SABABARAHA CONTO TINA PAGUNEMAN JEUNG SAWALA BEDÎÜZZAMAN SARENG SUKU-SUKU DI WÉTAN
Patarosan: Naon baé anu kajadian, asal ulah ngarugikeun agama?
Waleran: Islam téh lir panonpoé, henteu pareum ku ditiup. Lir beurang, henteu jadi peuting ku nutup panon. Anu nutup panonna ngan ukur ngajadikeun peuting pikeun dirina sorangan. Salian ti éta, naha leuwih saé percanten ka hiji pamingpin malang anu éléh, atawa ka para patugas anu ngaletak, atawa ka sababaraha perwira anu henteu maké akal, sarta masrahkeun panangtayungan agama ka maranéhna? Atawa naha leuwih saé masrahkeun éta ka sumanget ngabéla tina tihang cahaya jeung pedang inten anu kabentuk tina kumpulna kilatan-kilatan cahaya Gusti, anu janten welas asih iman dina haté unggal jalma sarta sumber rasa Islam di tukangeun pamadegan umum bangsa, jeung tina ngahijina percikan-percikan caang sumanget ngabéla Islam? Mangga aranjeun nimbang.
Leres, tihang cahaya ieu bakal nanggung panangtayungan agama dina sirah kagagahanana, dina panon paniténna sarta dina taktak sumanget ngabélana. Aranjeun ningali yén kilatan-kilatan anu papisah parantos mimiti ngagenclang. Lalaunan éta bakal ngahiji ku silih tarik. Dina élmu hikmah geus ditetepkeun yén: Rasa agama, hususna agama fitrah anu leres, langkung nembus ucapanana, langkung luhur hukumna sarta langkung kuat pangaruhna.
Leres, leres, upami reungit ngeureunkeun ributna, nyiruan madu ngaruksak dengungna, sumanget aranjeun ulah ruksak pisan, ulah sedih pisan. Sabab musik Gusti, anu ku nada-nadana ngajadikeun jagat raya nari sarta ngagerakkeun rusiah-rusiah hakékat, henteu kantos eureun. Terus-terusan ngaguruh.
Gusti Sultan Azali, Sultan para sultan, ku musik-Na anu disebut Al-Qur'an ngeusian sakumna alam sarta ngahasilkeun sora anu kuat dina kubah langit. Éta sora nabrak uteuk, haté jeung sungut para ulama, syekh sarta khatib anu lir cangkang anu kawas guha; gaungna kaluar tina létah aranjeunna sarta ngalir jeung sumebar, ngagerakkeun dunya ku rupa-rupa sora anu ngaguruh. Ku ngawujud sarta nyitakna sora éta, sakabéh kitab Islam dijadikeun lir hiji senar jeung hiji jalur dina tanbur sarta qanun, sarta unggal senar ngumumkeun éta ku salah sahiji carana. Jalma anu henteu ngadangu atawa henteu ngadangukeun sora ti langit jeung rohani ieu ku ceuli haté, naha bakal ngadangu dengung hiji pangawasa anu lir reungit dibandingkeun jeung éta sora, sarta dengung para pagawé pamaréntahan anu lir laleur hideung? ...
P—Kabébasan parantos ditafsirkeun kalayan goréng pisan ka urang. Malah dijelaskeun ka urang yén dina kabébasan, jalma henteu bakal dicempad sanajan ngalakukeun maksiat jeung lampah hina naon baé, kalayan sarat henteu ngarugikeun batur. Naha memang kitu?
W—Jalma-jalma sapertos kitu sanés ngumumkeun kabébasan, tapi ngumumkeun lampah maksiat jeung kahinaanana, sarta ngacapruk saperti alesan budak. Sabab kabébasan anu hipu kedah diajar adab sarta dihias ku tata krama syariat. Upami henteu, kabébasan dina maksiat jeung lampah hina sanés kabébasan, tapi kahirupan sato, panindesan sétan sarta janten tawanan nafsu anu maréntah kana kajahatan.
Kabébasan umum téh hasil kumpulan partikel-partikel kabébasan unggal jalma. Sipat kabébasan nyaéta: henteu ngarugikeun diri sorangan atawa batur.
Tapi, duh para nu hirup pindah-pindah! Anu aranjeun gaduh téh satengah kabébasan. Satengah anu sanés nyaéta henteu ngaruksak kabébasan batur. Kabébasan anu campur jeung ngan ukur kadaharan pikeun tetep hirup sarta kahirupan liar ogé aya dina sato-sato anu janten tatangga aranjeun di gunung. Saéstuna, upami sato-sato liar anu malang ieu gaduh hiji kanikmatan jeung panglipur, éta téh kabébasanana.
Tapi kabébasan anu caang lir panonpoé, anu dipikanyaah ku roh sarta saimbang jeung inti kamanusaan, nyaéta kabébasan anu cicing dina istana kabagjaan peradaban, sarta dihias ku didikan jeung pakean pangaweruh, kautamaan sarta Islam.
...
P—Kumaha kabébasan téh sipat husus iman?
W—Sabab jalma anu ku tali iman janten abdi Gusti Sultan sakumna alam, henteu diidinan ku martabat jeung kagagahan imanna pikeun ngarendahkeun diri ka batur sarta asup ka handapeun kakawasaan sawenang-wenang jeung panindesan batur. Kitu deui, welas asih imanna henteu ngidinan anjeunna ngalanggar kabébasan jeung hak batur.
Leres, hiji abdi sultan anu satia henteu ngarendahkeun diri kana kakawasaan sawenang-wenang tukang ngangon. Éta abdi ogé henteu ngarendahkeun diri pikeun ngawasa jalma anu malang kalayan sawenang-wenang. Hartina, beuki sampurna iman, beuki caang kabébasan. Tingali jaman kabagjaan... P—Kumaha urang tiasa bébas di payuneun hiji jalma agung, hiji wali, hiji syekh sarta hiji ulama gedé? Ku kaunggulanana, maranéhna miboga hak pikeun ngawasa urang. Urang tawanan kautamaan aranjeunna.
W—Ciri wali, syekh sarta jalma agung nyaéta handap asor jeung henteu ngagungkeun diri. Sanés sombong sarta ngawasa kalayan sawenang-wenang. Hartina, anu sombong téh budak anu pura-pura janten syekh. Aranjeun ogé ulah nganggap anjeunna agung.
...
P—Ah! Naon anu urang kedah nyarios ka oray-oray anu pikasieuneun anu ngarobah cita-cita luhur anu ngalipur urang ieu janten putus harepan, sarta muka sungut di sakuriling urang pikeun ngaracunan hirup urang jeung ngabagi-bagi nagara urang?
W—Ulah sieun. Lantaran peradaban, kautamaan jeung kabébasan parantos mimiti meunang dina dunya manusa, pasti sisi timbangan anu sanés bakal lalaunan beuki hampang. Upami, sakadar pangandaian anu mustahil —mugia Alloh nyegah— maranéhna ngabagi-bagi sarta maéhan urang, yakin yén urang bakal maot salaku dua puluh sarta hirup deui salaku tilu ratus. Urang bakal ngibaskeun lebu kahinaan jeung pasalia tina sirah urang, sarta mingpin kafilah umat manusa salaku jalma-jalma anu leres-leres caang jeung ngahiji. Urang henteu sieun kana maot anu ngahasilkeun kahirupan anu pangkuatna, pangkukuhna sarta panglanggengna. Sanajan urang maot, Islam tetep hirup. Mugia bangsa anu suci éta tetep salamet.
P—Kumaha urang bakal sarata jeung nonmuslim?
W—Kasataraan sanés dina kautamaan jeung kahormatan, tapi dina hak. Dina hak, raja jeung jalma miskin sarua. Naha hiji syariat anu nyarios ulah ngahaja nincak sireum sarta nyegah nyiksa éta, tiasa ngalalaworakeun hak turunan Adam? Leres-leres henteu... Urang henteu ngalaksanakeunana. Leres, diadilina Imam Ali ra sareng hiji Yahudi biasa, sarta perkara pangadilan Salahaddin-i Eyyübî anu janten kareueus aranjeun sareng hiji Kristen miskin, simkuring nyangka ngabenerkeun kasalahan aranjeun ieu. {(Catetan handap): Said Baheula, kalayan harepan anu kuat jeung panglipur anu sampurna tina sipat cahaya anu caang, ngagunakeun pulitik pikeun ngalayanan Islam sarta ngusahakeun kabébasan kalayan sumanget. Ku hiji rasa séjén anu ngarasakeun kajadian saméméh lumangsung, anjeunna ngartos tina harti hiji hadis anu mulya yén panindesan mutlak anu pikasieuneun sarta henteu ngagem agama bakal datang, sarta ngawartosanana lima puluh taun ka tukang. Anjeunna ngarasakeun yén panindesan mutlak éta bakal sabenerna ngabohongkeun béja panglipur Said salila dua puluh lima taun. Geus tilu puluh taun anjeunna nyebut ﺍَﻋُﻮﺫُ ﺑِﺎﻟﻠّٰﻪِ ﻣِﻦَ ﺍﻟﺸَّﻴْﻄَﺎﻥِ ﻭَ ﺍﻟﺴِّﻴَﺎﺳَﺔِ, ninggalkeun pulitik sarta janten Said Anyar.}
Sabab pamaréntahan konstitusional téh kadaulatan bangsa. Pamaréntahan téh abdi. Upami pamaréntahan konstitusional leres, bupati jeung gubernur sanés pamingpin, tapi abdi anu dibayar. Nonmuslim henteu tiasa janten pamingpin, tapi tiasa janten abdi. Anggap yén jabatan pamaréntahan téh hiji rupa kapamingpinan sarta kalungguhan juragan. Nalika urang ngajadikeun tilu rébu nonmuslim milu dina kalungguhan juragan jeung kapamingpinan urang, jalan pikeun kapamingpinan tilu ratus rébu jalma ti bangsa Islam di sagala penjuru dunya dibuka. Anu kaleungitan hiji tapi meunang sarébu henteu rugi.
