Lantaran Risale-i Nur mangrupa hiji panyalamet ruhani pikeun ieu lemah cai anu dipaparin berkah, abdi ngira ayeuna geus datang atawa bakal datang waktu mimiti muncul ku citakan sarta masihan pangajaran pikeun ngusir dua musibah ruhani anu matak sieun. Salah sahiji musibah anu matak sieun éta nyaéta: Ngalawan pangarampasan ruhani ieu lemah cai ku arus henteu ageman anu matak sieun anu muncul di Kalér, anu ngéléhkeun agama Kristen sarta ngalahirkeun anarki, Risale-i Nur bisa ngalaksanakeun tugas panghalang Qur'ani saperti témbok Zulkarnain. Kadua: Kana haté abdi dipasihkeun pépéling yén pikeun ngaleungitkeun panolakan jeung tuduhan dunya Islam anu pohara kuatna ka rahayat ieu lemah cai anu dipaparin berkah, kudu nyarios ku létah citakan. {(Catetan handap): Ieu hakékat geus kawujud ku Risale-i Nur dicitak di percetakan Ankara sapuluh taun sanggeus ieu serat ditulis.} Abdi henteu terang kaayaan dunya, tapi sakumaha hakékat Risale-i Nur mangrupa bénténg ngalawan pangarampasan arus anu matak sieun ieu, anu maréntah di Éropa kalayan ngarampas sarta henteu nyandar kana agama-agama langit, éta ogé mangrupa mujijat Qur'an anu jadi jalan pikeun ngaleungitkeun panolakan jeung tuduhan dunya Islam sarta buana Asia ayeuna, sarta mulangkeun kanyaah jeung duduluran anu baheula. Para ahli pulitik anu nyaah ka lemah cai di ieu lemah cai jeung bangsa kudu gancang nyitak Risale-i Nur sarta nyebarkeunana sacara resmi, sangkan jadi taméng ngalawan dua musibah ieu. {(Catetan handap): Ngan pamaréntahan anu anyar anu bisa meunang kahormatan gedé dina ukuran dunya ieu sarta palayanan Islam anu pangagungna; ku némbongkeun pangarti anu gedé sarta jadi jalan Risale-i Nur dicitak di percetakan dina taun 1956, éta meunang perhatian gedé umat Islam sarta hasil ngaronjatkeun kakuatanana kalayan pohara gedéna.}
Bedîüzzaman Said Nursî
Ujug-ujug aya pépéling; abdi kapaksa nyeratna
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadulur-sadulur abdi! Ayeuna geus pasti sagemblengna yén aya hiji léngkah rusiah anu direncanakeun pikeun ngahina jeung ngarendahkeun abdi sacara resmi, sarta ku éta megatkeun perhatian umum ka abdi. Maranéhna ngupayakeun ngajadikeun sakabéh sobat abdi tiis sarta sieun dina balik hordéng. Padahal Sikke-i Tasdik-i Gaybî ngajungkirkeun sakabéh propaganda maranéhna. Sanajan hinaan ka abdi demi kapentingan henteu ageman ieu rada nyusahkeun abdi, sarta nyentuh sababaraha sipat anu kari tina Said Baheula, kamajuan Risale-i Nur anu luar biasa sarta murid-muridna ditarima kalayan kahormatan jeung welas asih dina paningal jalma-jalma hakékat jeung di gigireun roh-roh sarta malaikat, ngajadikeun hinaan jeung pangrendeh ka pribadi abdi henteu boga ajén sagedé jangjang reungit ogé. Jalma-jalma malang anu ngahina éta, lantaran ngaruksak kahormatan jalma-jalma agama jeung élmu agama dina sisi taat agama téh panghianatan ka agama, maranéhna dilaknat dina paningal roh-roh, malaikat, jalma-jalma iman jeung jalma-jalma hakékat; ngan bisa meunang pujian hiji dua jalma anu liar atawa zindik tina sarébu jalma. Ku ngahina abdi, jalma-jalma malang éta saolah-olah ngarempak pangaruh Risale-i Nur; ku sangkaan bodo yén pribadi abdi mangrupa sumberna sarta lamun abdi diruksak Risale-i Nur bakal ragrag, pribadi abdi diserang. Abdi ogé nyarios: Hé jalma-jalma malang anu ngahina jeung ngarendahkeun abdi demi henteu ageman! Abdi ngawartakeun ka aranjeun kalayan pasti: Moal lila deui, kalayan sarat henteu tobat, teu aya jalan kaluar pisan, ku algojo ajal anjeun bakal digantung dina tihang maot, dipupus salawasna! Roh anjeun anu jahat ogé bakal dihukum dina kurungan nyalira salawasna, sarta anjeun bakal meunang kabencian jeung laknat jalma-jalma iman jeung roh-roh! Kalayan sarat henteu tobat, lantaran abdi terang pamales abdi dicokot tina anjeun kalayan pohara sababaraha kalieun, abdi lain ambek, malah karunya ka anjeun! Ari hordéng anu dipasang ku jalma-jalma anu henteu penting sagedé laleur saperti anjeun, henteu bisa ngarempak pangaruh Risale-i Nur sanajan sagedé zarah. Lantaran ratusan rébu jalma nyalametkeun imanna ku éta, maranéhna ngahormat jeung mikacinta kalayan sakumna jiwa jeung ragana. Ari rasa sedih pribadi abdi, abdi ngawartakeun ka aranjeun kalayan pasti: Gaganti rasa sedih anu tegang dina hiji dua menit, ujug-ujug abdi manggihan panglipur anu sakitu gedéna, nepi ka sanajan hinaan jeung pangrendeh aranjeun nambahan sarébu tingkat, éta henteu bisa ngarempak panglipur éta. Sabab ku pangungkapan pasti Risale-i Nur, abdi sadaya geus ngajelaskeun ku rébuan hujjah anu ngajempékeun filsuf yén anu nyerang abdi sadaya demi henteu ageman bakal ningali hinaanana dina siksaan salawasna, dipupus salawasna dina kurungan nyalira; ari murid-murid anu nyalametkeun imanna ku Risale-i Nur, ku maot meunang serat bébas tina tugas sarta dokumén kabagjaan anu langgeng salawasna, tuluy bakal nampa kahormatan, welas asih jeung pangmaparin anu langgeng salawasna. Sarta Said Anyar ieu pasti nentang sarta henteu narima meunang kahormatan, perhatian, kamashuran jeung kamulyaan pikeun dirina saperti Said Baheula. Ku sabab éta salila dua puluh taun anjeunna leuwih milih nyepi. Lamun aranjeun ngalakukeun ieu pikeun kapentingan katengtreman jeung pamaréntahan, pikeun megatkeun pangaruhna sarta ngaruksak anjeunna dina paningal umum, aranjeun nyieun kasalahan anu pohara gedéna. Salila dua taun tilu pangadilan henteu manggihan naon waé anu ngabalukarkeun révolusi, tanggung jawab hukum, atawa ngalawan lemah cai jeung bangsa dina saratus dua puluh karya hirup dua puluh taun abdi sarta saratus dua puluh rébu murid Risale-i Nur; ieu ditémbongkeun ku kaputusan bébas abdi sadaya sarta dipulangkeunana sakabéh bagian Risale-i Nur. Ku sabab éta, abdi ngajelaskeun ka aranjeun kalayan pasti: Aranjeun anu neken abdi sadaya demi henteu ageman, ngalawan lemah cai, bangsa, katengtreman jeung pamaréntahan, nguntungkeun anarki sarta pikeun kapentingan hiji asing anu matak sieun; ku neken abdi, aranjeun hayang nyieun hiji gejolak sarta campur tanganna éta arus. Ku sabab éta, abdi henteu masihan ajén lima para kana sakabéh hinaan jeung pangrendeh aranjeun; demi ngajaga katengtreman, abdi geus mutuskeun sabar jeung nahan. Tangtu sakumaha dunya henteu langgeng, kajadian-kajadianana ogé kawas badai, salawasna robah. Kajahatan sababaraha jam ngahasilkeun rébuan zakkum jeung siksaan dunya sarta aherat. Harita kalayan henteu mangpaat aranjeun bakal nyebut: “Ratusan rébu kaduhung!” Sakumaha abdi nyerat ka kantor-kantor pejabat resmi sarta jalma-jalma anu boga tugas anu raket jeung abdi sadaya, ka jalma-jalma malang sapertos aranjeun ogé abdi nyarios: Ku Risale-i Nur, abdi sadaya ngupayakeun ngusir dua bahaya anu panggedéna pikeun ieu nagara jeung mangsa nu bakal datangna, sarta geus dibuktikeun sacara nyata ku loba tanda, malah sawaréh di pangadilan ogé. Bahaya kahiji: Masang panghalang ngalawan anarki anu ti luar ngupayakeun asup kalayan kuat ka ieu nagara. Kadua: Ku ngarobah kabencian tilu ratus lima puluh juta urang Islam jadi duduluran, ngajamin sandaran anu panggedéna pikeun ieu nagara. Abdi nyarios ka Kapala Kaamanan Afyon: Bapa Kapala! Sanajan serangan anu sakitu henteu sah, henteu asup akal sarta henteu mangpaatna, anu ti jaman baheula henteu kungsi katénjo di dunya, datang ka abdi, naha anjeun henteu maliré? Hiji contona: Sanajan dina waktu masjid sepi abdi indit pikeun meunang pahala jamaah, sarta henteu narima sasaha di gigireun abdi salian ti hiji dua jalma, maranéhna sacara resmi nyarios “Anjeun pasti henteu meunang indit ka masjid!” Dina kaayaan jauh ti lembur, gering, sepuh jeung miskin ieu, hinaan ieu dumasar kana hukum naon? Aya kapentingan naon? Tanpa béja ka abdi, hiji jalma nyieun pamisah pikeun dua jalma di hiji tempat masjid anu sepi, ku dua tilu papan jeung hiji karpét, kalayan pamikiran supaya abdi henteu kakeunaan tiis. Lantaran éta, perkara dijadikeun penting sarta boh abdi boh sakabéh rahayat dibéré kacemasan anu henteu asup akal; ieu dumasar kana hukum naon? Aya kapentingan naon? Abdi naros. Jalma-jalma anu ngahina abdi ieu henteu miboga alesan naon waé. Ngan perhatian umum dijadikeun alesan: “Naha aranjeun ngahormat ka jalma buangan ieu?” Abdi ogé nyarios: Sakabéh sobat abdi terang yén abdi henteu mikahayang kahormatan jeung perhatian umum kana pribadi abdi; abdi nolakna. Sanajan abdi henteu narima sangkaan hadé batur ngeunaan abdi, hukum naon anu ngajadikeun abdi tanggung jawab, nepi ka di luar pilihan jeung rido abdi, lantaran sangkaan hadé batur abdi dihina? Upama anu mustahil, sanajan perhatian umum ieu nyata ogé, éta mangpaat pikeun tanah air jeung bangsa, henteu ngarugikeun. Sarta lamun abdi narima sawaréhna ogé, dina sepuh, gering, miskin jeung di jero kamar tiis ieu, dina kurungan nyalira anu matak sieun, naon goréngna abdi narima silaturahmi hiji dua jalma pikeun ngurus pangabutuh wajib abdi? Hukum naon anu ngalarang ieu? Henteu ngidinan sasaha ngahubungi abdi salian ti hiji dua budak buruh dumasar kana hukum naon? Lantaran budak-budak buruh éta henteu salawasna aya, abdi henteu bisa ngurus pagawéan sorangan. Tangtu para pangurus katertiban, pamaréntah jeung administrasi di ieu nagara wajib merhatikeun kaayaan anu matak sieun ieu kalayan penting. Abdi ngajelaskeun ka aranjeun yén ieu patali kalayan enya-enya.
