NYERAT SARENG NYEBARKEUN RISALE-I NUR

Riwayat Hirup · hlm. 138

Kangjeng Üstad Bedîüzzaman Said Nursî nyerat Kumpulan Risale-i Nur di handapeun kaayaan nu sakitu hésé sareng beuratna, dugi ka anjeunna nandangan karerepet nu tacan kantos kaalaman ku hiji ahli élmu ogé sapanjang sajarah. Nanging ku margi anjeunna kagungan tékad, kahoyong, sareng cinta kana khidmah nu teu kantos pareum, anjeunna — tanpa ngeleper, tanpa lungse, tanpa bosen sareng jempé — ngaluarkeun sagala kakiatanana, kalayan sabar, tahan uji, sareng ngorbankeun diri nu teu aya bandinganana, ngawujudkeun karya-karya Risale-i Nur nu luar biasa ieu; nu bakal ngajaga — nu parantos sareng nu keur ngajaga — ieu bangsa sareng lemah cai tina naga komunisme, tina bahaya mason, sareng tina hirup teu ngagem agama, sarta nu jadi pangbimbing agung dina nyaangan tur nuduhkeun jalan ka alam Islam katut umat manusa. Nyerat Kumpulan Risale-i Nur nu jumlahna saratus tilu puluh judul téh réngsé dina waktos dua puluh tilu taun.

Ku margi Risalah-risalah Nur téh diserat dina waktos kabutuhan nu kacida rongkahna, unggal risalah nu diserat téh mibanda kalungguhan ubar sareng panawar nu kacida mustajabna; sarta mémang kitu daya pangaruhna, dugi ka nyageurkeun panyakit batin loba jalmi. Unggal jalmi nu maos Risale-i Nur téh ngaraosan kaayaan batin siga éta risalah diserat husus kanggo dirina, teras maos kalayan sono nu ageung sarta rasa butuh nu kacida. Tungtungna medal karya-karya nu sapertos kitu, dugi ka dipaparinkeun hakékat-hakékat Qur'ani nu bakal ngajawab kalayan lengkep tur nyugemakeun sagala kabutuhan iman, Islam, pamikiran, ruhani, haté, sareng akal sakumna manusa dina abad ieu sareng abad-abad nu bakal datang.

Risale-i Nur téh tafsir nu sajati kana Al-Qur'an Al-Hakîm. Ayat-ayat téh henteu ditafsirkeun runtuyan; nu ditafsirkeun téh ayat-ayat nu nerangkeun hakékat-hakékat iman nu ngajawab kabutuhan jaman.

Tafsir téh aya dua rupa: nu hiji nafsirkeun redaksi sareng lafal ayat; nu hiji deui ngajelaskeun tur ngabuktikeun harti sareng hakékat ayat. Yén Risale-i Nur téh nu pangkuatna, nu pangajénna, nu pangcaangna, sareng nu pangsampurnana ti antara tafsir bagian nu kadua ieu, éta parantos tetep ku panyaksén sareng pangwidian rébuan ahli tahqiq sareng ahli tilik.

Cara nyerat sareng nyebarkeun Risale-i Nur téh dugi ka ayeuna tacan kantos aya bandinganana. Bedîüzzaman Said Nursî henteu kagungan tulisan nu cekap pikeun nyerat tur ngalobakeun risalah ku panangan anjeunna nyalira; anjeunna satengah ummi. Ku margi kitu anjeunna nyarioskeun kalayan gancang ka para juru serat, teras diserat kalayan gancang deuih. Aya karya-karya nu luar biasa nu réngsé diserat dina sapuluh jam, dua belas jam, malah dina sajam dua jam, ku cara ngeusian sajam dua jam sadinten kanggo nyerat.

