BEDÎÜZZAMAN SAID NURSÎ

BEDÎÜZZAMAN SAID NURSÎ

PANGADILANNA DI AFYON

Jalma-jalma henteu beragama anu nyumput, anu ku rékaan jeung fitnahna nyababkeun Pangadilan Afyon dibuka, geus nyusun rencana pikeun ngahukum pati Bedîüzzaman. Pangbélaan gedé anu pohara penting ieu téh hakékat-hakékat anu disaurakeunana tarik kalayan teu maliré pati, ngalawan jalma-jalma zalim henteu beragama anu rék mupus anjeunna. Ahirna Pangadilan Kasasi ngabatalkeun putusan hukuman. Pangadilan anu sarua ogé dua kali ngabébaskeun Bedîüzzaman tina tuduhan. Ahirna, sakumna kumpulan Risale-i Nur jeung ampir lima ratus serat dipulangkeun tanpa syarat ka Bedîüzzaman.

BAGÉAN-BAGÉAN TINA PANGBÉLAANANA ANU GEDÉ

ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢِ ﻭَ ﺑِﻪ۪ ﻧَﺴْﺘَﻌ۪ﻴﻦُ Sanggeus dalapan belas taun teu nyarita, ku kapaksa ieu pamundut geus disanggakeun ka pangadilan sarta salinanana ka pajabat-pajabat di Ankara. Ieu téh bantahan abdi kana surat dakwaan, anu ayeuna kapaksa ku abdi disanggakeun deui. Mugia dipikaterang yén ieu téh ringkesan hiji pangbélaan alit anu mangrupa hakékat murni anu ku abdi disaurkeun ka dua jaksa umum jeung dua komisaris panggledahan anu tilu kali sumping ngagledah tempat cicing abdi di Kastamonu; dina kali katilu ka kapala pulisi sarta genep-tujuh komisaris jeung pulisi; dina ngawaler pananya jaksa umum di Isparta; sarta ka Pangadilan Denizli jeung Afyon. Kieu: Abdi nyarios ka maranéhna, abdi geus dalapan belas-dua puluh taun hirup nyepi. Di Kastamonu abdi geus dalapan taun cicing hareupeun kantor pulisi, sarta di tempat séjén ogé salila dua puluh taun salawasna diawasan jeung dititenan. Sanajan sababaraha kali tempat cicing abdi digledah, teu kapanggih hiji ogé rembesan atawa tanda hubungan abdi jeung dunya sarta pulitik. Lamun aya kaayaan abdi anu nyampur kana éta, sarta aparat pangadilan jeung kaamanan di dinya henteu terang, atanapi terang tapi teu maliré, tangtu maranéhna leuwih tanggung jawab tibatan abdi. Lamun henteu aya, padahal di sakumna dunya jalma anu hirup nyepi ngurus aheratna sorangan henteu diganggu, naha aranjeun ngaganggu abdi sakitu parahna, kalayan henteu perlu, sarta ngarugikeun tanah air jeung bangsa? Abdi sadaya, murid-murid Risale-i Nur, moal tiasa ngajadikeun Risale-i Nur alat pikeun arus-arus dunya, malah pikeun alam semesta ogé moal. Al-Qur’an ogé geus ngalarang abdi sadaya kalayan tegas tina pulitik. Leres, tugas Risale-i Nur téh ngawula ka Al-Qur’an ku hakékat-hakékat iman, ku bukti-bukti anu pohara pasti sarta kuat, anu tiasa mawa malah filsuf zindiq anu pangbandelna kana iman, ngalawan kufur mutlak anu ngancurkeun kahirupan langgeng sarta ngarobah kahirupan dunya jadi racun anu pikasieuneun. Ku sabab éta, abdi sadaya moal tiasa ngajadikeun Risale-i Nur alat pikeun naon waé. Kahiji: supaya hakékat Al-Qur’an anu lir intan henteu direndahkeun jadi pecahan kaca dina paningal jalma-jalma lalawora ku sangkaan propaganda pulitik, sarta supaya henteu ngahianatan hakékat-hakékat anu berharga éta. Kadua: Welas asih, hak, hakékat jeung nurani, anu jadi jalan pokok Risale-i Nur, geus ngalarang abdi sadaya kalayan tegas tina pulitik jeung ngaganggu pamaréntahan. Sabab aya tujuh-dalapan barudak, jalma gering, sepuh jeung anu teu salah anu pakait jeung saurang-duaan jalma henteu beragama anu geus murag kana kufur mutlak sarta pantes nampa tamparan jeung bala. Lamun musibah jeung bala sumping, jalma-jalma taya daya éta ogé kabakar. Ku sabab éta, padahal hasilna ogé tacan pasti, abdi sadaya dilarang pisan nyampur kana kahirupan masarakat ngaliwatan pulitik pikeun ngarugikeun pamaréntahan jeung katengtreman. Katilu: Dina mangsa anéh ieu, aya lima dasar anu perlu jeung wajib pikeun kahirupan masarakat tanah air jeung bangsa ieu salamet tina anarki: hormat, welas asih, nyingkahan anu haram, kaamanan, ninggalkeun kalakuan liar tuluy taat. Bukti yén nalika Risale-i Nur ningali kahirupan masarakat, éta ngajaga batu dasar katengtreman ku negeskeun sarta nguatan lima dasar ieu kalayan kuat tur suci, nyaéta dina dua puluh taun ieu Risale-i Nur geus ngajadikeun saratus rébu jalma anggota masarakat anu mangpaat tur henteu ngabahayakeun tanah air jeung bangsa. Propinsi Isparta jeung Kastamonu jadi saksi. Ku kituna, jalma-jalma anu ngaganggu bagéan panglobana Risale-i Nur pasti, sadar atawa teu sadar, ngahianatan tanah air, bangsa jeung kakawasaan Islam demi anarki. Saratus tilu puluh faédah jeung kahadéan anu gedé tina saratus tilu puluh risalah Risale-i Nur pikeun tanah air ieu henteu tiasa digugurkeun ku bahaya anu ngan disangka tina dua-tilu risalah anu dina paningal deet jalma-jalma lalawora anu pinuh ku sangkaan dianggap cacad. Anu ngagugurkeun éta kahadéan ku ieu sangkaan téh jalma zalim anu pohara teu adilna. Lamun aranjeun nganggap henteu beragama hiji rupa pulitik, tuluy sakumaha ceuk sabagian jalma dina kajadian ieu, nyarios, “Ku risalah-risalah anjeun ieu, anjeun ngarusak peradaban jeung kasenangan abdi sadaya.” Abdi ogé nyarios: “Hiji bangsa anu teu boga agama henteu tiasa hirup,” téh aturan umum di dunya. Utamana, Tuntunan Nonoman tina Risale-i Nur geus ngabuktikeun kalayan pohara pasti yén kufur mutlak masihan azab di dunya ogé anu leuwih nyeri tibatan naraka. Risalah éta ayeuna geus dicitak sacara resmi. Lamun saurang Muslim —na'udzubillah— murtad, anjeunna murag kana kufur mutlak; anjeunna henteu tetep dina kufur anu masih ragu, anu sakedik masihan hirup. Anjeunna ogé henteu sarua jeung jalma-jalma asing anu henteu beragama. Tina sisi nikmat hirup, anjeunna murag saratus tingkat di handapeun sasatoan anu teu boga mangsa katukang jeung mangsa hareup. Sabab pati jeung papisah salawasna tina mahluk baheula jeung nu bakal datang, ku kasasatanana, terus ngucurkeun papisah jeung kanyeri anu taya watesna kana haténa. Lamun iman sumping sarta asup kana haté, sakaligus sobat-sobat anu taya watesna éta hirup deui. Ku basa kaayaanana maranéhna nyarios, “Abdi sadaya henteu maot, henteu musnah!” tuluy éta kaayaan anu lir naraka robah jadi nikmat sawarga. Lantaran ieu hakékatna, abdi masihan pépéling ka aranjeun: ulah merangan Risale-i Nur anu nyarande kana Al-Qur’an. Éta moal éléh, nagara ieu bakal cilaka. {(Catetan handap): Lini-lini anu pikasieuneun anu sumping dina opat kali mangsa merangan ngabuktikeun putusan “Bakal cilaka!”} Éta bakal angkat ka tempat séjén sarta tetep maparin cahaya. Lamun abdi boga sirah saloba buuk dina sirah abdi, sarta unggal poé hiji dipotong, abdi moal ngabengkokkeun sirah ieu anu dikurbankeun ka hakékat Al-Qur’an ka zindiq jeung kufur mutlak; abdi moal ninggalkeun pangabdian iman jeung Nur ieu, sarta henteu tiasa ninggalkeunana. Cindekna: Abdi sadaya nyatakeun sarta siap ngabuktikeun yén Risale-i Nur, anu salila tilu puluh taun mupus nepi ka akarna kufur mutlak anu ngancurkeun kahirupan langgeng, ngarobah kahirupan dunya jadi racun anu pikasieuneun sarta ngaleungitkeun nikmatna; anu hasil ngancurkeun hiji pamikiran kufur anu pikasieuneun ti kaum naturalis; anu ku hujah-hujah luar biasana ngabuktikeun kalayan caang aturan kabagjaan dua kahirupan bangsa ieu; sarta anu nyarande kana hakékat Al-Qur’an anu asalna ti arsy, sanajan lain ngan hiji-dua perkara dina hiji risalah alit, tapi malah sarébu cacadna ogé aya, rébuan kahadéan gedéna bakal ngajadikeun cacad-cacad éta dihampura. Lantaran prinsip-prinsip républik henteu ngaganggu jalma-jalma henteu beragama ku hukum kabébasan nurani, tangtu kedah sarta pohara perlu henteu ngaganggu jalma-jalma taat kana agama anu sabisa-bisa henteu nyampur kana dunya, henteu merangan jalma-jalma dunya, sarta digawé kalayan mangpaat pikeun aheratna, imanna jeung tanah airna. Abdi sadaya terang yén jalma-jalma pulitik anu nyekel kakawasaan di Asia, anu jadi tempat munculna para nabi, henteu sarta moal tiasa ngalarang takwa jeung kasoléhan anu salila sarébu taun jadi kabutuhan penting bangsa ieu lir kadaharan jeung ubar. Teu ningali kana kakurangan jalma anu salila dua puluh taun hirup nyepi, dina pananya-pananya anu diajukeun ku pikiran Said dua puluh taun baheula, anu henteu saluyu jeung cara pamahaman mangsa ieu, téh tuntutan kamanusaan. Lantaran ngingetkeun ieu ogé kawajiban abdi ka tanah air demi kapentingan tanah air, bangsa jeung katengtreman, abdi nyarios: Nahan jeung nganyenyeri jalma-jalma ku hubungan anu saeutik jeung abdi sadaya sarta Risale-i Nur kawas kieu tiasa