Di Emirdağı, dipisahkeun sagemblengna
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadulur-sadulur abdi anu pohara dipikanyaah, satia tur bagja! Kaluar ti Rusia Beureum, nyebarkeun seuneu beureum jeung kicratan seuneu beureum, hiji-hiji ngaliput lingkungan kota dunya sarta ngadurukna; di sawatara tempat ogé nyebarkeun seuneu nifak jeung pasea, ngageroan ka sadulur “Paéhan sadulur anjeun!”; tungtungna sanggeus ngaduruk dunya Kristen sarta ngahamburkeunana kawas gabah nu keur diirik, tuluy ngaliput lingkungan dunya Islam sarta kicratan seuneuna luncat kana emper hateup imah abdi sadaya, komunisme téh musibah anu pohara gedé jeung matak sieun. Ngalawan kahuruan anu agung sapertos ieu, Risale-i Nur anu nyokot tugas pamadam kahuruan, mangrupa hiji-hijina sarta panggedéna bénténg jeung panyalindungan pikeun umat Islam sarta umat manusa. Hé jalma-jalma anu nyimpang tina jalan anu lempeng anu ditémbongkeun ku Kangjeng Nabi, kabanggaan alam ﷺ! Jalma-jalma anu sombong jeung ngaleuwihan wates lantaran barang-barang dunya anu bakal sirna, sarta hé jalma-jalma anu kabur tina cahaya Qur'an lantaran sieun bakal ngarugikeun dunya abdi sadaya! Dina mangsa seuneu kufur mutlak ngaliput abdi sadaya, aranjeun ngan bakal salamet ku nyalindung kana taméng pinuh ku cahya Risale-i Nur, bénténg anu pangkukuhna, pangkuatna, henteu bisa diruntuhkeun sarta henteu bisa digoyangkeun, sarta asup kana lingkungan sucina... Sarta aranjeun bakal ngarobah maot anu disangka dipupus salawasna, jadi hiji hirup anu langgeng. Ku ditarimana doa-doa panarjamah Nur anu dipaparin berkah jeung pribadi koléktifna anu dipaparin berkah, ﺍَﺟِﺮْﻧَﺎ ﻭَ ﺍَﺟِﺮْ ﻭَﺍﻟِﺪَﻳْﻨَﺎ ﻭَ ﺍَﺟِﺮْ ﻃَﻠَﺒَﺔَ ﺭَﺳَﺎﺋِﻞِ ﺍﻟﻨُّﻮﺭِ ﻭَﻭَﺍﻟِﺪَﻳْﻬِﻢْ ﻣِﻦَ ﺍﻟﻨَّﺎﺭِ jeung doa anu sarupa, sarta ku syafaatna jeung terus maca Risale-i Nur, sakumaha abdi geus leupas tina panyakit-panyakit ruhani anu matak sieun, aranjeun ogé lamun asup kana lingkungan suci anu dipaparin berkah éta bakal leupas tina kasusah jeung seuneu dunya sarta aherat. Lantaran aranjeun mangrupa hiji rupa tukang ngangon pamajikan jeung barudak aranjeun, aranjeun ogé bakal nyalametkeun nu dipikanyaah éta. Ku ngupayakeun Nur, masing-masing aranjeun bakal ngahontal kasalametan jeung kabagjaan jasmani sarta ruhani. Jutaan murid Nur anu saperti kitu jadi saksi kana ieu hakékat. Hé murid-murid Nur! Ulah angkat sirah aranjeun tina sujud sukur pikeun kaasih azali anu dipaparin Alloh ka aranjeun. Ulah maliré kana tiisna peuting. Hudang dina jam-jam peuting anu dipaparin berkah ieu, laksanakeun tugas sukur ka Gusti Rabb Rahîm, anu henteu nahan kaasih-Na ka aranjeun dina perkara naon waé. Sarta ulah ngageter jeung sieun di hareupeun kajadian anu ngagoncangkeun nafkah ku kasusah mikiran mangsa nu bakal datang, anu karandapan ku sababaraha urang; tingali karamah-karamah suci jeung pitulung Nur. Dunya bakal sirna; sanajan bisa hirup rébuan taun, di gigireun kahirupan aherat anu langgeng éta kawas henteu nanaon di jero henteu nanaon. Tapi sanajan bakal sirna, éta hiji lahan anu bakal ngahasilkeun buah-buah langgeng pikeun hirup langgeng. Kuatna badai jeung hawa anu matak sieun ulah ngagoyangkeun sarta nyingsieunan aranjeun. Pelakkeun siki-siki Nur anu pangpinuhna ku berkah, pinuh ku cahya, ngahasilkeun sarta pinuh ku berkah dina lahan anu dipaparin berkah ieu. Sabab “Nu melak bakal ngala” nyaéta hiji paribasa anu dipaparin berkah, warisan karuhun urang. Hé murid-murid Nur! Sing ulah goyah jeung ulah leungit sumanget ku serangan musuh-musuh agama. Damel, damel, damel, sarta yakin kalayan pasti yén syafaat Nur, doa Nur jeung pitulung Nur bakal nyalametkeun aranjeun!..
Sadulur aranjeun
Mustafa Osman
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadulur-sadulur abdi anu dipikanyaah tur satia! Bukti yén rencana niat goréng ngalawan abdi dina usum tiis kamari, anu gagal ku pitulung Gusti Alloh sarta ku hasil kasabaran jeung daya tahan anu datang kalayan bantuan doa aranjeun, pohara legana, nyaéta Présidén nembe nyarios di Afyon: “Kami ngira bakal aya karusuhan dina widang agama di ieu propinsi.” Hartina, komité rusiah hayang nyieun hiji kajadian ku neken abdi. Pikeun kapentingan campur tangan asing, di antara umat Islam jeung warga sabangsa, ku cara anu henteu sah sagemblengna sarta wenang sorangan, hinaan jeung kasusah anu nyiksa sarta nyentuh sipat abdi kalayan parna, pikeun maranéhna ngahasilkeun karugian sagemblengna di dunya, naraka jeung saqar di aherat; pikeun abdi sadaya ngahasilkeun pahala jeung kameunangan anu sampurna di dunya, sarta insyaalloh sawarga jeung cai kautsar di aherat. Hartina, Déwan Menteri jeung Présidén geus ngarasa rencana rusiah ieu, nepi ka sakabéh pejabat di dieu, malah Gubernur, Kapala Kacamatan jeung Pulisi, ngajauhan jeung sieun tepang jeung abdi. Abdi ogé héran. Tapi anu miboga akal sagedé zarah ogé ngarti yén dina leungeun abdi sadaya ngan aya Nur, henteu aya gada pulitik. Anéhna, sababaraha anu boga tugas anu kuduna paling ngupayakeun kapentingan abdi, dipaké sarta ditugaskeun ngalawan abdi. Murid-murid Nur kudu pohara ati-ati, taliti jeung tenang. Sabab aya badai-badai ruhani, sababaraha munafik anu licik nyusup ka mana-mana. Bari jadi pangrojong tirani mutlak ku cara henteu ageman, anjeunna asup ka partéy kabébasan, supaya ngaruksak maranéhna, terang rusiahna sarta ngancurkeunana. Sarta lantaran Salahaddin masihan Asa-yı Musa ka hiji urang Amerika, abdi sadaya nyarios: “Para misionaris, rohaniwan Kristen jeung murid-murid Nur pohara perlu ati-ati. Sabab kumaha waé arus Kalér bakal ngupayakeun ngaruksak persatuan Islam jeung para misionaris, kalayan pamikiran ngabéla diri ngalawan serangan agama Islam jeung Kristen. Ku masihan kalonggaran ka rahayat biasa, sarta ku wajibna zakat jeung haramna riba ngajak golongan borjuis nulungan rahayat biasa sarta ngajauhkeun tina panindesan, éta bisa ngabobodo umat Islam, masihan hak istiméwa ka maranéhna sarta narik sabagéanana ka pihakna.” Kumaha waé... Ayeuna demi aranjeun abdi ngalanggar aturan abdi, ningali ka dunya.