Risalah-risalah nu diserat ku Kangjeng Üstad Bedîüzzaman téh disalin ku para murid dina sababaraha naskah bari diteruskeun ti leungeun ka leungeun, teras naskah-naskah nu parantos diserat téh dibantun ka panyeratna. Panyerat ngoméan kalepatan para juru salin. Nalika ngalakonan koréksi ieu, anjeunna mariksa tanpa ngabandingkeun sareng naskah aslina. Dugi ka ayeuna ogé, nalika ngoréksi hiji karya nu diserat dua puluh lima atawa tilu puluh taun ka tukang, anjeunna henteu ningali kana aslina.

Risalah-risalah nu parantos diserat téh dicandak ku jalmi-jalmi nu sarumping ti kampung-kampung sareng kacamatan sakurilingna kalayan panasaran jeung sono nu ageung, teras disebarkeun ku tulisan panangan.

Kangjeng Üstad Bedîüzzaman nyerat Risalah-risalah Nur tanpa muka hiji kitab ogé salian ti Al-Qur'an, sarta dina waktos nyerat téh teu aya hiji kitab ogé nu aya di gigireun anjeunna.

Cita-cita nu diébréhkeun ku almarhum Mehmed Âkif dina baitna:

Kudu urang nyandak ilham langsung tina Al-Qur'an,

kudu urang nyaurkeun Islam kana pamahaman jaman ieu —

éta cita-cita téh dipaparinkeun ka Bedîüzzaman pikeun ngawujudkeunana. Kumaha carana Risale-i Nur disebarkeun ogé tacan kantos katingal dina hiji karya ogé sapanjang sajarah. Kieu:

Risale-i Nur, nu ogé kabébanan khidmah ngajaga aksara Qur'an, tangtos kedah disebarkeun ku tulisan Qur'an. Tulisan heubeul parantos dilarang sareng percétakanana parantos dibubarkeun. Bedîüzzaman teu kagungan artos, teu kagungan banda; anjeunna miskin, teu aya patalina sareng barang dunya. Jalmi-jalmi nu ngalobakeun risalah ku tulisan panangan ogé ngan ukur tiasa nyumponan kabutuhan poko maranéhna. Jalmi-jalmi nu nyerat Risale-i Nur téh dibawa ka kantor pulisi, disiksa tur dikaniaya, sarta dialungkeun ka panjara. Ku propaganda sareng tekenan nu dilakonan ku leungeun pamaréntah pikeun nyerang Bedîüzzaman, kasieun disebarkeun ka mana-mana; masarakat dijieun was-was, dugi ka teu waranieun deui ngadeukeutan Kangjeng Üstad atawa nampi pangajaran agama sareng iman ti anjeunna. Saméméhna ogé, ngalayangna nyawa para ulama sareng para nu ngabakti kana bebeneran dina tihang gantungan ngan lantaran maranéhna taat kana agama, parantos ngawujudkeun hawa sieun jeung ngeleper. Di jero lampah dolim nu pangbengisna sareng panindesan mutlak nu keur lumaku, ahli agama dihukum kedah jempé sagemblengna. Teu aya hiji risalah sajati ogé nu nyarioskeun hakékat-hakékat agama nu diidinan medal, teu aya ogé éta hakékat-hakékat nu diidinan diajarkeun ka bangsa. Ku cara kitu, Islam diusahakeun sina jadi mayit nu teu boga ruh; ngajarkeun hakékat sareng dasar-dasar agama Islam téh dilarang pisan. {(Catetan handap): Sadaya lampah anti agama éta téh dilakonan ku jalma-jalma anti agama nu nyumput, nu teu bisa narima majuna agama ayeuna.}