ngajurung loba jalma anu ku agamana mangpaat pikeun tanah air jeung katengtreman ngalawan pamaréntahan, sarta muka jalan pikeun anarki. Leres, jalma-jalma anu nyalametkeun imanna ku Risale-i Nur sarta jadi henteu ngabahayakeun, malah sagemblengna mangpaat pikeun bangsa, jauh leuwih ti saratus rébu. Panginten dina unggal kantor gedé pamaréntah républik sarta dina unggal lapisan bangsa, maranéhna aya kalayan mangpaat jeung leres. Pohara perlu ngajaga maranéhna, sanés nganyenyeri aranjeunna. Timbul sangkaan anu kuat dina pikiran abdi sadaya yén sabagian patugas resmi anu henteu ngadéngé kaluh abdi sadaya, henteu ngidinan abdi sadaya nyarios, sarta neken ku alesan-alesan, téh muka jalan anarki ngalawan tanah air. Demi kapentingan pamaréntah, abdi ogé nyarios: Lantaran Pangadilan Denizli jeung Ankara duanana geus mariksa Şuâ Kalima sarta henteu ngaganggu éta, tuluy masrahkeunana ka abdi sadaya, tangtu perlu tina sisi pamaréntahan henteu ngajadikeun éta urusan resmi deui jeung muka jalan pikeun omongan. Saperti abdi sadaya nyumputkeun risalah éta saméméh kapanggih ku pangadilan sarta saméméh dipintonkeun ku maranéhna, pamaréntah jeung pangadilan Afyon ogé kedah henteu ngajadikeun éta bahan pananya jeung waleran. Sabab éta kuat, henteu tiasa ditolak. Éta geus ngawartakeun saméméh kajadian, sarta tétéla leres. Tujuanana ogé sanés dunya; paling-paling hiji harti tina sababaraha hartina cocog jeung saurang jalma anu geus maot. Demi tanah air, bangsa, katengtreman jeung pamaréntahan, nurani abdi maksa abdi masihan pépéling sangkan, ku fanatisme dina kasatiaan ka éta jalma, béja ghaib jeung harti éta henteu dijadikeun urusan resmi, sarta sangkan nyalahkeun abdi sadaya ku éta henteu muka jalan pikeun leuwih sumebarna. Dina urusan ieu, Risale-i Nur henteu tiasa diserang ku kasalahan pribadi abdi atawa sabagian sadulur abdi. Éta langsung kabeungkeut kana Al-Qur’an, sarta Al-Qur’an ogé kabeungkeut kana arsy anu agung. Saha anu sanggup ngulurkeun leungeunna ka dinya, ngaleupaskeun tali-tali anu kuat éta? Risale-i Nur, anu barokah jasmani jeung rohanina sarta pangabdianana anu luar biasa ka nagara ieu geus nyata ku isarat tilu puluh tilu ayat Al-Qur’an, ku tilu karomah ghaib Imam Ali radhiyallahu anhu, sarta ku béja pasti Ghautsul A'zham (ra), henteu sarta moal tiasa, ogé henteu kedah, nanggung tanggung jawab tina kasalahan abdi sadaya anu biasa jeung pribadi. Lamun henteu, éta bakal mawa karugian ka nagara ieu boh jasmani boh rohani nepi ka henteu tiasa diganti. Insya Alloh, rencana jeung serangan anu digerakkeun ngalawan Risale-i Nur ku kalakuan sétan sabagian musuh rusiah abdi sadaya anu zindiq bakal digagalkan. Murid-muridna henteu tiasa dibandingkeun jeung anu séjén, henteu tiasa dipaburencaykeun atawa dipaksa ninggalkeunana, sarta ku pitulung Gusti Al-Haqq moal tiasa diéléhkeun. Lamun Al-Qur’an henteu ngalarang abdi sadaya tina pangbélaan jasmani, murid-murid anu meunang perhatian umum, anu mangrupa urat kahirupan bangsa ieu sarta aya di unggal tempat, henteu bakal nyampur kana kajadian leutik anu henteu ngahasilkeun, saperti Kajadian Şeyh Said jeung Menemen. Mugia Alloh henteu ngantep éta kajadian; lamun maranéhna dizaliman nepi ka bener-bener kapaksa, tangtu jalma-jalma zindiq jeung munafik anu nyumput bakal sarébu tingkat hanjakal. Cindekna: Lantaran abdi sadaya henteu ngaganggu dunya jalma-jalma dunya, maranéhna ogé ulah ngaganggu aherat jeung pangabdian iman abdi sadaya sakitu parahna. Leres, abdi sadaya téh hiji jamaah. Tujuan jeung program abdi sadaya nyaéta nyalametkeun heula diri abdi sadaya, tuluy bangsa abdi sadaya, tina dipupus salawasna sarta tina kurungan sorangan di barzakh anu terus-terusan; ngajaga warga nagara abdi sadaya tina anarki jeung kalakuan liar; sarta ngajaga diri ku hakékat Risale-i Nur anu lir waja ngalawan zindiq anu jadi jalan musnahna dua kahirupan abdi sadaya. Abdi henteu maliré sanajan hukuman pangbeuratna anu rék aranjeun pasihan ka abdi; éta taya pentingna pisan. Sabab abdi aya di lawang kubur, umur tujuh puluh lima taun. Nukeurkeun sataun-dua taun hirup dina kaayaan dizaliman tur teu salah kawas ieu jeung tingkat syahid téh kabagjaan gedé pikeun abdi. Ku rébuan hujah Risale-i Nur, abdi boga iman anu pasti yén pati pikeun abdi sadaya téh surat panglepasan. Sanajan éta hukuman pati anu lahiriah, pikeun abdi sadaya kasusah sajam jadi konci kabagjaan jeung rohmat anu langgeng. Tapi aranjeun, duh musuh-musuh rusiah jeung jalma-jalma teu adil anu ngabingungkeun aparat pangadilan demi zindiq, sarta ngajadikeun pamaréntah sibuk jeung abdi sadaya tanpa alesan! Terang sing pasti sarta gemeter yén aranjeun dihukum salawasna ku dipupus salawasna. Abdi sadaya ningali kanyeri abdi sadaya dibales ka aranjeun kalayan sababaraha kali leuwih gedé. Malah abdi sadaya karunya ka aranjeun. Leres, hakékat pati anu geus saratus kali ngosongkeun kota ieu ka astana tangtu boga tuntutan anu leuwih gedé tibatan hirup. Cara salamet tina hukuman patina téh kabutuhan manusa anu pasti jeung wajib, anu panggedéna, pangpentingna sarta pangperyogina, ngungkulan sakabéh urusan manusa. Jalma gélo ogé tiasa ngartos sakumaha jalma-jalma anu nuduh murid Risale-i Nur anu mendakan éta cara pikeun dirina, sarta Risale-i Nur anu ngajadikeun éta cara kapanggih ku rébuan hujahna, ku alesan-alesan anu hina, téh sorangan jadi anu dituduh dina paningal hakékat jeung kaadilan. Tilu puluh taun katukang, ku pitulung Gusti Al-Haqq, saurang jalma geus ngartos ku berkah Al-Qur’an —sukur anu taya watesna— sakumaha teu mangpaat jeung teu boga hartina kamulyaan samentara dunya, pamer diri kalayan ego sarta muja kamashuran. Jalma-jalma anu ngawula atanapi jadi sobat anjeunna terang kalayan pasti sarta jadi saksi yén ti mangsa éta anjeunna kalayan sakumna kakuatan merangan napsuna anu maréntahkeun kagoréngan, narékahan sabisa-bisa pikeun ngarendahkeun diri, ninggalkeun ego, henteu nyieun-nyieun sarta henteu riya. Salila dua puluh taun, béda jeung jalma séjén, anjeunna kalayan sakumna kakuatan ngajauhan sangkaan hadé anu kaleuleuwihi ngeunaan dirina anu dipikaresep ku unggal jalma, perhatian rahayat, pujian ka pribadina, sarta dianggap miboga maqam rohani. Anjeunna ogé nampik sangkaan hadé murid-murid hususna ngeunaan dirina nepi ka nganyenyeri haté sadulur-sadulur anu tulus éta; dina serat waleranana anjeunna henteu nampi pujian jeung sangkaan hadé maranéhna anu kaleuleuwihi, némbongkeun dirina teu boga kautamaan, masrahkeun sakabéh kautamaan ka Risale-i Nur anu mangrupa tafsir Al-Qur’an, sarta ku kituna ka pribadi rohani murid-murid Nur, bari nganggap dirina palayan biasa. Ieu ngabuktikeun kalayan pasti: padahal anjeunna henteu narékahan ngajadikeun pribadina dipikaresep, henteu mikahayang éta sarta nampikna, sabagian sobatna ti tempat jauh, tanpa ridona, nyangka hadé kaleuleuwihi, muji anjeunna sarta masihan maqam ka anjeunna. Ku hukum naon ieu janten alesan tanggung jawab pikeun ngaruksak konci kamar jalma taya daya, gering, pohara sepuh sarta nyorangan éta, tuluy ngasupkeun patugas panggledahan saolah-olah anjeunna geus ngalakukeun kajahatan gedé, sarta henteu mendakan alesan salian wirid jeung papan tulisanna? Naha aya hukum atanapi pulitik di dunya anu ngidinan serangan ieu? Padahal medarkeun buku jalma-jalma henteu beragama anu kacida ngarugikeunana pikeun tanah air, bangsa jeung akhlak, sarta medarkeun tulisan komunis, henteu diganggu ku hukum kabébasan, naha aya hukum, nurani atanapi kaadilan anu ngidinan bagéan-bagéan Nur, saperti Zülfikar jeung Asa-yı Musa, dikumpulkeun lir tulisan ngabahayakeun tuluy dipasrahkeun ka pangadilan? Tilu pangadilan henteu mendakan hiji ogé perkara di jerona anu nyababkeun tanggung jawab hukum; salila dua puluh taun éta ngusahakeun kahirupan masarakat, akhlak jeung katengtreman bangsa sarta tanah air, sarta kalayan mujarab narékahan mulangkeun ukhuwah dunya Islam, anu mangrupa tempat nyarande sajati bangsa ieu, jeung kasobatanana ka bangsa ieu, sarta nguatan éta kasobatan. Ku paréntah Mentri Urusan Jero Nagara, para ulama Kapamingpinan Diyanet mariksa éta salila tilu bulan kalayan niat ngritik, tapi ahirna henteu ngritik, malah ngahargaan ajénna sagemblengna sarta nempatkeunana di perpustakaan Diyanet kalayan sebutan “Karya anu berharga”. Malah para jamaah haji ningali kumpulan Asa-yı Musa dina makam Kangjeng Nabi ﷺ minangka tanda ditampi.

