BÉBASNA SAİD NURSÎ TINA PANJARA DENİZLİ SARENG DIBUANGNA KA EMİRDAĞ

Riwayat Hirup · hlm. 441

Para murid Nur nu dibébaskeun tina panjara ku putusan bébas ti Pangadilan Pidana Beurat Denizli tanggal Juni 1944 mulih ka lemburna séwang-séwangan, ari Kangjeng Üstad linggih di Hotél Şehir di Denizli dugi ka aya paréntah ti Ankara. Ku margi dipanjarakeun sareng disidangkeunana para murid Risale-i Nur, urang Denizli jadi paduli kana Risale-i Nur. Dua tilu jalmi di kalangan pangadilan némbongkeun rasa paduli nu caket kana Cahya-Cahya sapanjang lumangsungna sidang, sarta ngusahakeun nyebarkeunana di Denizli. Saterasna, pupuhu pangadilan katut para anggotana — nu di kalangan Nur disebat ku gelar "Hakim nu Adil" — sareng jalma-jalma nu gaduh sumanget nyaah nu khidmahna karaos, ku putusanana nu adil katut ku ihtiarna parantos nampi hiji kalungguhan maknawi nu langgeng tur ngagenclang, nyaéta jadi lantaran bungahna sakumna ahli iman.

Saparantos dua sasih linggih di Denizli, Said Nursî diparéntah supados matuh di kacamatan Emirdağ, propinsi Afyon. Anjeunna dibuang ka Emirdağ dina sasih Agustus taun 1944. Mimitina anjeunna linggih kira-kira lima belas dinten di hiji hotél, teras nyewa hiji imah; buruh sewa imahna ogé dibayar ku anjeunna nyalira.

Hirupna di Emirdağ tiasa diringkes kieu:

Anjeunna aya di handapeun panilikan nu teu weléh. Sanaos anjeunna kénging putusan bébas ti pangadilan sareng karya-karyana dipulangkeun, anjeunna henteu dibébaskeun sabenerna. Anjeunna dikontrol langkung ketat ti nu tiheula sarta terus diawaskeun tina jandéla katut panto imahna. Sakumaha nu dijelaskeun ku anjeunna dina serat-seratna, kasusah panjara Denizli salami sasasih téh sakapeung karaos ku anjeunna dina sadinten di Emirdağ. Lampah goréng sareng sikep nu ditibankeun ka Kangjeng Üstad téh dipikawanoh pisan ku urang Emirdağ. Saparantos putusan bébas ti Pangadilan Denizli, komité-komité teu boga agama nu buni — nu teu tiasa ngahalangan sumebarna Cahya-Cahya sareng khidmah iman Said Nursî ngaliwatan pangadilan — ayeuna ngaliwatan jalan séjén: ngahudangkeun rasa was-was pihak pamaréntahan sarta ngajadikeun aranjeunna nentang anjeunna, malah ngusahakeun dugi ka nyirnakeun anjeunna. Rarancang ieu téh pasti.

Hiji panjaga henteu weléh nangtung di hareupeun pantona. Papendak sareng Kangjeng Üstad téh sesah pisan. Kulawarga Çalışkan, nu pangheulana caket ka Kangjeng Üstad di Emirdağ, némbongkeun sosobatan nu caket ka ieu jalma sepuh nu alim tur utama nu dibuang ka kota aranjeunna, ngabujeng khidmahna, sarta henteu ngalengsotkeun patalianana ku margi henteu malire kana bohong katut fitnah jalma-jalma nu nafsirkeun goréng patalian nu ngan lillâhi ta'ala ieu. Babarengan sareng kulawarga Çalışkan, seueur mu'min nu satia di Emirdağ jadi murid Nur sarta ngiring kana khidmah Nur Kangjeng Üstad {(Catetan handap): Ayeuna urang Emirdağ umumna sobat tur ngadukung Cahya-Cahya. Muridna seueur pisan. Di Emirdağ sareng di kampung-kampung sabudeureunana pangajaran Nur diaos.} sarta ngawitan maos tur nyerat risalah-risalah Nur katut nyebarkeunana ka sabudeureun. Saparantos Kangjeng Üstad matuh di Emirdağ, majuna bagéan penting tina masarakat dina hal élmu, iman, ahlak, sareng kautamaan ku pangajaran-pangajaran Risale-i Nur téh dipikanyaho ku sadayana, sarta dikuatkeun ogé ku pangakuan para pajabat resmi. {(Catetan handap): Kangjeng Üstad Said Nursî nyarios yén anjeunna nampi Emirdağ dina harti hiji madrasah Nur. Kota-kota sareng kampung-kampung tempat Cahya-Cahya lolobana sumebar tur diaos — sapertos Sav, Barla, Emirdağ, Eflani — ku anjeunna disebat ku gelar madrasah Nur séwang-séwangan. Sarta sakumaha ka kampung Nurs anjeunna nyalira, anjeunna ngadu'a kanggo sakumna pangeusina nu masih jumeneng sareng nu parantos ngantunkeun, kanggo barudak nu teu tuah teu dosa katut para wanoja nu mubarok, sarta ngajadikeun aranjeunna miluan bagéan tina kauntungan maknawina.}

