بِاسْمِه۪ سُبْحَانَهُ
Riwayat Hirup · hlm. 507
Hé para sadérék abdi nu dipikaasih tur satia!
Ieu hiji waleran nu kaémut ku margi aya hiji patarosan lahir sareng batin.
Aya nu naros: Naha sangka nu saé nu kuat sareng kayakinan nu pasti ti para murid Nur ngeunaan diri salira — nu jadi cukang sangkan aranjeunna leuwih sumanget kana Cahya-Cahya — henteu ditampi ku salira salaku hiji kalungguhan sareng kasampurnaan kanggo diri salira? Naha éta sadayana ku salira ngan diserenkeun ka Risale-i Nur sarta salira némbongkeun diri salaku hiji juru ladén nu réa kalepatanana?
Waleran: Pamuji sareng sukur nu taya watesna ka Alloh, yén Risale-i Nur gaduh titik-titik pananggeuhan nu kacida kuatna tur teu tiasa digoyahkeun, sarta gaduh hujjah-hujjah nu kacida caangna tur seukeutna; dugi ka éta téh henteu peryogi kana kaleuwihan atawa bakat nu disangka aya dina diri abdi. Éta henteu sapertos karya-karya nu séjén nu ditampina katut kakuatanana gumantung kana kamampuh nu ngarangna. Tah écés dina kanyataan: salami dua puluh taun éta nyandarkeun diri kana hujjah-hujjahna nu pasti sarta maksa musuh-musuh lahir katut batin diri abdi pikeun nyerah.
Upami pribadi abdi jadi hiji titik pananggeuhan nu penting kanggo éta, tangtos musuh-musuh abdi nu teu ngagem agama sareng para nu nentang abdi nu teu adil bakal tiasa neunggeul Cahya-Cahya kalayan tarik ku jalan ngaruntuhkeun diri abdi nu réa kalepatanana. Padahal sanaos musuh-musuh éta — ku margi gélona — terus ngusahakeun ngaruntuhkeun abdi ku sagala rupa kalicikan sarta ngusahakeun ngaruksak condongna haté jalma réa ka abdi, maranéhna henteu tiasa ngaruksak kameunangan katut ajén Cahya-Cahya. Ngan sawatara jalma nu lemah sareng nu anyar kabita waé nu kaganggu; éta ogé maranéhna teu tiasa ngajantenkeun aranjeunna mundur.
Ku margi hakékat ieu, sareng ku margi dina jaman ayeuna ananiyah (rasa akuan diri) kacida ngawasaanana, abdi henteu narima kana diri abdi sangka nu saé nu kacida ngaleuwihan wates abdi. Sareng abdi henteu nyangka saé kana nafsu abdi sorangan sapertos sadérék-sadérék abdi nyangka saé ka abdi. Sareng deui, ari kalungguhan aherat nu dipasihkeun ku sadérék-sadérék abdi ka sadérékna nu balangsak ieu — upami éta kalungguhan agama nu saleresna — luyu sareng kaidah dina bagian ahir Serat Kadua dina Mektubat: "Kasampurnaan nu mangrupa hadiah maknawi nu dipasihkeun ka diri abdi, upami — hâsyâ! — abdi nganggap diri abdi sapertos kitu, éta mangrupa bukti yén hal éta teu aya dina diri abdi; ari upami abdi henteu nganggap diri abdi sapertos kitu, tangtos abdi kedah henteu narima hadiah aranjeunna éta." Sareng deui, ti sisi nganggap diri gaduh kalungguhan, ananiyah tiasa asup campur.
Aya hiji perkara deui nu nyésa, nyaéta tiasa disanggem yén ti sisi dunya, upami nu ngemban tugas nyebarkeun hakékat-hakékat iman téh gaduh kalungguhan, pangaruhna bakal leuwih saé. Dina hal ieu ogé aya dua halangan:
Nu hiji: Sanaos umpamana aya darajat wilayah, ngayakeun kalungguhan kalayan dihaja tur dipikahoyong téh papalimpang sareng ihlas katut sipat ngaleungitkeun diri nu jadi hakékat wilayah. Aranjeunna henteu tiasa némbongkeun sareng ngadakwakeun éta sapertos para sahabat nu jadi ahli waris nubuwwah; aranjeunna henteu tiasa dibandingkeun sareng para sahabat.
Halangan nu kadua: Hiji jalma nu bakal sirna, nu ngan sabagian, nu samentawis, sarta nu réa kalepatanana téh tiasa diruntuhkeun ti seueur sisi; upami jalma sapertos kitu nu jadi nu kagungan, tangtos bakal datang karugian kana Cahya-Cahya sareng kana kameunangan hakékat-hakékat iman.
Nanging aya hiji perkara nu pantes disukuran: musuh-musuh abdi ti kalangan ahli pulitik, ku margi henteu terang kana hakékat-hakékat nu disebat di luhur, ngémutan Said Heubeul nu mulya tur gaduh maruah, teras terus-terusan sibuk ngahina sareng ngaleutikkeun diri abdi salaku gaganti Cahya-Cahya. Maranéhna ogé ngabalikkeun sawatara guru agama nu fanatik tur gaduh ananiyah sangkan ngalawan diri abdi, kalayan sangkaan yén maranéhna ngusahakeun mareuman Cahya-Cahya. Padahal maranéhna jadi cukang nu ngajantenkeun Cahya-Cahya beuki gumebyar. Cahya-Cahya téh nyandak cahyana sanés ti diri abdi nu hina, nanging ti sumber panonpoé Al-Qur'an.
Said Nursî