Abdi gaduh sawatara hal anu rék disanggakeun ka pamaréntah, aparat kaamanan sarta pangadilan Afyon

Kahiji: Kalolobaan nabi muncul di Wétan jeung Asia, sarta kalolobaan ahli filsafat muncul di Kulon jeung Éropa. Ieu hiji isarat papasten azali yén di Asia agama anu nyekel kakawasaan. Filsafat aya dina tingkat kadua. Dumasar kana isarat papasten ieu, anu nyekel kakawasaan di Asia, sanajan anjeunna henteu taat kana agama, kedah henteu ngaganggu jalma-jalma anu ngusahakeun kapentingan agama, malah kedah ngadorong aranjeunna. Kadua: Al-Qur’an Nu Hakîm téh akal jeung daya mikir pikeun sirah bumi ieu. Na'udzubillah, lamun Al-Qur’an kaluar tina sirah bola bumi, bumi bakal gélo; henteu jauh tina akal yén sirahna anu kosong tina akal bakal nabrak hiji planét sarta nyababkeun kiamat. Leres, Al-Qur’an téh hiji ranté anu nyambungkeun arsy jeung bumi, hiji tali Alloh. Éta ngajaga bumi leuwih ti gaya tarik umum. Risale-i Nur, anu mangrupa tafsir sajati tur kuat tina Al-Qur’an anu agung ieu, téh hiji nikmat Alloh anu gedé jeung hiji mujijat Al-Qur’an anu henteu pareum, anu salila dua puluh taun geus némbongkeun pangaruhna dina abad ieu, di tanah air ieu, ka bangsa ieu. Pamaréntah kedah henteu ngaganggu éta sarta henteu nyingsieunan murid-muridna supaya ninggalkeunana; malah kedah ngajaga sarta ngadorong sangkan éta dibaca. Katilu: Dumasar kana pitulung sakabéh jalma iman anu sumping ka jalma-jalma anu geus indit ka mangsa katukang, ku do’a pangampura sarta ku nyanggakeun pahala kahadéanna ka roh-roh maranéhna, di Pangadilan Denizli abdi parantos nyarios: Lamun di pangadilan agung, miliaran jalma iman anu jadi panggugat naros ka anu hoyong ngahukum jeung nyangsarakeun murid Nur anu ngawula ka hakékat Al-Qur’an, sarta ka aranjeun, “Padahal ku hukum kabébasan, aranjeun ningali kalayan toleran sarta henteu ngaganggu terbitan jalma-jalma henteu beragama, kaum komunis sarta organisasi-organisasina anu numuwuhkeun anarki, aranjeun hoyong nyangsarakeun murid Risale-i Nur ku panjara jeung tekanan, padahal maranéhna ngusahakeun nyalametkeun tanah air jeung bangsa tina anarki, henteu beragama jeung henteu boga akhlak, sarta nyalametkeun warga nagarana tina pati anu mupus salawasna!” Lamun ditaros kitu, naon anu rék aranjeun waler? Abdi sadaya ogé naroskeun ieu ka aranjeun! Kitu anu abdi tepikeun ka maranéhna. Dina mangsa éta, jalma-jalma anu adil éta ngabébaskeun abdi sadaya tina tuduhan sarta némbongkeun kaadilan aparat pangadilan. Kaopat: Abdi ngantosan boh Ankara boh Afyon, dina pamariksaan abdi, bakal ngajak abdi kana hiji musyawarah pikeun pananya-waleran ngeunaan masalah-masalah anu pohara gedé, tina sisi pangabdian Nur ka masalah-masalah éta. Leres, néangan cara sangkan bangsa di nagara ieu meunang deui ukhuwah, kanyaah, sangkaan hadé jeung pitulung rohani baheula ti tilu ratus lima puluh juta Muslim. Bukti yén cara jeung jalan pangkuatna nyaéta Risale-i Nur téh kieu: Taun ieu di Makkah anu mulya, saurang ulama anu pohara agung parantos narjamahkeun kumpulan-kumpulan gedé Nur kana basa India jeung basa Arab, tuluy ngirimkeunana ka India jeung Arab, pikeun ngusahakeun umat Islam ngahiji jeung ngaraketkeun ukhuwahna, anu mangrupa tempat nyarande abdi sadaya anu pangkuatna. Anjeunna ogé nyarios yén risalah-risalah Nur némbongkeun bangsa Turki salawasna maju dina agama jeung iman. Abdi ogé ngantosan ditaros perkawis saperti, “Sakumaha pangaruh Nur ngalawan bahaya komunis anu robah jadi anarki di tanah air abdi sadaya, sarta kumaha tanah air anu barokah ieu bakal dijaga tina caah anu pikasieuneun ieu?” Padahal perlu naroskeun pasualan-pasualan sagédé gunung kawas kitu, pikeun urusan anu pentingna henteu sagedé jangjang laleur sarta henteu nyababkeun tanggung jawab naon waé, anu dijieun tina siki jadi kubah ku fitnah jalma-jalma anu boga dendam pribadi, abdi disababkeun nandangan kasangsaraan dina kaayaan beurat ieu anu tacan kungsi abdi rasakeun saumur hirup. Pananya-pananya anu teu boga harti diajukeun ka abdi sadaya ngeunaan masalah-masalah anu sarua anu geus ditaros ku tilu pangadilan sarta abdi sadaya dibébaskeun tina tuduhanana, sarta ngeunaan hiji-dua masalah biasa jeung pribadi. Kalima: Risale-i Nur henteu tiasa diperangan; éta moal éléh. Salila dua puluh taun éta ngajadikeun filsuf-filsuf anu pangbandelna cicing. Éta némbongkeun hakékat iman lir panonpoé. Anu nyekel kakawasaan di nagara ieu kedah ngamangpaatkeun kakuatanana. Kagenep: Ngaruksak pribadi abdi ku kasalahan-kasalahanna anu teu penting, sarta ngaragragkeun abdi dina paningal umum ku panghinaan, henteu ngabahayakeun Risale-i Nur, malah tina hiji sisi masihan kakuatan. Sabab gaganti hiji létah abdi anu teu langgeng, létah saratus rébu salinan Risale-i Nur anu tetep aya henteu cicing, tapi nyarios. Murid-muridna anu tulus bakal nuluykeun tugas Nur anu suci sarta nyakup sakabéh ieu ku rébuan létah anu kuat nepi ka kiamat, sakumaha anu geus dilakukeun dugi ka ayeuna. Katujuh: Sakumaha anu abdi nyatakeun jeung ku abdi sadaya dibuktikeun dina pangadilan-pangadilan baheula, musuh-musuh rusiah abdi sadaya sarta lawan resmi jeung henteu resmi anu ngabobodo pamaréntah, nimbulkeun sangkaan dina sabagian pajabatna sarta ngajurung aparat pangadilan ngalawan abdi sadaya, boh geus katipu atanapi dibobodo kalayan parah pisan, boh jalma révolusionér anu pohara telenges demi anarki, atanapi zindiq anu licik, anu merangan Islam jeung hakékat Al-Qur’an kalayan murtad. Pikeun nyerang abdi sadaya, ku masihan ngaran républik kana kakawasaan sawenang-wenang mutlak, nempatkeun murtad mutlak dina rézim, nyebut hirup nurutkeun hawa napsu anu mutlak peradaban, sarta nyebut paksaan kufur anu sawenang-wenang hukum, maranéhna nyangsarakeun abdi sadaya, ngabobodo pamaréntah sarta ngajadikeun aparat pangadilan sibuk jeung abdi sadaya tanpa harti. Abdi sadaya masrahkeun aranjeunna kana hukuman Gusti Qahhâr Dzul-Jalâl sarta, pikeun ngajaga diri tina kajahatanana, nyalindung kana bénténg ﺣَﺴْﺒُﻨَﺎ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﻭَﻧِﻌْﻢَ ﺍﻟْﻮَﻛ۪ﻴﻞُ. Kadalapan: Taun kamari, dina mangsa anu sarua nalika urang Rusia ngirimkeun loba jamaah haji sarta ngaliwatan maranéhna ngalakukeun propaganda yén urang Rusia leuwih hormat kana Al-Qur’an tibatan bangsa séjén, tuluy narékahan ngajurung dunya Islam tina sisi agama ngalawan bangsa anu taat kana agama di tanah air ieu, sumebarna sabagian kumpulan-kumpulan gedé Risale-i Nur kalayan panghargaan para ulama, boh di Makkah anu mulya, Madinah anu caang, Syam anu mulya, Mesir jeung Halep, ngaremukkeun propaganda komunis éta. Éta ogé némbongkeun ka dunya Islam yén bangsa Turki jeung sadulur-sadulurna tetep nyepeng agama jeung Al-Qur’anna saperti baheula, sarta mangrupa dulur gedé anu taat kana agama pikeun Muslim séjén, ogé panglima anu gagah dina pangabdian Al-Qur’an. Di puseur-puseur anu penting tur suci éta, kumpulan Nur némbongkeun hakékat ieu. Lamun pangabdian Nur ka bangsa anu berharga ieu dibales ku siksaan kawas kieu, naha éta moal ngajadikeun bumi ambek? Kasalapan: Ieu ringkesan pondok tina hiji masalah anu dijelaskeun jeung dibuktikeun dina Pangbélaan Denizli. Hiji panglima anu pikasieuneun, ku genius jeung kacerdasanana, nyandak kahadéan positif pasukan pikeun dirina sorangan, sarta masrahkeun kajahatan négatif dirina ka pasukan éta. Ku cara éta, kahadéan jeung jasa perjuangan saloba anggota pasukan dijadikeun kahadéan jeung jasa hiji jalma; sarta ku nuduhkeun kajahatanana ka anggota pasukan, anjeunna ngajadikeun éta sarua jeung kajahatan saloba jumlah anggota pasukan. Lantaran ieu hiji kazaliman anu pikasieuneun sarta ngalawan hakékat, dumasar kana tamparan hadis anu ku abdi dijelaskeun opat puluh taun ka tukang ka éta jalma, dina pangadilan-pangadilan baheula abdi nyarios ka hiji jaksa umum anu nyerang abdi: “Leres, abdi ngaremukkeun anjeunna ku béja hadis, tapi abdi ngajaga kamulyaan pasukan sarta nangtayunganana tina kasalahan gedé. Ari anjeun, pikeun hiji sobat anjeun, ngarusak kamulyaan pasukan anu jadi pangarak bandéra Al-Qur’an sarta panglima gagah dunya Islam, sarta ngajadikeun kahadéanna taya hartina.” Insya Alloh éta jaksa jadi adil sarta salamet tina kasalahan. Kasapuluh: Lantaran dina aparat pangadilan anu nyekel kakawasaan téh hakékat kaadilan sarta tugas ngusahakeun ngajaga hak unggal jalma anu datang tanpa ngabédakeun, murni demi hak, Imam Ali (radhiyallahu anhu) dina mangsa kakhalifahanana calik bareng jeung saurang Yahudi di pangadilan sarta disidangkeun. Hiji kapala pangadilan ogé ningali saurang patugas anu, nalika motong leungeun hiji maling numutkeun hukum, ambek ka maling zalim éta. Dina waktu éta anjeunna mecat éta patugas. Kalayan pohara hanjakal anjeunna nyarios, “Nepi ka ayeuna, jalma-jalma anu nyampurkeun perasaan kawas kieu demi kaadilan geus ngalakukeun loba kazaliman. Leres, dina ngalaksanakeun putusan hukum, sanajan anjeunna henteu karunya ka anu dihukum, anjeunna henteu tiasa ambek; lamun ambek, anjeunna jadi zalim. Malah sanajan hukuman qisas, lamun maéhan ku amarah, anjeunna jadi hiji rupa tukang maéhan.” Kitu saur éta hakim anu adil. Lantaran di pangadilan anu nyekel kakawasaan téh hakékat anu sakitu murnina sarta henteu boga dendam, padahal tilu pangadilan geus ngabébaskeun abdi sadaya tina tuduhan, sarta salapan puluh persén bangsa ieu —lamun maranéhna terang— ku loba tanda nyaksian yén murid-murid Nur henteu ngabahayakeun, malah mangpaat pikeun bangsa jeung tanah air, di dieu murid-murid Nur anu teu salah sarta pohara peryogi panglipur jeung perhatian kaadilan dipasihan panghinaan sarta perlakuan anu kacida tiisna tur pinuh ku amarah. Lantaran abdi sadaya geus mutuskeun sabar jeung tahan kana unggal musibah jeung panghinaan, abdi sadaya cicing, masrahkeun ka Alloh sarta nyarios, “Panginten dina ieu ogé aya kahadéan.” Tapi abdi sieun perlakuan kawas kieu ka jalma-jalma taya daya anu teu salah, ku lantaran sangkaan jeung laporan jalma-jalma anu boga dendam, bakal jadi jalan datangna bala; ku kituna abdi kapaksa nyerat ieu. Sabenerna, lamun aya kasalahan dina urusan ieu, éta milik abdi. Jalma-jalma taya daya ieu ngabantu abdi dina lingkungan rido Alloh murni pikeun iman jeung aheratna. Padahal maranéhna pohara pantes meunang panghargaan, perlakuan kawas ieu malah ngajadikeun usum tiis ambek. Matak héran ogé yén ayeuna deui maranéhna ngusulkeun sangkaan organisasi. Padahal tilu pangadilan geus mariksa sisi ieu sarta ngabébaskeun tina tuduhan; pangadilan, aparat kaamanan jeung para ahli henteu mendakan hiji ogé organisasi atawa tanda anu tiasa jadi alesan nuduh di antara abdi sadaya. Ngan aya ukhuwah aherat di antara murid-murid Risale-i Nur, saperti murid hiji guru, mahasiswa paguron luhur, sarta anu ngapalkeun Al-Qur’an dina palajaran hiji hafiz. Anu méré ngaran organisasi ka aranjeunna sarta nuduh ku éta kedah ningali sakabéh pagawé dagang jeung karajinan, jalma sakola sarta juru da’wah minangka organisasi pulitik. Ku sabab éta abdi henteu nganggap perlu ngabéla jalma-jalma anu asup panjara ka dieu ku tuduhan anu tanpa dasar tur teu boga harti kawas ieu. Ngan teu aya alesan naon waé anu tiasa ngalarang pangbélaan abdi ku hakékat anu sarua, saperti tilu kali abdi sadaya geus ngabéla Risale-i Nur, anu pohara pakait jeung nagara ieu sarta dunya Islam, sarta anu nyata masihan loba barokah jeung faédah jasmani sarta rohani ka tanah air jeung bangsa ieu. Teu aya hukum atanapi pulitik anu ngalarang atawa tiasa ngalarang éta. Leres, abdi sadaya téh hiji organisasi, sarta abdi sadaya boga organisasi anu dina unggal abad ngawengku tilu ratus lima puluh juta anggota. Unggal poé, ku solat lima kali, maranéhna némbongkeun hubungan jeung pangabdianana kana prinsip-prinsip organisasi suci éta kalayan hormat anu pohara. Ku program suci ﺍِﻧَّﻤَﺎ ﺍﻟْﻤُﺆْﻣِﻨُﻮﻥَ ﺍِﺧْﻮَﺓٌ, maranéhna rurusuhan silih tulungan ku do’a jeung kauntungan rohanina. Abdi sadaya téh anggota organisasi anu suci tur agung ieu. Tugas husus abdi sadaya nyaéta ngawartakeun hakékat iman Al-Qur’an ka jalma-jalma iman kalayan dumasar kana anu geus ditalungtik, pikeun nyalametkeun aranjeunna jeung diri abdi sadaya tina dipupus salawasna sarta tina kurungan sorangan di barzakh anu terus-terusan. Abdi sadaya henteu boga hubungan naon waé jeung organisasi atawa kelompok dunya, pulitik sarta intrik séjén, atanapi jeung organisasi rusiah anu tanpa dasar tur teu boga harti saperti kagiatan organisasi anu dijadikeun tuduhan ka abdi sadaya; abdi sadaya henteu daék nurunkeun diri kana éta. Opat pangadilan geus ngabébaskeun abdi sadaya tina tuduhan dina sisi éta sanggeus pamariksaan anu taliti pisan. Leres, murid-murid Nur terang, sarta abdi geus némbongkeun bukti-buktina di pangadilan, yén lain pikeun masihan tingkat kamulyaan jeung kamashuran ka pribadi abdi atanapi masihan tingkat aherat jeung rohani, tapi pikeun ngalakukeun pangabdian iman ka jalma-jalma iman kalayan sakumna kayakinan jeung kakuatan abdi, abdi daék ngorbankeun henteu ngan kahirupan dunya jeung tingkat abdi anu teu langgeng, malah —lamun perlu— kahirupan aherat abdi jeung tingkatan aherat anu langgeng anu ditéangan ku unggal jalma. Malah —lamun perlu— abdi nampi ninggalkeun sawarga tuluy asup ka naraka, pikeun jadi jalan salametna sabagian jalma iman anu taya daya tina naraka. Sadulur-sadulur abdi anu sajati terang ieu, sarta dina hiji sisi abdi ogé geus ngabuktikeunana di pangadilan. Padahal kitu, ku tuduhan ieu, nuduh pangabdian Nur jeung iman abdi henteu ihlas sarta ngarendahkeun ajén Nur téh ngajauhkeun bangsa tina hakékat-hakékatna anu gedé. Naha, jalma-jalma cilaka ieu, ku sangkaan yén dunya téh langgeng sarta unggal jalma ngajadikeun agama jeung iman alat pikeun dunya kawas dirina, tiasa nganggap kajahatan tina sisi naon waé kalakuan sabagian sadulur anu tulus ka saurang jalma anu nantang jalma-jalma sesat di dunya; anu ngorbankeun kahirupan dunya sarta —lamun perlu— kahirupan aherat dina jalan pangabdian iman; anu, saperti dinyatakeun di pangadilan, henteu nukeurkeun hiji hakékat iman jeung kakawasaan dunya; anu ku rusiah ihlas ngajauhan kalayan sakumna kakuatan pulitik sarta tingkatan jasmani jeung rohani anu ngandung harti pulitik; anu salila dua puluh taun nandangan siksaan taya tandingna sarta, tina sisi jalan iman, henteu nurunkeun diri kana pulitik; anu nganggap dirina tina sisi napsu jauh leuwih handap tibatan murid-muridna, salawasna ngantosan pitulung jeung do’a ti maranéhna, sarta nganggap dirina pohara taya daya tur teu penting? Sabagian sadulur anu tulus, minangka waleran kana kakuatan iman luar biasa anu dicandak tina Risale-i Nur, nuduhkeun sabagian kautamaan Nur dina serat-serat pribadina ka jalma taya daya anu jadi juru basa Nur éta, ku lantaran tugasna jadi juru basa. Tanpa mikiran pulitik naon waé, dumasar kana kabiasaan anu lir jalma nyarios ka hiji jalma biasa anu dipikacintana, “Anjeun sultan abdi, anu masihan nikmat ka abdi,” maranéhna masihan tingkat luhur ka anjeunna, nyangka hadé sarébu tingkat leuwih ti pantesna, sarta ku kabiasaan anu ditampi, anu ti baheula lumaku di antara ustad jeung murid tanpa dibantah, maranéhna muji kacida lobana minangka hatur nuhun. Ti baheula ogé dina tungtung buku-buku anu ditampi ditulis pujian jeung pangajén anu kaleuleuwihi. Naha sadaya ieu tiasa dianggap kajahatan? Padahal anjeunna taya nu ngaping, nyorangan, boga loba pisan musuh sarta loba alesan anu tiasa ngajadikeun nu nulungan anjeunna kabur, pikeun nguatan sumanget para panulungna ngalawan loba tukang bantah anu teu adil, ngajaga aranjeunna supaya henteu kabur sarta henteu mareuman sumanget jalma-jalma anu muji kaleuleuwihi, anjeunna ngarobah sabagian pujian éta pikeun Nur sarta henteu nampikna sagemblengna. Tina ieu tiasa kaharti sakumaha sabagian patugas resmi anu narékahan ngarobah pangabdian imanna ka arah dunya, dina umur ieu sarta di lawang kubur, geus jauh tina hak, hukum jeung kaadilan. Kecap pamungkas abdi nyaéta: ﻟِﻜُﻞِّ ﻣُﺼ۪ﻴﺒَﺔٍ ﺍِﻧَّﺎ ﻟِﻠّٰﻪِ ﻭَﺍِﻧَّٓﺎ ﺍِﻟَﻴْﻪِ ﺭَﺍﺟِﻌُﻮﻥَ.

