Ieu tulisan pondok anu abdi serat pikeun masihan panglipur kana putus harepan dulur-dulur abdi anu henteu lepat, dina waktos jeritna lantaran dianiaya henteu didangu sareng abdi ogé henteu diidinan nyarios sareng aranjeunna.
Ditambihan lantaran patalina sareng tingkat ieu.
Tingali pangjagaan sareng panyalindungan Gusti Hafîzh Dzul-Jalâl: patali sareng pasualan abdi sadaya, langkung ti saratus dua puluh jalma, saluyu sareng jumlah risalah Risale-i Nur, dipariksa kalayan dokumén rusiahna. Nanging henteu aya hiji perkara ogé anu tiasa nunjukkeun hubungan hiji murid Risale-i Nur sareng salah sahiji pakumpulan anu aya sareng sumebar ku tipu daya bangsa asing sareng siasat anggota komité anu nentang. Ieu panglindungan Gusti anu kacida écés sareng caangna. Ieu pitulung anu asalna tina rohmat Gusti anu nyata nguatkeun panyalindungan Ilahi sareng karamah gaib Imam Ali (ra) sareng Gavs-ı A'zam (ks) ngeunaan Risale-i Nur. Ku panangan opat puluh dua dulur abdi sadaya anu henteu lepat sareng dianiaya, anu diangkat ka payuneun Gusti, Mantenna ngeureunkeun hiji peluru mariem opat puluh dua, ngabalikkeunana, sareng sacara rohani ngajantenkeunana ngabeledug dina sirah anu nembakna. Pikeun abdi sadaya, anu tumiba ngan sababaraha tatu sareng lecet anu henteu penting, hampang, sareng ngandung pahala. Leupas tina mariem anu parantos dieusian salila sataun kalayan karugian anu sakitu alitna téh luar biasa. Nikmat anu sakitu ageungna kedah diwaler ku sukur, kabagjaan, sareng bungah. Kahirupan abdi sadaya saatos ieu henteu tiasa janten kagungan abdi sadaya, sabab nurutkeun rencana para pangrusak, abdi sadaya bakal musna saratus persén. Hartina, kahirupan saatos ieu kedah diabdikeun ka bebeneran sareng hakékat, sanés ka diri abdi sadaya. Abdi sadaya kedah usaha ningali tapak, raray, sareng inti rohmat anu bakal ngajantenkeun sukur, sanés kaluh.
Dina dinten katilu panyakit flu anu ahéng sareng kacida beuratna pikeun abdi, anu salila tilu dinten henteu ngantep abdi tuang nanaon salian ti hiji gelas ayran sareng hiji gelas susu, dumadakan hiji pépéling tumiba kana pikiran abdi. Pikeun nyandak berkah, abdi ogé nyerat pikiran éta minangka bubuka pangbélaan abdi di pangadilan. Upami aya kecap anu teuas sareng kakurangan, éta lantaran panyakit abdi. Leres, ku kedah nyalira ngabéla hiji hakékat anu kedah dibéla ku saratus jalma, dina capéna pikiran, kaayaan ruwet, sareng seueur kaayaan anu langkung ngaganggu deui, abdi ngan tiasa nétélakeun hakékat kalayan leres sareng sakumaha ayana sakieu.
Ieu bubuka anu engké ditambihan kana pangbélaan pamungkas dumasar hiji hikmah.