(Hiji Waleranana ngeunaan Kajadian 31 Mart)
Dina Kajadian 31 Mart, simkuring ningali hiji kaayaan anu deukeut kana ieu. Sabab para nu ngorbankeun diri pikeun Islam, anu mikanyaah pamaréntahan konstitusional sarta miboga sumanget ngabéla, ngalarapkeun nikmat pamaréntahan konstitusional, anu dianggap salaku inti kahirupan, kana syariat. Pikeun ngaping para pamaréntah kana kiblat dina solat kaadilan, ngaluhurkeun nami suci syariat ku kakuatan pamaréntahan konstitusional, ngajaga pamaréntahan konstitusional ku kakuatan syariat, sarta nempatkeun sakabéh kajahatan baheula kana ngalawan syariat, aranjeunna masihan sababaraha pangajaran jeung ngalaksanakeun hal-hal anu rinci. Tuluy jalma-jalma anu henteu ngabédakeun katuhu jeung kénca, bari nyangka yén syariat —jauh pisan sanés kitu— ngadukung panindesan, nyarios “Urang ménta syariat!” lir manuk beo niru. Ku kituna tujuan anu saéstuna janten teu kaharti. Rencana-rencana geus digelar. Harita sababaraha jalma anu bohong ngagem topéng sumanget ngabéla nyerang éta nami suci. Ieu hiji titik hideung anu kedah dicandak pangajaranana! {(Catetan handap): Ulah angkat, tengetan. Jalma-jalma anu luhur cita-citana jempé dina éta kajadian. Koran-koran anu miboga kapentingan pribadi ngabungkem sora kabébasan anu saéstuna. Pamaréntahan konstitusional diwatesan ngan kana jalma anu saeutik pisan. Para nu ngorbankeun dirina ogé paburencay.}
...
Saéstuna, numutkeun simkuring, sanajan akal jeung pikiran hiji jalma ti turunan muslim misah tina Islam, fitrah jeung nuranina henteu kantos tiasa ninggalkeun Islam. Malah jalma anu pangbodona sarta paling hirup maksiat ogé kalayan sakabéh dirina ngadukung Islam, anu janten témbok pangrojong urang anu kukuh; hususna jalma-jalma anu ngartos pulitik...
Ti jaman kabagjaan nepi ka ayeuna ogé, henteu aya sajarah anu ngawartosan ka urang yén hiji muslim ku nalar akalna milih agama séjén tibatan Islam, sarta asup kana agama séjén ku dalil. Aya anu kaluar tina agama; éta perkara séjén. Ari niru mah henteu penting. Padahal para nu ngagem agama séjén tangtu geus asup sarta keur asup kana wengkuan Islam sabubuhan, ku nalar akal sarta bukti anu pasti. Upami urang némbongkeun Islam anu leres sarta kajujuran jeung kalurusan anu pantes pikeun Islam, ti ayeuna ka hareup aranjeunna bakal asup sabubuhan.
Sajarah ogé ngawartosan ka urang yén: Kamajuan peradaban umat Islam saimbang jeung tingkat aranjeunna nuturkeun hakékat Islam. Ari kamajuan peradaban batur sabalikna saimbang jeung agamana.
Hakékat ogé ngawartosan ka urang yén: Manusa anu parantos sadar henteu tiasa tanpa agama. Hususna jalma anu parantos hudang, ngarasakeun kamanusaan sarta janten calon pikeun mangsa datang jeung kahirupan langgeng, henteu tiasa hirup tanpa agama. Sabab manusa anu parantos hudang, upami henteu meunang titik anu bakal dijadikeun pangrojong ngalawan serangan jagat raya, anu bakal numuwuhkeun harepanana (cita-citana) anu teu diwatesan, sarta anu bakal janten tempat ménta pitulung —nyaéta sisikian hakékat anu mangrupa agama anu leres— moal tiasa hirup. Ku rusiah ieu, dina unggal jalma hudang hiji kahayang pikeun néangan agama anu leres. Hartina, aya tanda pambuka yén dina mangsa datang agama fitrah umat manusa bakal Islam.
Duh para nu teu adil! Kumaha aranjeun mendakan hakékat Islam, anu miboga kamampuh pikeun ngelek sakumna alam, ngahijikeun, miara sarta nyaanganana, sakitu heureutna nepi ka ngahususkeunana pikeun jalma miskin jeung sababaraha guru agama anu fanatik, sarta hoyong ngalungkeun satengah umat Islam ka luar? Salian ti éta, ku kawani naon aranjeun ngabayangkeun yén istana cahaya Islam, anu ngumpulkeun sagala kasampurnaan sarta ngawengku bahan pikeun miara rasa-rasa luhur sakabéh umat manusa, lir ténda hideung anu keur bela sungkawa, husus pikeun sababaraha jalma miskin, urang badui jeung réaksionér? Leres, unggal jalma nuturkeun naon anu disaksian dina eunteungna. Hartina, eunteung aranjeun anu hideung jeung bohong parantos némbongkeun éta kitu ka aranjeun.
P—Anjeun kaleuleuwihi, ningali implengan minangka hakékat. Anjeun ogé ngahina urang ku nyebut urang bodo. Ieu ahir jaman, kaayaan bakal beuki goréng? W—Kunaon dunya janten tempat sadaya jalma maju, tapi ngan pikeun urang janten tempat mundur? Naha kitu? Simkuring ogé moal nyarios sareng aranjeun; simkuring malik ka dieu, bakal nyarios sareng jalma-jalma dina mangsa datang:
Duh para Said, Hamza, Ömer, Osman, Tahir, Yusuf, Ahmed jeung nu sanésna, anu nyumput di tukangeun abad luhur tilu ratus taun ti ayeuna, anu ngadangukeun ucapan Nur kalayan tiiseun sarta ningali urang ku paningal rusiah ti alam gaib!.. Simkuring nyarios ka aranjeun. Tanggahkeun sirah aranjeun, nyebut “Anjeun leres!” Sarta mugia nyebut kitu janten kawajiban aranjeun. Keun jalma-jalma anu sajaman sareng simkuring henteu ngadangukeun simkuring. Ku telegram tanpa kabel anu manjang ti lebak-lebak mangsa baheula anu disebut sajarah nepi ka mangsa datang aranjeun anu luhur, simkuring nyarios sareng aranjeun. Kedah kumaha, simkuring buru-buru, sumping dina usum tiis; aranjeun bakal sumping dina usum semi anu lir sawarga. Siki-siki cahaya anu ayeuna dipelak bakal mekar dina taneuh aranjeun. Minangka ganjaran pangabdian urang, urang ngantosan ieu ti aranjeun:
Nalika aranjeun sumping pikeun ngaliwat ka buana mangsa baheula, mampir ka kuburan urang; pasang sababaraha kurnia usum semi éta di puncak bénténg anu disebut batu nisan madrasah simkuring {(Catetan handap): Maksadna Bénténg Van, anu janten lir batu nisan Madrasah Horhor anu parantos tilar dunya, anu mangrupa conto Medresetü'z-Zehra di Van.}, anu janten tempat sémah pikeun tulang-tulang urang sarta panjaga panto taneuh Horhor. Urang bakal masihan pépéling ka panjaga panto; geroan urang. Ti kuburan urang, aranjeun bakal ngadangu sora ﻫَﻨ۪ﻴﺌًﺎ ﻟَﻜُﻢْ.
Keun budak-budak ieu, anu nyusu sareng urang tina pinareup jaman ieu, anu panonna mandang ka tukang ka mangsa baheula, sarta anu implenganana, saperti dirina, henteu miboga hakékat sarta papisah, nyangka hakékat-hakékat kitab ieu {(Catetan handap): Ku rasa anu ngarasakeun kajadian saméméh lumangsung, anjeunna ngawartosan Risale-i Nur Külliyatı anu bakal disusun dina mangsa datang.} minangka implengan. Sabab simkuring terang yén perkara-perkara kitab ieu bakal jadi nyata dina diri aranjeun minangka hakékat. Duh para nu diajak nyarios ku simkuring! Simkuring ngagero pisan. Sabab simkuring nangtung di puncak menara abad katilu belas, nyaéta abad ka-13, ngajak ka masjid jalma-jalma anu sacara lahir beradab, henteu paduli kana agama, sarta dina pikiran aya di lebak-lebak pangjerona mangsa baheula.
Duh para nu malang, kuburan anu leumpang ku dua suku, anu ninggalkeun Islam anu lir roh pikeun dua kahirupan! Ulah nangtung di panto turunan anu datang. Kuburan ngantosan aranjeun; minggir, supaya turunan anyar anu bakal leres-leres ngibarkeun hakékat Islam di luhur jagat raya tiasa sumping!..
P—Anu baheula leuwih hadé tibatan urang atawa sami sareng urang; anu datang bakal leuwih goréng tibatan urang?
W—Duh urang Turki jeung Kurdi, upami ayeuna simkuring ngadamel hiji rapat umum, ngulem karuhun aranjeun sarébu taun ka tukang sarta turunan aranjeun dua abad ti ayeuna kana majelis abad ayeuna anu lir tempat ribut ieu... Naha karuhun aranjeun anu baheula, anu ngajajar di sisi katuhu, moal nyarios:
“Hei budak-budak bangor anu méakkeun warisan! Naha aranjeun hasil kahirupan urang? Ah! Aranjeun ngajadikeun urang hiji silogisme anu mandul, ngajadikeun urang teu gaduh turunan!”
Turunan aranjeun anu nangtung dina barisan kénca sarta sumping ti kota mangsa datang ogé, bari ngabenerkeun karuhun aranjeun di katuhu, naha moal nyarios:
“Duh para rama anu kedul! Naha aranjeun premis leutik jeung premis gedé kahirupan urang? Naha aranjeun istilah tengah dina hubungan anu ngabeungkeut urang jeung karuhun anu mulya ieu? Ah!.. Bet aranjeun janten silogisme anu teu miboga hakékat, nyampurkeun sarta pinuh ku pasalia!”
Duh para badui anu hirup pindah-pindah (sarta duh para nu fanatik kana revolusi!) {(): Ditambihan engké.}, dina pintonan implengan {(Catetan handap): Implengan ogé hiji sinématograf.}, aranjeun parantos ningali yén dina ieu rapat umum gedé, dua pihak ogé protés ka aranjeun.
(Sabagéan Waleran)
Upami kitu, simkuring nyarios: Saéstuna aranjeun miboga bakat pikeun kawani anu luar biasa. Sabab jalma-jalma anu nganggap enteng hirupna demi hiji kauntungan, saeutik martabat, kahormatan anu ngan dianggap, atawa perkara leutik saperti ngadangu ucapan “Si éta gagah”, atawa anu ngorbankeun diri pikeun ngagungkeun kahormatan juraganna, upami hudang, naha moal nganggap enteng hirupna demi jati diri bangsa Islam {(Catetan handap): Jati diri bangsa urang hiji awak. Rohna Islam, akalna Al-Qur'an jeung iman.} anu ajénna saperti harta karun, nyaéta jati diri bangsa Islam anu masihan duduluran jeung pitulung rohani tilu ratus juta umat Islam, sanajan aranjeunna gaduh rébuan roh? Tangtu jalma anu ngajual hirupna pikeun sapuluh para bakal ngajualna kalayan rébuan sumanget pikeun sapuluh lira.
Hanjakal, saperti perkara-perkara urang anu saé pindah ka leungeun nonmuslim, ahlak urang anu saé ogé dipaling ku nonmuslim. Saolah-olah sabagéan ahlak sosial urang anu luhur, lantaran henteu dipikaresep di sisi urang, ambek ka urang tuluy angkat ka maranéhna. Sabagéan lampah hina maranéhna, lantaran henteu dipikaresep teuing di antara maranéhna, dibawa ka pasar kabodoan urang.
