sacara zalim. Malah abdi ngira aya kamungkinan yén Kantor Pangadilan Afyon, anu pohara dipiharep ku abdi pikeun ngajaga hak sarta nangtayungan abdi, sabalikna henteu merhatikeun paménta abdi ngeunaan Risale-i Nur di Pangadilan Denizli, ngajadikeun abdi pegat harepan, sarta ieu jadi jalan kantor pangadilan éta kahuruan. Abdi nyarios: Pamaréntah ieu kacamatan, babarengan jeung pulisi sarta kantor pangadilanana, anu miboga nurani jeung rasa kamanusaan ka abdi, miboga tugas anu pangpentingna pikeun nangtayungan abdi sagemblengna. Sabab sanggeus sakabéh karya jeung serat dua puluh taun abdi ditalungtik salila salapan bulan ku tilu kantor pangadilan jeung puseur pamaréntahan, maranéhna netepkeun abdi sadaya bébas sarta dileupaskeun. Tapi hiji komité rusiah anu digawé pikeun kapentingan asing sarta ngarugikeun ieu bangsa jeung tanah air kalayan pohara gedéna, pikeun ngabolaykeun kaputusan bébas abdi sadaya, ngagedé-gedékeun perkara leutik di mana-mana, tuluy ngajadikeun sawatara pejabat curiga ngalawan abdi. Salah sahiji tujuan maranéhna nyaéta sangkan kasabaran abdi béak, sangkan abdi nyebut cukup! Mémang salah sahiji sabab maranéhna ayeuna ambek ka abdi nyaéta abdi jempé sarta henteu campur kana dunya. Saolah-olah maranéhna nyebut: naha anjeun henteu campur, sangkan anjeun campur sarta tujuan kami kahontal? Abdi ngajelaskeun hiji dua tipu daya anu dipaké pikeun ngajadikeun sabagéan pejabat pamaréntah curiga ngalawan abdi. Maranéhna nyebut: “Said miboga pangaruh. Karya-karyana mujarab sarta loba. Nu ngahubungi anjeunna jadi sobatna. Ku sabab éta, kudu megatkeun pangaruhna ku misahkeun anjeunna tina sagalana, ngahina jeung henteu masihan ajén ka anjeunna, ngajadikeun saréréa ngajauhan anjeunna sarta nyingsieunan sobat-sobatna.” Ku omongan ieu maranéhna ngabingungkeun pamaréntah sarta nyurung abdi kana kasusah anu matak sieun. Abdi ogé nyarios: Hé sadulur-sadulur anu mikanyaah ieu bangsa jeung tanah air! Enya, aya pangaruh sakumaha anu disebut ku jalma-jalma munafik éta. Tapi lain pangaruh abdi, éta pangaruh Risale-i Nur. Éta henteu bisa dipegatkeun; beuki diganggu, beuki kuat. Éta henteu kungsi dipaké, henteu dipaké sarta henteu bisa dipaké ngalawan bangsa jeung tanah air. Sanggeus dua kantor pangadilan, kalayan jarak sapuluh taun, nalungtik dokumén dua puluh taun abdi kalayan ketat sarta pinuh ku amarah, maranéhna henteu manggihan alesan anu nyata pikeun ngahukum abdi sadaya; ieu saksi anu henteu bisa dipungkir pikeun pernyataan ieu. Enya, karya-karya éta mujarab. Tapi mujarab pikeun ngalayanan kabagjaan jeung hirup langgeng salawasna kalayan sagemblengna, ku masihan pangajaran iman anu dumasar kana bukti anu kuat ka saratus rébu jalma, demi mangpaat bangsa jeung tanah air sagemblengna sarta henteu ngarugikeun naon waé. Di Panjara Denizli, ratusan jalma anu sabagéan dihukum ku hukuman beurat, ku Risalah Bubuahan wungkul jadi pohara tenang jeung taat agama; malah anu geus maéhan dua tilu jalma, ku pangajaranana jadi nyingkahan maéhan kutu kasur ogé; sarta ku pangakuan kapala panjara éta, panjara jadi kawas madrasah pikeun ngadidik. Ieu bukti jeung hujjah anu henteu bisa ditolak pikeun pernyataan éta. Enya, misahkeun abdi tina sagalana téh siksaan anu nyeri, panindesan anu patumpuk-tumpuk, sarta panghianatan anu zalim ka ieu bangsa. Sabab sanajan abdi geus ngalakonan hirup tilu puluh opat puluh taun di antara ieu bangsa, maranéhna henteu kungsi ngarandapan karugian tina hubungan jeung abdi; malah ieu bangsa anu taat agama geus meunang mangpaat kakuatan ruhani, panglipur sarta kakuatan iman anu pohara diperlukeunana. Bukti anu pasti kana ieu nyaéta sanajan propaganda anu kuat pisan ngalawan abdi, di mana-mana maranéhna némbongkeun perhatian jeung kahayang anu luar biasa kana Risale-i Nur; malah abdi ngaku, maranéhna masihan pangajén anu gedé, saratus tingkat ngaleuwihan wates abdi sarta henteu pantes ditarima ku abdi. Abdi ngadangu yén pamaréntah di dieu geus ngirim paménta ngeunaan nafkah jeung kanyamanan abdi, sarta geus aya waleran satuju. Bari ngahaturkeun nuhun kana rasa kamanusaan maranéhna, abdi nyarios: Anu pangdiperlukeun ku abdi sarta jadi prinsip anu pangdasarna dina hirup abdi nyaéta kabébasan. Lantaran kacurigaan anu henteu aya dasarna, kabébasan abdi diwatesan jeung ditindes ku cara anu taya tandinganana; ieu bener-bener ngajadikeun abdi bosen kana hirup. Lain panjara jeung bui wungkul, malah abdi leuwih milih kubur tibatan kaayaan ieu. Tapi kasusah anu leuwih gedé dina palayanan iman ngahasilkeun pahala anu leuwih gedé; ieu masihan kasabaran jeung daya tahan ka abdi. Lantaran jalma-jalma anu miboga rasa kamanusaan ieu henteu hayang abdi dizaliman, pangheulana maranéhna ulah ngaganggu kabébasan abdi dina lingkungan anu sah. Abdi bisa hirup tanpa roti; abdi henteu bisa hirup tanpa kabébasan. Enya, hiji jalma anu salila salapan belas taun jauh ti lembur ieu, ngan ku dua ratus lembar artos, ngatur hirupna kalayan kacida hématna sarta ngalatih dirina kalayan ketat; anu henteu némbongkeun pangabutuh ka sasaha sarta henteu daék aya dina hutang budi pikeun ngajaga kabébasan jeung kahormatan élmuna; anu henteu narima sedekah, zakat, gajih jeung hadiah, tangtu leuwih merlukeun kabébasan dina kaadilan tibatan nafkah. Enya, abdi aya dina tekanan anu taya tandinganana. Abdi ngajelaskeun hiji dua conto leutikna: Kahiji: Risalah Bubuahan jeung Naskah Pangbélaan anu aya dina leungeun abdi, mangrupa pangbélaan ilmiah Risale-i Nur di pangadilan; dikirim babarengan jeung pangbélaan-pangbélaan abdi ka tujuh kantor pejabat Ankara sarta ka Présidén; tungtungna ku pangajén Tim Ahli Ankara jadi salah sahiji alesan abdi sadaya dibébaskeun. Sababaraha salinanna ditulis ku tulisan éndah réréncangan panjara pikeun jadi pangémut jeung pangéling pikeun abdi; pulisi Denizli geus ningali sarta henteu ngaganggu; éta kungsi cicing sapeuting di Kantor Pulisi Afyon jeung sapeuting deui sacara kabuka di kantor pulisi dieu. Tapi unggal poé kalayan hariwang abdi nyumputkeunana, sangkan ieu ogé ulah dirampas tina leungeun abdi. Malah lantaran sieun bakal digeledah, abdi pohara sedihna sabab di tempat jauh ti lembur ieu abdi henteu bisa nyuhunkeun ka jalma-jalma anu teu dikenal: “Simpen ieu.” Kadua: Hiji jalma ti İstanbul nyokot İhtiyarlar Risalesi ti hiji jalma di dieu sarta dibawa ka İstanbul. Pangadilan Denizli henteu ngaganggu éta pisan; Pangadilan Eskişehir ngan nentang hiji kecapna sarta meunang waleran ku hiji hurup. Kumaha waé, éta nepi ka leungeun hiji jalma anu henteu ageman anu ngalawan abdi. Ku ngagedékeun hiji siki jadi sapuluh kubah, anjeunna ngabingungkeun pulisi propinsi; tuluy maranéhna mimiti nyusahkeun abdi ku nanya “Anjeunna tepang jeung saha, saha nu datang ka anjeunna?” Kumaha waé... Aya loba conto anu pohara paitna sapertos ieu. Tapi anu pangteu asup akalna nyaéta pikeun ngahalangan abdi nyarios, maranéhna nyingsieunan sarta ngajadikeun saréréa ngajauhan abdi salian ti hiji budak jeung hiji lalaki anu gering anu ngalayanan abdi. Abdi ogé nyarios: Gaganti sapuluh jalma ngajauhan abdi, puluhan rébu, malah ratusan rébu urang Islam terus nuturkeun pangajaran Risale-i Nur kalayan henteu mentingkeun panghalang naon waé. Boh di ieu nagara boh di dunya Islam di luar, Risale-i Nur sumebar kalayan pohara dipikaresep lantaran hakékatna anu kuat pisan jeung mangpaatna anu kacida ajénna; masing-masing tina rébuan salinanna nyarios leuwih sampurna tibatan abdi, ngagantikeun abdi. Ku abdi jempé, éta moal jempé sarta henteu bisa dijadikeun jempé. Sarta lantaran geus dibuktikeun di pangadilan yén salila dua puluh taun abdi geus megatkeun hubungan jeung pulitik sarta henteu muncul tanda naon waé anu sabalikna, tangtu curiga ka nu tepang jeung abdi téh pohara teu asup akalna.