Tujuan cara abdi nétélakeun, anu dina sadaya tahapan pangbélaan abdi némbongkeun kaayaan ngalawan hiji komité rusiah anu pikasieuneun, nyaéta ieu: Saperti pamaréntah républik parantos nampi prinsip “Misahkeun agama tina urusan dunya sareng tetep nétral”, sakumaha henteu ngaganggu jalma anu henteu ageman lantaran henteu agemanana, henteu ngaganggu jalma anu taat kana agama lantaran taatna ogé jadi kawajiban prinsip éta. Kitu ogé, abdi hoyong pamaréntah républik, anu kedah nétral sareng cinta kabébasan, dipisahkeun tina komité-komité rusiah anu ngaruksak, anu ngarojong henteuna agama, ngalakukeun tipu daya, sareng nipu para pagawé pamaréntah, sarta pamaréntah dijauhkeun tina aranjeunna. Abdi ngalawan jalma-jalma anu ngalakukeun tipu daya éta. Anggota komité éta anu ku hiji hal lebet kana padamelan pamaréntah nyepeng dua labél pikeun dipasangkeun ka jalma anu daria taat kana agama, teras dipasangkeun ka jalma anu aranjeunna dendam sareng aranjeunna usaha nipu pamaréntah. Hiji tina dua labél éta nyaéta “Mundur ka baheula”, dina harti henteu nunjukkeun kacondongan kana henteu agemanana jalma-jalma anu henteu iman éta. Anu sanés, mugia dijauhkeun, sareng mugia dijauhkeun deui, nyaéta labél “Ngajantenkeun agama alat pulitik”, anu ku aranjeunna rék dipaké ngotoran abdi lantaran abdi henteu nganggap henteuna agama minangka kabijakan saéstuna pamaréntah Islam ieu. {(Catetan handap): Nyaéta, dina paningal jalma-jalma anu henteu iman, anu nyangka, “Pamaréntah henteu nuturkeun hiji kabijakan — mugia dijauhkeun, sareng mugia dijauhkeun deui — kabijakan pamaréntah téh henteuna agama,” nyebut pangabdian abdi kana hakékat iman ngaliwatan Risale-i Nur, anu asalna tina nash-nash pasti Al-Qur'an Al-Hakîm, minangka kabijakan anu nentang téh fitnah anu paling hina di dunya.} Leres, pamaréntah républik tangtos henteu ngamajukeun sareng henteu tiasa ngarojong pikiran para pangrusak rusiah éta anu ngabahayakeun lemah cai sareng bangsa. Ngalarangna jadi kawajiban undang-undang Républik. Ku ngarojong para pangrusak sapertos kitu, pamaréntah henteu tiasa ngalawan sagemblengna prinsip dasar Républik. Hayu pamaréntah républik janten juru putus antara abdi sadaya sareng para pangrusak éta. Saha waé di antara dua pihak éta anu zalim sareng ngalakukeun serangan, harita juru putus kedah masihan putusan sareng, minangka hakim, ngalaksanakeun putusanana. Leres, henteu tiasa dibantah yén di alam semesta, henteuna agama sareng taat kana agama parantos ngalir ti jaman Adam sareng bakal terus dugi ka kiamat. Saha waé anu terang inti pasualan abdi sadaya ngartos yén serangan ieu ka abdi sadaya langsung mangrupa serangan kana taat kana agama demi henteuna agama. Mucunghulna kalolobaan filsuf di Kulon sareng Éropa, sareng mucunghulna kalolobaan nabi di Wétan sareng Asia, mangrupa hiji tanda sareng lambang takdir azali yén arus anu ngawasa sareng unggul di Asia nyaéta agama. Tangtos pamaréntah républik ieu, anu janten panglima panghareupna Asia, bakal nyandak mangpaat tina sipat fitri sareng sumber Asia ieu, sarta ngarahkeun prinsip nétralna ka pihak taat kana agama, sanés ka pihak henteuna agama. Perkara Kadua: Tiasa dipintonkeun ayana pasualan dina bagéan-bagéan Risale-i Nur anu patukang tonggong sareng pasal-pasal undang-undang. Perkara ieu janten wewenang pangadilan. Nanging Risale-i Nur ku dirina sorangan mangrupa karya anu ngawengku saratus pamanggihan rohani. Malahan hiji pamanggihan éta ogé kedah henteu leungit, ku ngajaga hak pamanggihan jalma anu mendakanana. Pamanggihan kacida penting sareng ageung ajénna di antara ahli hakékat, ahli élmu, sareng sastrawan. Saurang henteu tiasa ngaku pamanggihan batur minangka milikna. Upami éta dilakukeun, ngajukeun gugatan ngalawan anjeunna mangrupa undang-undang anu lumaku di sadaya nagri. Risale-i Nur anu abdi hoyong sebarkeun engké ku nyuhunkeun idin pamaréntah, anu salila dua puluh atanapi tilu puluh taun abdi usahakeun pamanggihan sareng panyusunanna, sareng anu abdi serat minangka hasil sareng buah tina abdi nalungtik, bajoang ku pikiran, nyusud, sareng digawé tina rupa-rupa sumber salila lima puluh taun, némbongkeun saratus pamanggihan rohani sareng diwangun ku langkung ti saratus risalah anu ngawengku rébuan hakékat. Ngalungkeun lima belas pasualan anu henteu cocog sareng sababaraha undang-undang anu diumumkeun saatos Risale-i Nur disusun, teras nempatkeun éta dina kaayaan dituduh, salian nyababkeun leungitna hakékat-hakékat ieu sareng hak abdi anu patali sareng éta, ogé nyiapkeun dasar pikeun batur nyalin tanpa pangakuan, maling, ngaku minangka milikna, sareng ngajantenkeunana milik sorangan. Ku kituna, dina perkara ieu, sateuacan sareng langkung ti sagala hal, ngajaga hak abdi demi hakékat sareng hak-hak mangrupa sisi kahiji anu kedah dititenan ku pangadilan aranjeun anu adil. Sareng ku sabab hakékat-hakékat nu dikandung ku risalah abdi, anu disita ku anggapan yén éta téh alat kajahatan, kedah aya dina leungeun abdi pikeun jadi dasar bukti nu baris abdi témbongkeun ka ahli élmu sareng filsafat, ogé panalungtik akademi, abdi nyuhunkeun éta risalah dipulangkeun ka abdi, pikeun mastikeun yén abdi siap kana papanggihan ieu sareng debat ilmiah. Sanaos aranjeun ngahukum abdi, éta risalah teu bisa dihukum, sareng kedah janten babaturan abdi ogé di panjara. Tangtu pangadilan kaadilan moal ngarendahkeun diri ku nurut kana hasutan jalma-jalma nu miboga niat goréng, anu mangrupakeun kakurangan penting, malah sabalikna tina ajén sareng kahormatan pangadilan dina ngalaksanakeun hak; pangadilan baris ngagagalkeun tipu daya maranéhna. Dumasar kana dasar kaadilan yén pangadilan, anu dina tugasna teu ngaku aya kalungguhan nu leuwih luhur tibatan kaadilan sareng ngalaksanakeun hak, kedah ngalaksanakeun tugasna kalawan bébas tina sagala pangaruh, anu dipénta téh sangkan anggapan-anggapan tanpa dasar ngeunaan éta geuwat disingkirkeun ku ngumumkeun kabébasan Risale-i Nur; ieu dipénta sanés pikeun pribadi abdi, nanging pikeun hiji hakékat luhur anu seueur hakékat sareng hak jalma-jalma teu salah gumantung ka dinya. Pasal Katilu: Tina kajahatan nu disangka sareng dituduhkeun ka urang, katémbong yén aranjeunna hoyong ngajadikeun hukuman abdi perlu ku ngagunakeun ungkara umum, tanpa merhatoskeun sarat-sarat pangwatesna, sareng ngan nyambungkeun