Naha aranjeun ogé henteu ningali kalayan pohara héran yén ucapan anu caang sarta sipat anu beureum, saperti “Upami simkuring maot, nagara, bangsa jeung rerencangan simkuring tetep hirup”, anu janten dasar utama kamajuan ayeuna, malah anu dipénta ku agama anu leres, parantos dipaling ku nonmuslim? Sabab hiji jalma anu ngorbankeun diri ti pihak maranéhna nyarios: “Upami simkuring maot, mugia bangsa simkuring tetep hirup; di jerona simkuring gaduh hiji kahirupan rohani.” Ari ucapan bodo sarta sipat anu cacad, anu janten dasar sagala kasangsaraan jeung mikiran diri sorangan, “Sanggeus simkuring maot, keun dunya kumaha baé. Sanajan caah gedé,” atawa ﻭَﺍِﻥْ ﻣُﺖُّ ﻋَﻄْﺸًﺎ فَلَا ﻧَﺰَﻝَ ﺍﻟْﻘَﻄْﺮُ, nyekel leungeun tekad urang sarta mingpinana. Ieu sipat anu panghadéna, anu dipénta ku agama urang. Ku roh, nyawa, nurani, pikiran sarta sagala kakuatan, urang kedah nyarios: “Sanajan urang maot, Islam anu mangrupa bangsa urang hirup, tetep nepi ka langgeng. Mugia bangsa simkuring salamet. Ganjaran aherat cekap pikeun simkuring. Kahirupan rohani simkuring dina kahirupan bangsa ngajadikeun simkuring hirup sarta masihan kanikmatan ka simkuring di alam luhur. ﻭَﺍﻟْﻤَﻮْﺕُ ﻳَﻮْﻡُ ﻧَﻮْﺭُﻭﺯِﻧَﺎ” Ku nyarios kitu, urang kedah ngajadikeun para pituduh cahaya Nur jeung sumanget ngabéla minangka pituduh urang.
...
P—Naon anu diperlukeun ku urang saméméh sagalana?
W—Kajujuran.
P—Naon deui?
W—Henteu bohong.
P—Sanggeus éta?
W—Kajujuran, kasatiaan, ihlas, tetep pageuh sarta silih rojong.
P—Kunaon?
W—Hakékat kakafiran téh bohong. Hakékat iman téh jujur. Naha bukti ieu henteu cekap yén hirup urang tetep ku terusna iman, kajujuran sarta silih rojong?
P—Pamingpin urang anu kedah dibenerkeun pangheulana?
W—Leres, saperti para pamingpin aranjeun nyokot harta aranjeun kana saku sarta nahanana, aranjeunna ogé parantos nyokot akal aranjeun ti aranjeun atawa nahanana dina uteuk aranjeun. Upami kitu, ayeuna simkuring bakal nyarios sareng akal aranjeun anu aya di sisi aranjeunna:
Duh para kapala jeung pamingpin! Jauhan tawakal anu asalna tina kedul. Ulah silih masrahkeun pagawéan. Layani urang ku harta urang anu aya dina leungeun aranjeun sarta ku akal urang anu aya di sisi aranjeun. Sabab ku ngagunakeun jalma-jalma miskin ieu, aranjeun parantos nampi upah.
ﻓَﻌَﻠَﻴْﻜُﻢْ ﺑِﺎﻟﺘَّﺪَﺍﺭُﻙِ ﻟِﻤَﺎ ﺿَﻴَّﻌْﺘُﻢْ ﻓِﻰ ﺍﻟﺼَّﻴْﻒِ
Ayeuna waktos pikeun ngalayanan.
...
Cindekna: Islam {(Catetan handap): Leres, lantaran suku-suku Pakistan jeung Arab ogé parantos meunang kadaulatan jeung kamerdékaan, aranjeunna ngabenerkeun Said Baheula dina pangajaranana anu diucapkeun opat puluh lima taun ka tukang ieu, sarta bakal deui ngabenerkeunana.} parantos hudang sarta keur hudang. Maranéhna ningali kajahatan minangka jahat, kahadéan minangka saé. Leres, rusiah ieu anu ngajadikeun suku-suku di lebak-lebak ieu tobat. Sakumna umat Islam ogé lalaunan keur nyandak sarta meunang ieu kamampuh. Tapi lantaran aranjeun badui sarta fitrah asli aranjeun henteu ruksak teuing, aranjeun leuwih deukeut kana jati diri bangsa Islam anu suci. ...
Dina lalampahan, jalma-jalma anu henteu wawuh ka simkuring ningali pakean simkuring sarta nyangka simkuring padagang, tuluy nyarios:
P—Naha anjeun padagang?
W—Leres, simkuring padagang sarta ogé ahli kimia.
P—Kumaha?
W—Aya dua bahan, simkuring ngahijikeunana: Tina hiji medal ubar anu nyageurkeun, tina anu sanés medal listrik anu nyaangan.
P—Di mana éta kapanggih?
W—Di pasar peradaban jeung kautamaan; dina hiji kotak anu ditulisan “haté”, anu hideung atawa caang lir inten, anu aya dina hiji peti anu leumpang ku dua suku sarta dina beungeutna ditulisan “manusa”.
P—Naon ngaranna?
W—Iman, kanyaah, kasatiaan, sumanget ngabéla.
Ceride-i seyyare, Ebu lâşey, İbnü'z-zaman,
Ehu'l-acayip, İbnü ammi'l-garaib
Bedîüzzaman Said Nursî
Tuluy anjeunna angkat ti Van ka Şam. Ku paménta anu terus-terusan jeung pageuh ti para ulama Şam, anjeunna nepikeun hiji khutbah di Camiü'l-Emevî ka jamaah anu kacida gedéna, ampir sapuluh rébu urang, anu di antarana aya saratus ahli élmu. Khutbah ieu ditampi kalayan pangajén jeung pujian anu luar biasa. Engké khutbah anjeunna di dieu dicitak kalayan nami “Hutbe-i Şamiye”.
Hutbe-i Şamiye ieu hiji pangajaran jeung khutbah anu pohara ajénna, anu nyakup sakabéh muslim, malah umat manusa. Éta ngajelaskeun naon panyakit lahir jeung rohani anu aya dina dunya Islam, ku sabab naon aranjeunna katarajang musibah sarta dijadikeun tawanan, sarta némbongkeun jalan pikeun bébas tina éta. Ku dalil-dalil akal, éta ngabuktikeun sarta masihan béja hadé yén ti ayeuna ka hareup Islam bakal némbongkeun kamajuan anu pangluhurna dina perkara lahir jeung rohani di muka bumi, peradaban Islam bakal medal kalayan kaagungan anu sampurna, sarta bakal ngabersihan muka bumi tina kokotor.
Dina bagian awal Hutbe-i Şamiye anjeunna nyarios:
Dina jaman jeung tempat ieu, simkuring nampi pangajaran dina madrasah kahirupan sosial manusa, sarta ngartos yén:
Anu nahan jeung ngeureunkeun urang dina Abad Pertengahan dina perkara lahir, padahal bangsa asing, urang Éropa, ngapung ka mangsa datang dina kamajuan, nyaéta genep panyakit. Panyakit-panyakit éta téh:
1- Putus harepan, henteu miboga harepan, hirup sarta hudang dina diri urang.
2- Paéhna kajujuran dina kahirupan sosial jeung pulitik.
3- Mikanyaah mumusuhan.
4- Henteu terang tali-tali cahaya anu ngabeungkeut jalma-jalma anu gaduh iman.
5- Panindesan anu nyebar lir rupa-rupa panyakit anu nular.
6- Ngahususkeun sagala usaha pikeun kapentingan pribadi.
Ubar pikeun genep panyakit anu pikasieuneun ieu ogé simkuring jelaskeun ku genep kecap anu simkuring tampi pangajaranana tina apoték Al-Qur'an, pikeun kahirupan sosial urang anu lir hiji fakultas kadokteran. Simkuring terang yén éta dasar-dasar pangubaran.
KECAP KAHIJI: Al-amal. Nyaéta, miboga harepan anu kuat kana rohmat Gusti. Leres, dumasar pangajaran anu simkuring tampi pikeun diri simkuring: Duh jamaah Islam! Simkuring masihan béja hadé yén tanda-tanda fajar anu leres pikeun kabagjaan dunya Islam ayeuna, hususna kabagjaan urang Osmanli, sarta utamana kabagjaan urang Arab, anu ku hudangna aranjeunna kamajuan Islam lumangsung, parantos mimiti mekar; medalna panonpoé kabagjaan ogé parantos caket. Ngalawan putus harepan, kalayan kayakinan anu pasti simkuring nyarios nepi ka dunya tiasa ngadangu {(Catetan handap): Ku rasa anu ngarasakeun kajadian saméméh lumangsung, Said Baheula ngawartosan opat puluh lima taun ka tukang yén dina 1371 dunya Islam —pangheulana nagara-nagara Arab— bakal bébas tina jadi tawanan jeung panindesan bangsa asing sarta ngawangun nagara-nagara Islam. Anjeunna henteu mikiran dua Perang Dunya sarta panindesan mutlak anu lumangsung tilu puluh nepi ka opat puluh taun. Anjeunna masihan béja hadé saolah-olah bakal lumangsung dina 1327, henteu nengetan sabab reureuhna.}:
Mangsa datang ngan jeung ngan bakal janten milik Islam. Anu bakal ngawasa nyaéta hakékat-hakékat Al-Qur'an jeung iman. Simkuring parantos nampi pangajaran tina seueur bukti pikeun ieu panyataan. Ayeuna simkuring bakal nyebatkeun hiji satengah bukti tina éta bukti-bukti, kalayan hal-hal anu miheulaanna. Urang ngawitan hal-hal anu miheulaan éta bukti:
Hakékat-hakékat Islam miboga kamampuh anu sampurna sarta sanggup pikeun maju boh sacara rohani boh sacara lahir.
Ari sisi kahiji, nyaéta kamajuan rohani: Sing uninga! Sajarah anu nyatet kajadian anu saéstuna mangrupikeun saksi anu pangleresna pikeun hakékat. Sajarah némbongkeun ieu ka urang. Malah kasaksian panglima agung Jepang anu ngéléhkeun Rusia ngeunaan leresna Islam nyaéta ieu:
Sajarah némbongkeun yén umat Islam ngawangun peradaban sarta maju saimbang jeung kakuatan hakékat Islam, sarta sabanding jeung tingkat muslim ngalampahkeun dumasar éta kakuatan. Sajarah némbongkeun yén sabanding jeung lemahna umat Islam dina hakékat Islam, aranjeunna janten liar, ragrag kana kabiadaban sarta beuki mundur, sarta dina kaayaan kacau ragrag kana musibah jeung kaéléhan. Agama-agama séjén sabalikna. ...