Para murid Emirdağ nyarioskeun ngeunaan hirup Kangjeng Üstad di Emirdağ kieu:

Kangjeng Üstad di Emirdağ aya di handapeun panilikan nu teu weléh. Upami hawa cerah anjeunna angkat ngalanglang. Parantos jadi adat Kangjeng Üstad, dina usum semi sareng usum panas anjeunna tangtos angkat ka tegalan. Anjeunna angkat nyalira, linggih sababaraha jam, teras mulih ka bumina. Nalika angkat ka tegalan, sering pisan anjeunna diintip ti tukang. Sakapeung nu nuturkeun téh para panjaga, sakapeung para jandarma. Malah sakali mah aya nu maréntahkeun nembak anjeunna ti tukang, nanging pélorna teu keuna. Hiji dinten hiji pagawé resmi lumpat ti tukangeun anjeunna bari ngucapkeun kecap-kecap nu ngajodok tur ngalanggar: "Kaluar téh dilarang! Manéh teu meunang maké bérét, teu meunang maké sorban!" Kangjeng Üstad teras mulih deui. Lampah nu sarupa kitu téh seueur pisan.

Khidmah sareng kasibukan Kangjeng Üstad di Emirdağ, sapertos di tempat-tempat séjén, henteu ngan ukur diwatesan ku hiji pancén. Boh tina serat-serat nu aya dina Lâhika, boh tina wartos para sobat nu sumping nganjang katut para réncang élmuna nu baheula sareng para muridna, boh tina panénjo para murid, tatangga, sareng masarakat nu caket ka anjeunna, kahartos yén: anjeunna ngagaduhan rupa-rupa khidmah sareng pancén nu nyanghareup ka Al-Haqq sarta nu ngamalir tina hakékat; sarta unggal dinten anjeunna ngusahakeun ngalaksanakeun pancén-pancén éta.

Sanaos anjeunna sibuk ku nyerat, ngoréksi, sareng nyebarkeun karya-karyana sapertos "Sözler" katut "Lem'alar" nu jadi cahya-cahya hakékat Qur'ani, anjeunna ogé kacida sonona kana niténan tur nyaksian ciciptan sareng sagala nu aya — nu jadi kecap-kecap kudrat — katut kana maos kitab alam. Anjeunna kacida kapincutna kana maos karya-karya mukjijat rohmat sareng hikmah nu diserat dina beungeut bumi sarta dipidangkeun dina kaca usum semi, perkara-perkara nu ahéng tina seni Ilahi dina tatangkalan, tutuwuhan, katut sasatoan, sareng cap-cap tauhid nu ngaburinyay dina raray-rarayna. Ku jalan kitu anjeunna mentangkeun jangjang sarta ngumbara dina cakrawala nu teu aya watesna tina hakékat-hakékat iman katut makrifatulloh, dina darajat haqqul yaqin.

Saleresna, salah sahiji dadasar jalan nu dicandak ku anjeunna ti Al-Qur'an téh tafakur. Dina karya-karyana anjeunna salawasna ngajurung manusa kana tafakur sarta ngajarkeun tafakur. Anjeunna ngedalkeun yén makrifat Ilahi nu kahontal ku élmu sareng tafakur téh ngajadikeun ruh lega saluas jagat alam, sareng yén وَ ف۪ى كُلِّ شَىْءٍ لَهُ اٰيَةٌ تَدُلُّ عَلٰى اَنَّهُ وَاحِدٌ — hartosna, dina unggal-unggal perkara aya isyarat, bukti, katut ayat-ayat nu nuduhkeun ka Gusti Nu Ngadamel Nu Wâhid — sarta anjeunna ngalampah luyu sareng rasiah تَفَكُّرُ سَاعَةٍ خَيْرٌ مِنْ عِبَادَةِ سَنَةٍ.