NU NYARIOS TÉH NGAN HAKÉKAT
Riwayat Hirup · hlm. 733
Dina Risale-i Nur parantos dibuktikeun yén: sakapeung kaadilan téh tajalli di jero kaniayaan. Nyaéta: manusa ku hiji sabab tumiba kana katiwasan sareng kana kaniayaan; hiji balahi datang ka manéhna, manéhna dihukum panjara, malah dialungkeun ka jero bui. Éta putusan téh hiji kaniayaan. Nanging éta kajadian jadi hiji jalan pikeun tajalli kaadilan. Papasten Ilahi nibankeun hukuman ka jalma nu ku margi sabab séjén parantos pantes nampi hukuman, ayeuna ngaliwatan leungeun hiji jalma nu dolim, sarta ngagusur manéhna kana balahi. Ieu téh salah sahiji rupa tajalli kaadilan Ilahi.
Abdi ayeuna keur mikir. Parantos dua puluh dalapan taun abdi dibawa ti propinsi ka propinsi, ti kota ka kota, sarta dikirim ti pangadilan ka pangadilan. Naon ari kajahatan nu dituduhkeun ka abdi ku jalma-jalma nu ngalakukeun siksaan nu dolim ieu? Naha ngajadikeun agama alat pulitik? Nanging naha éta téh henteu tiasa dibuktikeun ku maranéhna? Ku margi dina kanyataanana teu aya perkara sapertos kitu. Hiji pangadilan mangbulan-bulan, mangtaun-taun ihtiar milarian kalepatan sangkan tiasa ngahukum abdi. Éta pangadilan ngalésotkeun, pangadilan séjén ngeunaan perkara nu sarua ngasupkeun deui abdi kana pamariksaan. Sawatara waktos éta pangadilan ogé ihtiar, nekenan abdi, sarta ngajantenkeun abdi tumiba kana rupa-rupa siksaan. Éta ogé teu kénging hasil, teras ngalésotkeun. Ayeuna nu katiluna nyekelan kerah abdi. Kitu waé abdi kabawa ti musibah ka musibah, ti balahi ka balahi. Umur abdi dua puluh dalapan taun kaliwat kitu. Ahirna maranéhna sorangan ogé ngartos yén tuduhan nu ditibankeun ka abdi téh teu aya dasarna pisan.
Naha maranéhna ngalakukeun tuduhan ieu kalayan dihaja, atanapi maranéhna kajiret ku hiji was-was? Boh dihaja, boh was-was; abdi terang kalayan pasti pisan, kalayan yakin tur ku haté nurani, yén abdi teu gaduh patalian sareng kaitan naon-naon sareng kajahatan sapertos kitu. Sadaya dunya nu adil ogé terang yén abdi sanés jalma nu bakal ngajadikeun agama alat pulitik. Malah jalma-jalma nu nuduh abdi ku kajahatan ieu ogé terang. Upami kitu, naha maranéhna keukeuh terus-terusan ngalakukeun kaniayaan ieu ka abdi? Naha abdi nu teu gaduh kalepatan tur teu aya dosana ieu tumiba kana kaniayaan nu terus-terusan sareng kana siksaan nu bedegong sapertos kitu? Naha abdi henteu tiasa leupas tina musibah-musibah ieu? Naha kaayaan sapertos kitu henteu papalimpang sareng kaadilan Ilahi?
Salami saparapat abad abdi henteu mendak waleran kana patarosan-patarosan ieu; abdi sedih, abdi nalangsa. Ayeuna abdi terang sabab nu saleresna tina kaniayaan sareng siksaan nu ditibankeun ka abdi. Kalayan kasedih nu jero pisan abdi nyarios:
Kalepatan abdi téh nyaéta ngajadikeun khidmah Qur'ani abdi alat pikeun kamajuan lahir batin abdi, alat pikeun kasampurnaan diri abdi.
Ayeuna abdi ngartos kana hal ieu, abdi ngaraosanana, sarta abdi ngahaturkeun rébuan sukur ka Alloh yén:
Salami mangtaun-taun, di luar kahoyong abdi, aya halangan-halangan maknawi nu kacida kuatna nu ngahalangan abdi tina ngajadikeun khidmah imani abdi alat pikeun kasampurnaan sareng kamajuan lahir batin abdi, alat pikeun leupasna abdi tina siksa katut tina naraka, malah alat pikeun kabagjaan langgeng abdi, atanapi alat pikeun maksad naon waé. Rasa-rasa nu jero katut ilham-ilham ieu ngajantenkeun abdi héran kacida. Sanaos milarian kalungguhan maknawi nu dipikaresep sareng kabagjaan aherat ku amal soléh sarta nuju kana jalan éta téh hak nu sah pikeun saha waé, sarta henteu ngarugikeun saha-saha ogé, abdi mah dihalangan tina kaayaan sapertos kitu, boh sacara ruh boh sacara haté. Salian ti rido Ilahi, ku dorongan tugas élmu nu fitri, ngan hiji hal nu dipidangkeun ka abdi: khidmah kana iman waé.