Bedîüzzaman Said Nursî
Dina mangsa susah ieu, waktu nafsu abdi ngaganggu ku henteu sabar, bagian ieu ngajempékeunana sagemblengna sarta ngajadikeunana sukur. Ieu bagian anu ditepikeun minangka lampiran, kalayan harepan aya mangpaatna pikeun aranjeun ogé, ngagantung di gigireun sirah abdi: 1- Hé nafsu abdi! Salila tujuh puluh tilu taun, anjeun geus meunang bagian tina nikmat leuwih ti salapan puluh persén jalma. Teu aya hak anjeun deui. 2- Anjeun néangan supaya nikmat anu sakedapan tur bakal sirna langgeng; ku sabab éta, nalika éta leungit anjeun mimiti ceurik. Ku rasa anjeun anu lolong, anjeun meunang tamplokan pinuh tina kasalahan ieu. Gaganti seuri samenit, anjeun ceurik sapuluh jam. 3- Dina handapeun panindesan jeung musibah anu datang ka anjeun aya kaadilan papasten. Jalma-jalma ngazaliman anjeun ku hiji pagawéan anu henteu dilakukeun ku anjeun. Tapi dumasar kana kasalahan-kasalahan rusiah anjeun, ku leungeun musibah éta papasten ngadidik anjeun sarta ogé jadi kaffarah kasalahan anjeun. 4- Sarta ku ratusan pangalaman anjeun, hé nafsu abdi anu henteu sabar! Anjeun geus meunang kayakinan pasti yén dina handapeun musibah lahir jeung dina hasilna, aya hasil pitulung Gusti Alloh anu pohara amisna. ﻋَﺴٰٓﻰ ﺍَﻥْ ﺗَﻜْﺮَﻫُﻮﺍ ﺷَﻴْﺌًﺎ ﻭَﻫُﻮَ ﺧَﻴْﺮٌ ﻟَﻜُﻢْ ngajarkeun hiji hakékat anu pohara pastina. Salawasna inget éta pangajaran. Sarta hukum Gusti Alloh anu muterkeun roda cakrawala, hukum papasten anu pohara lega éta, henteu dirobah demi anjeun. 5- Jadikeun prinsip suci ﻣَﻦْ ﺍٰﻣَﻦَ ﺑِﺎﻟْﻘَﺪَﺭِ ﺍَﻣِﻦَ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﻜَﺪَﺭِ minangka pituduh pikeun diri anjeun! Ulah ngudag nikmat samentara anu henteu penting kawas barudak anu hayang teuing sarta henteu boga akal! Pikirkeun yén nikmat anu bakal sirna ninggalkeun kanyeri ruhani jeung kaduhung ka anjeun. Sabalikna, kasusah jeung kanyeri masihan nikmat ruhani sarta pahala aherat. Lamun anjeun henteu gélo, anjeun ngan bisa néangan nikmat pikeun sukur. Mémang nikmat dipasihkeun pikeun sukur.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadulur abdi anu dipikanyaah tur dihormat! Pangheulana, abdi maca serat anjeun anu ngawengku rupa-rupa perkara sarta panjang sagedé hiji risalah, taliti jeung pinuh ku sumanget, kalayan pohara panasaran. Ti awal abdi ngajelaskeun ieu ka anjeun: Guru Risale-i Nur, sarta anu némbongkeun perhatian anu pohara gedéna ka Risale-i Nur ku isyarat-isyarat simbolis dina Kasidah Celcelutiye, sarta guru husus abdi dina hakékat iman, nyaéta Imam Ali (ra). Sarta dumasar kana nash ayat ﻗُﻞْ لَٓا ﺍَﺳْﺌَﻠُﻜُﻢْ ﻋَﻠَﻴْﻪِ ﺍَﺟْﺮًﺍ اِلَّا ﺍﻟْﻤَﻮَﺩَّﺓَ ﻓِﻰ ﺍﻟْﻘُﺮْﺑٰﻰ, mikanyaah Âl-i Beyt mangrupa hiji dasar dina Risale-i Nur jeung jalan abdi sadaya. Sipat Wahabi henteu kedah aya dina murid Nur anu sajati dina sisi mana waé. Tapi lantaran dina jaman ieu zindik jeung golongan anu sasab ngamangpaatkeun pasea, ngabingungkeun jalma-jalma iman sarta ngaruksak syiar, sarta miboga arus anu kuat ngalawan Qur'an jeung iman, tangtu ngalawan musuh anu matak sieun ieu henteu kedah muka panto padungdengan ngeunaan rinci-rinci leutik anu jadi jalan pasea. Sarta henteu aya perluna ngahina jalma-jalma anu geus maot. Maranéhna geus indit ka alam aherat, tempat pamales. Némbongkeun kakurangan maranéhna anu henteu perlu sarta ngarugikeun, lain sarat tina mikanyaah Âl-i Beyt anu diparéntahkeun, sarta henteu diperlukeun ogé. Ku sabab éta Ahlus Sunnah wal Jamaah ngalarang muka bahasan fitnah dina jaman para sahabat. Sabab dina Kajadian Jamal aya Zübeyr (ra) jeung Talha (ra) ti Aşere-i Mübeşşere sarta Âişe-i Sıddıka (r.anha), Ahlus Sunnah wal Jamaah nyebut perang éta hasil ijtihad, sarta nyarios yén Imam Ali (ra) aya dina pihak anu leres, pihak séjén henteu leres, tapi lantaran hasil ijtihad, dihampura. Sarta supaya boh sipat Wahabi boh mazhab-mazhab Rafidi anu kaleuleuwihi ulah ngarugikeun Islam, maranéhna ningali muka bahasan jalma-jalma anu barontak dina Perang Siffin ogé ngarugikeun. Ngeunaan jalma-jalma saperti Haccac-ı Zalim, Yezid jeung Velid, Sa'deddin-i Taftazanî, ulama anu pangagungna dina élmu kalam, nyarios “Ngalaknat Yezid diidinan”, tapi henteu nyarios “Ngalaknat wajib”. Anjeunna henteu nyarios “Éta kasaéan sarta aya pahalana.” Sabab jalma-jalma anu nolak boh Qur'an, boh Kangjeng Nabi ﷺ, boh obrolan suci sakabéh sahabat, taya watesna. Ayeuna loba di antara maranéhna aya tur leumpang. Nurutkeun syariat, lamun hiji jalma henteu kungsi mikiran jalma-jalma anu dilaknat sarta henteu ngalaknatna, anjeunna henteu meunang karugian naon waé. Sabab ngahina jeung ngalaknat henteu saperti muji jeung mikanyaah; éta henteu bisa kaasup amal salih. Lamun aya karugianana, leuwih goréng deui. Ayeuna jalma-jalma munafik anu rusiah, ku sipat Wahabi, meunang sababaraha guru anu pangdiparéntahkeun jeung pangwajibna pikeun ngajaga Islam jeung hakékat Qur'an; ku ngadakwa jalma-jalma hakékat minangka Alevi, maranéhna silih dipaké ngalawan hiji jeung nu séjén. Jalma-jalma anu ngupayakeun masihan pukulan anu matak sieun ka Islam ieu aya tur leumpang. Anjeun ogé nyerat sawaréhna dina serat anjeun. Malah anjeun ogé terang; alat anu pangmujarabna anu dipaké ngalawan abdi jeung Risale-i Nur kapanggih ku maranéhna tina para guru. Ayeuna lantaran karya-karya anu pohara anéh tur narik ti Wahabi anu maréntah Haramain Syarifain, sarta ti jalma-jalma anu kacida lantipna tur matak pikagét, anu kasohor, İbn-i Teymiye jeung İbnü'l-Kayyimi'l-Cevzî, geus lila nepi ka leungeun para guru di İstanbul, sababaraha guru anu geus kabawa bid'ah, anu hayang ngajadikeun sikep maranéhna anu utamana nentang para wali sarta rada masihan kalonggaran ka bid'ah minangka hordéng pikeun dirina, bisa ngamangpaatkeun ijtihad anjeun anu asalna tina kanyaah ka Âl-i Beyt sarta ayeuna henteu perlu ditémbongkeun, pikeun ngagebug boh anjeun boh murid-murid Nur. Lantaran henteu aya paréntah syariat pikeun henteu ngahina jeung henteu ngafirkeun, tapi dina ngahina jeung ngafirkeun aya hukum syariat. Lamun ngahina jeung ngafirkeun henteu leres, karugianana gedé; lamun leres, henteu aya kasaéan jeung pahala. Sabab anu pantes dikafirkeun jeung dihina taya watesna. Tapi dina henteu ngahina jeung henteu ngafirkeun henteu aya hukum syariat, sarta henteu aya karugian naon waé. Demi ieu hakékat, jalma-jalma hakékat, utamana opat imam jeung dua belas imam Ahlul Bait, ngajadikeun hukum suci Ahlus Sunnah anu dumasar kana hakékat tadi minangka pituduh pikeun dirina; maranéhna henteu nganggap diidinan ngajadikeun fitnah-fitnah jaman baheula éta minangka bahasan jeung padungdengan di antara umat Islam; maranéhna nyarios éta henteu mangpaat, malah ngarugikeun. Sarta dina perang-perang éta, ku hiji cara para sahabat anu pohara penting aya di dua pihak ogé. Dina ngabahas fitnah-fitnah éta, ku rasa mihak bakal datang kana haté hiji panolakan jeung bantahan ka sahabat-sahabat anu sajati, malah ka Aşere-i Mübeşşere saperti Talha (ra) jeung Zübeyr (ra). Sanajan aya kasalahan ogé, kamungkinan tobat kuat. Gaganti balik ka jaman heubeul sarta nalungtik kaayaan éta anu henteu perlu, ngarugikeun sarta henteu diparéntahkeun ku syariat, kaayaan kawas henteu mentingkeun jalma-jalma anu ayeuna dina ieu jaman nyata masihan pukulan anu matak sieun ka Islam sarta pantes meunang rébuan laknat jeung kabencian, henteu bisa cocog jeung tugas suci hiji jalma anu iman tur taliti. Malah abdi henteu nyumputkeun ti anjeun yén padungdengan leutik anjeun jeung Sabri geus masihan karugian penting boh ka Risale-i Nur boh ka panyebaran hakékat iman. Dina waktu anu sarua abdi ngarasa di dieu, sedih sarta nyeri. Tuluy, nalika abdi ngantosan palayanan Nur anu gedé ti anjeun duaan, lantaran Sabri datang ka dinya bakal jadi jalan palayanan penting Risale-i Nur di ditu ku hiji alim anu nalungtik saperti anjeun, sabalikna abdi ngarasa jeung ningali aya karugian ka Nur dina tilu sisi. Bari mikiran naha ieu karugian kajadian, dua tilu poé sanggeusna abdi meunang béja yén Sabri geus padungdengan jeung anjeun tanpa harti sarta henteu perlu; anjeun ogé jadi ambek. Abdi nyarios aduh, sarta ngadoa: “Ya Rabbi! Robah padungdengan dua jalma anu datang ti Erzurum pikeun nulungan abdi ieu jadi karukunan.” Sakumaha anu disebut dina Lem'a-Lem'a Ihlas Risale-i Nur, ayeuna jalma-jalma iman kudu ngahiji lain ngan jeung sadulur muslimna, malah jeung rohaniwan Kristen anu taat agama; henteu merhatikeun perkara-perkara anu jadi jalan pasea sarta henteu silih bantah. Sabab kufur mutlak keur nyerang. Lantaran sumanget agama anjeun, pangalaman ilmiah anjeun jeung perhatian anjeun ka Nur, abdi nyuhunkeun supaya anjeun ngupayakeun mopohokeun kajadian anu kaliwat jeung Sabri, sarta ngahampura jeung ngahalalkeun anjeunna ogé. Sabab anjeunna henteu nyarios tina pikiranna sorangan; perkara-perkara anu didanguna ti para guru ti baheula ditepikeun ku anjeunna dina padungdengan anu henteu perlu. Anjeun terang yén hiji amal hadé jeung kasaéan anu gedé jadi kaffarah pikeun loba dosa. Enya, warga salembur abdi sadaya Sabri éta sabenerna geus ngalaksanakeun palayanan pikeun Nur sarta pikeun iman ngaliwatan Nur, anu ngajadikeun sarébu kasalahanana dihampura. Tina sipat loma anjeun, demi palayanan Nur éta, anjeun kudu ningali anjeunna minangka warga salembur anu jadi sobat sarta réréncangan dina palayanan Nur. Sabagéan sahabat dina perang-perang éta mikiran sarta nuturkeun kaadilan rélatif jeung nisbi sarta rukhsah syariat; maranéhna ninggalkeun jalan zuhud, henteu merlukeun batur sarta hémat anu dipilampah ku Imam Ali (ra) babarengan jeung kaadilan sajati sarta azimah syariat, tuluy asup kana pihak lawan minangka hasil ijtihad ieu. Malah sadulur Imam Ali (ra), Ukayl, sarta Abdullah İbn-i Abbas anu meunang gelar “Habrü'l-Ümme” ogé kungsi aya dina pihak lawan. Ku sabab éta Ahlus Sunnah wal Jamaah anu sajati, dumasar kana hiji prinsip dasar syariat ﻣِﻦْ ﻣَﺤَﺎﺳِﻦِ ﺍﻟﺸَّﺮ۪ﻳﻌَﺔِ ﺳَﺪُّ ﺍَﺑْﻮَﺍﺏِ ﺍﻟْﻔِﺘَﻦِ, nyebut ﻃَﻬَّﺮَ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﺍَﻳْﺪِﻳَﻨَﺎ ﻓَﻠْﻨُﻄَﻬِّﺮُ ﺍَﻟْﺴِﻨَﺘَﻨَﺎ, sarta henteu nganggap diidinan muka panto sarta ngabahas fitnah-fitnah éta. Sabab lamun aya sababaraha urang anu pantes dibantah, ku sipat mihak bakal mimiti aya bantahan ka para sahabat agung, malah ka sabagéan Âl-i Beyt anu aya dina pihak lawan, sarta ka jalma-jalma agung ti Aşere-i Mübeşşere saperti Talha (ra) jeung Zübeyr (ra), sarta bakal hudang kahayang ngahina jeung mumusuhan. Ku sabab éta Ahlus Sunnah ngarojong nutup éta panto. Malah ngalawan Sa'deddin-i Taftazanî anu kasohor, salah sahiji imam agung Ahlus Sunnah jeung élmu kalam, anu ngidinan ngalaknat sarta nyebut Yezid jeung Velid sasab, para ulama Ahlus Sunnah wal Jamaah saperti Seyyid-i Şerif-i Cürcanî nyarios: “Sanajan Yezid jeung Velid zalim, bengis sarta jahat, naha dina sakaratna indit tanpa iman téh perkara ghaib. Lantaran éta henteu dipikanyaho nepi ka darajat anu pasti, nalika henteu aya nash jeung dalil anu pasti ngeunaan pribadi-pribadi éta, kalayan kamungkinan indit kalayan iman jeung kamungkinan tobat, hiji pribadi husus saperti éta henteu dilaknat. Meureun kalayan gelar umum saperti ﻟَﻌْﻨَﺔُ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﻋَﻠَﻰ ﺍﻟﻈَّﺎﻟِﻤ۪ﻴﻦَ ﻭَ ﺍﻟْﻤُﻨَﺎﻓِﻘ۪ﻴﻦَ, ngalaknat bisa diidinan. Salian ti éta ngarugikeun sarta henteu perlu.” Ku ieu maranéhna ngawaler Sa'deddin-i Taftazanî. Alesan abdi henteu nyerat waleran anu panjang kana serat anjeun anu taliti tur ilmiah, lantaran dina panyakit anu parna jeung kagiatan anu penting, abdi ngan bisa nyerat sakieu kalayan buru-buru.