Abdi nyatakeun ka Pangadilan Afyon jeung Pupuhu Pangadilan Pidana Beurat yén:

Ti baheula, lantaran fitrah abdi henteu tahan ku kakawasaan sawenang-wenang, abdi geus megatkeun hubungan abdi jeung dunya. Ayeuna, dina kakawasaan sawenang-wenang anu sakitu teu boga harti sarta teu perluna, hirup jadi kacida beuratna pikeun abdi; abdi moal tiasa hirup. Di luar panjara abdi teu mampuh nandangan kakawasaan sawenang-wenang ratusan patugas resmi. Abdi bosen kana cara hirup ieu. Kalayan sakumna kakuatan, abdi ménta aranjeun ngahukum abdi. Ayeuna abdi henteu tiasa ngahontal kubur. Abdi kedah tetep di panjara. Kajahatan anu dituduhkeun tanpa dasar ku jaksa, aranjeun ogé terang, henteu aya. Éta henteu tiasa ngahukum abdi. Tapi abdi gaduh kasalahan-kasalahan gedé kana tugas sajati anu bakal ngahukum abdi sacara rohani. Lamun merenah ditaros, mangga taros, abdi bakal ngawaler. Leres, hiji kasalahan tina kasalahan-kasalahan gedé abdi nyaéta: lantaran abdi henteu ningali ka dunya, abdi henteu ngalaksanakeun tugas gedé anu diwajibkeun ka abdi demi tanah air, bangsa jeung agama. Ayeuna di Panjara Afyon ieu abdi yakin yén tina sisi hakékat éta kasalahan anu moal dihampura, sarta henteu terang henteu tiasa jadi alesan pikeun abdi. Ngalawan jalma-jalma anu rék nyebut hubungan murid Nur anu tulus sarta murni pikeun aherat ka Nur jeung juru basana minangka organisasi dunya jeung pulitik, sarta rék ngajadikeun maranéhna nanggung tanggung jawab, anu sakitu jauhna tina hakékat jeung kaadilan, kalayan tilu pangadilan parantos ngabébaskeun abdi sadaya tina tuduhan dina sisi éta, abdi sadaya nyarios: Dasar pangutamana kahirupan masarakat manusa, utamana bangsa Islam, nyaéta kanyaah anu tulus di antara kulawarga, hubungan anu pinuh ku perhatian di antara suku jeung golongan, hubungan rohani anu rela ngorbankeun diri ka sadulur iman ku kabangsaan Islam, sarta beungkeutan anu teu oyag, teguh jeung satia kana hakékat Al-Qur’an anu nyalametkeun kahirupan langgeng sarta ka anu medarkeunana. Ngan ku nampik ieu hubungan anu ngajamin dasar kahirupan masarakat, sarta ku nampi bahaya beureum di kalér anu nyebarkeun bibit anarki anu pikasieuneun, ngancurkeun generasi jeung bangsa, nyandak barudak unggal jalma pikeun dirina, ngaleungitkeun hubungan kulawarga jeung kabangsaan, sarta muka jalan ngaruksak peradaban manusa jeung kahirupan masarakat sagemblengna, murid-murid Nur tiasa disebut organisasi. Ku sabab éta, murid Nur anu sajati henteu sieun némbongkeun hubungan sucina kana hakékat Al-Qur’an jeung hubungan anu teu oyag ka sadulur-sadulurna dina aherat. Lantaran maranéhna nampi kalayan sugema unggal hukuman anu sumping ku éta ukhuwah, di pangadilan aranjeun maranéhna ngaku kaayaan anu sajatina. Maranéhna henteu nurunkeun diri ngabéla diri ku tipu daya, ngaletak atawa kabohongan.

Hiji Tambahan Kana Panglengkep Bantahan Anu Disanggakeun Ka Pangadilan Afyon Ngalawan Serat Dakwaan