Ku margi dina jaman ieu, hakékat-hakékat imani nu henteu jadi alat sareng henteu tunduk kana naon waé sarta nu aya di luhureun sagala tujuan téh kedah diwartoskeun kalayan pangaruh nu kuat — ku ubudiyah nu fitri — ka jalma-jalma nu henteu terang sareng ka jalma-jalma nu butuh terang; di jero dunya nu pabaliut ieu kedah dipasihkeun hiji pangajaran Al-Qur'an dina cara nu bakal nyalametkeun iman sarta masihan kayakinan nu pasti ka jalma-jalma nu bedegong; nyaéta dina cara nu moal jadi alat pikeun naon waé, supados éta pangajaran tiasa ngaruntuhkeun kufur mutlak katut jalan sasar nu wangkelang tur bedegong, sarta tiasa masihan kayakinan nu pasti ka sadaya jalma. Kayakinan sapertos kitu, dina jaman ieu sareng di jero sarat-sarat ieu, ngan tiasa medal ku terang yén agama téh henteu dijadikeun alat pikeun naon waé — henteu pikeun perkara pribadi, henteu pikeun perkara aherat, henteu pikeun perkara dunya, henteu pikeun perkara lahir, sareng henteu pikeun perkara batin. Upami henteu kitu, hiji jalma nu nangtang pribadi maknawi paham teu ngagem agama nu pikasieuneun — nu lahir tina lampah ngadegkeun komite sareng ngadegkeun pakumpulan — sanaos anjeunna aya dina darajat maknawi nu pangluhurna, tetep moal tiasa ngaleungitkeun was-was sagemblengna. Ku margi nafsu katut rasa akuan diri jalma bedegong nu hoyong asup kana iman téh tiasa nyarios: "Éta jalma parantos ngabobodo abdi sadaya ku jeniusna, ku kalungguhanana nu luar biasa." Kitu ceuk manéhna, sarta di jero haténa tetep aya mamang.
Rébuan sukur ka Alloh, yén salami dua puluh dalapan taun, di handapeun tuduhan ngajadikeun agama alat pulitik, papasten Ilahi — di luar kahoyong abdi — nampiling sareng ngageuingkeun abdi ngaliwatan leungeun manusa nu dolim salaku kaadilan nu murni pisan, supados agama ulah dijadikeun alat pikeun perkara pribadi naon waé. Papasten éta nyarios: awas, ulah ngajadikeun hakékat iman alat pikeun diri sorangan, supados jalma-jalma nu butuh kana iman ngartos yén nu nyarios téh ngan hakékat. Sangkan was-was nafsu katut tipu daya sétan ulah nyésa, sangkan jempé!
Tah, ieu pisan rahasia tina sumanget nu ngagedur nu dibangkitkeun ku Risalah-Risalah Nur dina haté-haté sapertos ombak ageung di laut nu ageung, katut rahasia pangaruh nu dilakukeunana dina haté sareng dina ruh; sanés perkara séjén. Sanaos rébuan ulama sareng ratusan rébu kitab parantos nyebarkeun hakékat-hakékat nu sarua sareng nu dicarioskeun ku Risale-i Nur kalayan basa nu langkung éndah, maranéhna tetep henteu tiasa ngeureunkeun kufur mutlak. Upami dina perjuangan ngalawan kufur mutlak, di handapeun sarat-sarat nu sakitu beuratna, Risale-i Nur hasil dugi ka hiji darajat, rahasiana téh nyaéta ieu: Said téh teu aya; kakawasaan katut kaahlian Said ogé teu aya. Nu nyarios téh ngan hakékat, nyaéta hakékat imani.
Ku margi cahya hakékat ngajalankeun pangaruhna dina haté-haté nu butuh kana iman; sanés hiji Said, sarébu Said ogé mangga dikurbankeun. Sagala kanyeri katut kasangsaraan nu karandapan ku abdi salami dua puluh dalapan taun, sagala siksaan nu tumiba ka abdi, sagala musibah nu disabaran ku abdi — sing halal. Ka sadaya jalma nu ngania abdi, nu mawa abdi ti kota ka kota, nu ngahina abdi, nu hoyong ngahukum abdi ku rupa-rupa tuduhan, sareng nu nyayagikeun tempat pikeun abdi di jero bui — abdi parantos ngahalalkeun hak abdi.
Ka papasten nu adil abdi ogé nyarios: abdi mémang pantes nampi tampiling anjeun nu pinuh welas asih ieu. Upami henteu kitu — upami abdi nyokot hiji jalan nu kacida sahna tur teu ngarugikeun sapertos jalma-jalma séjén sarta ngan mikiran diri abdi sorangan, upami abdi henteu ngurbankeun rasa hoyong kana limpahan ni'mat lahir batin — tangtos abdi bakal kaleungitan kakuatan maknawi nu ageung ieu dina khidmah iman.
Abdi parantos ngurbankeun sagala rupa abdi, lahir sareng batin; abdi parantos nyabaran unggal musibah, abdi parantos sabar dina unggal siksaan. Ku margi kitu, hakékat imani sumebar ka mana-mana. Ku margi kitu, ratusan rébu — malah meureun jutaan — murid sakola makrifat Nur parantos tumuwuh. Ayeuna, dina jalan ieu, dina khidmah imani, aranjeunna nu bakal neruskeun, sarta aranjeunna moal ingkah tina jalan abdi: ngaleupaskeun diri tina sagala rupa, lahir sareng batin. Aranjeunna ngan bakal ihtiar demi rido Alloh waé.
Jalma-jalma nu nyiksa abdi sadaya, bari henteu terang sarta bari akalna henteu nepi kana rahasia-rahasia papasten Ilahi, kalah ngalaksanakeun khidmah kana mekarna hakékat imani. Tugas abdi sadaya ka maranéhna téh ngan mangrupa paneda hidayah waé.
Abdi téh udur pisan. Tanaga abdi henteu nyésa, boh kanggo nyerat boh kanggo nyarios. Meureun ieu téh kalimah-kalimah abdi nu panungtungan. Mugi para murid Risale-i Nur Medresetü'z-Zehra ulah hilap kana wasiat abdi ieu.
Said Nursî