Sadulur anjeun
Bedîüzzaman Said Nursî
HIJI BAGIAN TINA PAGUNEMAN JEUNG MENTRI URUSAN JERO NAGARA
... Abdi geus jadi sasaran hiji panindesan anu henteu kungsi aya tandinganana dina sajarah jeung di beungeut bumi, sarta dina sapuluh sisi lampah henteu sah anu zalim jeung neken. Kieu: Ka Said anu malang ieu, anu gering akibat diracun ku niat goréng anu pohara parna; pohara lemah, sepuh umur tujuh puluh hiji taun; teu boga sasaha, jauh ti lembur dina kaayaan anu pantes dikarunya; miskin, nyumponan nafkah ku ngajual palto, kaos jero jeung sapatu; salila dua puluh lima taun nyepi, ngajauhan jeung sieun gaul, nepi ka tina sarébu ngan bisa tepang jeung hiji jalma anu satia sagemblengna; henteu boga dosa, anu hirup jeung karya dua puluh taunna geus ditalungtik kalayan taliti pisan ku tilu pangadilan jeung para ahli Ankara, tuluy ku kasapukan diputuskeun bébas sarta karyana henteu ngarugikeun lemah cai jeung bangsa, malah mangpaat; hiji putra lemah cai anu geus ngalaksanakeun palayanan penting dina Perang Dunya Baheula; hiji jalma anu sumanget ngabéla bangsa sarta ayeuna damel kalayan sakabéh kakuatan ku karya-karyana anu mujarab anu aya, pikeun nyalametkeun ieu bangsa jeung lemah cai tina anarki jeung karuksakan asing; hiji jalma anu henteu ngarugikeun, anu sakumaha dibuktikeun di pangadilan ku tujuh puluh saksi, salila dua puluh lima taun henteu maca hiji koran ogé sarta henteu merhatikeunana, salila tujuh taun henteu ningali, naroskeun jeung terang Perang Dunya, sarta dina karya-karyana ngabuktikeun ku dalil kuat yén hubunganana jeung pulitik geus dipegatkeun sagemblengna, sarta kantor pangadilan aranjeun ngaku sacara resmi yén anjeunna henteu campur kana dunya aranjeun; sarta jalma anu kacida ngajauhan perhatian umum supaya aherat jeung ihlasna ulah ruksak, ngajauhan sarta henteu resep sangkaan hadé jeung pujian sadulur-sadulurna ngeunaan anjeunna; anjeun, anu pangheulana minangka Mentri Urusan Jero Nagara, ngarahkeun Gubernur Afyon jeung Pulisi Emirdağ ka anjeunna, ngajadikeun anjeunna unggal poé nyeri sarua jeung sabulan dikurung nyalira, sarta maksa anjeunna nyalira dina kurungan nyalira anu dipisahkeun sagemblengna. Kapentingan aranjeun anu mana anu merlukeun ieu? Hukum naon anu ngidinan lampah teu adil anu matak sieun ieu? Abdi ngajelaskeun ieu ka Mentri Urusan Jero Nagara ngaliwatan kantor luhur pangadilan anu ngajaga hak-hak umum.
Anu sacara zalim dicabut tina sakabéh hak sipil jeung kamanusaan
sarta tina hak pikeun hirup
Bedîüzzaman Said Nursî
Hilmi Bey, tilas Mentri Urusan Jero Nagara, ayeuna Sékretaris Jénderal Partéy! Pangheulana: Dina dua puluh taun abdi nyerat hiji-hijina serat paménta ka anjeun nalika anjeun jadi Mentri Urusan Jero Nagara. Tapi abdi henteu ngalanggar aturan dua puluh taun abdi. Abdi bakal nyarios jeung anjeun kalayan dua kalungguhan: tilas Mentri Urusan Jero Nagara sarta ayeuna Sékretaris Jénderal. Hiji jalma anu salila dua puluh taun henteu nyarios jeung pamaréntah, anu ngan sakali nyarios jeung hiji inohong luhur pamaréntah pikeun kapentingan pamaréntah, sanajan nyarios sapuluh jam ogé masih saeutik. Ku sabab éta mangga anjeun ngidinan nyarios jeung abdi salila hiji dua jam. Kadua: Ayeuna salaku Sékretaris Jénderal Partéy, abdi ngarasa wajib ngajelaskeun hiji hakékat ka anjeun. Hakékatna kieu: Halk Fırkası anu anjeun jadi Sékretaris Jénderalna miboga hiji tugas anu pohara pentingna di payuneun bangsa. Éta nyaéta: Bangsa Turki jeung sadulur-saagama jalma-jalma anu geus jadi Turki, anu salila sarébu taun ngabagjakeun dunya Islam ku kagagahanana, ngajaga persatuan Islam, sarta jadi jalan anu gedé pikeun umat manusa leupas tina kufur mutlak jeung kasasaban kalayan mulya; lamun ayeuna aranjeun henteu ngabéla Qur'an jeung hakékat iman kalayan gagah saperti baheula, sarta henteu langsung ngupayakeun ngamajukeun hakékat Qur'an jeung iman, abdi ngawartakeun ka aranjeun kalayan pasti sarta ngabuktikeun ku hujjah pasti: Gaganti kanyaah jeung duduluran dunya Islam, aranjeun bakal jadi jalan kabencian anu matak sieun sarta mumusuhan ka bangsa Turki anu mangrupa sadulur gagah jeung komandanna; bakal éléh ku anarki dina handapeun kufur mutlak anu ayeuna ngupayakeun ngancurkeun dunya Islam, sarta jadi jalan bangsa Turki anu mangrupa bénténg jeung tentara mulya dunya Islam paburencay, sarta naga anu matak sieun anu muncul ti kalér-wétan ngarampasna. Enya, bangsa anu gagah ieu bisa tahan ku kakuatan Qur'an ngalawan dua arus anu matak sieun di luar. Lamun henteu, ngan kakuatan agama jeung iman anu gembleng dina ieu bangsa, anu geus campur jeung ngahiji jeung hakékat Islam sarta manggihan sakabéh kahormatan jaman baheulana dina Islam, anu bisa ngeureunkeun hiji arus anu datang kalayan kakuatan anu matak sieun, ku ngagunakeun kufur mutlak, tirani mutlak, lampah amoral mutlak, sarta ngidinan jalma-jalma liar nyokot kabeungharan jalma-jalma anu ngajaga kahormatan. Enya, jalma-jalma ieu bangsa anu sumanget ngabéla bangsa sarta nyaah ka bangsa, pangheulana ku nunda hakékat Qur'an, anu mangrupa urat nadi kabangsaan anu geus campur jeung ngahiji ieu, gaganti didikan peradaban sarta ngajadikeunana prinsip lampah, insyaalloh bakal ngeureunkeun éta arus. Arus kadua: Lamun aranjeun salaku jalma anu sumanget ngabéla jeung nyaah ka bangsa, ngupayakeun ngajaga cara-cara anu geus lumangsung nepi ka ayeuna sarta nginjak perkara suci demi peradaban, ngajadikeun lampah tilu opat pribadi anu disebut révolusi minangka dasar, masihan kasaéan anu aya jeung kasaéan révolusi ka maranéhna, sarta kakurangan anu matak sieun anu aya dibikeun ka bangsa, harita tilu opat kagoréngan tilu opat jalma bakal jadi tilu opat juta kagoréngan; éta bakal jadi hiji lampah nentang anu gedé ka bangsa anu gagah jeung taat agama ieu, sarta ka milyaran tentara mulya bangsa Turki, tentara Islam, anu geus pupus dina abad-abad kaliwat, jutaan syahidna jeung bangsana, sarta jadi siksaan ruhani jeung hinaan ka roh-rohna. Sarta lamun kasaéan anu ngawujud ku kakuatan jeung usaha bangsa sarta tentara, anu tilu opat jalma révolusionér éta ngan miboga bagian anu pohara saeutik, dibikeun ka tilu opat jalma éta, tilu opat juta kasaéan bakal kawates jadi tilu opat kasaéan, ngaleutikan sarta turun jadi henteu nanaon; éta henteu bisa deui jadi kaffarah pikeun kakurangan anu matak sieun. Katilu: Tangtu aya loba lawan aranjeun di jero jeung di luar dina rupa-rupa sisi. Lamun lawan-lawan ieu muncul kalawan ngaran hakékat iman, sakaligus maranéhna bakal ngéléhkeun aranjeun. Sabab salapan puluh persén ieu bangsa salila sarébu taun geus kabeungkeut ku roh jeung haté kana tradisi Islam. Sanajan sacara lahir tunduk pikeun nurut kana paréntah anu ngalawan fitrahna, haténa henteu kabeungkeut. Sarta hiji muslim henteu saperti bangsa-bangsa séjén. Lamun ninggalkeun agamana, anjeunna jadi anarkis, henteu bisa tetep dina aturan naon waé; henteu bisa diatur ku didikan jeung léngkah naon waé salian ti tirani mutlak jeung suap mutlak. Aya loba hujjah jeung conto pikeun ieu hakékat. Abdi pondokkeun sarta masrahkeun kana kapinteran aranjeun. Aranjeun pohara perlu henteu tinggaleun Swédia, Norwégia jeung Finlandia dina ngarasa kuatna pangabutuh abad ieu kana Qur'an. Malah tugas aranjeun jadi pituduh pikeun maranéhna jeung anu saperti maranéhna. Lamun aranjeun masihan kakurangan révolusi anu geus datang nepi ka ayeuna ka tilu opat jalma, sarta ngupayakeun ngawangun