Upami urang némbongkeun kasampurnaan ahlak Islam jeung hakékat-hakékat iman dina lampah urang, para nu ngagem agama séjén tangtu bakal asup kana Islam sabubuhan; malah sababaraha buana jeung nagara di bumi ogé bakal asup kana Islam.
...
Duh dulur-dulur simkuring dina masjid agung dunya Islam, saperti dulur-dulur simkuring di Masjid Emevî ieu! Aranjeun ogé candak pangajaran. Candak pangajaran tina kajadian-kajadian anu pikasieuneun dina opat puluh lima taun ieu. Bener-bener paké akal aranjeun. Duh para pamikir, para nu gaduh akal sarta anu nganggap diri caang pamikiranna!
Cindekna: Urang muslim anu murid Al-Qur'an nuturkeun bukti. Ku akal, pikiran jeung haté urang asup kana hakékat-hakékat iman. Urang henteu ninggalkeun bukti pikeun niru para rohaniwan saperti sababaraha jalma tina agama séjén. Ku kituna, dina mangsa datang anu dikawasa ku akal, élmu jeung sains, tangtu Al-Qur'an, anu nyangga kana bukti akal sarta ngajadikeun sakabéh hukumna dibuktikeun ka akal, bakal ngawasa.
Lalangsé-lalangsé anu ngajadikeun panonpoé Islam samagaha sarta poék, jeung anu nyegah éta nyaangan manusa, ogé parantos mimiti muka. Anu ngahalangan éta mimiti mundur. Opat puluh lima taun ka tukang tanda-tanda éta fajar katingali. Dina 71 fajar anu leres dimimitian atawa bakal dimimitian. Sanajan ieu fajar palsu, tilu puluh nepi ka opat puluh taun ti harita fajar anu leres bakal medal.
Leres, dalapan panghalang anu pikasieuneun nyegah hakékat Islam tina ngawasa buana mangsa baheula sapinuhna:
Panghalang Kahiji, Kadua, Katilu: Kabodoan bangsa asing, kabiadaban maranéhna harita sarta fanatisme kana agamana. Tilu panghalang ieu dirubuhkeun ku pangaweruh sarta kahadéan peradaban, sarta mimiti paburencay.
Panghalang Kaopat, Kalima: Kapamingpinan jeung kakawasaan sawenang-wenang para pendeta jeung pamingpin rohani, sarta bangsa asing niru maranéhna kalayan buta. Dua panghalang ieu ogé mimiti sirna ku mimiti ayana pikiran kabébasan sarta kahayang néangan hakékat dina umat manusa. Panghalang Kagenep, Katujuh: Panindesan dina pihak urang sarta ahlak urang anu goréng, anu asalna tina ngalawan syariat, ngahalangan éta. Sirnana kakuatan panindesan anu nyorangan dina hiji jalma ayeuna janten tanda yén panindesan anu pikasieuneun jamaah jeung komité ogé bakal sirna tilu puluh nepi ka opat puluh taun ti harita. Ku gagauran kuat sumanget ngabéla Islam sarta ku katingalina akibat ahlak goréng anu awon, dua panghalang ieu ogé sirna sarta parantos mimiti sirna. Insya Alloh bakal sirna sapinuhna.
Panghalang Kadalapan: Ku nyangka yén sababaraha perkara positif dina sains anyar ngalawan jeung patukang tonggong jeung harti lahir hakékat-hakékat Islam, éta ngahalangan kakawasaan Islam dina mangsa baheula nepi ka hiji tingkat.
Contona, ku nyangka dua malaikat rohani anu nami Sevr jeung Hut, anu ku paréntah Gusti dipancénan pikeun ngawasan bumi, minangka hiji sapi jalu jeung hiji lauk jasmani anu pikasieuneun, para ahli sains jeung filsafat, lantaran henteu terang hakékatna, ngalawan Islam.
Aya saratus conto saperti ieu; sanggeus hakékatna dipikanyaho, filsuf anu pangkeukeuhna ogé kapaksa nampi. Malah Risale-i Nur, dina Mu'cizat-ı Kur'aniye, némbongkeun hiji kilatan i'jaz Al-Qur'an di handapeun masing-masing ayat anu disalahkeun ku sains. Dina kalimah jeung kecap-kecap Al-Qur'an anu disangka ku ahli sains janten bahan kritik, éta némbongkeun hakékat-hakékat luhur anu teu kahontal ku leungeun sains, sarta ngajadikeun filsuf anu pangkeukeuhna ogé kapaksa nampi. Éta aya di payuneun; saha anu hoyong tiasa ningali sarta mangga ningali. Tingali kumaha panghalang ieu dirubuhkeun sanggeus éta ucapan anu diucapkeun opat puluh lima taun ka tukang.
Leres, sababaraha ulama Islam anu nalungtik kalayan taliti gaduh karya-karya dina jalan ieu. Tanda-tanda yén panghalang kadalapan anu pikasieuneun ieu bakal dirubuhkeun némbongan. Leres, sanajan sanés ayeuna, tilu puluh nepi ka opat puluh taun ti harita, sains, pangaweruh anu saéstuna sarta kahadéan peradaban parantos ngalengkepan tilu kakuatan ieu sarta masihan pakakasna; pikeun ngéléhkeun jeung ngaburencaykeun dalapan panghalang éta, aranjeunna ngirim kahayang néangan hakékat, rasa adil sarta kanyaah ka manusa ka dalapan sisi dalapan golongan musuh éta. Ayeuna aranjeunna mimiti ngusir maranéhna. Insya Alloh satengah abad ti harita bakal ngaburencaykeun maranéhna sapinuhna.
Leres, geus kawentar yén: “Kautamaan anu paling pasti nyaéta anu malah musuh-musuhna masihan kasaksian pikeun ngabenerkeunana.”
...
Sanggeus nyutat minangka conto ucapan Pangeran Bismark jeung Mister Karlayl anu ngahargaan leresna Islam, Bedîüzzaman nyarios:
Dumasar kana tegalan kacerdasan Amérika jeung Éropa ngahasilkeun para panalungtik anu kacida pinterna sapertos Mister Karlayl jeung Bismark, simkuring ogé kalayan sakabéh kayakinan nyarios: Éropa jeung Amérika keur ngandung Islam. Dina hiji dinten bakal ngalahirkeun hiji nagara Islam. Saperti urang Osmanli ngandung Éropa sarta ngalahirkeun hiji nagara Éropa.
Duh dulur-dulur simkuring di Masjid Emevî sarta dulur-dulur simkuring di masjid dunya Islam satengah abad ti harita! Naha hal-hal anu miheulaan ti awal nepi ka dieu henteu ngahasilkeun kacindekan yén anu bakal ngawasa sacara saéstuna jeung rohani di buana-buana mangsa datang, sarta ngaping manusa kana kabagjaan dunya jeung aherat, ngan ukur Islam, sarta agama anu saéstuna para nu ngagem agama Kangjeng Nabi Isa, anu robah jadi Islam sarta bakal leupas tina tahayul jeung hal-hal anu disimpangkeun, anu nuturkeun Al-Qur'an sarta sapuk sareng éta?
Sisi Kadua: Nyaéta, sabab-sabab anu kuat pikeun kamajuan lahir Islam némbongkeun yén: Islam ogé bakal ngawasa mangsa datang dina perkara lahir.
Saperti Sisi Kahiji ngabuktikeun kamajuan dina perkara rohani, Sisi Kadua ieu ogé kalayan kuat némbongkeun kamajuan lahirna sarta kakawasaanana dina mangsa datang. Sabab dina haté pribadi maknawi dunya Islam, lima kakuatan anu pohara kuat sarta henteu tiasa dirubuhkeun parantos kumpul, ngahiji sarta netep. Kahiji: Hakékat Islam, anu janten guru pikeun sagala kasampurnaan, anu tiasa ngajadikeun tilu ratus tujuh puluh juta jiwa lir hiji jiwa, anu dilengkepan ku peradaban anu saéstuna sarta sains anu positif jeung leres, sarta anu hakékatna henteu tiasa dirubuhkeun ku kakuatan naon baé.
Kakuatan Kadua: Pangabutuh anu kacida sarta kamiskinan anu sapinuhna ngarecah tonggong urang, anu janten guru saéstuna pikeun peradaban jeung katerampilan sarta dilengkepan ku sampurnana sarana jeung landasan, mangrupa hiji kakuatan anu henteu tiasa tiiseun jeung henteu tiasa dirubuhkeun.
Kakuatan Katilu: Kakuatan katilu, anu ngajar tujuan-tujuan luhur ka manusa ku balapan kana perkara luhur, anu ngajadikeun aranjeunna digawé dina éta jalan, anu ngarecah panindesan sarta ngagugah rasa-rasa luhur, anu dilengkepan ku mikahayang kahadéan anu dipiboga batur, dengki, timburu, paadu, hudang sapinuhna, sumanget balapan, kahayang pikeun ngabarukeun sarta kahayang ngawangun peradaban, ngan ukur kabébasan anu luyu jeung syariat. Nyaéta, dilengkepan ku kahayang jeung harepan kana kasampurnaan pangluhurna anu pantes pikeun kamanusaan.
Kakuatan Kaopat: Kagagahan iman anu dilengkepan ku welas asih. Nyaéta, henteu ngarendahkeun diri; henteu némbongkeun kahinaan ka para nu henteu adil jeung zalim, sarta henteu ngarendahkeun jalma-jalma anu dizaliman. Nyaéta, henteu ngaletak ka para nu nindes sarta henteu ngawasa atawa sombong ka jalma-jalma anu malang, anu mangrupa dasar kabébasan anu luyu jeung syariat.
Kakuatan Kalima: Martabat Islam, anu ngumumkeun ngaluhurkeun kalimah Alloh. Dina jaman ieu, ngaluhurkeun kalimah Alloh gumantung kana kamajuan lahir; ngaluhurkeun kalimah Alloh tiasa dilakukeun ku asup kana peradaban anu saéstuna. Paréntah pasti anu dipasihkeun ku martabat Islam ngaliwatan iman tangtu bakal dilaksanakeun sapinuhna dina mangsa datang ku pribadi maknawi dunya Islam; éta henteu diragukeun.