(Minangka lampiran kana bagéan anu dingaranan Paguneman jeung Diri Abdi Sorangan)

Hiji paguneman jeung Menteri Kaadilan sarta para hakim pangadilan anu aya hubunganana jeung Risale-i Nur

Para pupuhu! Naha aranjeun tanpa alesan ngaganggu abdi sadaya jeung Risale-i Nur! Abdi ngawartakeun ka aranjeun kalayan pasti: Abdi jeung Risale-i Nur, lain ngan teu ngalawan aranjeun, malah mikiran aranjeun ogé aya di luar tugas abdi sadaya. Sabab Risale-i Nur jeung murid-muridna anu sajati ngupayakeun palayanan anu pohara gedéna pikeun generasi nu bakal datang lima puluh taun deui, sarta nyalametkeun maranéhna tina jurang anu gedé, jeung nyalametkeun bangsa sarta tanah air tina bahaya anu gedé. Jalma-jalma anu ayeuna ngaganggu abdi sadaya, harita tangtu geus jadi taneuh dina kubur. Sanajan upamana anu mustahil, palayanan kabagjaan jeung kasalametan éta mangrupa hiji tarung ogé, éta kuduna henteu aya hubunganana jeung anu geus deukeut jadi taneuh dina kubur. Enya, lantaran jalma-jalma anu nganut kabébasan némbongkeun sikep teu pati maliré kana ahlak masarakat, agama jeung karakter bangsa, sanggeus dua puluh tilu puluh taun kaayaan ayeuna katénjo dina agama, ahlak jeung kahormatan diri. Dumasar kana ieu, tangtu aranjeun ngarti kumaha bentuk generasi bangsa anu taat agama, ngajaga kahormatan sarta miboga karakter gagah ieu lima puluh taun sanggeus kaayaan ayeuna, dina karakter agama jeung ahlak masarakat. Salila sarébu taun bangsa anu ngorbankeun diri ieu geus némbongkeun kagagahan anu taya tandinganana kalayan sakumna jiwa jeung ragana dina ngalayanan Qur'an. Lantaran abdi sadaya terang yén tugas pikeun bangsa jeung tanah air anu panggedéna nyaéta masihan hiji hakékat saperti Risale-i Nur ka leungeun sabagéan generasi nu bakal datang anu lima puluh taun deui bakal ngotoran kalayan pohara matak sieunna, malah ngancurkeun, jaman baheulana anu caang, sarta nyalametkeun maranéhna tina ragrag anu matak sieun éta, abdi sadaya mikiran jalma-jalma dina jaman éta, henteu jalma-jalma dina jaman ieu. Enya, para pupuhu! Sanajan Risale-i Nur ngan nuju ka aherat, tujuanana rido Gusti Alloh jeung nyalametkeun iman, sarta tujuan murid-muridna nyaéta ngupayakeun nyalametkeun dirina jeung warga sabangsana tina dipupus salawasna sarta kurungan nyalira salawasna, tapi éta ogé miboga palayanan dunya dina tingkat kadua anu pohara pentingna: nyalametkeun ieu bangsa jeung tanah air tina bahaya anarki, sarta sabagéan jalma malang dina generasi nu bakal datang tina kasasaban mutlak. Sabab urang Islam henteu sarua jeung jalma séjén. Hiji muslim anu ninggalkeun agama sarta kaluar tina karakter Islam bakal ragrag kana kasasaban mutlak, jadi anarkis, tuluy henteu bisa diatur deui. Enya, bari lima puluh persén jalma anu meunang didikan Islam heubeul masih aya, sarta geus aya lima puluh persén sikep teu maliré kana tradisi bangsa jeung Islam, mikiran kamungkinan yén lima puluh taun deui salapan puluh persén bakal nuturkeun nafsu ammarah sarta nyurung bangsa jeung tanah air kana anarki, jeung néangan jalan kaluar pikeun nyanghareupan musibah éta, geus ngalantarankeun abdi dua puluh taun ka tukang sagemblengna ngajauhan pulitik jeung ngurus jalma-jalma dina abad ieu. Kitu ogé, éta megatkeun hubungan Risale-i Nur jeung murid-muridna kana jaman ieu; henteu aya tarung jeung henteu aya urusan jeung maranéhna pisan. Lantaran hakékatna kieu, tugas kantor pangadilan anu pangheulana lain ngadakwa abdi jeung maranéhna, tapi nangtayungan Risale-i Nur jeung murid-muridna. Sabab maranéhna ngajaga hiji hak anu panggedéna pikeun ieu bangsa jeung tanah air, ari di sabalikna, musuh sajati bangsa jeung tanah air nyerang Risale-i Nur, ngabingungkeun kantor pangadilan sarta nyurungna kana lampah henteu hak jeung henteu adil anu matak sieun. Abdi ngajelaskeun dua conto anu leutik pisan: Di antarana: Tina réréncangan abdi di panjara, aya serat anu ngan eusina salam jeung omongan biasa, ngirim sapuluh lembar artos anu mangrupa harga hiji risalah Arab abdi ka hiji jalma di dieu, supaya dipasrahkeun ka nu boga salinan éta, anu geus mayar ongkos nyitakna di Isparta. Lantaran seratna ieu, boh kantor pangadilan boh pamaréntah masihan kasusah ka abdi sarta ogé ngageledah jalma anu jadi perantara. Ngajadikeun hiji serat biasa anu henteu penting sagedé jangjang laleur, hiji-hijina silih kirim serat biasa dina genep bulan, minangka perkara anu sakitu gedéna, tangtu henteu pantes pikeun kahormatan jeung martabat kantor pangadilan. Conto Kadua: Ka hiji tamu sapertos abdi anu jauh ti lembur, sepuh, lemah sarta geus dibébaskeun, ku propaganda resmi ngajadikeun saréréa, malah para palayanna ogé, sieun ka anjeunna sarta nyurung anjeunna kana kaayaan sangsara, henteu pantes pikeun sumanget ngabéla bangsa pamaréntah di ieu propinsi. Ku sabab éta, masihan penting sagedé gunung kana karugian sangkaan anu sagedé jangjang laleur, ngalakukeun propaganda resmi ngalawan abdi, sarta ngajadikeun saréréa cemas ku “Anjeunna tepang jeung saha, saha nu datang ka anjeunna?”, tangtu hikmah jeung kakawasaan pamaréntah kuduna henteu nurunkeun diri kana kaayaan anéh ieu. Kumaha waé... Aya loba perkara saperti dua ieu anu matak héran ka nu nyahona. Para pupuhu! Lamun kasasaban jeung kagoréngan asalna tina kabodoan, gampang ngaleungitkeunana. Tapi ngaleungitkeun kasasaban anu asalna tina élmu pangaweruh pohara héséna. Dina jaman ieu, lantaran kasasaban asalna tina élmu pangaweruh, pikeun ngaleungitkeunana, nyalametkeun sabagéan generasi nu bakal datang anu ragrag kana musibah éta, sarta sanggup nangtung ngalawanana, diperlukeun hiji karya anu sampurna dina unggal sisi saperti Risale-i Nur. Bukti yén Risale-i Nur miboga ajén ieu nyaéta: Salila dua puluh taun, taya saurang ogé tina lawan-lawan abdi anu galak tur loba, sarta filsuf-filsuf anu meunang tamparanana anu teuas, geus nangtung ngalawan Risale-i Nur, bisa ngabatalkeunana, atawa bisa nangtung ngalawanana. Sarta salila salapan bulan, tilu kantor pangadilan jeung para ahli puseur pamaréntahan henteu bisa manggihan hiji perkara ogé dina bagian-bagianana anu diwangun ku saratus buku, anu ngajadikeun abdi sadaya tanggung jawab hukum. Sarta “İşarat-ı Kur'aniye” jeung “İhbarat-ı Gaybiye-i Aleviye ve Gavsiye”, anu masihan kayakinan pasti ka rébuan murid Risale-i Nur anu taliti, masang cap pangukuhan kana penting jeung ditarimana Risale-i Nur dina abad ieu. Enya, tugas kantor pangadilan nyaéta ngajaga hak sarta ngeureunkeun panyerangan jalma-jalma anu lampahna teu adil. Sajaba ti geus kabuktian yén saratus risalah Risale-i Nur ngalayanan kabagjaan saratus rébu jalma salila dua puluh taun, salila sapuluh taun dua pangadilan, puseur pamaréntahan jeung pulisi sababaraha propinsi, sarta salila salapan bulan patali jeung Pangadilan Denizli, henteu ningali hiji perkara anu ngarugikeun bangsa jeung tanah air atawa hiji kasalahan anu merlukeun hukuman dina sakabéh dokumén jeung risalah abdi sadaya anu rusiah jeung anu henteu rusiah. Ku sabab éta, tangtu Risale-i Nur miboga hak anu pohara lega jeung gedéna di ieu tanah air. Henteu merhatikeun hak anu lega tur pohara penting ieu, nyita éta saperti dokumén biasa, henteu merhatikeun lampah henteu adil anu pohara gedéna ka bangsa jeung jalma-jalma malang anu merlukeun iman dikuatkeun, bari masihan perhatian gedé kana hak anu leutik tur sawaréh milik hiji jalma biasa, henteu pantes pisan dina sisi mana waé pikeun hakékat kantor pangadilan jeung hakékat kaadilan; ieu anu diélingkeun ku abdi sadaya ka aranjeun. Abdi sadaya sieun yén henteu ngaganggu karya Doktor Duzi jeung jalma-jalma zindik séjén, bari ngaganggu Risale-i Nur, bisa jadi jalan pikeun ngondang bendu Gusti Alloh. Mugia Gusti Alloh maparin ka aranjeun rasa adil jeung welas asih, sarta ka abdi sadaya kasabaran jeung daya tahan, amin!

Henteu resmi, tapi

dina kaayaan dipisahkeun sagemblengna

Bedîüzzaman Said Nursî

(Ieu serat paménta geus dikirim ka tilu kantor pejabat. Dikirim supaya jadi rujukan pikeun sadulur-sadulur abdi di dinya.)

