بِاسْمِه۪ سُبْحَانَهُ
Riwayat Hirup · hlm. 509
Hé para sadérék abdi nu dipikaasih tur satia!
Kanggo nalingakeun kembang-kembang usum semi nu gumebyar ieu, abdi ngider hiji dua jam nganggo dokar. Sakumna jukut nu kembangan tumuwuh dina wangun nu teu kantos katingal ku abdi salami hirup, mekar ngaleuwihan biasana, kembangna baralang; abdi ngaraos kalayan haqqal-yaqîn yén kembang-kembang éta ngucapkeun tasbih bari imut sarta ku basa kaayaan ngajénan tur ngeprokan seni Gusti Nu Ngadamel Dzul-Jalâl. Ku margi kitu, rarasaan abdi nu kabita kana hirup dunya katut nafsu abdi nu lalai tur teu kiat nahan ngamangpaatkeun kaayaan ieu, teras datang bantahan ka haté abdi nu parantos mutuskeun rasa ijid kana dunya, rasa bosen kana hirup nu gering tur pinuh kasusah, sareng rasa kabita hoyong angkat ka alam barzah sarta ningali salapan puluh persén sobat-sobatna nu aya di ditu — ogé bantahan ka nafsu abdi nu milarian rasa ni'mat nu langgeng dina nu bakal sirna.
Ujug-ujug cahya iman nu nyerep ogé kana rarasaan sareng kana urat-urat abdi némbongkeun kieu ngalawan bantahan éta:
Ku margi taneuh — ku jalan janten tempat témbongna kaéndahan, rohmat, hirup, sareng papaés nu sakitu réana ti sisi lahir — mangrupa hiji reregan tina rohmat nu taya watesna, sarta teu aya hiji perkara ogé nu asup ka jerona anu diantep kitu waé; tangtos hiji jinis nu aktif tina puseur-puseur maknawi katut sabagian tina bengkel-bengkel sakumna papaés lahiriah ieu, sakumna kaéndahan, sakumna rupa nu éndah tur alus, sakumna rohmat, katut hirup, aya di handapeun sarta di tukangeun reregan taneuh.
Tangtos asup ka jero taneuh — nu jadi indung urang nu ngaraksa — sarta nyalindung kana rangkulanana, katut ningali kembang-kembang nu sajati, nu langgeng, tur nu maknawi téh leuwih dipikacinta sarta leuwih pantes dipikabita. Kitu pisan cahya iman ngaleungitkeun tur nolak sagemblengna bantahan tina rarasaan nu lolong sareng nafsu nu ngabakti ka dunya éta; sarta ngajantenkeun nafsu abdi nu ngabakti ka dunya ngucapkeun اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ عَلٰى نُورِ الْا۪يمَانِ مِنْ كُلِّ وَجْهٍ.
Said Nursî