Nya kitu, ieu jaman anti agama nu dina awalna kacida bengisna téh runtuh ku beuki nyebarna Risale-i Nur ka sakumna; ranté-ranté panindesan nu dipasangkeun kana kahirupan batin jeung lahir ahli iman — pangpangna kana kahirupan batinna — parantos rangsak. Risale-i Nur parantos numpurkeun tulang tonggong anti agama sarta ngaburak-barik batu-batu dasarna. Leres, dina waktos harita Risale-i Nur ngagebray sapertos kilat di hareupeun barisan anti agama, sarta cahya Al-Qur'an Al-Hakîm ieu témbong kalayan sagala kakuatan jeung kaagunganana, teras disebarkeun di handapeun reregan. Iman para murid Nur nu nampi pangajaran iman tahqiqi tina Risale-i Nur sarta jumlahna beuki nambahan téh beuki mekar, dugi ka aranjeunna gaduh kagagahan iman sareng kawanian Islam. Sakumaha hiji panglima nu gagah maparin kawanian ka ratusan prajurit ku kaayaan dirina sarta jadi titik pananggeuhan; kitu deui pisan, kalayan Kangjeng Üstad Bedîüzzaman Said Nursî di payuneun minangka wawakil pribadi maknawi Risale-i Nur, ratusan rébu — ayeuna mah jutaan — murid Nur nu imanna dikuatkeun ku pangajaran iman tahqiqi téh parantos jadi titik pananggeuhan sareng conto nu saé pikeun ahli iman. Kakuatan iman para murid Nur ieu sareng perjuangan aranjeunna nu wanteran ngalawan anti agama téh gedé pisan pangaruhna ka masarakat, sarta ngalahirkeun hiji panggeuing (hudang tina sare). Ku kituna, aranjeunna ogé ngaleungitkeun sieun sareng rasa was-was nu aya di jero bangsa ku Risale-i Nur, ngalahirkeun kawanian, harepan, sareng kabungahan nu nyakup sadayana pikeun lemah cai sareng bangsa, sarta ngaluputkeun umat Islam tina pegat harepan. Yén hiji Murid Nur nu ngajadikeun Risale-i Nur minangka tujuan hirupna téh sakuat saratus jalmi sarta ngalakonan khidmah kana iman jeung Islam saloba saratus juru papatah, éta téh diaku tur dibenerkeun ku para ahli hakékat. Para murid Nur, sapertos Kangjeng Üstadna, henteu ngahargaan tur henteu sieun ku serangan anti agama nu ngagebyar, ku surak-surak nu tarik, ku lampah dolimna, sareng ku panjarana; malah upami perlu, aranjeunna henteu asa-asa ngorbankeun nyawa, harta, katut anak pamajikanana dina jalan khidmah kana iman sareng Islam ku Risale-i Nur. Para murid Nur ngan ngajadikeun hiji perkara wungkul minangka tujuan: "Maos Risale-i Nur kalayan niat nyalametkeun imanna, sareng ngalakonan khidmah kana iman jeung Islam ku Risale-i Nur ngan pikeun ngahontal rido Alloh." Pikeun hasil dina tujuan ieu, aranjeunna ngajadikeun sagala nu dipiboga téh abdi pikeun khidmah ieu. Leres, para murid Nur percaya yén aranjeunna téh para abdi hiji kapal Rabbani nu ngahanteurkeun umat Muhammad ka basisir kasalametan. Tujuan panggedéna dina hirup aranjeunna téh nyaéta jadi lantaran hirupna umat Muhammad dina kamakmuran sareng kabagjaan, ku jalan ngalakonan khidmah kana Qur'an sareng iman. Dina taun-taun Risale-i Nur disebarkeun ku tulisan panangan, aya jalmi-jalmi nu tujuh dalapan taun teu kaluar ti bumina bari terus nyerat tur nyebarkeun Risale-i Nur. Dina waktos harita, di sakuriling Isparta rébuan murid Nur — lalaki, awéwé, nu ngora, sareng nu kolot — malah kampung Sav nu jadi madrasah Nur téh ku sarébu pulpén, mangtaun-taun nyerat tur ngalobakeun Risalah-risalah Nur. (Risale-i Nur téh dua puluh taun saparantos diserat kakara disebarkeun ku mesin sténsil, sareng tilu puluh taun saparantosna kakara dicitak di percétakan. Insya Alloh bakal datang hiji mangsa, Kumpulan Risale-i Nur bakal diserat ku emas, bakal dibacakeun dina rupa-rupa basa ngaliwatan radio, sarta bakal ngarobah beungeut bumi jadi hiji madrasah Nur nu lega.)