Abdi hoyong aranjeun ngadangu kaluh hiji jalma anu dizaliman, anu geus sabar jeung jempé salila dua puluh taun! Dina pamaréntahan républik anu masihan kabébasan panglegana, bari abdi dilarang tina unggal kabébasan, musuh-musuh abdi kalayan bébas dina unggal sisi neken abdi. Pamaréntahan républik anu ngajamin kabébasan nurani sarta kabébasan pamikiran ilmiah, kudu boh nangtayungan abdi sagemblengna sarta ngajempékeun musuh-musuh abdi anu boga tujuan goréng jeung pinuh ku kacurigaan, atawa masihan kabébasan nulis ka abdi saperti musuh-musuh abdi, sarta ulah ngalarang pangbélaan-pangbélaan abdi. Sabab sacara resmi, dina balik hordéng, paréntah rusiah geus dipasihkeun ka kantor pos pikeun ngalarang sakabéh silih kirim serat abdi. Nalika paréntah geus dipasihkeun pikeun henteu ngidinan abdi tepang jeung sasaha salian ti hiji budak anu mawa cai jeung roti abdi, lawan-lawan abdi ti baheula meunang kasempetan. Pas abdi ngantosan nyokot buku-buku abdi anu dipuji ku tim ahli pangadilan sanggeus Mahkeme-i Temyiz ngukuhkeun kaputusan bébas abdi sadaya, abdi ngadangu yén musuh-musuh éta geus ménta hiji dua risalah rusiah abdi anu henteu aya hubunganana jeung aranjeunna, tuluy masrahkeunana ka hiji dua ahli anu ngalawan abdi dina jalanna, sarta nyiapkeun laporan goréng ngalawan abdi. Kasabaran jeung daya tahan abdi geus béak. Abdi ngumumkeun ka sakabéh inohong pamaréntahan républik, malah ka dunya yén: Ku rusiah hakékat Al-Qur'an Al-Hakîm sarta ku konci i'jazna, program jeung jalan abdi sarta Risale-i Nur, anu hasilna geus katénjo nyata ku abdi sadaya sarta diupayakeun, tujuan lampah jeung udagan abdi sadaya, nyaéta ku iman anu dumasar kana bukti nyalametkeun jalma-jalma malang tina maot anu dipandang minangka dipupus salawasna, sarta ngajaga ieu bangsa anu diberkahan tina sakabéh rupa anarki. Sanajan Risale-i Nur geus ngaliwatan panyilidikan tilu tim ahli jeung tilu pangadilan, salian ti dua tugas suci ieu, henteu aya sisi anu dihaja pikeun ngaganggu dunya, pamaréntahan jeung katengtreman; hirup dua puluh taun abdi jeung saratus tilu puluh Risale-i Nur aya minangka hujjah anu henteu bisa dipungkir. Enya, sakumaha anu ditegeskeun ku abdi di pangadilan sarta dikukuhkeun ku sakabéh sobat anu aya hubunganana jeung abdi, Said anu malang tur dizaliman ieu salila dua puluh taun henteu kungsi ngadeukeutan urusan éta, salila sapuluh taun henteu terang para inohong pamaréntah salian ti sababaraha urang, sarta salila opat taun henteu meunang béja ngeunaan perang dunya jeung kajadian-kajadianana sarta henteu merhatikeunana. Naha mungkin anjeunna ngurus jalma-jalma pulitik, ngaganggu pamaréntahan sarta boga kahayang ngaruksak katengtreman? Lamun aya saeutik sagedé zarah ogé, tangtu anjeunna bakal nalungtik, merhatikeun, campur, sarta nyusup ka para pupuhu ku tipu daya bari nanya: “Saha anu aya di hareupeun abdi, naon anu keur kajadian di dunya, saha anu bakal nulungan abdi?” Hiji kajadian leutik anu pohara nyerina nyaéta: Abdi kungsi ngirim hiji serat rusiah ku leungeun ka sababaraha sobat: “Pikeun kaluar tina kaayaan abdi anu dipisahkeun sagemblengna sarta dipegatkeun tina sakabéh silih kirim serat, téangan hiji alesan pikeun abdi asup panjara, supaya maranéhna ngasupkeun abdi ka panjara sarta abdi leupas tina siksaan ieu.” Sangkan abdi deukeut ka buku-buku Risale-i Nur anu aya di pangadilan di Denizli, anu mangrupa modal jeung hasil hirup abdi sarta dihias kalayan pohara éndahna, sarta ngupayakeun narimana. Hanjakalna, nalika hiji-hijina jalma di antara tim ahli di dinya anu ngalawan abdi keur ngabela abdi, anjeunna ogé ningali serat abdi, tuluy kapaksa masihan kaputusan ngalawan abdi sangkan abdi asup panjara. Salah sahiji alesan lawan-lawan abdi pikeun ngasupkeun abdi ka panjara nyaéta “ngajarkeun tarekat”, anu abdi geus dibébaskeun tina tuduhanana di pangadilan éta. Padahal dina Risale-i Nur abdi salawasna negeskeun sarta nyarios: “Jaman ieu lain jaman tarekat, tapi jaman nyalametkeun iman. Loba anu asup sawarga tanpa tarekat; henteu aya anu asup sawarga tanpa iman.” Ku sabab éta abdi sadaya ngupayakeun iman kalayan sakabéh kakuatan. Abdi guru, lain syékh. Di dunya abdi henteu boga imah, di mana abdi bakal boga tempat tarekat? Salila dua puluh taun ieu, henteu aya hiji jalma ogé anu bisa kaluar sarta nyebut: “Anjeunna masihan pangajaran tarekat ka abdi.” Pangadilan jeung pulisi ogé henteu manggihan. Ngan aya Telvihat Risalesi anu ditulis ku abdi baheula, anu ngajelaskeun hakékat tarekat sacara ilmiah; éta hiji pangajaran hakékat sarta pangajaran ilmiah anu luhur, lain pangajaran tarekat. Pamaréntahan républik anu ngajadikeun kabébasan nurani minangka dasar, tangtu miboga tugas penting pikeun nangtayungan hiji hakékat anu roh milyaran karuhun ieu bangsa kabeungkeut kana éta sarta demi éta maranéhna nangtang dunya; sarta nangtayungan hiji karya anu ngabuktikeun iman anu dumasar kana bukti kalayan unggul ngalawan filsafat, jeung para palayanna. Sabalikna, ngabeungkeut leungeun éta palayan anu lemah tuluy ngajadikeun rébuan musuhna nyerang anjeunna, henteu diidinan ku prinsip-prinsip républik éta dina cara mana waé. Abdi nulis kaluh abdi kalayan harepan républik bakal ngadangu abdi. Enya, abdi nyebut ﺣَﺴْﺒُﻨَﺎ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﻭَ ﻧِﻌْﻢَ ﺍﻟْﻮَﻛ۪ﻴﻞُ.

ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ اَلسَّلَامُ ﻋَﻠَﻴْﻜُﻢْ ﻭَ ﺭَﺣْﻤَﺔُ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﻭَ ﺑَﺮَﻛَﺎﺗُﻪُ Sadulur-sadulur abdi anu dipikanyaah tur satia!

Ieu hiji waleran anu kapaksa dipasihkeun kana patarosan anu ditaroskeun dina sababaraha sisi, boh ruhani boh jasmani.

Patarosan: Naha anjeun henteu ngawangun hubungan naon waé jeung arus-arus anu aya boh di jero boh di luar, utamana jamaah-jamaah pulitik, sarta sabisa-bisa ngalarang Risale-i Nur jeung murid-muridna ngahubungi arus-arus éta? Padahal lamun anjeun ngahubungi sarta merhatikeunana, sakaligus rébuan jalma bakal asup ka lingkungan Risale-i Nur sarta nyebarkeun hakékatna anu caang; sarta anjeun ogé moal jadi sasaran sakitu lobana kasusah tanpa alesan. Waleran: Alesan anu pangpentingna tina henteu ngahubungi jeung ngajauhan ieu nyaéta: Ihlas, anu jadi dasar jalan abdi sadaya, ngalarang abdi sadaya. Sabab dina jaman lalawora ieu, utamana anu miboga pamikiran anu mihak ka hiji golongan, ngagunakeun sagalana minangka alat pikeun jalanna; malah agama jeung lampah aheratna ogé dijadikeun kawas alat pikeun jalan dunya éta. Padahal hakékat iman jeung palayanan Nur anu suci henteu bisa jadi alat pikeun naon waé di alam semesta. Éta henteu bisa miboga tujuan salian ti rido Gusti Alloh. Tapi di tengah bentrokan arus-arus ayeuna anu silih mihak, ngajaga rusiah ihlas ieu sarta henteu ngajadikeun agama minangka alat pikeun dunya geus jadi hésé. Cara anu panghadéna nyaéta nyandar kana pitulung jeung taufik Gusti Alloh, gaganti kana kakuatan arus-arus. Salah sahiji tina loba alesan abdi sadaya ngajauhan nyaéta welas asih, henteu zalim jeung henteu ngarugikeun, anu mangrupa salah sahiji opat dasar Risale-i Nur. Sabab prinsip kersa Gusti Alloh ﻭَ لَا ﺗَﺰِﺭُ ﻭَﺍﺯِﺭَﺓٌ ﻭِﺯْﺭَ ﺍُﺧْﺮٰﻯ, nyaéta “Ku kasalahan hiji jalma, jalma séjén atawa barayana henteu jadi salah, henteu pantes dihukum”, dina jaman ieu dilawan ku panindesan anu parna luyu jeung rusiah ﺍِﻧَّﻪُ ﻛَﺎﻥَ ﻇَﻠُﻮﻣًﺎ جَهُولًا. Ku rasa mihak, lantaran kasalahan hiji jalma jahat, lain ngan ka barayana, malah ka pangrojongna ogé aya mumusuhan. Lamun bisa, anjeunna ngalakukeun panindesan. Lamun miboga kakawasaan, lantaran kasalahan hiji jalma anjeunna ngalungkeun bom ka hiji désa. Padahal hak hiji jalma anu henteu boga dosa henteu dikorbankeun pikeun saratus jalma jahat; anjeunna henteu dizaliman lantaran maranéhna. Kaayaan ayeuna ngarugikeun saratus jalma anu henteu boga dosa pikeun sababaraha jalma jahat. Upamana, nganiaya, ngajadikeun sangsara, sarta mumusuhan kalayan mihak ka indung bapa anu sepuh tur malang jeung pamajikan sarta barudak anu henteu boga dosa, anu aya hubunganana jeung hiji jalma anu salah, téh sabalikna tina dasar welas asih. Di antara umat Islam, lantaran arus-arus anu silih mihak, jalma-jalma anu henteu boga dosa sapertos ieu henteu bisa leupas tina panindesan. Utamana kaayaan-kaayaan anu ngabalukarkeun révolusi, nyebarkeun sarta ngalegaan panindesan sagemblengna. Sanajan dina jihad agama ogé, kaayaan pamajikan jeung barudak jalma kafir sarua. Maranéhna bisa jadi ganimah; umat Islam bisa ngasupkeun maranéhna kana milikna. Tapi dina lingkungan Islam, lamun hiji jalma henteu ageman, pamajikan jeung barudakna henteu bisa dipiboga dina cara mana waé, sarta hakna henteu bisa diganggu. Sabab jalma-jalma anu henteu boga dosa éta, ku beungkeutan Islam, kabeungkeut lain ka bapana anu henteu ageman, tapi ka Islam sarta jamaah Islam. Ari barudak jalma kafir, sanajan kaasup anu salamet, lantaran dina hak jeung hirupna nuturkeun sarta aya hubunganana jeung bapana, dina serangan jihad jalma-jalma anu henteu boga dosa éta bisa jadi milik jeung tawanan. Abdi ngucapkeun salam ka sakabéh sadulur abdi hiji-hiji sarta mapagbagéakeun Peuting Mi'raj aranjeun, anu kauntunganna rébuan. Tepikeun panglipur ti abdi ka baraya almarhum Hacı İbrahim, saperti Re'fet Bey, sarta béjakeun: “Almarhum éta aya dina lingkungan murid-murid Risale-i Nur; salawasna meunang doa anu ditujukeun ka maranéhna. Abdi sadaya ogé ngadoakeun anjeunna sacara husus.”