Leres, saperti baheula kamajuan Islam, ngarecah fanatisme musuh, ngarubuhkeun keukeuhna sarta nolak seranganana dilakukeun ku pakarang jeung pedang, dina mangsa datang, tibatan pakarang jeung pedang, peradaban anu saéstuna, kamajuan lahir sarta pedang-pedang rohani tina hak jeung kaadilan bakal ngéléhkeun sarta ngaburencaykeun musuh. Sing uninga yén:
Anu dipikahayang ku urang nyaéta kahadéan peradaban sarta hal-hal saé anu miboga mangpaat pikeun manusa. Sanés dosa jeung kajahatan peradaban; jalma-jalma bodo nyangka kajahatan jeung lampah maksiat éta minangka kahadéan, tuluy niru sarta ngaruksak harta urang. Maranéhna masrahkeun agama minangka suap, tapi ogé henteu meunang dunya. Lantaran dosa peradaban ngéléhkeun kahadéanana sarta kajahatanana langkung beurat tibatan kahadéanana, manusa nampi dua geplakan anu pikasieuneun ku dua Perang Dunya, ngarubuhkeun peradaban anu pinuh dosa éta sarta utah sakitu rongkahna nepi ka ngotoran muka bumi ku getih.
Insya Alloh, ku kakuatan Islam dina mangsa datang, kahadéan peradaban bakal meunang, bakal ngabersihan muka bumi tina kokotor, sarta ogé ngajamin katengtreman pikeun sadaya.
Leres, lantaran peradaban Éropa henteu diadegkeun dina kautamaan jeung pituduh Gusti, tapi diwangun dina kahayang, hawa nafsu, persaingan sarta kakawasaan sawenang-wenang, nepi ka ayeuna kajahatan peradaban ngéléhkeun kahadéanana. Lantaran ku komité-komité anu barontak, éta jadi lir tangkal anu dieusian hama, ieu janten dasar anu kuat sarta bukti pikeun meunangna peradaban Asia. Éta bakal meunang dina waktu anu pondok.
Padahal pikeun mangsa datang, jalma-jalma anu gaduh iman jeung Islam miboga sabab-sabab anu kuat jeung henteu tiasa dioyagkeun pikeun kamajuan lahir jeung rohani sapertos kieu, sarta jalan ka kabagjaan mangsa datang parantos dibuka lir jalan karéta, kumaha aranjeun tiasa sedih, ragrag kana putus harepan sarta ngarecah kakuatan rohani dunya Islam? Ku putus harepan sarta henteu gaduh harepan, aranjeun nyangka yén dunya janten tempat sadaya jalma jeung bangsa asing maju, tapi ngan pikeun umat Islam anu malang janten tempat mundur. Ku kitu aranjeun ragrag kana kasalahan anu kacida kaliruna.
Lantaran kahayang pikeun jadi sampurna (kahayang pikeun nyampurnakeun diri) parantos diasupkeun sacara fitrah dina jagat raya jeung fitrah manusa, tangtu upami ku kazaliman jeung kasalahan manusa kiamat henteu gancang datang ka dirina, dina mangsa datang hak jeung hakékat bakal ogé némbongkeun kabagjaan dunya dina dunya Islam, anu janten kafarat kasalahan umat manusa baheula, insya Alloh... Leres, tingali, waktu henteu maju dina garis lempeng nepi ka awal jeung tungtungna silih jauh. Tapi ngurilingan dina hiji bunderan saperti gerak bumi. Kadang dina kamajuan némbongkeun usum panas jeung usum semi. Kadang dina mangsa mundur némbongkeun usum tiis jeung badai.
Saperti sanggeus unggal usum tiis aya usum semi sarta sanggeus unggal peuting aya isuk, umat manusa ogé bakal miboga hiji isuk sarta hiji usum semi, insya Alloh. Tina rohmat Gusti, aranjeun tiasa ngaharepkeun ningali peradaban anu saéstuna dina wengkuan katengtreman pikeun sadaya, ku panonpoé hakékat Islam.
...
KECAP KADUA: Ieu anu medal dina pikiran simkuring tina pangalaman salila hirup:
Putus harepan mangrupa hiji panyakit anu pangpikasieuneunna anu parantos asup kana haté dunya Islam. Putus harepan éta anu saolah-olah parantos maéhan urang, nepi ka hiji nagara leutik anu hiji dua juta jiwa di kulon ngajadikeun dua puluh juta muslim di wétan minangka abdi maranéhna sarta lemah caina minangka koloni.
Putus harepan éta ogé anu maéhan ahlak urang anu luhur, ngajadikeun urang ninggalkeun kapentingan umum sarta ngahususkeun paningal urang kana kapentingan pribadi.
Putus harepan éta ogé anu ngarecah kakuatan rohani urang. Padahal ku saeutik kakuatan sarta ku kakuatan rohani tina iman, urang ngawasa ti wétan nepi ka kulon; lantaran kakuatan rohani anu luar biasa éta diruksak ku putus harepan, bangsa asing anu zalim parantos ngajadikeun tilu ratus juta muslim minangka tawananana salila opat ratus taun.
Malah ku putus harepan ieu, jalma nganggap teu padulina batur jeung leungitna sumanget batur minangka alesan pikeun dirina sorangan anu kedul, nyarios “Naon urusan simkuring!” sarta “Sadaya jalma ogé goréng saperti simkuring”, tuluy ninggalkeun kagagahan iman sarta henteu ngalakukeun pangabdian pikeun Islam.
Lantaran panyakit ieu parantos ngazaliman urang nepi ka tingkat ieu sarta maéhan urang, urang ogé bakal nyokot qisas tina anu maéhan urang sarta maéhanana. Ku pedang لَا ﺗَﻘْﻨَﻄُﻮﺍ ﻣِﻦْ ﺭَﺣْﻤَﺔِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ, urang bakal ngarecah sirah putus harepan éta. Ku hakékat hadis ﻣَﺎ لَا ﻳُﺪْﺭَﻙُ ﻛُﻠُّﻪُ لَا ﻳُﺘْﺮَﻙُ ﻛُﻠُّﻪُ, urang bakal ngarecah tonggongna, insya Alloh. Putus harepan nyaéta panyakit anu pangpikasieuneunna umat-umat jeung bangsa-bangsa, anu disebut “kanker”. Éta ngahalangan kasampurnaan sarta patukang tonggong jeung hakékat ﺍَﻧَﺎ ﻋِﻨْﺪَ ﺣُﺴْﻦِ ﻇَﻦِّ ﻋَﺒْﺪ۪ﻯ ﺑ۪ﻰ; éta sipat jeung alesan jalma-jalma anu sieunan, hina jeung teu mampuh. Éta sanés sipat kagagahan Islam. Hususna, éta moal tiasa janten sipat hiji bangsa saperti Arab, anu istiméwa ku sipat-sipat luhur anu janten kareueus dina umat manusa. Bangsa-bangsa dunya Islam parantos nampi pangajaran tina kategeran Arab. Insya Alloh urang Arab bakal deui ninggalkeun putus harepan, ngahiji leungeun kalayan leres-leres silih rojong jeung sapuk sareng urang Turki anu janten tentara gagah Islam, sarta ngumumkeun bandéra Al-Qur'an di sakumna penjuru dunya.
KECAP KATILU: Tina anu simkuring talungtik salila hirup sarta tina gagauran kahirupan sosial, ringkesan jeung intina parantos ngabéjaan ka simkuring kalayan pasti yén: Kajujuran téh dasar pangutamana Islam, tali pangbeungkeut sipat-sipatna anu luhur sarta unsur rasa-rasana anu luhur. Ku kituna, urang kedah ngahirupkeun kajujuran, kaleresan anu mangrupa dasar kahirupan sosial urang, dina diri urang, sarta ku éta ngubaran panyakit rohani urang.
Leres, kajujuran jeung kaleresan mangrupa tali kahirupan dina kahirupan sosial Islam. Pura-pura pikeun dipuji téh hiji rupa bohong dina lampah. Ngaletak jeung lampah anu dijieun-jieun téh bohong anu hina. Nifak jeung munafik téh bohong anu ngarugikeun. Bohong téh ngafitnah kakawasaan Gusti Nu Ngadamel Dzul-Jalâl.
Kakafiran dina sagala rupana téh bohong, henteu jujur. Iman téh jujur, kaleresan. Dumasar rusiah ieu, antara bohong jeung jujur aya jarak anu teu aya watesna; éta kedah silih jauh saperti wétan jeung kulon. Lir seuneu jeung cahaya, éta henteu kedah silih campur. Padahal pulitik anu telenges jeung propaganda anu zalim parantos nyampurkeunana, sarta ogé nyampurkeun kasampurnaan manusa. {(Catetan handap): Duh dulur-dulur simkuring! Tina pangajaran Said opat puluh lima taun ka tukang ieu, dipikaharti yén Said éta kacida patalina jeung pulitik sarta kahirupan sosial Islam. Tapi ulah pisan nyangka yén anjeunna nuturkeun jalan pikeun ngajadikeun agama minangka alat atawa sarana pulitik. Jauh pisan sanés kitu; anjeunna kalayan sagala kakuatan ngajadikeun pulitik minangka alat agama. Anjeunna nyarios: “Simkuring milih hiji hakékat agama tibatan sarébu pulitik.” Leres, harita opat puluh nepi ka lima puluh taun ka tukang, anjeunna ngarasakeun yén pikeun nyanghareupan niat jeung pamikiran sababaraha munafik anu zindik pikeun ngusahakeun ngajadikeun pulitik minangka alat teu ngagem agama, anjeunna ogé kalayan sagala kakuatan ngusahakeun ngajadikeun pulitik minangka abdi jeung alat hakékat-hakékat Islam. Tapi dua puluh taun ti harita, anjeunna ningali yén: Pikeun nyanghareupan para munafik zindik rusiah éta anu ngagunakeun pulitik minangka alat teu ngagem agama kalayan alesan ngabaratkeun diri, sababaraha jalma ahli pulitik anu ngagem agama ngusahakeun ngajadikeun agama minangka alat pulitik Islam. Panonpoé Islam henteu tiasa dijadikeun alat atawa tunduk kana cahaya-cahaya di bumi. Ngajadikeunana alat téh ngarendahkeun ajén Islam, hiji kajahatan gedé. Malah tina mihak dina pulitik sapertos kitu, Said Baheula ningali yén:
Hiji ulama anu soléh muji kalayan sumanget hiji munafik anu luyu jeung pamikiran pulitikna. Anjeunna ngiritik sarta nyebut fasik hiji guru agama anu soléh anu ngalawan pulitikna.