deui karuksakan anu dijieun ku paksaan perang umum jeung révolusi séjén nepi ka ayeuna, utamana ngeunaan tradisi agama, éta bakal masihan kahormatan anu pohara gedéna ka aranjeun dina mangsa nu bakal datang sarta jadi kaffarah pikeun kakurangan aranjeun anu gedé di aherat; sarta ku palayanan anu mangpaat pikeun lemah cai jeung bangsa, aranjeun bakal pantes disebut jalma nyaah ka bangsa sarta sumanget ngabéla bangsa. Kaopat: Lantaran maot henteu bisa dipaéhan sarta panto kubur henteu nutup. Lantaran aranjeun ogé kawas saréréa lumpat ka kubur. Lantaran maot anu pasti éta pikeun golongan sasab mangrupa dipupus salawasna, sarta saratus rébu usaha organisasi, nyembah dunya jeung pulitik henteu bisa ngarobah éta. Lantaran Risale-i Nur anu ngabuktikeun kawas panonpoé yén Qur'an ngarobah dipupus salawasna éta jadi serat bébas tina tugas pikeun jalma-jalma iman, geus nepi ka leungeun aranjeun. Sarta salila dua puluh taun taya filsuf atawa jalma anu henteu ageman anu bisa ngalawan éta; sabalikna, éta ngajadikeun filsuf anu merhatikeunana jadi iman. Sarta dina dua belas taun ieu, opat pangadilan gedé aranjeun jeung tim ahli aranjeun anu diwangun ku filsuf sarta ulama geus muji, ngukuhkeun jeung ngahargaan Risale-i Nur, sarta henteu bisa ngabantah hujjah-hujjahna ngeunaan iman. Sarta sanajan henteu aya karugian naon waé pikeun ieu bangsa jeung lemah cai, abdi bisa némbongkeun saratus rébu saksi tina bangsa Turki, utamana nonoman anu kungsi sakola, yén ngalawan arus-arus matak sieun anu nyerang, éta mangrupa panghalang Qur'ani saperti témbok Zulkarnain. Tangtu merhatikeun ieu pamikiran abdi ka aranjeun kalayan sagemblengna téh hiji tugas penting aranjeun. Aranjeun salawasna ngadangu loba diplomat dunya; kudu ogé ngadangu saeutik ka jalma malang saperti abdi, anu aya di panto kubur sarta ceurik ningali kaayaan warga sabangsa, anu nyarios pikeun aherat. Sanajan abdi salila dua puluh taun henteu kungsi ngirim paménta, ieu serat paménta ditulis sakali dina mangsa ambek, ditujukeun ka Mentri Urusan Jero Nagara Hilmi anu nyiksa abdi, sarta dikirim ka Kapala Kaamanan Afyon pikeun béja. Maranéhna masihan kasusah ka abdi opat lima kali tanpa harti jeung henteu perlu. Sacara resmi maranéhna nyalukan abdi ka kantor pulisi, bari nanya: “Tulisan anjeun henteu sapertos kieu, saha anu nyerat sapertos kieu pikeun anjeun?” Abdi ogé nyarios: Jalma sapertos kieu henteu pantes dipénta; jempéna abdi salila dua puluh taun mémang leres. Hé pamaréntah jeung pulisi Emirdağ! Ieu paguneman ditulis ku abdi sataun ka tukang. Tapi henteu dipasrahkeun, disimpen. Ayeuna dina lima sisi sacara henteu sah, saperti ngalarang hiji palayan jeung ngaganggu abdi di tempat cicing pribadi, ku cara anu taya tandinganana di dunya maranéhna nunda abdi dina tirani mutlak. Jalma-jalma anu ngalakukeun lampah henteu sah kalawan ngaran hukum ieu ditémbongkeun ku abdi kalayan pamikiran supaya datang kana rasa adil.
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadulur abdi anu dipikanyaah tur satia, réréncangan abdi anu sumanget jeung enya-enya dina dunya anu bakal sirna ieu! Pangheulana: Ti sakabéh sobat jeung warga salembur abdi, utamana anjeun sarta sababaraha jalma Erzurum, anu dina kaayaan abdi dizaliman kalayan disiksa ieu némbongkeun perhatian anu enya-enya kalayan welas asih, sarta gancang nulungan abdi ku pamikiran, abdi enya-enya pohara ngahaturkeun nuhun sarta moal poho nepi ka tungtung umur abdi. Abdi nyebut sarébu masyaalloh jeung barakalloh pikeun anjeun. Kadua: Sagemblengna ngalawan jalan abdi jeung pangajaran anu dicokot tina Risale-i Nur, sarta ogé ngalawan prinsip hirup abdi salila sapuluh taun, nyaéta henteu ningali kajadian dunya anu bakal sirna anu samentara tur henteu penting, ngan demi anjeun, anu anjeun panasaran jeung serat panjang anjeun ayeuna, abdi bakal ngajelaskeun sababaraha perkara anu patali jeung kaayaan abdi sarta siksaan jalma-jalma zalim. Kahiji: Tilu puluh taun ka tukang, nalika jadi anggota Dârülhikmet, hiji poé réréncangan abdi sadaya sarta anggota Dârülhikmet, Seyyid Sa'deddin Paşa, nyarios: Ku hiji perantara anu pasti abdi meunang béja: Hiji komité zindik anu akarna di asing sarta dirina aya di dieu geus maca hiji karya anjeun. Maranéhna nyarios: “Lamun nu boga ieu karya tetep hirup di dunya, urang moal bisa ngajadikeun ieu bangsa narima jalan urang, nyaéta zindik (henteu ageman). Urang kudu ngaleungitkeun ayana.” Ku ieu maranéhna geus mutuskeun ngahukum anjeun pati. Jaga diri anjeun. Abdi ogé nyarios: “Abdi tawakal ka Alloh; ajal hiji, henteu robah.” Ieu komité, salila tilu puluh taun, malah opat puluh taun, geus ngalegaan sarta ngagunakeun unggal tipu daya dina ngalawan abdi. Dua kali maranéhna nyobaan ngasupkeun abdi ka panjara pikeun ngancurkeun, sarta sabelas kali nyobaan ngaracun abdi. Rencana maranéhna anu pamungkas anu matak sieun nyaéta ngarahkeun tilas Mentri Urusan Jero Nagara, tilas Gubernur Afyon sarta tilas Wakil Kapala Kacamatan Emirdağı ngalawan abdi, tuluy ngagunakeun pangaruh pamaréntah resmi kalayan sakabéh kakuatanana ngalawan abdi. Ka jalma malang saperti abdi anu lemah, sepuh, ngajauhan jalma, miskin, jauh ti lembur sarta pohara merlukeun palayanan, tilu pejabat resmi éta nyieun propaganda anu sakitu kuatna, sarta kasieun saréréa nepi ka darajat yén lamun hiji pagawé masihan salam ka abdi, nalika maranéhna nyaho anjeunna dipindahkeun. Sanajan abdi ningali henteu aya pagawé anu datang ka abdi salian ti pikeun mata-mata, sarta sababaraha tatangga ogé lantaran sieun henteu masihan salam pisan, pitulung jeung panangtayungan Gusti Alloh masihan kasabaran jeung daya tahan ka abdi. Siksaan jeung tekanan anu taya tandinganana ieu henteu maksa abdi ménta panyalindungan ka maranéhna. ... Katilu: Sanggeus salila dua taun, dua pangadilan henteu bisa manggihan jalan hukum dina sakabéh bagian Risale-i Nur anu ditalungtik dina leungeunna, {(Catetan handap): Boh henteu aya hukum dina sisi mana waé, malah sababaraha hukum wenangna ogé, anu patali jeung abdi sadaya sarta Risale-i Nur, atawa sanajan sababaraha hukum ayeuna patali, kantor-kantor pangadilan anu agung jeung tilu pangadilan gedé, lantaran nyingkahan kabencian jeung laknat anu pohara kuat anu bakal datang dina mangsa nu bakal datang, henteu wani ngahukum Nur jeung abdi sadaya, tuluy sapuk netepkeun abdi sadaya sakabéhna bébas sarta sakabéh Risale-i Nur dipulangkeun. Sanajan kantor pangadilan anu kuat sagedé gunung nyingkahan, pribadi-pribadi bengis anu aya dina jabatan samentara ngalakukeun panindesan ieu, tangtu ngajadikeun langit jeung bumi ambek; henteu perlu deui amarah abdi.