Bedîüzzaman Said Nursî

ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ اَلسَّلَامُ ﻋَﻠَﻴْﻜُﻢْ ﻭَ ﺭَﺣْﻤَﺔُ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﻭَ ﺑَﺮَﻛَﺎﺗُﻪُ

Ieu tambahan pikeun hiji waleran anu kapaksa dipasihkeun kana hiji patarosan.

Sadulur-sadulur abdi anu dipikanyaah tur satia! Ieu usum panas téh mangsa lalawora, mangsa sibuk ku kasusah néangan nafkah, waktu ibadah anu pohara loba pahalana dina tilu bulan, sarta waktu badai-badai di beungeut bumi silih tarung ku diplomasi, henteu ku pakarang. Ku sabab éta, lamun henteu aya katetepan haté anu pohara kuat jeung pageuh dina tugas Nur anu suci, bakal mimiti aya males, leungit sumanget jeung eureun anu ngarugikeun palayanan Risale-i Nur. Sadulur-sadulur abdi anu dipikanyaah, aranjeun kudu terang kalayan pasti yén tugas anu diurus ku Risale-i Nur jeung murid-muridna leuwih gedé tibatan sakabéh perkara agung di beungeut bumi. Ku sabab éta, ulah ningali perkara-perkara dunya anu ngahudangkeun rasa panasaran tuluy leungit sumanget dina tugas aranjeun anu langgeng. Mindeng maos Pasualan Kaopat dina Bubuahan, sangkan kakuatan ruhani aranjeun henteu pegat. Enya, sakabéh perkara agung jalma-jalma dunya aya dina hirup anu bakal sirna, dina lingkungan prinsip tarung anu zalim, kalayan bengis jeung henteu welas asih, sarta ngorbankeun perkara suci agama pikeun dunya; ku sabab éta, papasten Gusti Alloh masihan naraka ruhani ka maranéhna dina kajahatan maranéhna éta. Sabalikna, anu diupayakeun sarta jadi tugas Risale-i Nur jeung murid-muridna, lain hirup anu bakal sirna, tapi ngabuktikeun kalayan pasti nepi ka darajat dua kali dua jadi opat yén maot anu jadi hordéng pikeun hirup langgeng, sarta algojo ajal anu pohara matak sieunna pikeun jalma-jalma anu nyembah kahirupan dunya, masing-masing mangrupa hordéng pikeun hirup langgeng salawasna sarta jalan pikeun kabagjaan langgeng jalma-jalma iman. Nepi ka ayeuna abdi sadaya geus némbongkeun éta hakékat. Cindekna: Golongan anu sasab tarung pikeun hirup samentara. Ari abdi sadaya, ku cahaya Qur'an tarung ngalawan maot. Perkara maranéhna anu panggedéna, lantaran samentara, henteu sabanding jeung perkara abdi sadaya anu pangleutikna, lantaran nuju ka hirup anu langgeng salawasna. Lantaran ku kagéloanna maranéhna henteu nurunkeun diri sarta henteu campur kana perkara-perkara agung abdi sadaya, naha abdi sadaya nuturkeun perkara-perkara leutik maranéhna kalayan panasaran, nepi ka ngarugikeun tugas suci abdi sadaya? Ieu ayat لَا ﻳَﻀُﺮُّﻛُﻢْ ﻣَﻦْ ﺿَﻞَّ ﺍِﺫَﺍ ﺍﻫْﺘَﺪَﻳْﺘُﻢْ sarta hiji prinsip penting tina dasar-dasar Islam ﺍَﻟﺮَّﺍﺿ۪ﻰ ﺑِﺎﻟﻀَّﺮَﺭِ لَا ﻳُﻨْﻈَﺮُ ﻟَﻪُ, nyaéta “Kasasaban batur henteu ngarugikeun pituduh aranjeun, lamun aranjeun henteu sibuk ku kasasaban maranéhna anu henteu perlu.” Harti prinsip éta: “Anu sorangan narima karugian, henteu ditilik pikeun kapentinganana. Anjeunna henteu dipikawelas sarta henteu dikarunya.” Lantaran ieu ayat jeung ieu prinsip ngalarang abdi sadaya karunya ka anu kalawan sadar narima karugian, abdi sadaya ogé kudu ngahususkeun waktu abdi sadaya kalayan sakabéh kakuatan jeung perhatian kana tugas anu suci. Salian ti éta kudu dianggap urusan anu henteu mangpaat sarta abdi sadaya ulah mubadirkeun waktu. Sabab dina leungeun abdi sadaya aya cahaya, henteu aya gada. Abdi sadaya henteu bisa nyerang. Lamun abdi sadaya diserang, abdi sadaya némbongkeun cahaya. Kaayaan abdi sadaya mangrupa hiji rupa pangbélaan anu pinuh ku cahya. Salah sahiji alesan ieu tambahan ditulis nyaéta: Abdi nguji hiji murid Risale-i Nur. Lantaran hiji omonganana anu henteu perlu ngeunaan selat-selat, abdi naros hiji dua perkara pikeun nyaho kumaha pamikiranana ngeunaan pulitik ayeuna dina kaayaan pinuh ku gejolak ieu. Abdi ningali anjeunna ngawaler kalayan perhatian jeung pangaweruh. Dina haté abdi nyarios: “Hanjakal!” Ieu bakal ngarugikeun tugas Nur. Tuluy abdi masihan pépéling anu tegas. Abdi sadaya miboga prinsip ﺍَﻋُﻮﺫُ ﺑِﺎﻟﻠّٰﻪِ ﻣِﻦَ ﺍﻟﺸَّﻴْﻄَﺎﻥِ ﻭَ ﺍﻟﺴِّﻴَﺎﺳَﺔِ. Lamun anjeun karunya ka jalma-jalma, prinsip anu tadi ngaleungitkeun pantesna maranéhna meunang welas asih. Sakumaha sawarga merlukeun jalma, naraka ogé merlukeun jalma. (Sawatara béja anu dipasihkeun deui ku Şuâ Kalima keur muncul.)