Said Baheula nyarios ka anjeunna: “Upami hiji sétan nulungan pamikiran anjeun, anjeun bakal ngadoakeun rohmat pikeun éta. Upami aya malaikat anu ngalawan pamikiran pulitik anjeun, anjeun bakal ngalaknatna.” Ku sabab ieu Said Baheula nyebut ﺍَﻋُﻮﺫُ ﺑِﺎﻟﻠّٰﻪِ ﻣِﻦَ ﺍﻟﺸَّﻴْﻄَﺎﻥِ ﻭَ ﺍﻟﺴِّﻴَﺎﺳَﺔِ, sarta parantos ninggalkeun pulitik salila tilu puluh lima taun (ayeuna parantos opat puluh lima taun). (Catetan handap)
Catetan handap: Kitab jeung serat Ustad urang, anu saratus tilu puluh bagian, parantos ditalungtik sapinuhna ku tilu pangadilan jeung para patugas pamaréntahan. Padahal anjeunna ogé aya dina kaayaan kapaksa nyanghareupan para murtad jeung munafik anu zalim anu digawé ngalawan anjeunna, malah paréntah rusiah pikeun ngahukum pati anjeunna parantos dipasihkeun, maranéhna henteu tiasa manggihan tanda anu pangleutikna yén anjeunna ngajadikeun agama minangka alat pulitik. Ieu ngabuktikeun kalayan pasti yén anjeunna henteu ngajadikeun agama minangka alat pulitik. Urang murid Nur anu wawuh kana kahirupanana ti deukeut mah ngarasa kagum kana kaayaan anu luar biasa ieu, sarta nganggapna bukti ihlas anu saéstuna dina wengkuan Risale-i Nur.
Para Murid Nur}
...
Duh dulur-dulur simkuring di Masjid Emevî ieu! Sarta dulur-dulur urang anu opat ratus juta jalma anu gaduh iman di masjid agung dunya Islam opat puluh nepi ka lima puluh taun ti harita! Kasalametan ngan ku kajujuran jeung kaleresan. “Urwatul-wutsqa” téh kajujuran. Nyaéta, ranté anu pangkukuhna sarta anu tiasa dipaké pikeun ngabeungkeut nyaéta kaleresan. Ari bohong demi kapentingan, waktu parantos ngabatalkeunana. ...
KECAP KAOPAT: Ieu kacindekan anu simkuring terang kalayan pasti tina kahirupan sosial manusa salila hirup, sarta anu simkuring tampi tina nalungtik:
Perkara anu pangpantesna dipikanyaah nyaéta kanyaah, sarta sipat anu pangpantesna dimusuhan nyaéta mumusuhan. Nyaéta, sipat kanyaah jeung mikanyaah, anu ngajamin kahirupan sosial manusa sarta ngaping kana kabagjaan, pangpantesna dipikanyaah sarta dipasihan kanyaah. Mumusuhan jeung rasa ijid, anu ngarubuhkeun kahirupan sosial manusa, mangrupa sipat anu awon jeung ngarugikeun, anu leuwih ti sagala perkara pantes diijid, dimusuhan sarta dijauhan.
...
KECAP KALIMA: Ieu pangajaran anu simkuring tampi tina musyawarah anu luyu jeung syariat: Dina jaman ieu, hiji dosa hiji jalma henteu tetep hiji. Kadang ngagedéan, nular sarta jadi saratus. Hiji kahadéan ogé kadang henteu tetep hiji, malah kadang naék rébuan tingkat. Rusiah hikmah ieu téh:
Kabébasan anu luyu jeung syariat sarta musyawarah anu sah némbongkeun kadaulatan jati diri bangsa urang anu saéstuna. Dasar jeung roh jati diri bangsa urang anu saéstuna nyaéta Islam. Pamaréntahan khalifah Osmanli jeung Tentara Turki, lantaran mawa bandéra éta jati diri bangsa, lir cangkang jeung bénténg jati diri bangsa Islam. Arab jeung Turki, dua sadulur anu saéstuna, mangrupikeun panjaga bénténg suci éta.
Ku tali jati diri bangsa anu suci ieu, sakabéh umat Islam jadi lir hiji suku. Saperti anggota-anggota suku, golongan-golongan Islam ogé silih beungkeut jeung silih patali ku duduluran Islam. Aranjeunna silih tulungan sacara rohani, sarta upami diperlukeun sacara lahir. Saolah-olah sakabéh golongan Islam silih beungkeut ku hiji runtuyan cahaya. Saperti upami hiji anggota suku ngalakukeun hiji kajahatan, dina paningal suku séjén anu mumusuhan jeung éta suku, sakabéh anggotana dituduh. Saolah-olah unggal anggota ngalakukeun éta kajahatan, suku musuh éta mumusuhan sareng aranjeunna. Éta hiji kajahatan jadi lir rébuan kajahatan. Upami hiji anggota suku ngalakukeun hiji kahadéan anu patali jeung hakékat suku sarta janten dasar kareueus, sakabéh anggota suku reueus ku éta. Saolah-olah unggal jalma dina suku ngalakukeun éta kahadéan, anjeunna reueus.
Ku hakékat anu disebatkeun ieu, dina jaman ieu, hususna opat puluh nepi ka lima puluh taun ti harita, kajahatan henteu tetep ngan dina jalma anu ngalakukeunana, tapi jadi serangan kana hak jutaan umat Islam. Opat puluh nepi ka lima puluh taun ti harita bakal katingali seueur contona.
Duh dulur-dulur di Masjid Emevî ieu anu ngadangukeun ucapan simkuring, sarta dulur-dulur muslim di masjid dunya Islam opat puluh nepi ka lima puluh taun ti harita! Ulah masihan alesan ku nyarios: “Urang henteu ngarugikeun, tapi urang henteu mampuh masihan mangpaat, ku kituna urang teu kedah disalahkeun.” Ieu alesan aranjeun henteu ditampi. Kedulna aranjeun, henteu digawé bari nyarios “Naon urusan simkuring!”, sarta henteu sumanget ku ngahijina umat Islam jeung jati diri bangsa Islam anu saéstuna, mangrupa karugian anu pohara gedéna sarta hiji lampah teu adil ka aranjeun.
Saperti kajahatan naék ka rébuan ku cara ieu, dina jaman ieu kahadéan —nyaéta kahadéan anu patali jeung kasucian Islam— henteu tiasa tetep ngan pikeun anu ngalakukeunana. Malah kahadéan ieu tiasa masihan mangpaat rohani ka jutaan jalma anu gaduh iman. Éta tiasa nguatkeun tali kahirupan rohani jeung lahirna. Ku kituna ieu sanés waktos pikeun nyarios “Naon urusan simkuring!” sarta ngalungkeun diri kana ranjang bari kedul!.. Duh dulur-dulur simkuring di masjid ieu sarta dulur-dulur simkuring di masjid agung dunya Islam opat puluh nepi ka lima puluh taun ti harita! Ulah nyangka yén simkuring naék ka tempat pangajaran ieu pikeun masihan naséhat ka aranjeun. Tapi simkuring naék ka dieu pikeun nungtut hak urang anu aya dina diri aranjeun. Nyaéta, kapentingan sarta kabagjaan dunya jeung aherat golongan-golongan leutik saperti Kurdi patali jeung para guru anu ngawasa saperti Arab jeung Turki, anu mangrupa golongan agung jeung gedé saperti aranjeun. Ku kakedulan jeung leungitna sumanget aranjeun, urang golongan-golongan Islam, dulur leutik aranjeun anu malang, ngarandapan karugian.
Hususna, duh urang Arab anu agung jeung gedé, anu parantos atawa bakal hudang sapinuhna! Pangheulana ku ucapan ieu simkuring nyarios ka aranjeun. Sabab aranjeun anu janten guru, imam sarta para pajuang Islam pikeun urang jeung sakabéh golongan Islam. Tuluy bangsa Turki anu agung sapinuhna nulungan pancén suci aranjeun éta. Ku kituna dosa aranjeun ku kakedulan téh gedé. Kahadéan jeung amal saé aranjeun ogé pohara gedé jeung luhur. Hususna opat puluh nepi ka lima puluh taun ti harita, urang ngaharepkeun kalayan kuat tina rohmat Gusti yén golongan-golongan Arab bakal ngahontal kaayaan anu pangluhurna saperti Amérika Serikat, sarta hasil ngadegkeun deui kakawasaan Islam anu masih dijadikeun tawanan di satengah bumi, malah di sabagéan gedéna, saperti baheula. Upami kiamat henteu gancang datang, insya Alloh generasi nu bakal datang bakal ningali.
Sing awas, dulur-dulur simkuring! Ulah nyangka atawa ngabayangkeun yén ku ucapan ieu simkuring ngagugah tekad aranjeun pikeun ngurus pulitik. Jauh pisan sanés kitu! Hakékat Islam aya di luhur sagala pulitik. Sadaya pulitik tiasa janten abdi pikeun éta. Teu aya pulitik anu pantes ngajadikeun Islam minangka alatna.
Ku pamahaman simkuring anu loba kakurangan, dina jaman ieu simkuring ngabayangkeun masarakat Islam minangka pabrik anu gaduh seueur roda jeung alat puter. Upami hiji roda pabrik éta tinggaleun atawa nyerang roda séjén anu janten rerencanganana, mékanisme mesin ruksak. Ku kituna waktos anu pas pikeun ngahijina umat Islam parantos mimiti sumping. Ulah silih nengetan kasalahan pribadi. Simkuring ogé ngajelaskeun ieu ka aranjeun kalayan kasedih jeung nyeri yén: Sabagéan bangsa asing, saperti nyokot harta urang anu ajénna jeung lemah cai urang ti urang, masihan harta anu ruksak minangka gagantina.
Kitu deui, maranéhna nyokot ahlak urang anu luhur sarta sabagéan sipat urang anu kaluar tina ahlak luhur sarta patali jeung kahirupan sosial. Éta dijadikeun dasar kamajuan maranéhna. Anu dipasihkeun ka urang minangka hargana nyaéta ahlak goréng jeung sipat maranéhna anu maksiat jeung mubadir. Contona:
Ku sipat bangsa anu dicandak ti urang, hiji jalma di antara maranéhna nyarios: “Upami simkuring maot, mugia bangsa simkuring tetep hirup. Sabab di jero bangsa simkuring, simkuring gaduh kahirupan anu tetep langgeng.” Ucapan ieu dicandak ti urang, sarta ieu dasar anu pangkukuhna dina kamajuan maranéhna. Maranéhna malingna ti urang. Ari ucapan ieu asalna tina agama anu leres jeung hakékat-hakékat iman. Éta harta urang, jalma-jalma anu gaduh iman.
Padahal ku sipat kotor jeung goréng anu asup kana diri urang ti bangsa asing, hiji jalma anu mikiran dirina sorangan di pihak urang nyarios: “Upami simkuring maot ku halabhab, mugia hujan henteu kantos turun deui ka dunya. Upami simkuring henteu ningali hiji kabagjaan, keun dunya ruksak kumaha baé.” Ucapan bodo ieu asalna tina henteu ngagem agama, tina henteu terang aherat. Éta asup ti luar kana diri urang sarta ngaracunan.
