Sisi Sastra:
Riwayat Hirup · hlm. 18
Ti baheula kénéh, para sastrawan sareng pujangga, para ahli pikir sareng para ulama, dina hal lafal sareng harti, gaya basa sareng eusi, kabagi janten dua golongan. Sabagian ti aranjeunna ngan ngajénan gaya basa sareng cara ngedalkeun, wirahma sareng sajak, dugi ka ngorbankeun harti demi cara ngedalkeun. Sarta kaayaan ieu pangpangna némbongan dina sajak.
Ari golongan nu séjén langkung ngutamakeun harti sareng eusi, dugi ka aranjeunna henteu ngorbankeun eusi demi omongan.
Ku bubuka nu pondok ieu, sigana sisi sastra hiji ahli pikir ageung sapertos Bedîüzzaman tiasa kahartos kalayan gampil. Margi Kangjeng Üstad téh hiji jalmi jenius nu ngeusian umurna nu berharga tur berkah sanés ku nyusun sareng ngatur kekecapan nu ngan bakal cicing dina ceuli, sabalikna ku nanemkeun rasa agama, kasadaran iman, sarta harti ahlak katut kautamaan — nu bakal hirup babarengan sareng umat manusa salaku cita-cita nu suci dina haté, jiwa, ati sanubari sareng pamikiran — ka abad-abad sareng ka generasi-generasi. Ku kituna, hiji mujahid nu parantos ngorbankeun nyawa sareng dunyana kanggo ngawujudkeun tujuan nu sakitu luhurna, tangtos waé moal tiasa sibuk ku wangun-wangun nu bakal sirna.
Sanaos kitu, Kangjeng Üstad kagungan kakuatan sareng bakat sastra nu tiasa disebat pikahélokeun, boh dina lemesna rasa, pekana haté, jerona pamikiran, atanapi luhurna hayalan. Sarta ku margi kitu, gaya basa sareng cara ngedalkeun anjeunna robah luyu sareng jejerna.
Upamina, nalika ngayakinkeun akal ku dalil-dalil logika sareng matematis dina perkara élmu sareng falsafah, anjeunna nganggo rangkéan kecap nu kacida ringkesna. Nanging dina waktos anjeunna badé ngabungahkeun haté sareng ngangkat jiwa, cara nyariosna janten kacida beningna dugi ka teu tiasa dicaritakeun.
Upamina, nalika anjeunna ngagambarkeun langit-langit, panonpoé-panonpoé, béntang-béntang, cahya bulan, sareng pangpangna alam usum kembang, katut kudrat sareng kaagungan Alloh nu nuju tajalli dina éta alam-alam, gaya basana janten sakitu lemesna dugi ka unggal ibarat sapertos hiji lukisan nu dipigura ku warna-warna nu pangamisna, sarta unggal gambaran ngahirupkeun hiji alam nu pangpikahélokeunana.
Tah, dumasar kana hikmah ieu, hiji murid Nur — sanaos anjeunna ti fakultas mana waé di universitas — ku maos Kulliyat Risale-i Nur janten sugema sagemblengna, boh dina rasa, pikiran, jiwa, ati sanubari, atanapi hayalanana.
Kumaha henteu bakal sugema, sedengkeun Kulliyat Risale-i Nur téh sagagang kembang mawar nu dipetik tina taman Al-Qur'an Al-Karîm nu nyakup sakumna dunya. Ku kituna, dina éta aya cahya, hawa, sinar sareng seungitna taman nu mubarok tur Ilahi téa.
Cai nu ngocor nyaritakeun pangabutuh jiwa nu ieu
Umat manusa salawasna butuh kana Al-Qur'an.
Ali Ulvi Kurucu