Bedîüzzaman Said Nursî

Sadulur-sadulur abdi anu dipikanyaah tur satia! ... Sarta abdi ngumumkeun ieu kalayan pasti: Risale-i Nur téh kagungan Qur'an. Naon atuh wates abdi nepi ka bisa mibogana, sangkan kakurangan abdi nular ka dinya? Sabalikna, abdi ngan hiji palayan Nur éta anu miboga kakurangan, sarta hiji tukang ngumumkeun di toko permata inten éta. Kaayaan abdi anu campur aduk henteu bisa nular ka dinya, henteu bisa nyentuh éta. Mémang pangajaran anu dipasihkeun ku Risale-i Nur ka abdi sadaya nyaéta hakékat ihlas, ninggalkeun rasa diri, salawasna terang kakurangan sorangan sarta henteu pamer diri. Abdi sadaya némbongkeun pribadi koléktif Risale-i Nur ka jalma-jalma iman, henteu diri abdi sadaya sorangan. Abdi sadaya ngahaturkeun nuhun ka anu ningali kakurangan abdi sadaya sarta ngabéjakeunana, tapi kalayan sarat éta bener; abdi sadaya nyebut mugia Alloh rido. Sakumaha abdi sadaya bungah lamun aya kalajengking dina beuheung abdi sadaya tuluy dipiceun saméméh ngegel, abdi sadaya narima kakurangan abdi sadaya sarta ngahaturkeun nuhun, tapi kalayan sarat henteu aya tujuan goréng jeung pengkuh nentang, sarta henteu nulungan bid'ah jeung kasasaban. Sadulur-sadulur abdi anu dipikanyaah, dina pangbélaan-pangbélaan abdi, abdi ngawaler ka maranéhna: Éta henteu milik abdi, sarta miboga karamah-karamah éta aya di luar wates abdi. Sabalikna, éta tétés-tétés jeung kilatan tina mujijat ruhani Qur'an, anu nyokot bentuk karamah dina Risale-i Nur, tafsirna anu sajati, sarta kaasup pangmaparin Gusti Alloh pikeun nguatkeun kakuatan ruhani murid-muridna. Némbongkeun pangmaparin téh hiji sukur, diidinan sarta ogé ditarima. Ayeuna lantaran hiji alesan anu penting, abdi bakal ngajelaskeun waleran ieu saeutik. Patarosan ditaroskeun: “Naha abdi némbongkeunana, sarta naha abdi nyieun pangumpulan anu sakitu lobana dina ieu titik?” Waleran: Dina palayanan iman dina jaman ieu, Risale-i Nur merlukeun ratusan rébu anu ngawangun deui pikeun nyanghareupan rébuan anu ngaruksak; sarta di gigireun abdi diperlukeun sahenteuna ratusan juru tulis jeung pangrojong. Lain ngajauhan jeung henteu ngahubungi, malah bangsa jeung para pangurus wajib nulungan sarta ngahubungi kalayan pangajén jeung dorongan. Sarta lantaran palayanan iman éta nuju kana hirup anu langgeng, jalma-jalma iman wajib milih éta leuwih ti kagiatan jeung mangpaat hirup anu bakal sirna. Bari nyokot diri abdi minangka conto, abdi nyarios: Salian ti ngalarang abdi tina sagalana, hubungan jeung para pangrojong, anu ngalawan abdi sadaya kalayan sakabéh kakuatan ngarempak kakuatan ruhani réréncangan abdi, ngajadikeun maranéhna tiis ka abdi jeung Risale-i Nur, sarta ngabebankeun tugas anu kudu dilaksanakeun ku rébuan jalma ka hiji jalma malang sapertos abdi anu sepuh, gering, lemah, jauh ti lembur sarta teu boga sasaha. Ku dipisahkeun jeung diteken ieu, kawas hiji panyakit jasmani, abdi kapaksa mundur tina hubungan jeung gaul jeung manusa. Maranéhna nyingsieunan rahayat ku cara anu mujarab nepi ka sababaraha sobat anu pangraketna henteu masihan salam ka abdi, malah sababaraha abdi sadaya nepi ka ninggalkeun solat; ku ieu sisi jeung alesan, maranéhna ngarempak kakuatan ruhani. Ku sabab éta, tanpa pilihan abdi sorangan, perkara-perkara sapertos ieu abdi dipiwarang nyeratna pikeun némbongkeun pangmaparin Gusti Alloh anu jadi jalan nguatkeun kakuatan ruhani murid-murid Risale-i Nur ngalawan sakabéh panghalang éta, ngadamel pangumpulan ruhani di sabudeureun Risale-i Nur, sarta kalayan hikmah némbongkeun yén Risale-i Nur ku dirina sorangan, nyalira, tanpa merlukeun batur, kuat sagedé hiji tentara. Sabalikna, mugia dijauhkeun, ngajual diri sorangan, néangan dipuji, muji diri sarta pamer diri téh ngaruksak rusiah ihlas, anu mangrupa dasar penting Risale-i Nur. Insyaalloh, sakumaha Risale-i Nur ngabela dirina sarta némbongkeun ajénna sagemblengna, éta ogé bakal ngabela abdi sadaya sacara ruhani sarta jadi jalan sangkan kakurangan abdi sadaya dihampura. Sadulur-sadulur abdi anu dipikanyaah; ayeuna ku hiji pépéling ruhani abdi geus meunang kayakinan anu pasti yén opat puluh taun saméméh Risale-i Nur muncul, hiji rasa anu lega ngeunaan kajadian saméméh lumangsung geus muncul ku cara anu anéh boh dina abdi, boh di désa abdi sadaya, boh di wewengkon abdi sadaya. Abdi hayang ngungkabkeun rusiah ieu ka murid-murid heubeul abdi saperti Şefik jeung sadulur abdi Abdülmecid. Ayeuna lantaran Gusti Alloh parantos masihan loba Abdülmecid jeung loba Abdurrahman dina diri aranjeun, abdi ngajelaskeun ka aranjeun: Waktu umur abdi sapuluh taun, abdi miboga kaayaan reueus anu gedé, malah sakapeung dina bentuk muji diri; sanajan henteu dipikahayang, abdi némbongkeun sikep hiji pagawéan anu pohara gedéna sarta kagagahan anu gedé. Abdi nyarios ka diri sorangan: “Anjeun henteu boga ajén lima para ogé. Pikeun naon pamer anjeun anu kaleuleuwihi, utamana dina kawani, kalayan muji diri ieu?” Abdi henteu terang, abdi aya dina kahéranan. Dina hiji dua bulan ieu, kahéranan éta diwaler yén Risale-i Nur geus ngajadikeun dirina karasa saméméh kajadian. Nalika anjeun masih hiji siki kawas sapotong kai biasa, ku rasa kajadian saméméh lumangsung anjeun ngarasa gugusan buah firdaus éta kawas geus jadi milik anjeun anu nyata, tuluy pamer diri. Ari désa Nurs abdi sadaya, murid-murid heubeul jeung warga salembur abdi terang yén désa abdi sadaya pohara resep muji diri pikeun némbongkeun dirina maju dina pamer anu luar biasa jeung kawani, saolah-olah hayang nyokot sikep gagah rék naklukkeun hiji nagara anu gedé. Abdi pohara héran boh ka diri sorangan boh ka maranéhna. Ayeuna ku hiji pépéling anu sajati abdi terang: Jalma-jalma Nurs anu henteu boga dosa éta, ku rasa kajadian saméméh lumangsung yén désa Nurs bakal ngahontal kabanggaan anu gedé ku cahaya Risale-i Nur, sarta jalma anu henteu kungsi ngadangu ngaran propinsi jeung wewengkon éta bakal wanoh ka désa Nurs minangka anu penting, geus némbongkeun sukur kana ni'mat Gusti Alloh éta dina bentuk muji diri. ... Lantaran abdi nganggap aranjeun minangka murid-murid heubeul, réréncangan heubeul, sadulur jeung anak sadulur abdi, Abdülmecid jeung Abdurrahman, abdi ngungkabkeun rusiah pribadi ieu ka aranjeun. Enya, sakumaha ku sensitipna abdi jeung pangaruh lembab kana saraf abdi, dua puluh opat jam saméméhna abdi ngarasa datangna rohmat jeung hujan, kitu ogé hartina abdi, désa jeung wewengkon abdi sadaya, opat puluh opat taun saméméhna geus ngarasa hujan rohmat dina Risale-i Nur ku rasa kajadian saméméh lumangsung. Abdi sadaya ngucapkeun salam sarta ngadoakeun sakabéh sadulur lalaki jeung sadulur awéwé abdi sadaya. Abdi sadaya nyuhunkeun doa aranjeun.

Bedîüzzaman Said Nursî

Hiji waleran anu kapaksa dipasihkeun kana serat penting ti saurang komandan jeung jalma penting anu aya dina jabatan luhur

ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ اَلسَّلَامُ ﻋَﻠَﻴْﻜُﻢْ ﻭَ ﺭَﺣْﻤَﺔُ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﻭَ ﺑَﺮَﻛَﺎﺗُﻪُ Sadulur abdi anu dipikanyaah tur satia! Sabagé waleran, abdi sadaya ogé mapagbagéakeun Ramadan anjeun. Impian-impian anjeun pohara dipaparin berkah. Insyaalloh ieu tanda yén Gusti Alloh bakal maparin pangmaparin anu gedé ka anjeun. Ceuk abdi, dina jaman ieu pangmaparin jeung tugas anu panggedéna nyaéta nyalametkeun iman, damel ku cara anu nguatkeun iman batur. Sing ngajauhan perkara-perkara anu jadi jalan kana rasa diri jeung sombong. Handap asor, ngarendahkeun diri jeung ninggalkeun rasa diri diperlukeun, malah pohara diperlukeun ku jalma-jalma hakékat dina jaman ieu. Sabab dina abad ieu bahaya anu panggedéna asalna tina rasa diri jeung pamer diri, jalma-jalma anu aya dina jalan bebeneran jeung hakékat kudu salawasna ningali kakurangan sorangan sarta nuduh nafsuna kalayan handap asor. Jalma sapertos anjeun ngajaga iman jeung pangabdianana kalayan gagah dina sarat-sarat anu beurat téh hiji maqam anu gedé. Salah sahiji tapsiran impian anjeun nyaéta masihan béja bagja ka anjeun tina ieu sisi. Téangan sarta tingali risalah anu dingaranan Telvihat-ı Tis'a, anu ngeunaan hakékat tarekat, dina bagian-bagian Risale-i Nur. Sarta jalma-jalma sapertos anjeun anu pageuh, iman jeung dumasar kana hakékat, asupkeun diri kana lingkungan Risale-i Nur. Sabab dina abad ieu Risale-i Nur henteu éléh ku sakabéh serangan. Éta malah ngajadikeun musuh-musuhna anu pangpengkuhna ngaku sacara resmi kana kabébasanana. Malah salila dua taun, kantor-kantor pejabat luhur jeung kantor pangadilan, sanggeus nalungtik, ngukuhkeun kabébasan Risale-i Nur sarta netepkeun supaya sakabéh bagianna, anu rusiah jeung anu henteu rusiah, dipasrahkeun ka nu bogana. Jalan Risale-i Nur, henteu éléh kawas tarekat jeung jalan-jalan séjén, malah unggul sarta ngajadikeun loba anu pengkuh nentang jadi iman; ku kasaksian loba kajadian, ieu ngabuktikeun yén dina abad ieu éta mangrupa mujijat ruhani Qur'an. Kajadian-kajadian geus masihan kayakinan ka abdi sadaya yén di luar lingkungan éta, lolobana di ieu nagara, palayanan agama henteu bisa lengkep lamun ngan palayanan husus, sawaréh sarta pribadi, atawa dina balik hordéng bari éléh, atawa ku toleransi kana bid'ah, atawa dina hiji rupa ngarobah ku rupa-rupa takwil. Lantaran anjeun miboga cita-cita luhur anu gedé jeung iman anu kuat, jadi murid Risale-i Nur kalayan ihlas sagemblengna, handap asor sagemblengna sarta pageuh. Supaya anjeun meunang bagian tina pagawéan babarengan ruhani pikeun aherat rébuan, malah ratusan rébu murid. Supaya amal hadé jeung kasaéan anjeun kaluar tina anu sawaréh jadi ngawengku sakabéhna, sarta jadi dagang anu pohara nguntungkeun di aherat.