Kahiji: Abdi nyatakeun ka pangadilan, lantaran serat dakwaan dumasar kana serat dakwaan heubeul di Pangadilan Denizli jeung Eskişehir sarta hasil para ahli anu deet nalungtik sacara deet ngalawan abdi sadaya, di pangadilan abdi nyatakeun: lamun abdi henteu ngabuktikeun saratus kasalahan serat dakwaan ieu, abdi rido dihukum saratus taun. Abdi geus ngabuktikeun pernyataan éta; lamun aranjeun mikahayang, abdi bakal nyanggakeun daptar leuwih ti saratus kasalahan. Kadua: Di Pangadilan Denizli, nalika buku jeung dokumén abdi sadaya dikirim ka Ankara, kalayan hariwang jeung putus harepan yén putusan bakal ngalawan abdi sadaya, abdi nyerat ka sobat-sobat abdi. Bagian anu ditulis, anu aya dina tungtung sabagian pangbélaan abdi, téh kieu: Lamun patugas pangadilan anu mariksa Risale-i Nur kalayan niat ngritik nguatan atanapi nyalametkeun imanna ku éta, tuluy ngahukum pati abdi, sing jadi saksi, abdi ngahalalkeun hak abdi pikeun maranéhna. Sabab abdi sadaya palayan. Tugas Risale-i Nur téh nguatan jeung nyalametkeun iman. Abdi sadaya diwajibkeun ngalakukeun pangabdian iman tanpa ngabédakeun sobat jeung musuh sarta tanpa milih-milih pihak. Duh majelis hakim, dumasar kana hakékat ieu, hujah-hujah Risale-i Nur anu kuat tur henteu tiasa digugurkeun tangtu geus ngajurung haté-haté di pangadilan kana Nur; naon waé anu aranjeun lakukeun ngalawan abdi, abdi ngahalalkeun hak abdi, henteu nyeri haté. Ku sabab éta, sanajan dina kazaliman anu pangparna jeung kakawasaan sawenang-wenang anu pangparna, pribadi abdi diruksak ku panghinaan anu tacan kungsi abdi rasakeun saumur hirup, nepi ka noél rasa sénsitip abdi, abdi tetep tahan. Malah henteu ngado’akeun kagoréngan. Ngalawan sakabéh tuduhan jeung kajahatan anu dituduhkeun ka abdi sadaya, kumpulan-kumpulan Risale-i Nur anu aya dina panangan aranjeun téh serat pangbélaan abdi anu henteu tiasa dilawan sarta serat bantahan abdi anu henteu tiasa digugurkeun. Matak héran, padahal para ulama agung Mesir, Syam, Halep, Madinah anu caang, Makkah anu mulya sarta guru-guru taliti Kapamingpinan Diyanet mariksa kumpulan Nur éta sarta, tanpa ngritik, ngahargaan jeung muji éta, jalma pinter anu nyusun serat dakwaan ngalawan abdi sadaya malah ngalakukeun kasalahan anu anéh tur kacida écésna ku nyebut Al-Qur’an boga saratus opat puluh surat. Éta némbongkeun sakumaha deetna paningal anjeunna. Padahal Risale-i Nur dina kaayaan beurat ieu, dina pangasingan, teu boga nu ngajaga jeung kasangsaraan abdi, bareng jeung serangan-serangan anu pikasieuneun ngalawan abdi, geus meunang pangesahan ratusan rébu jalma anu mikacinta hakékat. Ari jalma anu ngadakwa éta, anu tacan terang sabaraha surat Al-Qur’an, ngritik ku nyarios, “Sanajan Risale-i Nur ngusahakeun tafsir Al-Qur’an jeung ta’wil hadis, dina sabagianana katingali henteu miboga sipat jeung ajén ilmiah dina ngajarkeun hiji hal ka anu maca.” Tétéla sakumaha kritikna jauh tina hukum, hakékat, kaadilan jeung hak. Abdi ogé kaluh ka aranjeun: padahal aranjeun ngajantenkeun abdi sadaya ngadéngé serat dakwaan opat puluh kaca anu boga ratusan kasalahan sarta nganyenyeri haté abdi sadaya, sagemblengna salila dua jam, aranjeun henteu ngidinan sanajan dua menit maca hiji satengah kaca anu hakékat murni pikeun ngalawan éta, sanajan abdi terus ménta. Demi kaadilan, abdi ménta diidinan maca serat bantahan abdi sagemblengna pikeun ngawaler éta. Katilu: Dina unggal pamaréntah aya pihak oposisi. Numutkeun hukum maranéhna henteu diganggu, kalayan sarat henteu ngaganggu katengtreman. Abdi jeung jalma-jalma kawas abdi, anu geus bosen ku dunya sarta ngan ngusahakeun kuburna, naha tiasa pisan ninggalkeun usaha pikeun kahirupan langgeng saluyu jeung jalan karuhun salila sarébu tilu ratus lima puluh taun, dina lingkungan atikan Al-Qur’an abdi sadaya sarta dina cara anu diidinan ku aturan anu disucikeun ku tilu ratus lima puluh juta mukmin dina unggal mangsa; tuluy ku paksaan jeung tipu daya musuh-musuh rusiah abdi sadaya, pikeun kahirupan dunya anu teu langgeng tur pondok, ngadukung hukum jeung aturan anu henteu boga akhlak tina peradaban anu nurutkeun hawa napsu, malah liar saperti dina hiji rupa Bolshevisme, sarta ngajadikeun éta jalan abdi sadaya? Teu aya hukum di dunya, atanapi jalma anu boga kaadilan sakedik ogé, anu maksa maranéhna nampi hal-hal ieu. Ngan ka pihak-pihak oposisi éta abdi sadaya nyarios: ulah ngaganggu abdi sadaya; abdi sadaya ogé henteu ngaganggu. Dumasar kana hakékat ieu, abdi sadaya henteu ngadukung dina pikiran jeung élmu, sarta pribadi abdi sadaya henteu ngalaksanakeun, paréntah-paréntah sawenang-wenang anu disebut hukum ti hiji panglima anu ngajadikeun Ayasofya tempat brahala sarta Meşihat sakola menengah awéwé. Salila dua puluh taun abdi ditawan jeung disiksa, sanajan kazaliman anu pangparna ditimpakeun ka pribadi abdi, abdi sadaya henteu nyampur kana pulitik, henteu ngaganggu pamaréntahan, henteu ngarusak katengtreman. Padahal abdi boga ratusan rébu sobat Nur, teu aya hiji ogé kajadian anu ngaganggu katengtreman dicatet. Ku panghinaan anu parah jeung perlakuan anu teu adil anu noél rasa sénsitip abdi, anu tacan kungsi abdi rasakeun saumur hirup, dina tungtung umur jeung pangasingan ieu, pribadi abdi bosen kana hirup. Abdi ogé ngewa kana kabébasan dina kakawasaan sawenang-wenang. Abdi nyerat hiji pamundut ka aranjeun yén, béda jeung unggal jalma, abdi ménta lain dibébaskeun tina tuduhan, tapi dihukum. Abdi ménta lain hukuman hampang, tapi hukuman pangbeuratna ti aranjeun. Sabab pikeun salamet tina perlakuan anu taya tandingna tur anéh ieu, abdi henteu boga cara séjén salian lebet ka kubur atanapi panjara. Lantaran maéhan diri sorangan henteu diidinan, ajal disumputkeun sarta ayeuna abdi henteu tiasa ngahontal kubur, abdi rido kana panjara, tempat abdi aya dina pangasingan mutlak salila lima-genep bulan. Tapi demi haté sobat-sobat abdi anu henteu salah, pikeun ayeuna ieu pamundut henteu ku abdi disanggakeun. Kaopat: Dina tilu puluh taun kahirupan ieu, dina mangsa anu ku abdi disebut Said Anyar, ku pangesahan sadaya anu ditulis dina Risale-i Nur sarta hakékat-hakékatna anu pakait jeung pribadi abdi, sarta ku kasaksian jalma-jalma adil jeung sobat-sobat anu serius tepang jeung abdi, abdi nyatakeun: Abdi geus narékahan sabisa-bisa ngahalangan napsu abdi anu maréntahkeun kagoréngan tina pamer diri, muja kamashuran jeung sombong, sarta panginten saratus kali nganyenyeri haté murid Nur anu nyangka hadé kaleuleuwihi ngeunaan pribadi abdi, bari nampik éta sangkaan. Abdi nyarios, “Abdi sanés anu gaduh barang, abdi téh hiji juru tawarkeun anu taya daya dina toko permata Al-Qur’an.” Ku pangesahan sadulur-sadulur deukeut abdi sarta ningalina tanda-tandana, lain pikeun ngahontal tingkatan dunya, kamulyaan jeung kahormatan pikeun pribadi abdi, malah lamun tingkatan rohani anu agung dipasihkeun ka abdi, ku sieun kamungkinan bagian napsu abdi nyampur kana ihlas dina pangabdian, abdi geus mutuskeun ngorbankeun éta tingkatan ogé pikeun pangabdian abdi, sarta nyata ngalakukeun kitu. Padahal kitu, pangadilan luhur aranjeun ngajadikeun hormat sabagian sadulur ka abdi, anu leuwih ti hormatna ka bapana —minangka hatur nuhun rohani kana faédah Nur, anu henteu ku abdi ditampi— jadi bahan pananya jeung waleran, saolah-olah masalah pulitik anu panggedéna. Aranjeun ngajurung sabagian aranjeunna nampik éta sarta ngajantenkeun abdi sadaya ngadéngé kalayan héran. Naha, padahal anjeunna sorangan henteu rido sarta henteu nganggap dirina pantes, pujian ti jalma séjén tiasa nyababkeun sangkaan kajahatan ka jalma taya daya éta? Kalima: Abdi nyatakeun kalayan pasti ka aranjeun, nuduh murid Nur, anu henteu boga hubungan naon waé jeung kagiatan organisasi, organisasi-organisasi atawa arus pulitik, ku kagiatan organisasi jeung pulitik, téh langsung hiji perang ngalawan abdi sadaya, sadar atawa teu sadar, demi hiji kelompok zindiq rusiah anu salila opat puluh taun ngusahakeun ngalawan Islam jeung iman, sarta hiji rupa Bolshevisme anu numuwuhkeun anarki di tanah air ieu. Tilu pangadilan geus mutuskeun sakabéh murid Nur jeung risalah Nur bébas tina tuduhan dina sisi organisasi. Ngan Pangadilan Eskişehir, ku lantaran hiji masalah dina hiji risalah alit ngeunaan nutupan awak awéwé, malah ku kalimah anu ditulis baheula kieu: “Numutkeun anu ku abdi kadéngé, di puseur pamaréntah, saurang tukang semir sapatu di pasar ngaganggu pamajikan saurang jalma luhur anu satengah taranjang, tuluy ngalakukeun kalakuan teu sopan anu anéh éta; ieu nampar beungeut anu teu boga éra ti anu ngalawan nutupan awak,” ngahukum abdi sataun, sarta lima belas sobat abdi ti saratus dua puluh jalma masing-masing genep bulan. Ku kituna, ayeuna nuduh Risale-i Nur jeung murid-muridna hartina ngahukum, nuduh sarta ngahina tilu pangadilan éta. Kagenep: Risale-i Nur henteu tiasa diperangan. Sakabéh ulama Islam anu ningali éta terang yén éta tafsir Al-Qur’an anu pohara dumasar kana hakékat, nyaéta hujah anu kuat pikeun hakékat-hakékatna, hiji mujijat rohani dina abad ieu, sarta bénténg kuat pikeun bangsa jeung tanah air ieu ngalawan bahaya ti kalér. Ku sabab éta, abdi sadaya terang sarta ngantosan yén tina sisi hak umum, tugas pangadilan aranjeun téh ngadorong murid-muridna kana éta, sanés nyingsieunan supaya ngajauhanana. Padahal buku jeung kumpulan tulisan jalma-jalma henteu beragama sarta sabagian zindiq pulitik anu ngabahayakeun bangsa, tanah air jeung katengtreman henteu diganggu ku kabébasan élmu, hiji nonoman anu teu salah tur peryogi, jadi murid Nur pikeun nyalametkeun iman jeung salamet tina akhlak goréng, tangtu lain kajahatan, malah kaayaan anu kedah didorong jeung dihargaan ku pamaréntah sarta Dinas Pendidikan. Kecap pamungkas abdi: Mugia Gusti Al-Haqq masihan kamampuhan ka para hakim pikeun ngalaksanakeun kaadilan sajati, amin, sarta ﺣَﺴْﺒُﻨَﺎ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﻭَﻧِﻌْﻢَ ﺍﻟْﻮَﻛ۪ﻴﻞُ ٭ ﻧِﻌْﻢَ ﺍﻟْﻤَﻮْﻟٰﻰ ﻭَ ﻧِﻌْﻢَ ﺍﻟﻨَّﺼ۪ﻴﺮُ ٭ ﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ ﺭَﺏِّ ﺍﻟْﻌَﺎﻟَﻤ۪ﻴﻦَ.