Dina nyebarkeun Risale-i Nur, para ibu nu mubarok ogé kabagéan pangorbanan nu penting. Malah katingal para ibu nu wanteran nu sarumping ka Kangjeng Üstad bari nyarios: "Üstad! Abdi badé usaha ngalakonan ogé padamelan dunya nu kedahna dilakonan ku carogé abdi; anjeunna mah kagungan Üstad, kagungan Risale-i Nur." — sarta aranjeunna masihan kalonggaran nu langkung ageung ka carogéna pikeun ngalakonan khidmah Risale-i Nur. Aranjeunna nyepengan lampu wengi-wengi kanggo carogéna nu keur nyerat Risale-i Nur, milu kalayan sapinuh haté dina khidmah agama sareng iman éta. Para ibu sareng para mojang nyerat Risale-i Nur ku panangan sorangan, ngocorkeun cahya panonna, sarta ngalakonan khidmah kana iman minangka juru serat nu mubarok. Malah aya para ibu Murid Nur nu maos Risalah-risalah Nur kalayan sumanget nu ngagedur — nu bakal nganteurkeun aranjeunna kana Husnul Khatimah ku cahya iman dina napas panungtungan — sarta maosanana ogé ka para ibu sanés nu jadi dulur saagama dugi ka wanoh; ku nyebarkeun Nur di kalangan para ibu, aranjeunna jadi lantaran caangna loba ibu ku cahya Qur'an sareng iman, sarta ngalakonan khidmah kalayan wanteran. Ku maos sareng maosan Risale-i Nur, aranjeunna maju dina tingkatan iman dugi ka ampir-ampiran naék kana kalungguhan mursyid.