} tuluy abdi sadaya jeung Risale-i Nur dibébaskeun, komité zindik ngagunakeun sababaraha pejabat munafik minangka perantara, ngatur rencana resmi di puseur pamaréntahan, sarta sagemblengna ngalawan hukum misahkeun abdi tina sakabéh sobat jeung murid. Maranéhna ngirim abdi ka Emirdağı, tempat anu panggoréngna pikeun kaséhatan jeung hirup abdi, kalawan ngaran diasingkeun, tapi hartina kurungan nyalira sarta dipisahkeun sagemblengna. Ayeuna geus pasti yén maranéhna ngalakukeun ieu kalakuan ku dua tujuan: Salah sahijina: Lantaran ti baheula abdi henteu narima hinaan, ku cara éta ngajadikeun abdi ambek, nyieun hiji perkara sarta muka jalan pikeun ngancurkeun abdi. Lantaran henteu bisa ngahasilkeun nanaon tina ieu, maranéhna ngupayakeun ngancurkeun abdi ku ngaracun. Tapi ku pitulung Gusti Alloh, doa murid-murid Nur kawas ubar tiryak jeung panawar racun, sarta kasabaran jeung daya tahan abdi kawas ubar anu lengkep, ngagagalkeun éta rencana sarta ngalangkungan bahaya racun jasmani jeung ruhani éta. Sanajan dina sajarah jeung pamaréntahan mana waé henteu kungsi aya panindesan kalayan siksaan sapertos ieu dilakukeun kalawan ngaran hukum jeung pamaréntah, ku cara anu nyentuh sipat abdi, maranéhna ngajadikeun abdi ambek ku pangawasan terus-terusan sarta nyingsieunan saréréa. Tapi ujug-ujug kana haté abdi aya pépéling: Anjeun henteu kedah ambek ka jalma-jalma zalim ieu, anjeun kudu karunya. Masing-masing maranéhna, moal lila deui, gaganti siksaan samentara anu dipasihkeun ka anjeun, bakal nyanghareupan siksaan anu langgeng sarébu tingkat leuwih, sarta naraka jasmani jeung ruhani. Pamales anjeun dicokot tina maranéhna sarébu kali leuwih. Sabagéan maranéhna, lamun boga akal, salila masih hirup di dunya nepi ka paéh, bakal nyeri ku siksaan nurani sarta kasieun dipupus salawasna. Abdi ogé ninggalkeun amarah ka maranéhna, karunya ka maranéhna. Abdi nyarios, mugia Alloh ngabenerkeun maranéhna. Salian ti siksaan jeung nyeri ieu ngahasilkeun pahala anu pohara gedéna, maranéhna ngurus abdi gaganti murid-murid Risale-i Nur sarta ngan nyiksa abdi; lantaran ieu mangpaat anu gedé pikeun murid-murid Nur sarta ngalayanan kasalametanana, abdi ogé sukur ka Gusti Alloh sarta ngarasa hiji kabungah dina kasusah abdi anu matak sieun. Kaopat: Ari perkara dina serat anjeun ngeunaan kanyamanan abdi sarta paménta aranjeun ka pamaréntah ayeuna ngeunaan abdi indit ka wewengkon Şam jeung Hicaz lamun mampuh: Pangheulana: Pikeun nyalametkeun iman sarta ngalayanan Qur'an, sanajan abdi aya di Mekah, kudu datang ka dieu. Sabab pangabutuh panggedéna aya di dieu. Sanajan abdi miboga rébuan roh, katépaan rébuan panyakit sarta ngarandapan kasusah, ku pangajaran anu dicokot tina Qur'an abdi geus mutuskeun, sarta abdi sadaya ogé geus mutuskeun tetep di dieu pikeun ngalayanan iman jeung kabagjaan ieu bangsa. Kadua: Dina serat anjeun, anjeun ngajelaskeun titik abdi nampa hinaan gaganti kahormatan. Anjeun nyerat: “Lamun anjeun aya di Mesir atawa Amerika, anjeun bakal disebut kalayan kahormatan dina sajarah.” Sadulur abdi anu dipikanyaah tur taliti! Dumasar kana jalan abdi sadaya, abdi sadaya enya-enya ngajauhan kahormatan jeung pangajén jalma-jalma, sarta sangkaan hadé, pangmaparin jeung pujian anu patali jeung pribadi abdi sadaya. Utamana nyembah kamashuran anu mangrupa hiji riya anu anéh, sarta asup kana sajarah kalayan kamulyaan anu kacida gedéna jeung katingali hadé ka jalma, anu mangrupa pamer diri anu narik, sabalikna sarta nentang ihlas, dasar jeung jalan Nur. Lain mikahayang éta, sabalikna dina sisi pribadi abdi sadaya sieun kana éta. Ngan abdi sadaya hayang ngabéjakeun sarta némbongkeun yén Risale-i Nur, anu asalna tina berkah Qur'an, mangrupa kilatan i'jaz ruhanina, tafsir hakékat-hakékatna sarta muka konci-konci rusiahna, dipikaresep, saréréa ngarasa pangabutuh kana éta, saréréa ngahargaan ajénna anu luhur pisan, sarta karamah ruhanina anu pohara écés dina sisi iman geus ngéléhkeun sarta bakal ngéléhkeun sakabéh lampah henteu ageman golongan zindik. Abdi sadaya ngantosan éta tina rohmat Gusti Alloh. Abdi ngajelaskeun hiji perkara leutik anu henteu penting sarta patali jeung pribadi abdi minangka catetan handap: Lantaran Receb Bey jeung Kara Kâzım sobat anjeun, sarta ceuk sangkaan abdi ogé boga hubungan jeung Said Baheula, lain ménta kasaéan ti maranéhna, tapi supaya maranéhna ulah masihan jalan kana tekanan jeung panindesan ka abdi anu henteu asup akal sarta henteu perlu, saperti para miheulaanna. Sabenerna abdi henteu bisa cocog jeung hawa jasmani sarta ruhani di dieu. Kasusah abdi pohara lobana. Abdi ngonci tempat cicing boh ti luar boh ti jero. Dina unggal sisi abdi nyalira. Dina hiji sisi ogé tanpa tatangga, dina kamar anu nyusahkeun, abdi ngalakonan hirup bari gering. Sakapeung sapoéna leuwih nyusahkeun abdi tibatan sabulan panjara di Denizli. Ieu dua puluh taun ngaganggu kabébasan jeung leupasna abdi ku panindesan anu pikasieuneun, ayeuna geus cukup. Mémang sanggeus pangadilan nalungtik salila dua taun sarta rencana munafik anu ngalawan abdi gagal, geus pasti écés yén maranéhna henteu bisa deui ngabobodo sasaha ku sangkaan karugian pikeun ieu lemah cai jeung bangsa dina pribadi abdi jeung Nur. Bakal merenah lamun abdi ogé miboga kabébasan saperti saréréa, malah aya béja anu ngidinan abdi indit ka sababaraha désa ieu kacamatan anu hawana sedeng, pikeun ngaganti hawa. Abdi sadaya ngucapkeun loba salam sarta ngadoakeun anjeun jeung sobat-sobat Nur abdi di dinya. ﺍَﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ ﻫُﻮَ ﺍﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadulur-sadulur abdi anu dipikanyaah tur satia! Hiji waleran anu datang kana pikiran patali jeung hiji patarosan jasmani sarta ruhani. Disebutkeun: Naha anjeun henteu narima pikeun pribadi anjeun hiji maqam jeung kasampurnaan ngeunaan diri anjeun, anu jadi jalan murid-murid Nur leuwih sumanget kana Nur, dumasar kana sangkaan hadé anu kuat sarta kayakinan pasti maranéhna? Naha anjeun ngan masihan ka Risale-i Nur, sarta némbongkeun diri minangka palayan anu pohara loba kakuranganana? Waleran: Puji jeung sukur taya watesna yén Risale-i Nur miboga sandaran anu sakitu kuatna tur henteu bisa digoyangkeun, sarta hujjah anu sakitu caangna jeung seukeutna, nepi ka henteu merlukeun kaunggulan jeung bakat anu disangka aya dina pribadi abdi. Éta henteu ningali kamampuh pangarangna sarta nyokot ditarima jeung kakuatanana ti dinya saperti karya-karya séjén. Aya nyata, salila dua puluh taun éta nyandar kana hujjah-hujjahna anu pasti sarta maksa musuh jasmani jeung ruhani pribadi abdi ngaku. Lamun pribadi abdi jadi sandaran penting pikeun éta, musuh-musuh abdi anu henteu ageman sarta lawan-lawan anu henteu adil bisa masihan pukulan anu gedé ka Nur ku ngaruksak pribadi abdi anu miboga kakurangan. Padahal sanajan musuh-musuh éta ku kagéloanna tetep ngupayakeun ngaruksak abdi ku sakabéh rupa tipu daya sarta megatkeun perhatian umum ka abdi, maranéhna henteu bisa ngarugikeun kamajuan jeung ajén Nur. Ngan sanajan bisa ngabingungkeun sababaraha anu lemah sarta anyar kataji, maranéhna henteu bisa ngajadikeunana ninggalkeun. Demi ieu hakékat sarta lantaran rasa diri dina jaman ieu beuki ngawasa, abdi henteu nyokot pikeun diri sangkaan hadé anu jauh ngaleuwihan wates abdi. Abdi henteu boga sangkaan hadé kana nafsu abdi sorangan saperti sadulur-sadulur abdi. Sarta lamun maqam aherat anu dipasihkeun ku sadulur-sadulur abdi ka sadulurna anu malang ieu mangrupa maqam agama anu sajati, nurutkeun aturan di tungtung Mektup Kadua dina Mektûbat: “Kasampurnaan anu dipasihkeun ku maranéhna ka pribadi abdi minangka hadiah ruhani, lamun, mugia dijauhkeun, abdi nganggap diri sapertos kitu, éta bukti yén éta henteu aya; lamun abdi henteu nganggap diri sapertos kitu, abdi kudu henteu narima hadiah maranéhna éta.” Sarta nalika nganggap diri miboga maqam, rasa diri bisa campur. Aya hiji perkara deui: Bisa disebut yén lamun nu boga tugas dina nyebarkeun hakékat iman miboga maqam, dina sisi dunya pangaruhna bakal leuwih hadé. Dina ieu ogé aya dua panghalang: Kahiji: Sanajan upamana aya kawalian, ku cara kalawan sadar sarta dihaja ngawangun maqam, éta ngalawan ihlas jeung handap asor dina hakékat kawalian. Maranéhna henteu bisa némbongkeun jeung negeskeun saperti sahabat anu ahli waris kanabian; henteu bisa disaruakeun jeung maranéhna. Panghalang kadua: Lamun hiji pribadi anu bisa diruksak dina loba sisi, bakal sirna, sawaréh, samentara sarta miboga kakurangan, jadi nu bogana, Nur jeung kamajuan hakékat iman bakal ngarandapan karugian. Tapi aya hiji titik anu merlukeun sukur: Lantaran musuh-musuh abdi di golongan pulitik henteu terang hakékat-hakékat tadi, maranéhna mikiran Said Baheula anu mulya tur miboga kahormatan, tuluy terus sibuk ngahina jeung ngarendahkeun pribadi abdi gaganti Nur. Sababaraha guru anu fanatik sarta pinuh ku rasa diri ogé diarahkeun ngalawan pribadi abdi, saolah-olah rék mareuman Nur. Padahal maranéhna jadi jalan Nur leuwih caang deui. Nur nyokot cahaya lain tina pribadi abdi anu biasa, tapi tina sumber panonpoé Qur'an.