Kecap Pamungkas Abdi

Abdi nyatakeun ka majelis hakim: Boh tina serat dakwaan boh tina pangasingan abdi anu panjang, abdi ngartos yén dina masalah ieu pribadi abdi anu pangdipaliréna, sarta ngaruksak pribadi abdi dianggap kapentingan. Saolah-olah pribadi abdi ngarugikeun pamaréntahan, katengtreman jeung tanah air. Sarta cenah abdi ngudag tujuan-tujuan dunya dina kedok agama, ngudag hiji rupa pulitik. Ngalawan ieu, abdi nyatakeun kalayan pasti ka aranjeun: Ku sangkaan-sangkaan ieu, ulah nganyenyeri Risale-i Nur jeung murid-muridna anu rela ngorbankeun diri tur miboga ajén pikeun tanah air jeung bangsa ieu ku cara ngaruksak pribadi abdi. Lamun henteu, éta bakal jadi jalan karugian rohani anu gedé, malah hiji bahaya pikeun tanah air jeung bangsa ieu. Abdi ogé nyatakeun kalayan pasti ka aranjeun: Naon waé anu sumping ka pribadi abdi, saperti panghinaan, diruksak, siksaan atawa hukuman, abdi geus mutuskeun nampi —kalayan sarat Risale-i Nur jeung murid-muridna henteu katimpaan karugian ku lantaran abdi, sarta tina sisi jalan abdi ayeuna—. Dina ieu ogé aya pahala pikeun aherat abdi. Abdi sugema bari ceurik tina hiji sisi, lantaran ieu hiji jalan salamet tina kagoréngan napsu anu maréntahkeun kagoréngan. Lamun jalma-jalma taya daya anu teu salah ieu henteu dipanjara bareng jeung abdi dina masalah ieu, abdi bakal nyarios pohara tegasna di pangadilan aranjeun. Aranjeun ogé ningali yén anu nyerat serat dakwaan, lir ngumpulkeun cai ti sarébu walungan, ku kapinteran muterkeun omongan sarta sabagian masihan harti anu salah tina sakabéh buku jeung serat abdi —anu pribadi jeung henteu pribadi— dina dua puluh-tilu puluh taun kahirupan abdi, rék ngaruksak pribadi abdi, saolah-olah sadaya éta ditulis taun ieu, tacan kungsi dipariksa ku pangadilan, henteu kaasup kana hukum pangampura sarta henteu kaliwat wates waktuna. Padahal abdi sorangan geus saratus kali nyarios yén pribadi abdi cacad, sarta jalma-jalma anu ngalawan abdi ogé dina unggal kasempetan ngaruksak deui pribadi abdi, alesan éta henteu hasil ngalawan perhatian umum nepi ka nimbulkeun sangkaan dina jalma-jalma pulitik nyaéta: Pikeun nguatan iman, dina mangsa jeung tempat ieu aya kabutuhan anu pasti tur pohara gedé pikeun sababaraha jalma anu henteu ngajadikeun hakékat alat pikeun naon waé. Anjeunna henteu masihan bagian naon waé ka napsuna, supaya palajaran imanna tiasa dimangpaatkeun sarta kayakinan anu pasti tiasa sumping. Leres, lir tacan kungsi dina tempat ieu aya kabutuhan anu sakitu gedéna saperti dina mangsa ieu. Sabab bahaya geus sumping kalayan kuat ti luar. Sanajan abdi ngaku sarta ngumumkeun yén pribadi abdi henteu tiasa nyumponan kabutuhan ieu, tetep maranéhna nganggap pribadi abdi hiji jalan pikeun éta kabutuhan, sanés lantaran kaunggulan pribadi abdi, tapi lantaran gedéna kabutuhan sarta lahiriahna henteu loba jalma séjén anu katingali. Padahal abdi ogé ti lila ningali ieu kalayan héran; ayeuna abdi terang hikmah perhatian umum, sanajan abdi henteu pantes tina sisi naon waé sarta boga kasalahan anu pikasieuneun. Hikmahna kieu: Hakékat Risale-i Nur jeung pribadi rohani murid-muridna geus ngajurung perhatian kabutuhan anu gedé ieu kana dirina, dina mangsa jeung tempat ieu. Maranéhna nganggap pribadi abdi —padahal dina pangabdian ngan boga bagian hiji tina sarébu— minangka wawakil éta hakékat luar biasa jeung pribadi anu tulus tur ihlas éta, tuluy némbongkeun perhatian ieu. Sanajan perhatian ieu ngabahayakeun jeung beurat pikeun abdi, sarta henteu jadi hak abdi, demi hakékat Nur jeung pribadi rohanina abdi cicing sarta rido kana karugian rohani éta. Malah nalika sababaraha wali saperti Imam Ali (radhiyallahu anhu) jeung Ghautsul A'zham (ks), ku ilham Alloh, ngawartakeun ku isarat ghaib hakékat Risale-i Nur, anu dina mangsa abdi sadaya ieu jadi eunteung mujijat rohani Al-Qur’an Nu Hakîm, sarta pribadi rohani murid-muridna anu tulus, maranéhna ogé ningali pribadi abdi anu teu penting, tina sisi pangabdian abdi kana éta hakékat. Abdi geus salah, lantaran dina sabagian tempat henteu na’wilkeun sakedik perhatian maranéhna anu pakait jeung pribadi abdi sarta ngarobahna pikeun Risale-i Nur. Alesan kasalahan abdi nyaéta kalemahan abdi, supaya alesan-alesan anu tiasa nyingsieunan panulung abdi henteu ditambahan, sarta pikeun meunang kapercayaan kana kecap-kecap abdi, lahiriahna abdi nampi sabagian éta pikeun pribadi abdi. Abdi masihan pépéling ka aranjeun: Teu perlu ngaruksak pribadi abdi anu teu langgeng jeung cacad, anu geus aya di lawang kubur, sarta henteu perlu masihan perhatian sakitu gedéna. Tapi aranjeun henteu tiasa sarta ulah merangan Risale-i Nur. Aranjeun moal tiasa ngéléhkeun éta. Ku perang, aranjeun bakal ngarugikeun bangsa jeung tanah air kalayan gedé. Tapi aranjeun henteu tiasa ngaburencaykeun murid-muridna. Sabab dina mangsa ieu, turunan karuhun abdi sadaya baheula di tanah air ieu, anu geus ngorbankeun opat puluh-lima puluh juta syahid dina jalan ngajaga hakékat Al-Qur’an, moal tiasa dipaksa ninggalkeun ngajaga hakékat Al-Qur’an sarta kagagahan agamana saperti baheula dina paningal dunya Islam. Sanajan lahiriahna mundur, murid-murid anu tulus éta kabeungkeut kana éta hakékat kalayan roh jeung jiwa. Maranéhna moal ninggalkeun Risale-i Nur anu jadi eunteung éta hakékat, tuluy ku ninggalkeunana ngarugikeun tanah air, bangsa jeung katengtreman. Kecap pamungkas abdi: ﻓَﺎِﻥْ ﺗَﻮَﻟَّﻮْﺍ ﻓَﻘُﻞْ ﺣَﺴْﺒِﻰَ ﺍﻟﻠّٰﻪُ لَٓا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّا ﻫُﻮَ ﻋَﻠَﻴْﻪِ ﺗَﻮَﻛَّﻠْﺖُ ﻭَﻫُﻮَ ﺭَﺏُّ ﺍﻟْﻌَﺮْﺵِ ﺍﻟْﻌَﻈ۪ﻴﻢِ

Hiji Pamundut Anu Dikirim Ka Sakabéh Kamentrian, Dinas Diyanet Sarta Kapamingpinan Pangadilan Kasasi