éta kana harti lahiriah sareng cakupan umum Pasal 163 Undang-undang Pidana. Sanaos jawaban nu pasti sareng nyata pikeun sababaraha perkara nu dituduhkeun ka urang parantos aya dina pembelaan abdi anu kacatet dina berita acara aranjeun, ku sabab sapuluh atanapi lima belas titik, Risale-i Nur—anu ngawengku langkung ti saratus bagian, ngandung saratus papanggihan batin sareng ratusan hakékat penting—ditarima ku hukuman sareng kritik, padahal kedah ku ganjaran sareng pangajén. Nyuhunkeun hak ieu sareng hak kabébasan Risale-i Nur ka pangadilan aranjeun téh hak abdi anu gedé. Perkara ieu kedah pisan diréngsékeun sareng diputuskeun. Pasal Kaopat: Ieu ngabuktikeun yén jalma-jalma anu salila ieu nyerang abdi sareng ngabalikkeun pamaréntah ngalawan urang téh miboga niat goréng sareng ngaganggu urang ngan ku éta niat: pikeun neunggeul urang, maranéhna ngadeukeutan unggal panto. Mimiti ku tuduhan “jadi anggota tarekat”—teu manggihan nanaon—tuluy “nyieun pakumpulan”, tuluy rupa-rupa tuduhan sapertos “kalibet dina pulitik, ngalakukeun gerakan ngalawan révolusi, jadi anggota komite oposisi, sareng nyebarkeun tulisan tanpa idin”. Sanaos maranéhna geus narékahan nuduh sareng neunggeul urang tina sagala sisi ieu, maranéhna teu manggihan tanda pikeun dijadikeun cekelan dina salah sahiji éta perkara. Tungtungna, ku ngamangpaatkeun harti lahiriah nu umum tina hiji pasal undang-undang tanpa merhatoskeun sarat-sarat pangwatesna, maranéhna hoyong nuduh sareng ngahukum urang ku hiji titik nu moal ditarima ku saha waé nu boga akal, sareng moal aya nu ngabenerkeun maranéhna. Enya, titik nu baris urang bahas moal ditarima salaku hakékat ku saha waé nu boga akal di dunya, sareng saha waé nu miboga kaadilan sanajan sakedik bakal nyarios, “Éta téh fitnah!” Titik éta nyaéta ungkara, “Said-i Kürdî ngagunakeun agama pikeun alat pulitik.” Tina langkung ti lima belas atanapi dua puluh bukti nu baris ngagugurkeun tuduhan dina ungkara ieu, anu lima atanapi sapuluhna parantos kacatet dina pembelaan abdi dina berita acara aranjeun, salah sahijina kieu: kaayaan abdi nu badé dipedar ieu, anu abdi siap ngabuktikeunana ku kasaksian ratusan saksi, ngagugurkeun tuduhan éta nepi ka dasarna. Nyaéta: ku warga désa Barla anu nyaksian langsung kaayaan abdi salila abdi cicing di dinya salapan taun, ku kasaksian rerencangan abdi di Isparta tempat abdi cicing salapan bulan, sareng ku kasaksian rerencangan anu wanoh pisan sareng abdi, parantos tilu belas taun abdi henteu maca, henteu ngadangukeun, sareng henteu hoyong hiji surat kabar ogé anu mangrupa basa pulitik. Malah dina sababaraha kajadian, abdi teu miboga kahayang maca surat kabar anu nyaritakeun kajadian nu disangka aya patalina sareng pribadi abdi sareng ngajadikeun unggal jalma panasaran; abdi teu maca sareng teu nitah dibacakeun. Naha bisa disebut yén ku Risale-i Nur—anu sagala pasualanana, iwal lima belas perkara, geus katémbong tina hasil pamaréntah nalungtik kalawan jero yén éta ngarah kana aherat abdi, iman abdi, sareng hakékat—Said ngagunakeun agama pikeun alat pulitik? Hartina, naha bisa disebut yén anjeunna ngajadikeun agama anu leres sareng iman