Para ibu ngiket haténa kana cahya-cahya Qur'an nu caang tur kacida barokahna di jero Risale-i Nur, kalayan haté nu beresih sareng ihlas ngan pikeun ngahontal rido Alloh, sarta ku miara kanyaah jeung cinta nu teu kantos pareum di jero haténa, aranjeunna ngahontal kaayaan nu bakal bagja di dunya sareng di aherat. Ajén sareng agungna Risale-i Nur téh parantos tumanem pisan dina haténa nu beresih, dugi ka unggal aranjeunna maos jeung ngadangukeun babarengan, jero haténa pinuh tur lubér ku cahya jeung barokah, teras ngocorkeun cipanon nu nurani bari ngagolak rasana. Sakumaha bagjana para ibu éta! Ku margi aranjeunna ngalakonan khidmah iman nu suci ieu, aranjeunna bakal salawasna diinget kalayan kasaéan, cahya-cahya bakal dikintunkeun ka aheratna, kuburanana bakal pinuh cahya siga sawarga, sarta di aherat aranjeunna bakal ngahontal kalungguhan nu pangluhurna, insya Alloh. Salian ti kalebet kana du'a Bedîüzzaman di payuneun sadayana, ku rasiah sarékat maknawi antara para murid Nur, kasaéan-kasaéan terus dicatetkeun dina buku amal saéna. Kanyaah nu tulus kana Risale-i Nur téh ngajadikeun para ibu nu daék kurban éta kabagéan du'a jutaan murid Nur. Ku maos sareng maosan Risalah-risalah Nur, aranjeunna ngahontal kauntungan batin nu ageung sareng darajat nu luhur. Insya Alloh, urang percaya kalayan pageuh, ngaharep, sareng neda ka rohmat Ilahi supados sabagéan ageung para ibu jadi sapertos kitu. Para panyebar Nur nu gaduh paningal batin téh parantos ningali hakékat-hakékat luhung nu aya di jero Risale-i Nur tilu puluh lima taun ka tukang, parantos nampi pangajaran nu suci éta, sarta ti harita kalayan ihlas jeung satia aranjeunna nanjeurkeun dada nyanghareupan musuh-musuh agama nu nyumput. Sanaos bumi para pahlawan Nur digerebeg sababaraha kali sarta aranjeunna sorangan bola-bali dialungkeun ka panjara tur di dinya dijieun nandangan siksa jeung karerepet nu beurat, aranjeunna tetep jadi panyebar Risale-i Nur mangtaun-taun ku pulpén inténna. Sanaos ni'mat dunya bakal ngadeukeutan aranjeunna upami dipiharep, aranjeunna kalah ngalépaskeun sagala pangkat pribadi, pangkat dunya, sareng banda, sarta ngawakafkeun umurna kanggo khidmah Risale-i Nur. Upami aya nu naros: "Naon sababna para murid Risale-i Nur gaduh usaha jeung kakuatan sapertos kitu, daék ngalépaskeun diri jeung ngorbankeun sagalana, sarta sakitu pengkuh jeung satiana?" — tangtos waleran patarosan ieu téh kieu: nya éta hakékat-hakékat luhung nu teu bisa dibantah di jero Risale-i Nur, khidmah kana iman nu dilakonan ngan pikeun ngahontal rido Ilahi wungkul, sareng ihlas Bedîüzzaman nu pangluhurna. Kangjeng Üstad Bedîüzzaman Said Nursî linggih di Barla kurang leuwih dalapan taun. Sabagéan ageung waktosna dianggo di tegalan, di kebon anggur, sareng di kebon. Anjeunna sok nyingkur ka gunung nu suwung atawa ka kebon anggur nu jarakna dua tilu jam, di dinya nyerat Risalah-risalah Nur; sarta nalika risalah-risalah nu diserat ku anjeunna téh disalin ku tulisan panangan di Isparta jeung sakurilingna teras dikintun deui ka anjeunna, anjeunna ngoréksi éta naskah. Dina sadinten anjeunna sakaligus ngoréksi, angkat ku leumpang ka tempat nu angkat-mulihna opat lima jam, ngahususkeun tilu opat jam dina poé nu sarua kanggo nyerat, sarta remen ogé nyayagikeun tuangeunana nyalira. Dina waktos harita, di opat puluh tempat risalah-risalah téh dilobakeun ku tulisan panangan ku para murid munggaran nu kacida sonona kana Risale-i Nur. Kangjeng Üstad manggul éta kitab-kitab dina pungkurna; angkat ka gunung, ka kebon anggur, atawa ka tegalan, di dinya ngalakonan koréksi, teras mulih ka bumina. Anjeunna dihukum buang, diteberkeun kana lampah dolim nu pangpikasieuneunana dina jaman éta, sarta henteu diidinan tepang sareng saha ogé. Nanging di jero kaayaan teu gaduh nanaon éta, anjeunna kalah ngahontal hiji harta nu teu béak-béak. Sabab anjeunna nyerat hakékat-hakékat iman nu asalna ti Al-Qur'an — nu bakal nyaangan tur nuduhkeun jalan ka alam Islam sareng ka umat manusa — sarta dina waktos nu sarua ogé nyebarkeunana. Sadaya kasibukanana dihususkeun kana karya-karya nu keur diserat ku anjeunna. Bakal datang hiji mangsa, karya-karya ieu bakal nyebar ka Anatolia, bakal nepi ka puseur-puseur alam Islam, bakal narik perhatian para ahli pulitik; sarta dina waktos éta, karya-karya ieu bakal ngaburak-barik idéologi anti agama jeung teu boga iman nu hayang ditanemkeun di jero hiji bangsa nu parantos mangabad-abad mawa bandéra alam Islam; bakal ngabendungan asupna arus ahli kufur, ahli lampah sasar, sareng ahli sasar — nu teu lian ti pribadi maknawi para thaghut kasasaran dina abad-abad panungtungan — kana lemah cai ieu, sarta bakal jadi lantaran ngajamin kasalametan jeung kabagjaan langgeng salawasna pikeun generasi nu bakal datang. Nya kitu, ku margi anjeunna nyayagikeun awal hiji kajadian nu pangagungna dina sajarah kalayan idin Ilahi sareng tasarruf Rabbani, sarta ku margi anjeunna mawa hiji perjuangan nu ngandung harti nu kacida sucina, anjeunna téh jalmi nu pangbagjana di dunya sareng nu panguntungna dina jaman ieu. Dina cara anjeunna dianggo, dina tujuanana, sareng dina cita-citana, teu aya parobahan atawa oyagna haté sanajan sagedé zarah. Sabalikna, anjeunna mawa hiji obor hidayah nu bakal ngoméan kayakinan alam nu keur lumaku sarta ngaleungitkeun poék. Ku margi tugas sareng khidmah anjeunna ngandung kabagjaan sareng kamakmuran sadaya manusa di dua alam, anjeunna aya dina usaha sareng tékad nu teu weléh.