Ieu hiji pamundut ka pangadilan agung nalika hudang deui, sarta hiji kaluh ka payuneun Alloh. Pangadilan Kasasi dina mangsa ieu, generasi anu bakal datang, sarta guru jeung mahasiswa paguron luhur anu caang pikiranna ogé mugia ngadéngé. Tina ratusan musibah anu pinuh ku siksaan salila dua puluh tilu taun ieu, abdi nyanggakeun (sapuluh di antarana) kalayan kaluh ka payuneun kaadilan Gusti Hâkim Dzul-Jalâl Nu Adil. Kahiji: Sanajan abdi boga kasalahan, abdi geus ngawakafkeun kahirupan abdi pikeun kabagjaan bangsa ieu jeung salametna imanna. Abdi narékahan kalayan sakumna kakuatan ku Risale-i Nur, kalayan nyarios, mugia sirah abdi ogé dikurbankeun pikeun hiji hakékat anu geus nampa pangorbanan jutaan sirah pahlawan, nyaéta hakékat Al-Qur’an. Ku pitulung Alloh abdi tahan kana sakabéh siksaan zalim, henteu mundur. Di antarana, salah sahiji perlakuan anu kacida telengesna anu tumiba ka abdi dina panjara jeung pangadilan Afyon ieu: Tilu kali, unggalna ampir dua jam, maranéhna maksa abdi jeung murid Nur anu teu salah, anu ngantosan panglipur tina kaadilan, ngadéngé serat-serat tuduhan anu pinuh ku dendam jeung fitnah ngalawan abdi sadaya. Padahal abdi pohara ménta, “Pasihan abdi lima-sapuluh menit pikeun ngabéla hak abdi sadaya,” maranéhna henteu ngidinan leuwih ti hiji-dua menit. ... Sanajan abdi ditahan dina pangasingan mutlak dua puluh bulan, ngan tilu-opat jam saurang-duaan sobat diidinan. Maranéhna sakedik ngabantu nyerat pangbélaan abdi. Tuluy maranéhna ogé dilarang. Maranéhna dihukum dina perlakuan anu pohara telenges. Abdi sadaya dipaksa ngadéngé serat-serat tuduhan jaksa ngalawan abdi sadaya anu pinuh ku dendam, anu lir ngumpulkeun cai ti sarébu walungan, ku masihan harti salah, fitnah sarta tuduhan bohong; dina lima belas kacana, abdi ngabuktikeun dalapan puluh hiji kasalahan. Abdi henteu diidinan nyarios. Lamun diidinan, abdi bakal nyarios: Ka urang Yahudi, Nasrani jeung Majusi anu nampik agama aranjeun, ngahina karuhun aranjeun ku kasasatan, nampik sarta henteu nampi Kangjeng Nabi aranjeun ﷺ jeung hukum-hukum Al-Qur’an aranjeun, utamana ayeuna anarkis, jalma murtad jeung munafik dina kedok Bolshevisme {(Catetan handap): Duh Ustad! Sanés dua puluh juta, Juragan geus ngabéla hak jasmani jeung rohani tilu ratus lima puluh juta jalma ku cahaya Al-Qur’an, lillah. Bukti yén éta lillah nyaéta Gusti Al-Haqq masihan kamampuhan ka Juragan dina pangabdian Al-Qur’an. Saperti Kangjeng Nabi Musa aleyhisselâm salamet tina kazaliman Fir'aun, sarta saperti Kangjeng Rosul anu mulya aleyhissalâtü vesselâm ningali bangké jalma-jalma munafik, utamana maéhan pamingpin munafik ku panangan anjeunna sorangan anu barokah sarta ngirimkeunana ka naraka, Risale-i Nur ogé ku Risale-i Münâcat di Eskişehir, Risalah Bubuahan jeung Hujahna di Denizli, sarta ieu pamundut di Afyon, ngirimkeun nyawa kufur mutlak zindiq jeung jalma-jalma jahat ka naraka. Bari ngancurkeun prinsip-prinsip jeung rézim maranéhna, éta sumebar di unggal penjuru dunya. Alhamdulillah. Küçük Ali} padahal ku alesan kabébasan nurani jeung kabébasan pamikiran, aranjeun henteu ngaganggu maranéhna, sarta dina wilayah jeung kakawasaan hiji pamaréntah anu maksa tur fanatik kana Kristen saperti Inggris, jutaan Muslim dina unggal mangsa ku palajaran Al-Qur’an nampik sakabéh kayakinan batil jeung aturan kufur Inggris, tapi maranéhna henteu diganggu ku pangadilanana; sarta oposisi anu aya dina unggal pamaréntah henteu diganggu ku pangadilan éta pamaréntah dina medarkeun pikiranna sacara kabuka, kahirupan abdi opat puluh taun, saratus tilu puluh buku abdi sarta risalah jeung serat abdi anu pangpribadina geus dipariksa sagemblengna boh ku pamaréntah Isparta, Pangadilan Denizli, Pangadilan Pidana Ankara, Kapamingpinan Diyanet sarta dua kali, malah tilu kali, Pangadilan Kasasi. Sakabéh salinan pribadi jeung henteu pribadi Risale-i Nur aya dina panangan maranéhna dua-tilu taun, sarta maranéhna henteu némbongkeun hiji ogé perkara anu nyababkeun sanajan hukuman alit. Sanajan abdi sakitu lemahna, dizaliman, éléhna sarta dina kaayaan beurat, Risale-i Nur némbongkeun dirina minangka pituduh anu pangkuatna, pageuh sarta dumasar kana hakékat pikeun dua ratus rébu murid sajati anu rela ngorbankeun diri demi kapentingan tanah air, bangsa jeung katengtreman. Padahal kumpulan-kumpulan Risale-i Nur dina panangan aranjeun jeung opat ratus kaca pangbélaan abdi sadaya ngabuktikeun abdi sadaya teu salah, ku hukum naon, ku nurani naon, ku kapentingan naon, ku kajahatan naon aranjeun ngahukum abdi sadaya ku pidana beurat, panghinaan sarta pangasingan anu pohara beurat? Tangtu dina pangadilan agung nalika hudang deui ieu bakal ditaroskeun ka aranjeun. Kadua: Hiji alesan anu dituduhkeun pikeun ngahukum abdi nyaéta tafsir abdi kana ayat-ayat Al-Qur’an anu pohara écés ngeunaan nutupan awak, warisan, dzikir ka Alloh sarta boga sababaraha pamajikan, anu bakal ngajadikeun bantahan peradaban kana éta cicing. Ieu bagian anu ku abdi ditulis lima belas taun katukang ka Pangadilan Eskişehir, ka Pangadilan Kasasi jeung koreksi putusan di Ankara —sarta ku maranéhna ditulis dina putusan ngalawan abdi— ayeuna ku abdi diulang persis: minangka kaluh ka pangadilan agung nalika hudang deui; minangka pépéling ka para ahli pendidikan anu caang pikiranna dina mangsa hareup; bareng jeung El-Hüccetü'z-Zehra minangka hiji rupa mémori kasasi ka Pangadilan Kasasi anu dua kali dina ngabébaskeun abdi sadaya tina tuduhan ngadéngé jerit abdi sadaya kalayan adil; sarta ka majelis anu henteu ngidinan abdi nyarios, anu ku serat tuduhan pinuh ku dendam anu geus ku abdi sadaya dibuktikeun dalapan puluh kasalahanana ngahukum abdi dua taun pidana beurat dina pangasingan mutlak sarta dua taun diusir ka tempat séjén dina tahanan pangawasan. Abdi ogé nyarios ka pangadilan: Abdi ngagorowok yén lamun aya kaadilan dina beungeut bumi, tangtu éta bakal nampik putusan anu teu adil ieu sarta ngabatalkeun hukuman anu dipasihkeun ka saurang jalma anu nafsirkeun aturan Alloh anu suci tur sajati dina kahirupan masarakat tilu ratus lima puluh juta Muslim dina unggal abad salila sarébu tilu ratus lima puluh taun, nyarande kana tilu ratus lima puluh rébu tafsir anu ngesahkeun tur saluyu hiji sareng nu séjén sarta nuturkeun kayakinan karuhun abdi sadaya anu kaliwat salila sarébu tilu ratus taun. Mugia ceuli pireu abad ieu ogé ngadéngé! Naha ngajadikeun jalma anu henteu nampi dina pikiran jeung élmu sabagian hukum asing anu ditampi samentara ku tuntutan sawatara kapaksa mangsa ieu, anu geus ninggalkeun pulitik sarta mundur tina kahirupan masarakat, jadi jalma salah ku tafsir ayat-ayat éta, henteu ngahasilkeun panampikan Islam, panghinaan ka samilyar karuhun abdi sadaya anu taat kana agama tur gagah, sarta tuduhan kana jutaan tafsir? Katilu: Hiji alesan anu dituduhkeun pikeun ngahukum abdi nyaéta ngaganggu kaamanan jeung ngarusak katengtreman. Ku kamungkinan anu pohara jauh, panginten hiji dina saratus malah sarébu, maranéhna malah nempatkeun kamungkinan jauh minangka kajadian nyata. Tina sababaraha risalah pribadi jeung serat husus, maranéhna masihan harti salah kana opat puluh-lima puluh kecap tina saratus rébu kecap jeung kalimah Risale-i Nur, tuluy némbongkeun hiji dokumén, nuduh sarta ngahukum abdi sadaya. Abdi ogé, bari ngajadikeun jalma-jalma anu terang kahirupan abdi tilu puluh-opat puluh taun jeung rébuan murid husus Nur minangka saksi, nyarios: Dina mangsa panglima Inggris anu ngarebut İstanbul nimbulkeun papaséaan dina Islam, malah ngabobodo Şeyhülislâm jeung sabagian guru sarta ngajurung aranjeunna silih lawan, tuluy ngajadikeun partéy İtilaf jeung İttihat silih merangan, nyiapkeun jalan pikeun meunangna Yunani jeung éléhna gerakan nasional, saurang jalma ngaremukkeun rencana panglima anu pikasieuneun éta ku nyitak jeung medarkeun karyana “Hutuvat-ı Sitte” ngalawan Inggris jeung Yunani ku usaha Eşref Edib. Anjeunna henteu mundur nyanghareupan ancaman hukuman pati panglima éta, sarta sanajan pamingpin Ankara nyauran anjeunna ku lantaran pangabdian éta, anjeunna henteu kabur ka Ankara; nalika ditawan, anjeunna henteu maliré putusan hukuman pati panglima Rusia; dina Kajadian 31 Maret anjeunna ngajadikeun dalapan batalion taat ku hiji pidato; di Pangadilan Militer Darurat, ngalawan pananya para pasya di pangadilan, “Anjeun ogé réaksionér, anjeun ménta syariat,” anjeunna henteu masihan ajén sanajan lima para kana hukuman pati, sarta ngawaler, “Lamun konstitusionalisme ngan kakawasaan sawenang-wenang hiji partéy, mugia sakabéh jin jeung manusa jadi saksi yén abdi réaksionér sarta siap ngorbankeun roh abdi pikeun hiji masalah syariat!” Anjeunna ngajurung para perwira agung éta héran sarta ngahargaan, sarta padahal anjeunna ngantosan hukuman pati, maranéhna mutuskeun ngabébaskeun anjeunna tina tuduhan. Nalika dileupaskeun sarta mulih, anjeunna henteu ngahaturkeun nuhun ka maranéhna, tapi di jalan ngagorowok, “Mugia naraka hirup pikeun jalma-jalma zalim!” sarta di Ankara, dina Majelis Kapamingpinan, Mustafa Kemal nyarios ka anjeunna kalayan ambek, “Abdi sadaya nyauran anjeun ka dieu supaya anjeun ngungkabkeun pikiran anu luhur ka abdi sadaya. Anjeun sumping tuluy nyerat hal-hal ngeunaan solat, nimbulkeun papaséaan di antara abdi sadaya.” Di payuneun opat puluh-lima puluh anggota parlemén, anjeunna ngawaler, “Sanggeus iman, anu pangluhurna téh solat. Anu henteu solat téh panghianat; putusan panghianat ditolak,” sarta ngajadikeun panglima anu pikasieuneun éta ménta hampura ka anjeunna sarta mundurkeun amarahna. Teu aya hiji ogé perkara ngaganggu katengtreman anu dicatet ku aparat kaamanan genep propinsi jeung pamaréntah; teu aya kajadian ti ratusan rébu murid Nur anu katingali —iwal hiji kajadian alit tina saurang murid alit dina pangbélaan anu leres—; teu kadéngé hiji ogé kajahatan ti muridna; di panjara naon waé anu dilebetanana anjeunna ngabenerkeun para tahanan; sarta sanajan ratusan rébu Risale-i Nur sumebar di nagara, anjeunna ngabuktikeun yén teu aya karugianana salian faédah, ku kasaksian kahirupanana dua puluh tilu taun, putusan bébas tina tuduhan ku tilu pamaréntah jeung pangadilan, sarta pangesahan ku kecap jeung lampah ti saratus rébu murid anu terang ajén Nur. Anjeunna hirup nyepi, teu boga pamajikan, nyorangan, sepuh, miskin sarta ningali dirina aya di lawang kubur; kalayan sakumna kakuatan jeung kayakinan, anjeunna ninggalkeun hal-hal anu teu langgeng sarta néangan kafarat pikeun kasalahan baheulana jeung hiji jalan pikeun kahirupan langgengna; henteu maliré tingkatan dunya, sarta ku gedéna welas asih, henteu ngado’akeun kagoréngan pikeun jalma-jalma anu nyalimi jeung nyiksa anjeunna, supaya jalma-jalma teu salah jeung sepuh henteu katimpaan bahaya. Jalma-jalma anu nyarios ngeunaan jalma kawas ieu, “Sepuh anu hirup nyepi ieu ngarusak katengtreman, ngaganggu kaamanan, tujuanana intrik dunya, sarta serat-seratna pikeun dunya, ku kituna anjeunna salah,” sarta anu ngahukum anjeunna dina kaayaan pohara beurat, tangtu salahna ti bumi nepi ka langit. Maranéhna bakal méré jawaban kana lampahna dina pangadilan agung! Naha, ngeunaan saurang jalma anu ku hiji pidato ngajadikeun dalapan batalion anu barontak taat, anu opat puluh taun katukang ku hiji tulisan ngajadikeun rébuan jalma ngadukung anjeunna, anu henteu sieun sarta henteu ngaletak ka tilu panglima pikasieuneun anu tadi disebut, anu di pangadilan nyarios, “Lamun abdi boga sirah saloba buuk dina sirah abdi sarta unggal poé hiji dipotong, abdi moal nyerahkeun pakarang ka zindiq jeung kasasatan sarta ngahianatan tanah air, bangsa jeung Islam; abdi moal ngabengkokkeun sirah anu dikurbankeun ka hakékat Al-Qur’an ieu ka jalma-jalma zalim!” sarta anu di Emirdağı henteu boga hubungan jeung saha ogé salian lima-sapuluh sadulur aherat sarta tilu-opat palayan, dina serat tuduhan maranéhna nyarios, “Said ieu digawé rusiah di Emirdağı, ngaracun sabagian rahayat di dinya kalayan niat ngaruksak katengtreman. Dua puluh jalma di sakurilingna muji anjeunna sarta nyerat serat pribadi némbongkeun yén éta jalma nyusun pulitik rusiah ngalawan révolusi jeung pamaréntah.” Ku nyarios kitu, maranéhna ngasupkeun anjeunna ka panjara dua taun