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadulur-sadulur abdi anu dipikanyaah tur satia! Pikeun ningali kembang-kembang usum semi anu éndah ieu, abdi jalan-jalan sajam dua jam maké karéta. Ku cara anu henteu kungsi katénjo dina hirup abdi, sakabéh jukut anu kembangan geus tumuwuh sarta muka kembang ngaleuwihan kabiasaan; abdi ngarasa dina haqqalyakîn yén saolah-olah éta tasbih kalayan seuri, sarta ku létah kaayaan ngahargaan jeung keprok pikeun ciptaan Gusti Shâni' Dzul-Jalâl. Rasa abdi anu mikahayang hirup dunya sarta nafsu abdi anu lalawora jeung henteu tahan ngamangpaatkeun ieu kaayaan; tuluy timbul bantahan ka haté abdi anu geus mutuskeun ngabenci dunya, bosen kana hirup gering jeung susah, mikahayang indit ka barzakh sarta ningali salapan puluh persén sobatna anu aya di dinya, sarta ka nafsu abdi anu néangan nikmat langgeng dina anu bakal sirna. Ujug-ujug cahaya iman anu nular boh kana rasa boh kana sipat-sipat, ngalawan bantahan éta némbongkeun yén: Lantaran taneuh dina sisi jasmani nampa kaéndahan, rohmat, hirup jeung hiasan anu sakitu lobana, éta hiji hordéng rohmat anu taya watesna; sarta henteu aya naon waé anu asup ka jerona ditinggalkeun tanpa pangurus. Tangtu hiji rupa anu aktif tina puseur-puseur ruhani sarta sababaraha tempat ngolah sakabéh hiasan lahir jeung jasmani ieu, kasaéan, kaéndahan, rohmat jeung hirup, aya di handapeun jeung di tukangeun hordéng taneuh. Tangtu asup ka handapeun taneuh anu jadi indung urang anu nangtayungan ieu, nyalindung dina pangkonanana sarta ningali kembang-kembang ruhani anu sajati tur terus aya éta, leuwih dipikanyaah sarta pantes dipikahayang. Ku ieu éta ngaleungitkeun sarta ngusir sagemblengna bantahan rasa anu lolong jeung nafsu anu nyembah dunya. Éta ngajadikeun nafsu abdi anu nyembah dunya ogé nyebut ﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ ﻋَﻠٰﻰ ﻧُﻮﺭِ الْا۪يمَانِ ﻣِﻦْ ﻛُﻞِّ ﻭَﺟْﻪٍ.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadulur-sadulur abdi anu dipikanyaah tur satia! Pangheulana: Dina Ramadan anu dipaparin berkah, anu masihan hirup sarua jeung dalapan puluh taun pinuh ku ibadah ka jalma-jalma bagja, insyaalloh pagawéan babarengan ruhani Nur bakal nampa kauntungan éta. Nepi ka poé raya, sabisa-bisa murid-murid Nur kudu kalayan ihlas nyebut amin sacara ruhani kana doa masing-masing, sangkan lamun hiji meunang dalapan puluh éta, unggal jalma meunang bagian luyu jeung darajatna. Tangtu aranjeun masihan pitulung ruhani ka sadulur aranjeun anu gering, panglemahna sarta miboga beban anu pangbeuratna ieu. Kadua: Hiji dua dokter ti para inohong Nur boga perhatian anu pinuh ku kahariwang; sanajan panyakit abdi parna, abdi henteu ménta pitulung ka jalma-jalma anu ihlas tur satia éta ngeunaan panyakit, henteu nginum ubarna, henteu musyawarah jeung maranéhna dina panyakit-panyakit anu pohara beuratna, sarta dina pangabutuh jeung kanyeri anu parna, waktu maranéhna datang ka abdi, abdi henteu muka bahasan ngeunaan panyakit. Lantaran ieu, abdi kapaksa ngungkabkeun hiji hakékat anu aya rusiahna. Abdi nyerat kalayan harepan mangpaat pikeun aranjeun ogé. Abdi nyarios ka maranéhna: Boh musuh rusiah abdi boh nafsu abdi, ku hasutan sétan, néangan hiji sipat lemah abdi pikeun nyekel abdi ku éta, sarta ngarugikeun palayanan abdi ka Nur kalayan ihlas sagemblengna. Sipat anu panglemahna jeung panghalang anu pikasieuneun nyaéta sipat panyakit. Beuki panyakit dianggap penting, rasa nafsu raga beuki ngawasa; éta nyebut perlu, aya paksaan, tuluy ngajempékeun roh jeung haté; ngajadikeun dokter kawas hakim anu wenang sorangan, sarta maksa nurut kana naséhat jeung ubar anu ditémbongkeunana. Ieu ngarugikeun palayanan kalayan pangorbanan jeung ihlas. Musuh-musuh rusiah abdi ogé geus ngupayakeun sarta keur ngupayakeun ngamangpaatkeun sipat lemah ieu. Sakumaha maranéhna ngupayakeun tina sisi kasieun, sarakah, kamashuran jeung kahormatan. (Sabab tina sisi kasieun, sipat manusa anu panglemahna, maranéhna henteu bisa ngahasilkeun nanaon; maranéhna ngarti yén abdi sadaya henteu masihan ajén lima para kana hukuman pati maranéhna.) Tuluy maranéhna loba nalungtik hiji sipat lemah manusa tina sisi kasusah nafkah jeung sarakah. Tungtungna maranéhna henteu bisa ngahasilkeun nanaon tina sipat lemah éta. Tuluy geus pasti pikeun maranéhna yén harta dunya anu demi éta maranéhna ngorbankeun perkara sucina, dina pamadegan abdi sadaya henteu boga penting pisan; sarta ku loba kajadian ieu geus pasti pikeun maranéhna ogé. Malah dina sapuluh taun ieu, leuwih ti saratus kali sacara resmi maranéhna naros ka pamaréntah lokal: “Anjeunna hirup ku naon?” Tuluy dina titik kamashuran, kahormatan jeung pangkat, anu mangrupa sipat manusa anu panglemahna, pikeun nyekel sipat lemah abdi éta ku cara anu pohara nyerina, maranéhna ngalakukeun hinaan, pangrendeh jeung siksaan anu nyentuh sipat abdi, anu geus diparéntahkeun. Maranéhna henteu hasil dina naon waé. Maranéhna ngarti kalayan pasti yén abdi sadaya nganggap kamashuran jeung kahormatan dunya anu ku maranéhna disembah minangka hiji riya jeung pamer diri anu ngarugikeun; abdi sadaya henteu masihan ajén lima para kana kanyaah kana kalungguhan, kamashuran jeung kahormatan dunya anu pohara dipentingkeun ku maranéhna; malah dina sisi ieu abdi sadaya nganggap maranéhna gélo. Tuluy anu dina sisi palayanan abdi sadaya dianggap sipat lemah dina abdi sadaya, tapi dina sisi hakékat ditarima ku saréréa sarta unggal jalma hayang ngahontalna, nyaéta miboga maqam ruhani, maju dina darajat kawalian, sarta terang ni'mat Gusti Alloh éta aya dina diri; éta henteu ngarugikeun manusa salian ti mangpaat. Tapi dina jaman nalika rasa diri, ego, néangan kauntungan sarta rasa nyalametkeun nafsu sorangan sakitu ngawasana, tangtu palayanan iman anu diwangun dina rusiah ihlas sarta henteu jadi alat pikeun naon waé, merlukeun henteu néangan maqam ruhani pribadi; dina lampahna kudu henteu mikahayang sarta henteu mikiran éta, sangkan rusiah ihlas anu sajati ulah ruksak. Demi ieu, jalma-jalma anu ngupayakeun nyekel sipat lemah abdi ngarti yén abdi henteu néangan kasyaf, karamah sarta kasampurnaan ruhani anu ditéangan ku saréréa, di luar palayanan Nur. Dina titik ieu ogé maranéhna éléh. Abdi sadaya ngucapkeun salam ka sakabéh sadulur abdi sadaya hiji-hiji; ku ngajadikeun hakékat Lailatul Qadar minangka panyafaat, abdi sadaya nyuhunkeun tina rohmat Gusti Alloh supaya Lailatul Qadar anu bakal datang pikeun unggal murid Nur jadi hirup sarua jeung dalapan puluh tilu taun pinuh ku ibadah.