Tempat linggih Kangjeng Üstad di Barla téh hiji bumi nu ngan diwangun ku dua kamar. Saleresna anjeunna teu kagungan bumi nyalira, malah sajeungkal taneuh ogé teu aya nu janten kagungan sareng kakawasaan anjeunna di ieu bumi. Bumi nu dilinggihan ku anjeunna salila dalapan taun di Barla téh madrasah Nur nu munggaran, nu kalungguhanana janten puseur pikeun tilu ratus lima puluh juta umat Islam. Di handapeun madrasah Nur ieu aya hiji cinyusu nu terus ngocor. Sareng di hareupeunana, ngahiji sareng madrasah Nur, aya hiji tangkal cinar nu kacida agréngna, kandel pisan, nu nanjak ka langit dina wangun tilu tihang. Di antara dahan-dahan tangkal cinar éta dijieun hiji saung leutik. Ieu tempat téh nu pangmerenahna kanggo Kangjeng Üstad reureuh sareng ngalakonan tugas tafakur jeung ubudiyah anjeunna dina usum semi jeung usum panas.

Para abdi nu satia, para murid, sareng masarakat Barla nyarios kieu: "Abdi sadaya sok ningali Kangjeng Üstad wengi-wengi dugi ka wanci isuk ngalantunkeun tasbéh sareng dzikir di saung leutik nu aya di antara dahan-dahan tangkal cinar — tangkal nu mubarok — di hareupeun madrasah Nur. Komo dina usum semi jeung usum panas, di antara rébuan dahan tangkal nu agréng ieu, di antara manuk-manuk nu hiber bari pinuh sumanget jeung kagémbang, abdi sadaya ningali Kangjeng Üstad ngalakonan padamelanana dugi ka wanci isuk kitu; dugi ka abdi sadaya teu terang iraha anjeunna kulem, iraha anjeunna gugah."

Kangjeng Üstad remen udur, seueur waktosna ogé kaliwat ku panyakit sareng karerepet. Anjeunna tuang saeutik pisan, éta ogé ngan saeutik sapertos sacangkir sop. Wengi-wengi anjeunna maos surat-surat Al-Qur'anul Karîm nu dijadikeun wirid, maos munajat nu kawentar ti Kangjeng Rosul صلى الله عليه وسلم nu jenenganana Jausyanul Kabîr, maos munajat sareng hizib para wali agung sapertos Syah Geylanî sareng Syah Naqsyabandî, maos salawat-salawat Nuriyah, sareng pangpangna maos "Hizbun Nuriyah" nu jadi sumber Risale-i Nur, katut hizib jeung munajat nu jadi kilat-kilat cahya ayat-ayat Qur'an, nu ngawangun hiji runtuyan tafakur sarta dihimpun dina Lem'a Kadua Puluh Salapan; saparantos réngsé sadayana, anjeunna teras deui ngeuyeuk Risale-i Nur. Ari siangna anjeunna salawasna ngeuyeuk maos sareng ngoréksi Risale-i Nur; khidmah Risale-i Nur langkung diutamikeun ti sagala rupa, sarta nalika aya padamelan ngeunaan Risale-i Nur nu kedah gancang réngsé, anjeunna ngantunkeun padamelan sanésna sareng ngaréngsékeun heula éta padamelan.