tahqiqi, hiji hakékat suci anu ku anjeunna dianggap luhur sareng suci di jagat raya, salaku alat pulitik, nyaéta hiji tujuan anu barontak, kacida bahayana sareng gedé dosana, nyababkeun seueur hak leungit, teu ngahasilkeun nanaon sareng handap? Naha teu katémbong sabaraha jauhna jalma-jalma nu nyarios kitu tina akal, kaadilan sareng nurani, sareng sabaraha jauhna maranéhna dina méré putusan? Tangtu pangadilan kaadilan baris nyingkirkeun anggapan sareng tuduhan tanpa dasar ieu sareng ngalaksanakeun hak urang. Memang, nurutkeun lolobana jalma, teu nyaho undang-undang teu jadi alesan pangampura. Tapi hiji jalma nu teu salah diasingkeun pikeun cicing dina désa nu jauh, dina pangawasan, di tempat nu asing, dijadikeun kacida teu resepna ka dunya, sarta terus-terusan diganggu ku pangawasan, lamun henteu nyaho undang-undang, tangtu éta jadi alesan pangampura dina pandangan jalma nu adil. Nya abdi éta jalma. Abdi teu nyaho hiji ogé pasal undang-undang anu dipaké pikeun nuntut abdi ku anggapan nu salah. Malah abdi teu tiasa nandatangan ku aksara anyar. Sakapeung, salila sapuluh poé abdi teu patepang sareng hiji jalma ogé iwal palayan abdi. Sadayana nyingkahan nulungan abdi. Abdi teu mampuh nyewa pangacara. Ku sabab sapanjang hirup abdi nyepeng prinsip, “Tipu daya nu pangmangpaatna sareng pangsaéna téh teu maké tipu daya,” dina sadaya pembelaan abdi nyepeng hak, hakékat, kajujuran sareng kaleresan minangka dasar. Ku sabab hakékat ieu, ningali kalawan pangampura kana ungkara abdi dina pembelaan, atanapi sakapeung anu langka dina hiji dua risalah, anu teu saluyu sareng undang-undang sareng tata cara resmi jaman ayeuna, mangrupa sarat sareng tuntutan kaadilan. Titik-titik anu masih ringkes dina pembelaan abdi aya dina surat bantahan abdi ngalawan surat dakwaan; ari titik-titik nu ringkes dina surat bantahan, kateranganana aya dina pembelaan abdi; duanana silih ngalengkepan. Ku sabab harti nu dikandung ku Pasal 163 undang-undang, bareng sareng sarat-sarat pangwatesna, sareng tujuan nu dipikahayang ku panyusun undang-undang, nyaéta sangkan katengtreman teu kaganggu, sarta ku sabab teu aya hiji tanda atanapi tapak ogé dina diri abdi sareng risalah abdi anu nuduhkeun gangguan kana katengtreman, sareng sanaos dina pembelaan nu kacatet dina berita acara aranjeun abdi parantos dua puluh kali ngabuktikeun kalawan pasti yén undang-undang ieu teu aya patalina sareng perkara urang sareng teu aya sisi nu pasti ngalantarankeun hukuman, ngagunakeun pasal éta pikeun nuntut urang, ku kumaha waé pangaruh anggapan-anggapan ti mimiti, teu cocog pisan sareng kahormatan kaadilan. Ku kituna, bari nyuhunkeun supaya abdi diputus bébas, kecap abdi anu pamungkas: ﺣَﺴْﺒُﻨَﺎ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﻭَﻧِﻌْﻢَ ﺍﻟْﻮَﻛ۪ﻴﻞُ ٭ ﻓَﺎِﻥْ ﺗَﻮَﻟَّﻮْﺍ ﻓَﻘُﻞْ ﺣَﺴْﺒِﻰَ ﺍﻟﻠّٰﻪُ لَٓا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّا ﻫُﻮَ ﻋَﻠَﻴْﻪِ ﺗَﻮَﻛَّﻠْﺖُ ﻭَﻫُﻮَ ﺭَﺏُّ ﺍﻟْﻌَﺮْﺵِ ﺍﻟْﻌَﻈ۪ﻴﻢِ
SURAT BANTAHAN ABDI NGALAWAN SURAT DAKWAAN