Sadulur aranjeun
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadulur-sadulur abdi anu dipikanyaah tur satia! Pangheulana: Abdi sadaya bakal masihan isyarat anu pohara ringkes kana hiji hakékat anu pohara panjang tur lega anu datang kana haté dina Lailatul Qadar. Kieu: Umat manusa, ku panindesan jeung tirani anu pohara parna Perang Dunya pamungkas ieu, ku karuksakan tanpa welas asih, ku ratusan jalma anu henteu boga dosa dijadikeun sangsara lantaran hiji musuh, ku pegat harepan anu pikasieuneun golongan anu éléh, sarta ku kahariwang anu pikasieuneun golongan anu unggul sarta siksaan nurani anu pikasieuneun anu asalna tina henteu bisa ngajaga kakawasaan sarta ngawangun deui karuksakan anu gedé; ku sakabéh kahirupan dunya katénjo ku umum sagemblengna bakal sirna jeung samentara, sarta rékaan peradaban nipu jeung nganteurkeun ka saré; ku bakat luhur dina fitrah manusa jeung hakékat manusa sacara umum tatu kalayan pikasieuneun; ku rasa langgeng anu mikanyaah ka salawasna sarta kanyaah fitrah manusa hudang dina gejolak; ku lalawora, kasasaban sarta tabiat anu pangteuasna tur pireu ancur dina handapeun pedang inten Qur'an; sarta ku pulitik, hordéng lalawora jeung kasasaban anu pangnyekekna, pangnipuna sarta panglegana, némbongkeun bentuk sajatina anu pohara goréng sarta bengis di beungeut bumi; tangtu tanpa mamang naon waé: Dumasar kana tanda-tanda anu katénjo di Kalér, Kulon jeung Amerika, lantaran kahirupan dunya anu jadi nu dipikacinta sacara kiasan ku umat manusa sakitu goréngna jeung samentarana, fitrah manusa bakal néangan kalayan sakabéh kakuatan hirup langgeng anu sajati dipikacinta sarta ditéanganana. Sarta tangtu tanpa mamang naon waé: Qur'an anu kateranganana mujijat, anu salila sarébu tilu ratus genep puluh taun dina unggal abad miboga tilu ratus lima puluh juta murid; anu unggal hukum jeung pernyataanna ditandatanganan ku pangukuhan jutaan jalma hakékat; anu unggal menit aya kalayan kasucian dina haté jutaan hafiz sarta ku létahna ngajarkeun umat manusa; anu ku cara henteu aya tandinganana dina buku mana waé, masihan béja bagja hirup langgeng jeung kabagjaan salawasna pikeun manusa sarta nyageurkeun sakabéh tatu umat manusa; ku rébuan ayatna anu tegas, kuat jeung diulang, malah puluhan rébu kali sacara écés jeung ku isyarat negeskeun, ngawartakeun, sarta ku dalil pasti anu henteu goyah jeung hujjah taya watesna anu henteu masihan mamang, pasti masihan béja bagja hirup langgeng jeung ngajarkeun kabagjaan salawasna. Tangtu, lamun umat manusa henteu leungit akalna sagemblengna sarta hiji kiamat jasmani jeung ruhani henteu kajadian di luhur aranjeunna, buana-buana jeung pamaréntah-pamaréntah di beungeut bumi bakal néangan Qur'an anu kateranganana mujijat, saperti ahli-ahli pidato kasohor Swédia, Norwégia, Finlandia jeung Inggris anu ngupayakeun narima Qur'an sarta organisasi agama Amerika anu pohara pentingna anu néangan agama sajati; sarta sanggeus ngarti hakékatna, bakal pageuh kana éta kalayan sakabéh jiwa jeung ragana. Sabab dina titik ieu hakékat, pasti henteu aya sarta henteu bisa aya anu sarua jeung Qur'an; henteu aya naon waé anu bisa ngagantikeun mujijat anu pangagungna ieu. Kadua: Lantaran Risale-i Nur geus némbongkeun palayananana kawas pedang inten dina leungeun mujijat agung éta sarta maksa musuh-musuh anu pangpengkuhna ngaku. Risale-i Nur, hiji mujijat ruhanina, anu henteu miboga sumber jeung rujukan salian ti Qur'an, ngumumkeun harta simpenan Qur'an ku cara anu bakal nyaangan boh haté, boh roh, malah rasa, sagemblengna sarta masihan ubarna; éta ngalaksanakeun tugas éta. Éta ogé unggul sagemblengna ngalawan propaganda anu pikasieuneun sarta jalma-jalma zindik anu pohara pengkuhna. Sarta dina lingkungan luar kasasaban anu pangkandelna, pangnyekekna sarta panglegana, sarta dina hordéng-hordéng élmu anu panglegana, ku Pasualan Kagenep Bubuahan dina Asa-yı Musa sarta Hujjah Kahiji, Kadua, Katilu jeung Kadalapanana, éta ngabuyarkeun lalawora sarta némbongkeun cahaya tauhid ku cara anu pohara caangna. Tangtu abdi sadaya perlu sarta bangsa pohara perlu yén lantaran ayeuna geus dibéré idin resmi muka tempat pangajaran husus pikeun pangajaran agama, murid-murid Nur sabisa-bisa kudu muka hiji tempat pangajaran Nur anu leutik di mana-mana. Sanajan unggal jalma bisa meunang mangpaat sawaréh ku sorangan, tapi henteu saréréa ngarti unggal pasualanana sagemblengna. Sarta lantaran éta katerangan hakékat iman, éta boh élmu, boh makrifat ka Alloh, boh ibadah. Gaganti lima sapuluh taun di madrasah heubeul, insyaalloh madrasah Nur bakal ngajamin hasil anu sarua dina lima sapuluh minggu, sarta geus ngalakukeunana salila dua puluh taun. Boh pamaréntah, bangsa jeung lemah cai, boh kahirupan dunya, pulitik jeung aheratna, miboga loba pisan mangpaat tina kilatan-kilatan Qur'an ieu sarta Risale-i Nur anu ngumumkeunana. Lain ngaganggu, maranéhna pohara perlu ngupayakeun ngamajukeun sarta nyebarkeunana sagemblengna, sangkan jadi kaffarah pikeun dosa-dosa pikasieuneun anu kaliwat sarta panghalang kana musibah pikasieuneun jeung anarki anu bakal datang. Sadulur-sadulur abdi! Ulah hariwang, sarta yakin kana kamajuan Nur anu luar biasa dina balik hordéng. Nepi ka ayeuna sajarah henteu némbongkeun hiji karya anu sumebar kalayan sakitu mujarabna dina sarat-sarat anu beurat sapertos ieu. Alesan jeung hikmah henteu dibéré kabébasan sagemblengna nyaéta: Maranéhna sieun kana kakuatan Nur anu luar biasa. Sanajan ngahargaan sarta narima sagemblengna, lantaran meureun bakal masihan gejolak, pikeun ayeuna maranéhna hariwang kana panyebaran resmi; ieu béja kadangu tina pasamoan Kapala Urusan Agama jeung pamimpin agung. Henteu aya serangan saperti baheula, malah maranéhna hayang karukunan. Tapi arus-arus anu kuat pikeun Nur, insyaalloh bakal ngarobah kahariwang éta jadi kahayang kana panyebaran resmina. Sarta loba jalma anu pinuh ku rasa diri, pikeun ngamajukeun karya-karyana, henteu ngarojong Nur muncul lantaran sirik. Katilu: Risale-i Nur sumebar ka dunya Islam di luar ngaliwatan para haji, sarta ku dirina sorangan nepi ka leungeun anu pantes. Tim ilmiah geus nalungtik Asa-yı Musa jeung Zülfikar, anu dikirim ku abdi sadaya ka Şam dina tulisan leungeun, salila lima belas poé. Minangka tanda pangajén sagemblengna maranéhna nyarios: Hayu urang nyitak ieu bagian-bagian dina bentuk kumpulan. Sarta pikeun nyitak ieu sakaligus diperlukeun loba duit.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Sadulur-sadulur abdi anu dipikanyaah tur satia! Pangheulana: Aya hiji kasempetan pikeun ngajelaskeun hiji kajadian hirup abdi anu anéh, nyeri sarta pikaresepeun; fitnah musuh-musuh abdi anu goréng pisan, anu ku hiji kamungkinan tina sarébu, henteu aya sétan anu bisa ngabobodo sasaha; sarta yén henteu aya pakarang maranéhna deui pikeun dipaké ngalawan Nur. Kieu: Anu terang sajarah hirup abdi terang: Lima puluh lima taun ka tukang, nalika umur abdi kira-kira dua puluh taun, di Bitlis abdi cicing dua taun di imah almarhum Gubernur Ömer Paşa, ku paménta anjeunna anu terus-terusan sarta kahormatanana anu gedé ka élmu. Anjeunna miboga genep putri. Tilu alit, tilu ageung. Sanajan dua taun cicing dina hiji imah babarengan, abdi henteu bisa ngabédakeun sarta mikawanoh tilu anu ageungna. Abdi henteu merhatikeun nepi ka bisa terang. Malah hiji tamu abdi anu alim datang ka abdi, dina dua poé anjeunna ngabédakeun sarta mikawanoh maranéhna. Saréréa héran kana kaayaan abdi, tuluy naros: “Naha anjeun henteu ningali?” Abdi nyarios: “Ngajaga kahormatan élmu ngalarang abdi ningali.” Sarta opat puluh taun ka tukang di İstanbul, dina poé husus pésta Kâğıthane, nalika rébuan wanoja jeung mojang Rum, Arménia sarta İstanbul anu henteu nutupan awak dijejerkeun dina dua sisi Haliç ti Köprü nepi ka Kâğıthane, abdi jeung almarhum anggota parlemén Molla Seyyid Taha sarta anggota parlemén Hacı İlyas babarengan naék parahu, ngaliwatan sisi wanoja-wanoja éta. Abdi henteu terang pisan. Padahal Molla Taha jeung Hacı İlyas geus mutuskeun nguji abdi sarta silih gentian ngawaskeun abdi; di ahir lalampahan sajam maranéhna ngaku sarta nyarios: “Kami héran kana kaayaan anjeun ieu; anjeun henteu ningali pisan.” Abdi nyarios: “Lantaran tungtung nikmat anu henteu perlu, samentara sarta dosa nyaéta kanyeri jeung kaduhung, abdi henteu mikahayangna.” Jalma-jalma anu jadi réréncangan abdi terang yén sapanjang sajarah hirup abdi, abdi ngajauhan narima hadiah sarta aya dina hutang budi ku narima sedekah jeung pangmaparin rahayat. Pikeun nangtayungan kahormatan jeung kasalametan Nur sarta palayanan iman jeung Qur'an, abdi geus ninggalkeun sakabéh nikmat jeung kahayang dunya dina sisi jasmani, masarakat jeung pulitik; sarta abdi henteu masihan ajén lima para kana sakabéh ancaman jalma-jalma anu boga tujuan goréng, saperti hukuman pati. Ieu katénjo kalayan pasti dina dua panjara anu pikasieuneun sarta pangadilan-pangadilan abdi dina dua puluh taun ditawan kalayan disiksa. Sanajan aya ieu prinsip hirup abdi anu geus lumangsung tujuh puluh lima taun, hiji jalma anu nyepeng jabatan resmi, kalayan pamikiran ngarempak ajén Risale-i Nur anu luar biasa, nyieun hiji fitnah anu malah henteu datang kana pikiran jeung khayal sétan. Anjeunna nyarios: “Dina peuting, baki-baki baklava, palacur jeung jalma-jalma anu henteu ngajaga kahormatan datang ka anjeunna.” Padahal dina peuting panto abdi dikonci ti luar jeung ti jero, sarta nepi ka isuk hiji juru jaga ngajaga panto abdi ku paréntah jalma malang éta. Tatangga di dieu jeung sakabéh sobat ogé terang yén sanggeus solat isya nepi ka isuk, abdi henteu narima sasaha di gigireun abdi. Hiji jalma amoral anu bodo, sanajan jadi kaldé tuluy jadi sétan, moal nganggap fitnah sapertos ieu mungkin. Jalma éta ngarti, ninggalkeun rencana-rencana sapertos kitu, tuluy indit ti dieu ka tempat séjén ku cara cilaka. Ku rencana anu dijieunna dina sisi resmi, lain pikeun ngotoran abdi tapi murid-murid Nur, kajadian anyar ieu dijadikeun jalan pikeun ngotoran murid-murid. Tapi panangtayungan, jagaan jeung pitulung Gusti Alloh ngagagalkeun rencana éta ogé ku cara anu luar biasa. Ku katerangan ieu abdi henteu ngabébaskeun nafsu abdi tina kasalahan, tapi hayang nyebut: “Palayanan iman anu suci geus ngajadikeun nafsu éta ninggalkeun sakabéh kahayangna, sarta nikmat ruhani dina palayanan éta cukup pikeun anjeunna.” Sarta abdi ngajelaskeun yén murid-murid Nur merlukeun ati-ati jeung taliti. Kadua: Abdi ngirim ka aranjeun juru tulis husus anu pangalaman tur mampuh dina urusan mesin. Lantaran abdi sorangan nyerat kalayan hésé, ti ayeuna abdi bakal nyerat ringkes; ulah ngaraos nyeri haté. ... Kaopat: Dina menit ieu abdi narima serat anu caang tur éndah ti Mehmed Feyzi, Hüsrev Kastamonu, anu eusina pangbagéa jeung béja bagja kamajuan Nur. Kalayan sakabéh jiwa jeung raga, abdi sadaya mapagbagéakeun sapuluh peuting sarta poé raya, pangheulana sadulur abdi sadaya anu ajén éta, Hilmi, Emin, Beşkardeşler, sarta sadulur-sadulur awéwé Nur abdi sadaya saperti Zehralar, Lütfiyeler jeung Ulviyeler. Abdi sadaya ngirim serat Hulusi jeung Feyzi minangka lampiran.