Ku pamikiran jati diri bangsa anu dicandak ku bangsa asing éta ti urang, hiji jalma di pihak maranéhna ogé meunang ajén saperti hiji bangsa. Sabab ajén hiji jalma saimbang jeung tekadna. Saha anu tekadna pikeun bangsana, anjeunna nyalira hiji bangsa leutik. Ku henteu talitina sabagéan urang sarta ku nyokot sipat-sipat bangsa asing anu ngarugikeun, sanajan miboga jati diri bangsa Islam anu kuat jeung suci, unggal jalma nyarios “Diri simkuring! Diri simkuring!”, henteu mikiran kapentingan bangsa sarta mikiran kapentingan pribadi. Ku kitu sarébu jalma ragrag jadi lir hiji jalma. ﻣَﻦْ ﻛَﺎﻥَ ﻫِﻤَّﺘُﻪُ ﻧَﻔْﺴَﻪُ ﻓَﻠَﻴْﺲَ ﻣِﻦَ الْاِنْسَانِ لِاَنَّهُ ﻣَﺪَﻧِﻰٌّ ﺑِﺎﻟﻄَّﺒْﻊِ
Nyaéta, saha anu tekadna ngan pikeun dirina, anjeunna sanés manusa. Sabab fitrah manusa téh hirup babarengan dina masarakat. Anjeunna kapaksa mikiran sasamana. Kahirupan pribadina tiasa terus ku kahirupan sosial. Contona, lamun anjeunna tuang hiji roti, timbang sabaraha leungeun anu diperyogina sarta sabanding jeung éta anjeunna nyium éta leungeun-leungeun sacara rohani; ku pakean anu dianggona, sabaraha pabrik anu patali sareng anjeunna. Lantaran anjeunna henteu hirup ku hiji kulit saperti sato, lantaran sacara fitrah patali jeung sasamana sarta kapaksa masihan hiji harga rohani ka aranjeunna, anjeunna sacara fitrah mikaresep peradaban. Jalma anu ngahususkeun paningal kana kapentingan pribadi kaluar tina kamanusaan, jadi sato jahat anu henteu bébas tina kasalahan. Upami anjeunna henteu tiasa ngalakukeun nanaon sarta gaduh alesan anu saéstuna, éta mah iwal!
KECAP KAGENEP: Konci kabagjaan muslim dina kahirupan sosial Islam nyaéta musyawarah anu luyu jeung syariat. Ayat anu mulya ﻭَ ﺍَﻣْﺮُﻫُﻢْ ﺷُﻮﺭٰﻯ ﺑَﻴْﻨَﻬُﻢْ maréntahkeun musyawarah minangka dasar. Leres, saperti abad-abad jeung jaman-jaman umat manusa silih musyawarah ngaliwatan sajarah dina nami “silih nambahan pamikiran”, anu janten dasar kamajuan jeung élmu sakabéh manusa, kitu ogé salah sahiji sabab Asia, buana anu panggedéna, pangtinggaleunna nyaéta henteu ngalaksanakeun musyawarah anu saéstuna éta.
Anu muka sarta janten konci Buana Asia jeung mangsa datangna nyaéta musyawarah. Nyaéta, saperti unggal jalma silih musyawarah, golongan-golongan jeung buana-buana ogé kedah ngalaksanakeun musyawarah éta. Anu bakal muka sarta ngaburencaykeun rupa-rupa beungkeutan jeung ranté panindesan anu dipasang dina suku tilu ratus, malah opat ratus juta umat Islam nyaéta kabébasan anu luyu jeung syariat, anu lahir tina musyawarah anu luyu jeung syariat sarta kagagahan jeung welas asih iman. Kabébasan anu luyu jeung syariat éta dihias ku tata krama syariat sarta miceun kajahatan dina peradaban Barat anu maksiat jeung mubadir. Kabébasan anu luyu jeung syariat, anu asalna tina iman, maréntahkeun dua dasar: ﺍَﻥْ لَا ﻳُﺬَﻟِّﻞَ ﻭَ لَا ﻳَﺘَﺬَﻟَّﻞَ ﻣَﻦْ ﻛَﺎﻥَ ﻋَﺒْﺪًﺍ ﻟِﻠّٰﻪِ لَا ﻳَﻜُﻮﻥُ ﻋَﺒْﺪًﺍ ﻟِﻠْﻌِﺒَﺎﺩِ ﻭَ لَا ﻳَﺘَّﺨِﺬَ ﺑَﻌْﻀُﻨَﺎ ﺑَﻌْﻀًﺎ ﺍَﺭْﺑَﺎﺑًﺎ ﻣِﻦْ ﺩُﻭﻥِ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ٭ ﻧَﻌَﻢْ ﺍَﻟْﺤُﺮِّﻳَّﺔُ ﺍﻟﺸَّﺮْﻋِﻴَّﺔُ ﻋَﻄِﻴَّﺔُ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ
Nyaéta, iman nungtut ieu: henteu ngarendahkeun batur sarta henteu ngajadikeun batur hina ku kakawasaan sawenang-wenang jeung panindesan, sarta henteu ngarendahkeun diri ka para nu zalim. Jalma anu leres-leres abdi Alloh henteu tiasa janten abdi batur. Ulah ngajadikeun sasama —lian ti Alloh— minangka gusti pikeun diri aranjeun! Nyaéta, jalma anu henteu mikawanoh Alloh ngabayangkeun kakawasaan anu ngurus jeung miara dina sagala perkara jeung unggal jalma, numutkeun hubunganana, sarta ngajadikeun éta ngawasa dirina. Leres, kabébasan anu luyu jeung syariat mangrupa kurnia Gusti ku tajalli Rahmân jeung Rahîm-Na, sarta mangrupa sipat husus iman. ﻓَﻠْﻴَﺤْﻴَﻰ ﺍﻟﺼِّﺪْﻕُ وَلَا ﻋَﺎﺵَ ﺍﻟْﻴَﺎْﺱُ ﻓَﻠْﺘَﺪُﻡِ ﺍﻟْﻤَﺤَﺒَّﺔُ ﻭَﻟْﺘَﻘْﻮَﻯ ﺍﻟﺸُّﻮﺭٰﻯ اَلْمَلَامُ ﻋَﻠٰﻰ ﻣَﻦِ ﺍﺗَّﺒَﻊَ ﺍﻟْﻬَﻮٰﻯ وَالسَّلَامُ ﻋَﻠٰﻰ ﻣَﻦِ ﺍﺗَّﺒَﻊَ ﺍﻟْﻬُﺪٰﻯ
Mugia kajujuran langgeng! Mugia putus harepan paéh! Mugia kanyaah terus lumangsung! Mugia musyawarah meunang kakuatan! Mugia sagala cawad, teguran jeung rasa ijid tumiba ka anu nuturkeun hawa nafsu jeung kahayang. Mugia salam jeung kasalametan aya dina anu nuturkeun pituduh Gusti, amin!
Anjeunna henteu lami cicing di Şam. Anjeunna sumping ka İstanbul pikeun ngusahakeun muka paguron luhur anu dipikahayangna diadegkeun di Anatolia Wétan kalayan nami Medresetü'z-Zehra. Dina kasempetan Sultan Reşad angkat ka Rumeli, anjeunna ngiring minangka wawakil propinsi-propinsi Wétan. Di jalan, dina karéta, aya hiji bahasan antara anjeunna jeung dua guru sakola. Ringkesan sawala aranjeunna dina karéta ieu ditulis dina tambahan karya anu judulna Hutbe-i Şamiye. Urang nyutat sababaraha kalimahna sakumaha ayana:
Dina mimiti Kabébasan, dina kasempetan Sultan Reşad angkat ka Rumeli, simkuring ogé ngiring minangka wawakil propinsi-propinsi Wétan. Dina karéta urang aya sawala sareng dua rerencangan anu diajar di sakola sarta ahli élmu.
Aranjeunna naros ka simkuring: “Mana anu leuwih kuat jeung leuwih diperlukeun, sumanget ngabéla agama atawa sumanget ngabéla bangsa?”
Simkuring nyarios: “Dina paningal jeung di sisi urang muslim, agama jeung jati diri bangsa dina hakékatna ngahiji. Aya hiji papisah anu ngan dianggap, lahir sarta samentara. Malah agama téh kahirupan jeung roh jati diri bangsa. Nalika duanana ditingali misah sarta béda, sumanget ngabéla agama nyakup rahayat umum jeung jalma-jalma istiméwa. Sumanget ngabéla bangsa diwatesan kana hiji tina saratus jalma —nyaéta jalma anu ngorbankeun kapentingan pribadina demi bangsa. Ku kituna, dina hak-hak umum, sumanget ngabéla agama kedah janten dasar. Sumanget ngabéla bangsa kedah janten abdi, kakuatan sarta bénténg pikeun éta.
Hususna urang Wétan henteu saperti urang Barat. Anu ngawasa haté dina diri urang nyaéta rasa agama. Ku takdir azali, seuseueurna nabi diutus di Wétan; ieu masihan tanda yén ngan rasa agama anu ngahudangkeun Wétan sarta ngadorong kana kamajuan. Jaman kabagjaan jeung para tabi'in mangrupikeun bukti anu pasti pikeun ieu.” Duh rerencangan diajar simkuring dina madrasah anu leumpang anu disebut karéta ieu, anu naros mana di antara sumanget ngabéla agama jeung bangsa anu kedah langkung diperhatoskeun! Sarta sakabéh jalma anu diajar di sakola anu ayeuna ngiring sareng urang ka arah mangsa datang dina karéta waktu! Simkuring ogé nyarios ka aranjeun:
Nalika simkuring nyarios: “Sumanget ngabéla agama jeung jati diri bangsa Islam parantos sapinuhna ngahiji dina diri urang Turki jeung Arab sarta janten teu tiasa dipisahkeun. Sumanget ngabéla Islam mangrupa hiji ranté cahaya anu pangkuatna jeung pangkukuhna, anu sumping tina arsy. Éta urwatul-wutsqa anu henteu tiasa dirubuhkeun atawa diputus. Éta bénténg suci anu henteu tiasa diruksak atawa diéléhkeun,” dua guru sakola anu caang pamikiranna éta nyarios ka simkuring: “Naon dalil anjeun? Ieu panyataan gedé peryogi bukti gedé sarta dalil anu kacida kuatna. Naon dalilna?”