Bedîüzzaman Said Nursî

ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ ﻭَ ﺍِﻧْﻤِﻦْ ﺷَﻰْﺀٍ اِلَّا ﻳُﺴَﺒِّﺢُ ﺑِﺤَﻤْﺪِﻩ۪ اَلسَّلَامُ ﻋَﻠَﻴْﻜُﻢْ ﻭَ ﺭَﺣْﻤَﺔُ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﻭَ ﺑَﺮَﻛَﺎﺗُﻪُ Üstad abdi sadaya anu mulya, anu pohara dipaparin berkah, pohara ajénna sarta pohara dipikanyaah! Alhamdulillah, taun ieu kagiatan dunya henteu ngajadikeun murid-murid anjeun di Isparta teuing lalawora deui. Usaha abdi sadaya dina palayanan Nur terus lumangsung kalayan enya-enya. Tarikan kana Nur dina haté masing-masing abdi sadaya katénjo dina raray abdi sadaya. Saolah-olah haté murid-murid anjeun ieu pinuh ku kabungah. Enya, Üstad abdi sadaya anu dipikanyaah, sakabéh murid anjeun babarengan nyarios: Sanajan abdi sadaya henteu pantes jeung henteu miboga naon-naon, dina palayanan Nur anu abdi sadaya dilibetkeun kalayan beresih ieu, Gusti Alloh geus masihan sakaligus ka abdi sadaya sakabéh kaéndahan anu ajénna sagedé dunya, saperti jadi murid, juru tulis, jalma anu dituju pangajaran, panyebar, mujahid, piwuruk pikeun rahayat sarta hamba Gusti Alloh, pikeun hiji Üstad anu istiméwa. Sakumaha gedéna abdi sadaya sukur ka Gusti Alloh ogé masih kurang. Abdi sadaya murid-murid anjeun, anu inget yén sukur anu hayang dilakukeun ieu ogé hiji pangmaparin anu datang kana haté ku karunia Gusti Khâliq abdi sadaya, haténa pinuh ku kabagjaan jeung kabungah. Dina kaayaan jeung sikep abdi sadaya katénjo hiji cara pinuh ku sukur tina hirup anu dialaman ku jalma-jalma Nurs anu henteu boga dosa dina mangsa Üstad abdi sadaya alit. Sukur taya wates sarta pujian taya tungtungna pikeun Gusti Zat Dzul-Jalâl, anu ku kaasih jeung sipat béréhan-Na ngaluarkeun abdi sadaya tina jurang kabodoan mutlak sarta rawa-rawa durhaka jeung kufur ni'mat, tuluy ngajadikeun abdi sadaya murid hiji cahaya anu pangcaangna, anu matak sérab kana panon. Lamun Üstad abdi sadaya anu dipikanyaah henteu leuwih tiheula ngajelaskeun ka abdi sadaya yén dua ni'mat sumping babarengan, anu disebut “iktiran”, tangtu anjeunna bakal maca rasa nuhun abdi sadaya anu loba tina kalam-kalam anu jadi panarjamah haté abdi sadaya. Enya, Üstad abdi sadaya anu dipikanyaah! Abdi sadaya ningali diri sorangan, henteu bisa jadi anu dituju ku Risale-i Nur. Sanajan kitu, nalika pangabutuh beuki kuat, abdi sadaya ningali tajalli anu pinuh ku welas asih Gusti Khâliq Rahîm. Manah Üstad jadi eunteung anu caang, hiji tempat nampa jeung mantul; létah Üstad jadi panyampé béja, guru jeung pituduh anu luhur; kaayaan Üstad jadi conto, tuladan jeung gambaran anu pangéndahna anu geus ngawujud. Pangabutuh golongan-golongan manusa ditulis sarta ditémbongkeun. Kaayaan manusa zalim anu geus nyemburkeun seuneu salila tujuh taun, ayeuna geus asup kana kaayaan anu leuwih nyeri. Unggal jalma anu boga pangarti nunda ceulina dina sungut radio, bari bingung mikiran naon anu bakal kajadian isukan. Nalika dipiharep dunya ngahontal kasaéan, kasalametan, katengtreman jeung kaamanan sanggeus Jepang éléh di Wétan, katénjo gerakan kawas Dajjal némbongkeun dirina di Kalér. Ieu kaayaan ngajurung saréréa kana gejolak jeung kahariwang. Kalayan sangkaan yén mangsa nu bakal datang nuju kana poék, maranéhna buru-buru nuturkeun radio kalayan panasaran. Sadaya puji pikeun Alloh, Risale-i Nur ku kateranganana anu luhur nenangkeun roh abdi sadaya, ku palajaranana anu sajati nyugemakeun haté abdi sadaya. Dicarioskeun ku isyarat yén arus anu matak sieun anu muncul ayeuna ieu ngan bisa diéléhkeun ku kakuatan ti langit anu bakal kahontal ku dunya Kristen ngahiji jeung Islam, nyaéta ku Injil ngahiji jeung Qur'an sarta nuturkeun Qur'an. Ku harti isyarat, ieu ngingetan yén geus datang waktu ngantosan datangna Kangjeng Nabi Isa alaihis salam. Nurutkeun béja anu kadangu, Amerika ayeuna geus maréntahkeun salah sahiji opat tim anu dikirim pikeun nalungtik ka penjuru-penjuru dunya, néangan agama anu salamet anu bakal ngajamin kabagjaan umat manusa ayeuna. Ku sabab éta, iman abdi sadaya pohara kuatna yén Risale-i Nur, anu ngumumkeun tugas mujaddidna ka mana-mana ku létah pangadilan, bakal jadi kabagjaan anu panggedéna pikeun umat manusa anu sangsara tur kacau ieu. Salila Üstad abdi sadaya anu dipikanyaah mingpin abdi sadaya, sarta Risale-i Nur anu mawa hakékat-hakékat pangluhurna jeung mangrupa tafsir Qur'an anu pangluhurna tur diberkahan aya dina leungeun abdi sadaya, kabungah abdi sadaya henteu bisa diwatesan. Unggal bagian ieu hakékat, nalika kaluar ka lapangan kagiatan, di mana-mana ngajadikeun dirina dibaca kalayan panasaran jeung nikmat. Aya loba bukti anu écés kana ieu. Utamana salinan citak Kalimah Kasapuluh anu ngéléhkeun pamikiran nolak hirup deui, sarta utamana risalah-risalah Âyetü'l-Kübra anu sanajan dicitak sacara rusiah, ngajadikeun dirina dibaca sacara bébas sarta mawa kaajaiban anu pohara luhur pikeun nguatkeun iman; bagian-bagian Külliyat-ı Nur saperti Hüccetü'l-Bâliğa jeung Bubuahan anu ngajungkirkeun pamikiran nolak kailahian, aya di hareupeun abdi sadaya. Insyaalloh Risale-i Nur bakal ngaleungitkeun tina pondasina témbok henteu iman anu henteu masihan kaamanan, anu hayang diadegkeun sabudeureun Qur'an; bakal mareuman seuneu henteu iman anu henteu masihan kaamanan, sarta ku masihan iman anu aman ka sakumna dunya, bakal nginumkeun inuman kautsar anu masihan cai kahirupan. ﺍَﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ ﻫُﻮَ ﺍﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ

Murid anjeun

Hüsrev

ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ اَلسَّلَامُ ﻋَﻠَﻴْﻜُﻢْ ﻭَ ﺭَﺣْﻤَﺔُ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﻭَ ﺑَﺮَﻛَﺎﺗُﻪُ ﺍَﺑَﺪًﺍ ﺩَﺍﺋِﻤًﺎ Sadulur-sadulur abdi anu dipikanyaah tur satia! Abdi sadaya mapagbagéakeun poé raya aranjeun deui jeung deui. Ngandelkeun kapinteran aranjeun, abdi bakal nyarios pohara ringkes ngeunaan dua perkara anu pohara penting, lantaran bagian-bagianna aya sumebar dina Risale-i Nur. Kahiji: Hiji murid Risale-i Nur anu sajati tur dumasar kana hakékat, sarta juru tulis Qur'an anu kateranganana mujijat, dina serat anu ayeuna ditulisna naroskeun hiji hakékat, dumasar kana sangkaan hadéna anu sarébu tingkat ngaleuwihan wates abdi. Lantaran anjeunna ningali hiji kilatan tugas pribadi koléktif Risale-i Nur anu pohara penting tur suci, sarta salah sahiji tugas kakhalifahan kanabian anu pohara luhur, dina pribadi abdi anu biasa salaku guruna, anjeunna hayang nganggap abdi minangka hiji tempat nampa éta kakhalifahan ruhani. Pangheulana: Hiji hakékat anu langgeng henteu diwangun di luhur pribadi-pribadi anu bakal sirna; lamun diwangun, éta lampah teu adil ka hakékat. Hiji tugas anu sampurna jeung terus lumangsung dina unggal sisi henteu dibeungkeut ku pribadi-pribadi anu kakeunaan sarta terus nyanghareupan ruksak jeung diruksak; lamun dibeungkeut, éta karugian anu penting pikeun tugas. Kadua: Munculna Risale-i Nur lain ngan berkah anu sumping tina Qur'an ku pamikiran panarjamahna atawa ku létah pangabutuh ruhanina, sarta ngan nuju kana bakat éta panarjamah. Sabalikna, jalma-jalma anu ihlas, pageuh tur satia, anu dituju ku panarjamah éta sarta jadi réréncangan dina pangajaran Qur'an, sacara ruhani mikahayang berkah-berkah éta, narima, ngukuhkeun sarta nerapkeunana. Ku loba sisi saperti ieu, maranéhna jadi jalan munculna Nur éta leuwih gedé pisan tibatan bakat panarjamahna; maranéhna ogé anu ngawangun hakékat pribadi koléktif Risale-i Nur jeung murid-muridna. Panarjamahna ogé miboga hiji bagian di dinya. Lamun henteu ngaruksakna ku henteu ihlas, anjeunna bisa miboga kahormatan jadi anu miheulaan. Katilu: Jaman ieu jaman jamaah. Kapinteran anu luar biasa pribadi-pribadi, sanajan luar biasa, bisa éléh ku kapinteran anu luar biasa anu asalna tina pribadi koléktif jamaah. Ku sabab éta, sakumaha anu ditulis ku sadulur anu diberkahan éta, hiji tugas iman anu bakal nyaangan dunya Islam dina hiji sisi sarta mangrupa cahaya hiji kapinteran anu luar biasa anu suci, henteu dibebankeun ka hiji pribadi anu malang, lemah, éléh, miboga musuh taya watesna sarta lawan anu pengkuh rék ngaruksak anjeunna ku hinaan jeung ngarendahkeun. Lamun dibebankeun, sarta pribadi anu miboga kakurangan éta digoyangkeun ku musuh-musuhna ku pukulan hinaan, beban éta bakal ragrag sarta paburencay. Kaopat: Ti jaman baheula, loba jalma miboga sangkaan hadé ka guruna, mursyidna, pangajarna atawa pamingpinna, jauh ngaleuwihan ajén pribadina; lantaran jadi jalan pikeun meunang mangpaat tina pangajaran jeung pituduhna, sangkaan hadé anu kaleuleuwihi éta ditarima nepi ka hiji darajat, sarta henteu dikritik minangka sabalikna tina kanyataan. Tapi ayeuna, lantaran maranéhna narima darajat jeung kautamaan anu luhur, anu merenah pikeun hiji guru anu pantes pikeun murid-murid Risale-i Nur, dina pribadi abdi anu malang tur miboga kakurangan ieu, maranéhna damel kalayan rajin jeung sumanget; dina titik ieu, sangkaan hadé anu ngaleuwihan wates abdi bisa ditarima. Tapi kudu terang yén éta aya dina leungeun abdi minangka milik pribadi koléktif Risale-i Nur. Tapi utamana jalma-jalma zindik, golongan anu sasab, jalma-jalma pulitik jeung jalma-jalma lalawora, malah jalma taat agama anu haténa beresih, masihan penting kaleuleuwihi ka pribadi. Ku sabab éta, jalma-jalma anu lampahna teu adil ngupayakeun ngaruksak pribadi éta pikeun ngagebug hakékat-hakékat, sarta nganggap jalma malang saperti abdi minangka tambang Nur éta; kalayan sakabéh kakuatan maranéhna ngupayakeun ngaruksak abdi, mareuman cahaya-cahaya éta, sarta ngayakinkeun jalma-jalma anu haténa beresih ogé. Di antarana, hiji kajadian dina Pasualan Kadua némbongkeun ieu hakékat. Pasualan Kadua: Dina poé kadua poé raya, waktu abdi kaluar ka padang pikeun ngambekan hawa, abdi meunang serangan henteu sah dina lima sisi ti hiji pejabat penting. Ku rohmat jeung sipat béréhan-Na, Gusti Alloh maparin daya tahan jeung kasabaran anu luar biasa pikeun ngajaga bagian-bagian Risale-i Nur anu dibebankeun kana cangkéng jeung sirah abdi, sarta martabat, kahormatan jeung kanyamanan murid-muridna anu dibebankeun kana roh jeung haté abdi. Lamun henteu kitu, geus pasti yén ieu akibat hiji rencana pikeun ngajadikeun abdi ambek sarta masang hordéng di hareupeun kamajuan Risale-i Nur, utamana “Âyetü'l-Kübra”. Sing ulah sedih pisan, ulah hariwang, ulah panik sarta ulah karunya ka abdi. Mugia, tanpa mamang jeung ragu, pitulung Gusti Alloh ngajaga abdi sadaya dina balik hordéng sarta ngajadikeun abdi sadaya nampa ayat ﻋَﺴٰٓﻰ ﺍَﻥْ ﺗَﻜْﺮَﻫُﻮﺍ ﺷَﻴْﺌًﺎ ﻭَﻫُﻮَ ﺧَﻴْﺮٌ ﻟَﻜُﻢْ. Rencana maranéhna éta gagal deui. Tapi di ieu propinsi aya anu langsung meunang kakuatan ti hiji jabatan luhur sarta ngaganggu pribadi abdi. Lamun mungkin, ku ngajadikeun alesan yén abdi henteu bisa cocog pisan jeung hawa di dieu, kudu ngupayakeun supaya abdi dipindahkeun ka tempat anu merenah, ngaliwatan Pangadilan Denizli jeung Pangadilan Banding Ankara. Lantaran abdi henteu bisa ngalakukeun sorangan, bakal hadé lamun sobat-sobat Denizli, anu leuwih merhatikeun abdi tibatan abdi sorangan, milu usaha. Sahenteuna supaya maranéhna ngasupkeun abdi deui ka panjara di dinya ku hiji alesan.

Bedîüzzaman Said Nursî

ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadulur-sadulur abdi anu dipikanyaah, satia, pageuh tur ihlas! Boh sacara jasmani boh ruhani, nafsu abdi jeung jalma-jalma anu ngahubungi abdi naroskeun ka abdi kalayan pohara pentingna: “Naha béda jeung saréréa, ku cara anu henteu dilakukeun ku sasaha, anjeun henteu ningali kakuatan-kakuatan pohara penting anu bakal nulungan anjeun? Anjeun némbongkeun henteu merlukeunana? Sarta naha anjeun henteu narima maqam-maqam anu gedé anu dipikahayang jeung ditéangan ku saréréa, anu para murid husus Risale-i Nur sapuk yén éta bakal pohara ngalayanan panyebaran jeung kamajuan Risale-i Nur, sarta anu ku maranéhna dianggap aya dina anjeun? Naha anjeun pohara ngajauhanana?” Waleran: Dina jaman ieu jalma-jalma iman merlukeun hiji hakékat anu ngajarkeun hakékat iman ku cara anu henteu bisa jadi alat, nuturkeun atawa jadi tangga pikeun naon waé di alam semesta; henteu bisa dikotoran ku tujuan atawa udagan naon waé; sarta henteu bisa diéléhkeun ku mamang jeung filsafat mana waé. Sangkan iman sakabéh jalma iman dijaga tina serangan kasasaban anu geus ngumpul salila sarébu taun. Demi ieu titik, Risale-i Nur henteu mentingkeun pangrojong-pangrojong di jero jeung di luar sarta kakuatanana anu penting; henteu néangan sarta henteu nuturkeunana, sangkan dina paningal jalma-jalma iman biasa éta ulah jadi tangga pikeun sababaraha tujuan kahirupan dunya. Lantaran langsung henteu jadi alat pikeun naon waé salian ti hirup langgeng, kakuatan jeung hakékatna anu luar biasa bisa ngaleungitkeun mamang jeung karaguan anu nyerang. “Ari maqam ruhani anu ditarima, henteu ngarugikeun, pinuh ku cahya sarta dipikahayang ku sakabéh jalma hakékat, jeung darajat aherat anu dipasihkeun ku sadulur-sadulur abdi sadaya anu ihlas kalayan sangkaan hadé, sanajan henteu ngarugikeun ihlas anjeun sarta aya bukti jeung hujjah anu henteu bisa ditolak lamun anjeun narimana, naha anjeun ngajauhan darajat jeung maqam éta lain kalayan tawadu jeung handap asor, tapi kalayan tegas jeung ambek, sarta nganyenyeri haté sadulur-sadulur anu masihan éta maqam ka anjeun?” Waleran: Sakumaha hiji jalma anu sumanget ngabéla nu dipikanyaah ngorbankeun dirina pikeun nyalametkeun hirup sobat-sobatna, kitu ogé pikeun ngajaga hirup langgeng jalma-jalma iman tina musuh-musuh anu bahaya, lamun diperlukeun, sarta mémang diperlukeun, ku pangajaran welas asih anu dicokot tina Risale-i Nur abdi ninggalkeun, pikeun dikorbankeun, lain ngan maqam-maqam éta anu abdi henteu pantes, malah maqam hirup langgeng salawasna anu sajati ogé. Enya, dina unggal mangsa, utamana dina jaman ieu, leuwih-leuwih dina lalawora umum anu asalna tina kasasaban, dina kaunggulan pulitik jeung filsafat, sarta dina abad anu pinuh ku gejolak rasa diri jeung pamer diri, maqam-maqam gedé ngajadikeun sagalana nuturkeun sarta jadi tanggana. Malah demi jabatan dunya ogé jalma ngajadikeun perkara sucina minangka alat. Lamun maqam ruhani, leuwih-leuwih dijadikeun alat. Pikeun ngajaga dirina dina paningal umum sarta ngajadikeun dirina cocog jeung maqam-maqam éta, anjeunna bakal aya dina tuduhan yén ngajadikeun sababaraha palayanan suci jeung hakékat minangka tangga sarta jalan; tuluy hakékat anu disebarkeunana ogé bakal ruksak dipikaresepna ku karaguan. Lamun mangpaatna pikeun pribadi jeung maqam hiji, karugianana pikeun umum ku henteu dipikaresep sarébu. Cindekna: Hakékat ihlas ngalarang abdi tina perkara anu bisa jadi jalan pikeun kamashuran, kahormatan sarta pangkat jasmani jeung ruhani. Sanajan palayanan Nur meunang karugian anu gedé, lantaran jumlah henteu penting lamun dibandingkeun jeung kualitas, abdi ningali yén salaku palayan anu ihlas, ngajarkeun hakékat iman ka sapuluh jalma kalayan hakékat ihlas di luhur sagalana, leuwih penting tibatan méré pituduh ka rébuan jalma kalayan maqam qutb anu gedé. Sabab sapuluh jalma éta ningali éta hakékat luhureun sagalana, tuluy pageuh, sarta haténa anu kawas siki bisa jadi tangkal masing-masing. Tapi rébuan jalma éta, ku mamang jeung bisikan anu asalna tina dunya jeung filsafat, bisa ningali pangajaran qutb éta asalna tina maqam husus jeung rasa hususna, tuluy diéléhkeun sarta dipaburencaykeun. Ku sabab éta abdi milih jadi palayan leuwih ti maqam-maqam. Malah ayeuna abdi hariwang sangkan pikeun ayeuna ulah aya musibah ka jalma anu geus dipikanyaho éta, anu dina poé raya ngahina abdi dina lima sisi sacara henteu sah ku rencana musuh-musuh abdi. Sabab perkara geus jadi kasohor, rahayat biasa bisa langsung masihan maqam ka abdi sarta nganggap hiji karamah anu luar biasa. Ku sabab éta abdi nyarios: “Ya Rabbi, lereskeun anjeunna atawa pasihan hukumanana. Tapi ulah dina cara kawas karamah ieu.” Patali jeung ieu, abdi bakal ngajelaskeun hiji perkara. Kieu: Dina serat-serat murid anu ayeuna dipasrahkeun ka abdi ku pangadilan, abdi ningali hiji serat anu ditandatangan ku loba jalma; meureun geus asup kana Lâhika. Éta ngeunaan berkah nafkah murid-murid Risale-i Nur jeung tamplokan pikeun sababaraha urang. Di dieu henteu aya mamang deui; lima jalma di dieu ogé meunang tamplokan persis saperti jalma-jalma anu meunang tamplokan di Kastamonu.