Dina usum semi, Said Nursî unggah ka saung leutik nu aya di antara dahan-dahan tangkal cinar nu agréng di hareupeun tempat linggihna, ngalaksanakeun tugasna di dinya; anjeunna nampi limpahan barokah, neuteup, sarta tafakur kana hakékat-hakékat Risale-i Nur di Mala-ul A'lâ, nu jadi sumber sareng tambang sajatina. Naha aya kamungkinan ngébréhkeun tafakur sareng rasa Kangjeng Üstad di luhur tangkal cinar ieu — nu jadi tempat témbongna rasiah شَجَرَةٌ مُبَارَكَةٌ — ogé di luhur tangkal-tangkal jeung gunung-gunung di Çam Dağları nu kacida diakrabanana ku anjeunna? Pamohalan pisan!

Alloh kalayan rohmat-Na nu sampurna nyiptakeun ieu pribadi nu tunggal ku bakat nu ngahimpun sagala rupa kasampurnaan manusa, sarta Mantenna ngersakeun mekarna bakat-bakat éta dina wangun nu pangluhurna; dugi ka pribadi nu istiméwa ieu, ku pribadi maknawi Risale-i Nur — nu ngarumbay rébuan dahan jeung rangrang tina tangkal Islam nu manjang ka abad-abad panungtungan — dijadikeun "guru agung pikeun sadayana" dina sagala hakékat; sarta ku ngasupkeun hiji pantulan cahya jeung tajalli sakumna hakékat Islam kana pribadi maknawi Risale-i Nur, Mantenna ngajadikeun ahli hakékat jeung ahli kasampurnaan neuteup kalayan hélok; sarta ku kituna, ku Risale-i Nur nu jadi eunteung nu ngahimpun risalah Ahmadiyah sareng hakékat Muhammadiyah, Said Nursî minangka hiji Said parantos buruk tur lééh, nanging sacara maknawi anjeunna lahir sarta langgeng minangka sakumna alam Islam. Sareng dugi ka poé kiamat Risale-i Nur bakal tetep langgeng sarta bakal terus nuju kana sampurna.

Naha aya kamungkinan Gusti Nu Ngadamel Dzul-Jalâl, nu henteu lalawora kana nyiptakeun jangjang laleur sarta nyusun réa hikmah jeung mangpaat dina zarah-zarah éta jangjang, henteu paduli kana Risale-i Nur, kana tempat-tempat nu jadi panyeratanana, sareng kana patempatan nu dianggo ku Panyerat Nur ngalaksanakeun tugas-tugas suci anjeunna; sarta naha mungkin patempatan nu jadi abdi (nu ngalayanan) khidmah nu sakitu sucina, madrasah-madrasah Nur, katut tangkal nu mubarok téh kaluar tina tujuan husus rohmat-Na? Pamohalan pisan!

Nalika linggih di Barla, dina bulan-bulan usum panas Kangjeng Üstad Said Nursî sok unggah ka Çam Dağı, teras nyalira di dinya sawatara waktos. Gunung nu dilinggihan ku anjeunna téh luhur pisan. Sapertos saung leutik di puncak tangkal cinar di hareupeun madrasah Nur Barla, di luhur dua tangkal ageung nu aya di puncak pangluhurna Çam Dağı ogé anjeunna kagungan tempat linggih nu hartina madrasah Nur. Di puncak tangkal pinus sareng tangkal katran ieu, anjeunna ngeuyeuk Risale-i Nur. Sareng deui, remen pisan anjeunna angkat balik ti Barla ka wewengkon leuweung ieu. Sarta anjeunna sok nyarios: "Kaula moal nukeurkeun tempat-tempat ieu ku Karaton Yıldız!"

Ayeuna, kalayan megatkeun caritaan di dieu, urang cantumkeun di handap sawatara risalah sareng serat ngeunaan kahirupan Kangjeng Üstad di Çam Dağı nu disebat di luhur sareng di wewengkon Barla — tempat anjeunna nyerat Risale-i Nur — katut ngeunaan hakékat Risale-i Nur.