Ujug-ujug karéta urang kaluar tina torowongan. Urang ogé ngaluarkeun sirah sarta ningali tina jandéla. Urang ningali hiji budak anu can genep taun nangtung di gigireun jalan anu pas bakal kaliwatan ku karéta. Simkuring nyarios ka dua rerencangan guru éta:
“Ieu budak, ku basa kaayaanana, masihan waleran anu lengkep pikeun patarosan urang. Tibatan simkuring, mugia budak anu polos éta janten guru urang dina madrasah anu leumpang ieu. Basa kaayaanana nyarioskeun hakékat anu bakal dipedar ieu:
Tingali, nalika dâbbetü'l-arz ieu kaluar tina liang torowongan sarta nyerbu kalayan serangan anu pikasieuneun, ribut jeung gorowokna, budak éta nangtung saméter ti jalan anu bakal diliwatanana. Éta dâbbetü'l-arz ngancam bari ngagorowok, ku ancaman jeung kakawasaan seranganana. Padahal éta nyarios ‘Cilaka pikeun anu kapendak ku simkuring!’, budak polos éta tetep nangtung dina jalanna. Kalayan kabébasan anu sampurna sarta kawani jeung kagagahan anu luar biasa, anjeunna henteu maliré ancamanana sanajan saharga lima para ogé. Anjeunna nganggap enteng serangan dâbbetü'l-arz ieu sarta ku kagagahanana anu leutik nyarios: ‘Duh karéta! Ku gorowok anjeun anu lir guludug, anjeun moal tiasa nyingsieunan simkuring.’” Ku basa kaayaanana anu tetep pageuh jeung kukuh, saolah-olah anjeunna nyarios: “Duh karéta! Anjeun tawanan hiji tata. Kekang jeung tali anjeun aya dina leungeun anu ngajalankeun anjeun. Anjeun henteu gaduh hak pikeun nyerang simkuring. Anjeun moal tiasa nempatkeun simkuring dina panindesan anjeun. Hayu angkat dina jalan anjeun, ngaliwat dina jalan anjeun kalayan idin panglima anjeun.”
Duh rerencangan simkuring dina karéta ieu sarta dulur-dulur simkuring anu diajar sains lima puluh taun ti harita! Anggap Rüstem ti Iran atawa Hercules ti Yunani, kalayan kagagahanana anu anéh éta, ngaluncatan waktu sarta aya dina tempat budak éta. Lantaran dina jaman maranéhna henteu aya karéta, tangtu maranéhna moal miboga kayakinan yén karéta maju kalayan hiji tata. Nalika karéta anu ujug-ujug kaluar tina liang torowongan ieu, seuneu dina sirahna, napasna lir guludug sarta kilat listrik dina panonna, lumpat ka arah Rüstem jeung Hercules kalayan serangan anu ngancam jeung pikasieuneun, bet dua pahlawan éta bakal kacida sieunna sarta jauh lumpatna! Kalayan kawani anu luar biasa éta, maranéhna bakal lumpat leuwih ti sarébu méter. Tingali kumaha kabébasan jeung kawani maranéhna musnah di payuneun ancaman dâbbetü'l-arz ieu. Maranéhna henteu manggihan jalan salian ti lumpat. Sabab lantaran henteu percanten kana panglima jeung tatana, maranéhna henteu nganggapna hiji kalde anu nurut, tapi nyangka hiji rupa singa anu pohara pikasieuneun sarta nyabék-nyabék, anu dituturkeun ku dua puluh singa sagedé gerbong di tukangeunana.
Duh dulur-dulur simkuring sarta rerencangan simkuring anu ngadangu ucapan ieu lima puluh taun ti harita! Anu masihan kawani jeung kabébasan ka budak anu can genep taun ieu leuwih ti dua pahlawan éta, sarta kaayaan aman jeung henteu sieun anu seueur tingkat ngaleuwihan maranéhna, nyaéta kayakinan, katengtreman jeung imanna kana tata karéta, yén kekangna aya dina leungeun hiji panglima, yén gerakna dina hiji tata sarta aya hiji anu ngajalankeunana pikeun tujuanana sorangan; ieu mangrupa hiji siki hakékat dina haté budak anu polos éta. Anu ngajadikeun dua pahlawan éta kacida sieunna sarta ngajadikeun nuranina tawanan sangkaan nyaéta henteu percantenna anu asalna tina kabodoan, nyaéta henteu terang panglima karéta sarta henteu percanten kana tatana. ...
Saperti dina dua ibarat éta, sabab rasa sieun, gugup jeung nyeri anu kacida anéhna dina dua pahlawan anu anéh éta nyaéta henteu percantenna, kabodoan jeung kasasarna... Ieu hiji hakékat anu dibuktikeun ku Risale-i Nur kalayan ratusan bukti, anu hiji dua contona parantos diucapkeun dina bubuka risalah ieu. Pasualanna kieu:
Kakafiran jeung kasasaran némbongkeun sakabéh jagat raya ka jalma-jalma anu sasat minangka rébuan golongan jeung runtuyan musuh anu pikasieuneun. Ku leungeun kakuatan anu buta, kabeneran anu teu boga tujuan sarta tabiat anu pireu, ti sistem panonpoé nepi ka mikroba tuberkulosis dina jantung, rébuan golongan musuh nyerang manusa anu malang. Ku terus-terusan masihan sieun, nyeri, rasa pikasieuneun jeung gugup ka hakékat manusa anu nyakup sagala, kamampuhna anu jembar, pangabutuhna anu teu diwatesan sarta kahayangna anu teu aya tungtungna, éta némbongkeun yén kakafiran jeung kasasaran téh zakkum naraka sarta nempatkeun anu mibogana dina hiji naraka di dunya ieu ogé. Rébuan sains jeung kamajuan manusa di luar agama jeung iman, lir kagagahan Rüstem jeung Hercules éta, henteu masihan mangpaat saeutik ogé; éta ngan nyuntikkeun maksiat jeung mabok pikeun samentara henteu ngarasakeun kasieun anu nyeri éta, minangka hiji rupa ngaleungitkeun rasa.
Saperti babandingan iman jeung kakafiran ngahasilkeun buah jeung hasil sawarga jeung naraka di aherat, kitu ogé di dunya iman ngajamin hiji sawarga rohani sarta ngarobah maot jadi surat kaluar tina pancén. Kakafiran ogé ngahasilkeun hiji naraka rohani di dunya, ngancurkeun kabagjaan manusa anu saéstuna sarta ngarobah maot jadi kaayaan dipupus salawasna. Urang masrahkeun ieu ka ratusan bukti Risale-i Nur anu pasti sarta nyangga kana rasa jeung syuhud, tuluy pondokkeun bahasan. Upami aranjeun hoyong ningali hakékat ibarat ieu, tanggahkeun sirah aranjeun sarta tingali jagat raya ieu. Tingali sakitu seueur balon, mobil, pesawat sarta kapal darat jeung laut anu lir karéta; di darat, laut jeung hawa, tingali bola-bola béntang, barang-barang jagat raya, runtuyan kajadian sarta kajadian anu susul-susul, anu diciptakeun ku kakawasaan azali kalayan tata jeung hikmah.
Saperti ayana perkara-perkara ieu dina alam anu katingali jeung jagat raya jasmani, jalma anu gaduh akal ngabenerkeun yén dina alam rohani jeung perkara batin ogé aya padanan-padanan susul-susul tina kakawasaan azali anu leuwih anéh. Anu gaduh panon tiasa ningali seueur di antarana.
Sakabéh runtuyan lahir jeung rohani dina jagat raya ieu nyerang, ngancam sarta nyingsieunan jalma-jalma sasat anu henteu gaduh iman, ngancurkeun kakuatan rohanina. Ka jalma-jalma anu gaduh iman, éta henteu ngancam atawa nyingsieunan, malah masihan kabungah, kabagjaan, rasa akrab, harepan jeung kakuatan. Sabab ku iman, jalma-jalma anu gaduh iman ningali yén Gusti Nu Ngadamel Nu Hakîm, anu ngaping runtuyan anu teu diwatesan, karéta-karéta lahir jeung rohani sarta jagat raya anu leumpang éta kana masing-masing pancén dina wengkuan tata jeung hikmah anu sampurna, ngajadikeun éta digawé. Éta henteu salah dina pancénna sanajan saeutik pisan, sarta henteu tiasa silih ngalanggar. Ku ningali yén éta nampi kasampurnaan seni ciptaan jeung tajalli kaéndahan dina jagat raya, iman masrahkeun kakuatan rohani sapinuhna ka dirina sarta némbongkeun hiji conto kabagjaan anu langgeng.
Teu aya perkara, teu aya sains, teu aya kamajuan manusa anu tiasa masihan panglipur atawa ngajamin kakuatan rohani ngalawan nyeri jeung kasieun anu pikasieuneun jalma-jalma sasat anu asalna tina henteu gaduh iman. Kawanina musnah. Tapi lalawora samentara nutupan ku lalangsé sarta nipu. Jalma-jalma anu gaduh iman, ku imanna, sanés sieun atawa ruksak kakuatan rohanina, tapi ningali éta kalayan kakuatan rohani jeung kakukuhan anu luar biasa sarta hakékat dina iman, lir budak polos dina ibarat éta. Anjeunna nyaksian tata jeung pangurusan Gusti Nu Ngadamel Nu Hakîm dina wengkuan hikmah, sarta bébas tina sangkaan jeung kasieun. Anjeunna nyarios sarta ngartos: “Tanpa paréntah jeung idin Gusti Nu Ngadamel Nu Hakîm, jagat raya anu leumpang ieu henteu tiasa obah atawa ngaganggu.” Kalayan rasa aman anu sampurna, anjeunna nampi kabagjaan dina kahirupan dunya sabanding jeung tingkatna.
Saha anu dina haténa henteu aya siki hakékat ieu tina iman jeung agama anu leres, sarta henteu miboga titik pangrojong, tangtu kawani jeung kakuatan rohanina musnah, saperti kawani jeung kagagahan Rüstem jeung Hercules dina ibarat éta ruksak; nuranina buruk. Anjeunna janten tawanan kajadian-kajadian jagat raya. Anjeunna ragrag jadi lir jalma anu ménta-ménta kalayan sieun ka sagala perkara.
Lantaran Risale-i Nur ngabuktikeun rusiah hakékat iman ieu sarta kasangsaraan dunya anu pikasieuneun tina kasasaran ku ratusan bukti anu pasti, urang pondokkeun hakékat anu panjang pisan ieu.
Manusa dina abad ieu, anu geus ngarasakeun pangabutuh panggedéna kana kakuatan rohani, panglipur jeung kakukuhan, ninggalkeun Islam jeung hakékat-hakékat iman anu janten titik pangrojong dina iman, anu dina jaman ieu ngajamin kakuatan rohani, panglipur jeung kabagjaan. Dina nami ngabaratkeun diri, tibatan meunang mangpaat tina jati diri bangsa Islam, anjeunna nyangga kana kasasaran, maksiat, kawijakan pulitik jeung pulitik anu bohong, anu sapinuhna ngarecah kakuatan rohani, ngancurkeun panglipur sarta ngarecah kakukuhanna. Kumaha jauhna lampah ieu tina kapentingan manusa jeung mangpaat kamanusaan, dina waktos anu caket pisan manusa anu parantos hudang, pangheulana umat Islam, bakal ngarasakeun; upami umur dunya masih aya, anjeunna bakal pageuh nyekel hakékat-hakékat Al-Qur'an.