kalayan rasa mumusuhan jeung panghinaan taya tandingna, nyiksa ku pangasingan mutlak di panjara sarta henteu ngidinan nyarios di pangadilan. Sakumaha aranjeunna jauh tina hak, kaadilan jeung adilna budi, abdi masrahkeun kana nuranina. Naha tiasa pisan saurang jalma anu meunang perhatian umum saratus tingkat leuwih ti pantesna, anu ku hiji pidato ngajadikeun rébuan jalma taat, anu ku hiji tulisan ngajadikeun rébuan jalma ngagabung ka Organisasi İttihad-ı Muhammedî ﷺ, sarta anu ngajadikeun lima puluh rébu jalma ngadéngé pidatona kalayan panghargaan di Masjid Ayasofya, digawé tilu taun di Emirdağı tapi ngan ngabobodo lima-sapuluh jalma, ninggalkeun urusan aherat sarta ngurus intrik pulitik? Ngeusian kuburna anu geus deukeut ku poék anu teu perlu gaganti cahaya? Naha tiasa? Tangtu malah sétan moal tiasa ngajadikeun saha ogé nampi ieu. Kaopat: Maranéhna némbongkeun yén abdi henteu maké topi minangka alesan penting pikeun ngahukum abdi. Abdi henteu diidinan nyarios. Lamun henteu kitu, abdi bakal nyarios ka anu narékahan ngahukum abdi: Salila tilu bulan di Kastamonu abdi cicing minangka tamu di kantor pulisi jeung komisaris. Teu kungsi maranéhna nyarios ka abdi, “Pasang topi dina sirah anjeun.” Di tilu pangadilan ogé, sanajan abdi henteu maké topi sarta henteu muka panutup sirah di pangadilan, maranéhna henteu ngaganggu abdi. Salila dua puluh tilu taun, sabagian jalma zalim anu henteu beragama ku alesan éta ngajadikeun abdi nandangan hiji rupa hukuman teu resmi anu pohara nyangsarakeun tur beurat. Padahal barudak, awéwé, kalolobaan jalma désa, patugas di kantor sarta anu maké kupluk henteu diwajibkeun maké topi, sarta henteu aya kapentingan jasmani naon waé dina makéna, saurang jalma narékahan ngahukum deui jalma anu hirup nyepi kawas abdi, ku alesan henteu maké panutup sirah anu dilarang ku sakabéh mujtahid jeung sakabéh Şeyhülislâm, bareng jeung rékaan anu ditambahkeun, sarta ku hiji kabiasaan pakean anu teu boga harti anu hukumanna geus abdi tandangan dua puluh taun. Padahal jalma éta, ku alesan aya kabébasan pribadi, ngukur kana dirina sarta henteu ngaganggu anu nginum rakı beurang di pasar dina bulan Ramadan jeung henteu solat, anjeunna narékahan nyalahkeun abdi pikeun pakean abdi kalayan sakitu kasarna, diulang-ulang sarta terus maksa. Tangtu sanggeus ningali pati anu mupus salawasna jeung kurungan sorangan dina kubur anu terus-terusan, dina pangadilan agung anjeunna bakal ditaros ngeunaan kasalahan ieu. Kalima: Risale-i Nur, anu meunang isarat pujian tilu puluh tilu ayat Al-Qur’an, panghargaan wali-wali saperti Imam Ali (kerremallahu vechehu) jeung Ghautsul A'zham (kuddise sırruhu), pangesahan saratus rébu jalma iman, sarta anu salila dua puluh taun masihan bangsa jeung tanah air hiji tingkat anu henteu ngabahayakeun tur pohara mangpaat, ku alesan anu lir jangjang laleur, sabagian risalahna disita. Malah kumpulan “Zülfikar Mu'cizat-ı Ahmediye” anu opat ratus kaca, anu nyalametkeun jeung nguatan iman saratus rébu jalma, dijadikeun sasaran sita ku alesan dua kaca ngeunaan tafsir dua ayat anu sagemblengna leres, anu ditulis baheula sarta geus kaliwat wates waktu jeung kaasup hukum pangampura, nepi ka kumpulan anu pohara mangpaat tur berharga éta disita. Ayeuna ogé, anu ngadéngé serat dakwaan katilu ieu jeung ningali putusan anu ku abdi sadaya dipedar bakal mastikeun yén, ku masihan harti salah ka hiji-dua kecap tina sarébu kecap dina unggal risalah Nur anu berharga, diusahakeun nyita risalah anu boga sarébu faédah éta. Abdi sadaya ogé nyarios ﻟِﻜُﻞِّ ﻣُﺼ۪ﻴﺒَﺔٍ ﺍِﻧَّﺎ ﻟِﻠّٰﻪِ ﻭَﺍِﻧَّٓﺎ ﺍِﻟَﻴْﻪِ ﺭَﺍﺟِﻌُﻮﻥَ ٭ ﺣَﺴْﺒُﻨَﺎ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﻭَﻧِﻌْﻢَ ﺍﻟْﻮَﻛ۪ﻴﻞُ. Kagenep: Ka anu ngajadikeun abdi salah ku lantaran sabagian murid Nur, sanggeus ningali jeung meunang faédah tina hujah-hujah iman anu luar biasa sarta élmu iman anu teu oyag, anu yakin lir ningali langsung, muji kaleuleuwihi ka juru basa Nur anu taya daya ieu kalayan sangkaan hadé anu luhur, minangka hiji rupa dorongan, ucapan salamet, panghargaan jeung hatur nuhun, abdi nyarios: Abdi henteu mampuh, lemah, aya di pangasingan, diusir, satengah buta aksara, dina kaayaan rahayat disingsieunan supaya ngajauhan abdi ku propaganda ngalawan abdi. Nalika tina ubar-ubar Al-Qur’an jeung hakékat-hakékat iman anu suci abdi mendakan ubar anu lengkep pikeun panyakit abdi sorangan, lantaran abdi yakin éta ogé bakal jadi ubar anu lengkep pikeun bangsa ieu jeung putra-putra tanah air ieu, abdi nyerat hakékat-hakékat anu berharga éta. Kusabab tulisan leungeun abdi kacida kurangna, abdi pohara peryogi panulung; pitulung Alloh maparin ka abdi panulung-panulung anu satia, husus sarta pageuh. Tangtu nampik sagemblengna sangkaan hadé jeung pujian tulus maranéhna, sarta nganyenyeri haténa ku teguran, bakal jadi lir ngahianatan jeung merangan Nur anu dicandak tina gudang Al-Qur’an éta. Supaya henteu ngajadikeun panulung anu boga kalam intan jeung haté pahlawan éta kabur, abdi ngarobah pujian maranéhna ka pribadi abdi anu biasa tur bangkrut pikeun Risale-i Nur, anu sabenerna gaduh barang sarta mangrupa mujijat rohani Al-Qur’an, jeung pikeun pribadi rohani murid-murid hususna. Tina hiji sisi abdi nganyenyeri haté maranéhna ku nyarios, “Aranjeun masihan bagian saratus tingkat leuwih ti pantesna ka abdi.” Naha aya hukum anu ngajadikeun jalma anu nolak sarta henteu rido salah ku lantaran jalma séjén muji anjeunna, nepi ka patugas resmi anu ngalakukeun ngagunakeun ngaran hukum ngajadikeun abdi salah? Dina kaca lima puluh opat putusan anu ditulis ngalawan abdi sadaya sarta ku abdi sadaya dipedar, maranéhna nyerat yén aya pernyataan, “Jalma agung dina ahir jaman éta bakal turunan Ahlul Bait. Abdi sadaya murid Nur ngan tiasa diitung Ahlul Bait sacara rohani. Dina jalan Nur ogé henteu aya tina sisi naon waé mikahayang ego, pribadi sarta tingkatan pribadi, atawa ngahontal kamulyaan jeung kahormatan. Supaya ihlas dina Nur henteu ruksak, sanajan tingkatan aherat dipasihkeun ka abdi, abdi nganggap diri wajib ninggalkeunana.” ... Sarta dina kaca dua puluh dua jeung dua puluh tilu putusan éta, sanajan ditulis bagian, “Terang kasalahan sorangan, ngartos butuh jeung henteu mampuhna diri, sarta nyalindung ka payuneun Alloh kalayan ngarendahkeun diri; ku pribadi éta abdi ningali diri leuwih taya daya, henteu mampuh sarta cacad tibatan unggal jalma. Ku kituna, sanajan sakabéh rahayat muji abdi, maranéhna moal tiasa ngayakinkeun abdi yén abdi hadé sarta sampurna. Supaya henteu ngajadikeun aranjeun kabur sagemblengna, abdi moal nyarioskeun loba kagoréngan jeung kaayaan goréng anu nyumput dina pribadi katilu abdi anu sajati. Ku pitulung-Na, Gusti Alloh ngagunakeun pribadi abdi ieu dina rusiah Al-Qur’an lir prajurit panghandapna. Saratus rébu sukur. Diri panghandapna ti sadayana, tugas pangluhurna ti sadayana,” anu ngajadikeun abdi salah ku pujian jalma séjén sarta ku masihan sipat pituduh agung kana abdi dina harti Risale-i Nur, tangtu pantes nandangan hukuman kasalahan ieu kalayan pikasieuneun. Katujuh: Padahal abdi sadaya jeung sakumna risalah Nur dibébaskeun tina tuduhan ku Pangadilan Pidana Beurat Denizli jeung Ankara sarta Pangadilan Kasasi anu sapuk; sakabéh risalah jeung serat dipulangkeun ka abdi sadaya; sarta dina putusan ngabatalkeun, Kasasi nyarios, “Sanajan dina putusan bébas Denizli aya kasalahan, éta kabébasan tina tuduhan jeung putusan hukum geus meunang kakuatan hukum anu tetep; henteu disidangkeun deui.” padahal kitu, ka saurang jalma anu salila tilu taun di Emirdağı hirup nyepi, dilayanan ku dua-tilu calon tukang ngaput anu silih giliran, sarta tanpa kaperyogian henteu nyarios salian jarang pisan lima-sapuluh menit jeung sabagian jalma taat kana agama; anu henteu ngirim serat salian hiji saminggu ka hiji tempat pikeun ngadorong Nur; anu henteu nyerat salian tilu serat dina tilu taun ka sadulurna sorangan anu mufti; anu geus ninggalkeun tulisan anu terus lumangsung dua puluh-tilu puluh taun, sarta henteu nyerat risalah deui salian dua pangajaran lemes anu dua puluh kaca, anu mangpaat pikeun sakabéh jalma Al-Qur’an jeung iman, hiji ngeunaan hikmah pangulangan dina Al-Qur’an, hiji deui ngeunaan sababaraha masalah malaikat; anu ngan ngidinan sadulur-sadulurna ngaduplikasi risalah-risalah anu dipulangkeun ku pangadilan pikeun dipedar, kalayan pikiran faédah dunya Islam, pikeun dijadikeun kumpulan gedé, lantaran lima ratus salinan Âyetü'l-Kübra anu dicitak dina aksara heubeul geus dipasrahkeun ku pangadilan ka abdi sadaya sarta mesin duplikator henteu dilarang resmi, tuluy ngurus koreksi-koreksina; anu pasti henteu boga hubungan jeung pulitik naon waé; sarta sanajan resmi diidinan balik ka lemburna, béda jeung sakabéh jalma anu diusir, nampi pangasingan anu susah sarta henteu balik ka lemburna supaya henteu nyampur kana dunya jeung pulitik, perlakuan salila dua puluh bulan ieu ka abdi ngabuktikeun yén dina jalma anu narékahan ngajadikeun anjeunna salah ku tuduhan tanpa dasar, bahasan bohong sarta harti salah dina serat tuduhan katilu ieu, aya dua harti anu pikasieuneun nyekel kakawasaan —anu pikeun ayeuna moal abdi carioskeun—. Abdi ogé nyarios: Kubur jeung Saqar geus cukup; abdi masrahkeun ka pangadilan agung. Kadalapan: Lantaran Şuâ Kalima aya dua taun dina panangan Pangadilan Denizli jeung Ankara, tuluy dipulangkeun ka abdi sadaya, éta ditulis dina tungtung Siracünnur, bareng jeung pangbélaan abdi anu ngahasilkeun bébasna abdi sadaya tina tuduhan di Pangadilan Denizli. Sanajan saméméhna abdi sadaya ngajaga rusiahna, lantaran pangadilan geus némbongkeun éta sarta mulangkeunana ka abdi sadaya bari ngabébaskeun tina tuduhan, abdi ngidinan ngaduplikasina kalayan pikiran yén hartina éta henteu ngabahayakeun. Dasar Şuâ Kalima éta nyaéta hadis-hadis mutasyabih anu ditulis tilu puluh-opat puluh taun ka tukang. Sanajan sabagian ahli hadis nyebut aya kalemahan dina sabagianana anu ti baheula sumebar dina umat, lantaran harti lahiriahna jadi bahan bantahan, éta ditulis murni pikeun nyalametkeun jalma-jalma iman tina cangcaya. Sanggeus sawatara waktu, sabagian ta’wilna anu luar biasa katingali ku panon; ku sabab éta abdi sadaya ngajaga rusiahna supaya henteu dipasihan harti salah. Tuluy, padahal sababaraha pangadilan mariksa sarta nyababkeun éta némbongan, tuluy mulangkeunana ka abdi sadaya, sakumaha jauh tina kaadilan, hak jeung adilna budi ayeuna ngajadikeun abdi salah deui ku éta, abdi sadaya masrahkeun kana nurani jalma-jalma anu ngahukum abdi sadaya ku kayakinan nurani; maranéhna ogé abdi sadaya pasrahkeun ka pangadilan agung, bari nyarios ﺣَﺴْﺒُﻨَﺎ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﻭَﻧِﻌْﻢَ ﺍﻟْﻮَﻛ۪ﻴﻞُ. Kasalapan: Pohara penting. Tapi lantaran ngahargaan jalma-jalma anu ngahukum abdi sadaya maca Risale-i Nur, ku pikiran supaya henteu ngajadikeun aranjeunna ambek, abdi henteu nyerat éta. Kasapuluh: Kuat jeung penting. Tapi ogé ku niat henteu nganyenyeri haté maranéhna, pikeun ayeuna henteu ku abdi ditulis. {(Catetan handap): Saperti Kangjeng Rosul anu mulya aleyhissalâtü vesselâm ku mujijat agung mi’raj némbongkeun kanabianana ka jin, manusa jeung malaikat, sarta ngalawan jalma musyrik jeung munafik, anjeunna ku panonna sorangan ningali Gusti Zat Dzul-Jalâl anu jadi puseur rukun iman, sawarga jeung naraka; ku pribadina anu barokah, anu dingaranan Muhammadul Amîn, anjeunna ngawartakeun ayana Gusti Alloh, hudang deui sarta pangadilan agung ka sakabéh jin jeung manusa, Risale-i Nur ogé ku risalah ieu anu mangrupa “Hiji Pamundut Ka Pangadilan Agung Nalika Hudang Deui”, ka jalma-jalma iman, para ahli sarta para hakim anu murag kana cangcaya lantaran tempat nyarande iman jeung kayakinan abad ieu geus oyag, mawa alam ghaib kana alam anu katingali. Ku cara anu pasti, nepi ka henteu aya cangcaya pisan, éta némbongkeun ku panon di dunya ieu ayana jeung kaadilan Gusti Alloh, pangadilan agung sarta hudang deui; naraka pikeun anu murag kana kasasatan jeung kufur mutlak, sarta sawarga pikeun jalma-jalma iman. Éta geus ngabuktikeun ka sakumna umat manusa iman tahqiqi kalayan haqqal yaqin. Mugia Gusti Alloh salawasna rido ka Ustad abdi sadaya, pangarang Risale-i Nur, amin! Küçük Ali}