Bedîüzzaman Said Nursî

Hiji bagian tina serat murid-murid Risale-i Nur anu nyaksian kajadian ngalawan komunis di İstanbul

ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadulur-sadulur abdi anu dipikanyaah! ﻟَﻪُ ﺍﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻭَ ﺍﻟْﻤِﻨَّﺔُ Kamari hiji kamajuan ruhani Nur, kalayan sakabéh kaagungan jeung pikasieuneunna, katénjo di İstanbul. Hiji organisasi anu hayang netepkeun kufur mutlak di dunya, utamana di dunya Islam, sarta percetakan jeung toko buku hiji dua koran anu nyebarkeun pamikiran jeung ngamajukeun tujuanana, diruksak nepi ka paburencay; sarta ku sungut, gerakan jeung lampah nonoman jeung murid sakola anu disangka geus dijadikeun henteu ageman sarta komunis, éta diprotes. Doa goréng diucapkeun: “Musnah komunisme!” Organisasi ieu meunang karugian jasmani rébuan lira sarta ruhani jutaan lira. Hé murid-murid Nur! Ayeuna ulah sedih lantaran sarana jasmani henteu aya. Kamajuan Nur terus lumangsung dina lapangan anu lega. Kasuksésan anu ngawengku sakabéhna kahontal. ﻫٰﺬَﺍ ﻣِﻦْ ﻓَﻀْﻞِ ﺭَﺑّ۪ﻰ

ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadulur-sadulur abdi anu dipikanyaah tur satia! Tipu daya anu salila sababaraha bulan diarahkeun ngalawan abdi geus muncul. Ku panangtayungan Gusti Alloh, musibah éta turun tina dua puluh jadi hiji. Dina waktu anu sepi abdi biasa indit ka masjid. Tanpa béja ka abdi, murid-murid geus nyieun hiji gubuk leutik di balkon masjid supaya abdi henteu kakeunaan tiis. Abdi ogé geus opat lima poé mutuskeun sorangan yén moal indit deui. Jalma aparat anu geus dipikanyaho éta jadi perantara, tuluy maranéhna miceun gubuk leutikna. Ka abdi ogé diumumkeun sacara resmi: “Anjeun moal indit deui ka masjid.” Tapi ku ngagedékeun hiji siki jadi kubah, maranéhna ngabalukarkeun gejolak. Henteu penting pisan; aranjeun ulah hariwang pisan. Nurutkeun sangkaan abdi, pikeun megatkeun perhatian umum ka abdi anu di mana-mana jauh ngaleuwihan wates abdi, maranéhna ngahina abdi ku sababaraha alesan sapertos ieu. Ku mikiran jaman heubeul abdi, saolah-olah abdi moal bisa nahan. Padahal, kalayan sarat henteu ngaruksak kasalametan jeung panyebaran Risale-i Nur, sanajan unggal poé datang sarébu hinaan jeung siksaan, abdi bakal sukur ka Alloh. Sakumaha abdi henteu mentingkeunana, murid-murid di dieu ogé henteu goyah pisan. Kajadian anu geus lila ditungguan ku abdi sadaya ieu ogé ku pitulung Gusti Alloh geus kaliwat kalayan hampang. Abdi sadaya ngucapkeun salam sarta ngadoakeun sakabéh sadulur abdi hiji-hiji.

Bedîüzzaman Said Nursî

Hiji serat ringkes Üstad anu ngajelaskeun tipu daya jalma-jalma anu hayang ngajauhkeun murid Nur tina Risale-i Nur, sarta ngeunaan kumaha ngawaler jalma-jalma sapertos kitu

ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadulur-sadulur abdi anu dipikanyaah tur satia! Abdi meunang hiji pépéling ruhani anu kuat pikeun nyarios deui ka aranjeun hiji perkara anu pohara penting, perkara anu saméméhna geus dijelaskeun sacara ringkes ka aranjeun. Kieu: Di dieu katénjo tanda-tanda yén musuh abdi sadaya dina balik hordéng, jalma-jalma munafik, geus ninggalkeun rencana heubeulna anu, sakumaha dilakukeun nepi ka ayeuna, ngagunakeun kantor pangadilan, pulitik jeung pamaréntahan minangka alat pikeun henteu ageman sacara kabuka; serangan maranéhna ka abdi sadaya gagal sarta malah nguntungkeun kamajuan Risale-i Nur. Ayeuna maranéhna ngatur rencana anu leuwih munafik, anu bakal ngajadikeun sétan ogé héran. Salah sahiji dasar rencana éta anu pangpentingna nyaéta ngajadikeun sadulur-sadulur abdi sadaya anu husus tur pageuh tiis, leungit sumanget, sarta lamun mungkin ninggalkeun Risale-i Nur. Dina ieu titik maranéhna ngagunakeun bohong jeung tipu daya anu sakitu anéhna, nepi ka diperlukeun katetepan, kasatiaan jeung kakuatan haté kawas baja jeung beusi, saperti murid-murid gagah di Isparta jeung sabudeureunana, Gül Fabrikası jeung Nur Fabrikası, supaya bisa tahan. Sababaraha ogé nyusup dina bentuk sobat; lamun bisa nyingsieunan, maranéhna ngagedékeun siki jadi kubah sarta masihan kacurigaan. Ku “Awas, awas, ulah ngadeukeutan Said! Pamaréntah ngawaskeun”, maranéhna ngupayakeun ngajadikeun anu lemah mundur. Malah pikeun ngahudangkeun hawa nafsu sababaraha murid ngora, maranéhna ngarahkeun sababaraha mojang ngora ka maranéhna. Malah ngalawan para inohong Risale-i Nur ogé, maranéhna némbongkeun kakurangan jeung kalemahan pribadi abdi, némbongkeun sababaraha jalma kasohor anu sacara lahir taat agama tapi kaasup golongan bid'ah, sarta nyarios: “Urang ogé muslim; agama henteu ngan husus pikeun jalan Said.” Ku kituna maranéhna ngagunakeun jalma-jalma taat agama anu polos jeung para guru minangka alat pikeun kapentingan anarki jeung jalma-jalma zindik anu dina balik hordéng ngawangun barisan ngalawan abdi sadaya. Insyaalloh rencana-rencana maranéhna ieu ogé bakal gagal. Aranjeun nyarios ka jalma-jalma sapertos kitu: “Abdi sadaya murid-murid Risale-i Nur. Said ogé murid saperti abdi sadaya. Sumber, tambang jeung dasar Risale-i Nur nyaéta Qur'an. Salila dua puluh taun, sanajan ditalungtik jeung diawaskeun ku cara anu taya tandinganana, éta geus ngabuktikeun ajén jeung kaunggulanana ka musuh anu pangpengkuhna ogé. Said, anu jadi panarjamah jeung hiji palayanna, kumaha waé kaayaanana, malah lamun Said ogé, mugia Alloh nangtayungan, balik ngalawan Risale-i Nur, insyaalloh kasatiaan jeung hubungan abdi sadaya moal goyah.” Ku ieu aranjeun nutup éta panto. Tapi sabisa-bisa kudu sibuk ku Risale-i Nur, lamun mampuh nyalinana, henteu mentingkeun propaganda anu kaleuleuwihi pisan, sarta ati-ati sagemblengna saperti baheula. Abdi sadaya ngucapkeun salam sarta ngadoakeun sakabéh sadulur abdi sadaya hiji-hiji.

Bedîüzzaman Said Nursî

Jalma-jalma anu hayang megatkeun perhatian, sumanget jeung duduluran dunya Islam, anu mangrupa kakuatan panggedéna bangsa di ieu lemah cai, sarta ngajadikeun aranjeunna ngabenci, ngagunakeun pulitik minangka alat pikeun henteu ageman, hayang netepkeun kufur mutlak dina balik hordéng; geus dua kali maranéhna ngabobodo pamaréntah sarta ngabingungkeun kantor pangadilan, bari nyebut: “Murid-murid Risale-i Nur ngagunakeun agama minangka alat pulitik; aya kamungkinan ngarugikeun kaamanan.” Padahal ku isyarat tilu puluh tilu ayat Qur'an, tilu karamah ghaib Imam Ali (ra), sarta béja pasti Gavs-ı A'zam, geus pasti yén Risale-i Nur ngawengku berkah jasmani jeung ruhani pikeun ieu nagara, palayanan anu luar biasa, sarta hakékat anu bakal aya hubunganana jeung sakabéh dunya Islam; éta henteu aya hubunganana jeung pulitik. Tapi lantaran éta ngarempak kufur mutlak, éta ogé ngancurkeun jeung nolak tina dasarna anarki anu aya di handap kufur mutlak sarta tirani mutlak anu aya di luhurna. Éta ngajamin kaamanan, katengtreman, kabébasan jeung kaadilan. Risale-i Nur moal bisa diserang deui ku alesan yén ngarugikeun lemah cai jeung pamaréntahan. Maranéhna henteu bisa ngayakinkeun sasaha deui ku alesan éta. Tapi ku ngarobah barisan, dina balik hordéng agama, jalma-jalma munafik meureun bakal ngupayakeun ngagunakeun sababaraha guru anu polos, pangrojong bid'ah, atawa anu boga watak sufi sarta pinuh ku rasa diri, ku sababaraha kapinteran licik pikeun ngalawan Risale-i Nur, saperti dua taun ka tukang di İstanbul jeung sabudeureun Denizli. Insyaalloh maranéhna moal suksés.