Hé Majelis Hakim, sareng hé Jaksa! Jawaban pikeun unggal pasal anu jadi sabab tuduhan ka abdi dina surat dakwaan ieu parantos aya dina pembelaan abdi anu kacatet dina berita acara aranjeun di bagian pamariksaan. Hususna, abdi ngahaturkeun ka aranjeun hiji surat pembelaan tilu puluh lima kaca anu namina “Pembelaan Abdi Nu Pamungkas” minangka bantahan. Pikeun ngarahkeun pandangan kaadilan sareng kawajaran kana titik ieu, abdi nyarios: salila sapuluh taun di propinsi Isparta, dina kaayaan dizalimi sareng diteken, sanaos teu aya hiji tanda atanapi tapak ogé nu ngarugikeun katengtreman di jero nagara sareng kaamanan umum, kaadilan mana sareng nurani mana anu ngamungkinkeun abdi dituduh nyobian ngaganggu kaamanan di jero nagara? Upami Pasal 163 undang-undang dipasihan harti sapertos cara nerapkeunana ka urang, mangka éta kedah diterapkeun ka sadaya imam, khatib sareng juru da'wah, dimimitian ku Diyanet Riyaseti. Sabab dina ngajarkeun kahirupan agama, urang babarengan sareng maranéhna. Upami pikiran anu teu asup akal yén pangajaran agama pasti ngaganggu kaamanan di jero nagara diajukeun, éta bakal ngawengku sadayana. Enya, aya hiji sisi abdi nu ngaleuwihan maranéhna, nyaéta ngajelaskeun hakékat-hakékat iman kalawan pasti, tanpa ragu sareng tanpa sangsi. Upami, ku nganggap hiji hal anu mustahil, aya bantahan ka sadaya jalma anu ngagem agama, kaayaan ieu bakal jadi jalan pikeun ngabébaskeun urang tina bantahan éta. Ku sabab hiji perkara anu sanaos abdi parantos ditalungtik sakitu jauhna masih tacan ditetepkeun, anu sanaos ditetepkeun henteu mangrupa kajahatan dina ukuran kaadilan anu leres, sareng sanaos mangrupa kajahatan ngan ngajadikeun abdi sorangan nu tanggung jawab, nahan kira-kira dua puluh jalma nu teu salah sareng teu boga dosa ti kulawarga sareng pagawéanana, sarta ngajadikeun maranéhna sangsara di panjara, tangtu teu saluyu sareng pandangan kaadilan lembaga pangadilan. Seueur jalma nu teu salah sareng teu walakaya, anu ngan miboga patalina sakedik pisan sareng abdi, ngalaman karugian penting ku sabab ditahan. Ku sabab pangasingan abdi patali sareng Kajadian di Wétan dina surat dakwaan ngisyaratkeun yén abdi milu kalibet, abdi ngajawab: dina berkas pamaréntah teu aya hiji katerangan ogé dina catetan identitas abdi; parantos ditetepkeun ku pamaréntah yén abdi diasingkeun ngan pikeun ati-ati. Dina waktos éta abdi hirup nyorangan sapertos ayeuna. Nalika abdi cicing nyorangan di hiji guha gunung sareng saurang palayan, maranéhna nangkep abdi sareng ngahukum abdi cicing salila sapuluh taun tanpa sabab—salapan taun di hiji désa ku sabab abdi henteu ngajukeun paménta, sareng sataun di Isparta—tuluy tungtungna ngajadikeun abdi katarajang musibah ieu.
Surat Dakwaan Katilu
Pikeun ngajawab paragraf anu nyarios, “Nalika anjeunna di Barla anjeunna ngawangun hubungan, meunangkeun pitulung lahir sareng batin ti jalma-jalma ieu anu jauh atanapi caket ti anjeunna tuluy ngamimitian kagiatan, nyebat sakabéh karya ieu Risale-i Nur sareng nitah ditulis bagéan-bagéan; ku rupa-rupa cara anjeunna nitah éta karya disalin sacara cicingeun sareng, ngaliwatan jalma-jalmana, disebarkeun sareng disiarkeun ka wewengkon sapertos Antalya, Aydın, Milas, Eğirdir, Dinar sareng Van; dina karya-karya anu bisa ngaganggu kaamanan di jero nagara, anjeunna nempatkeun tanda 'rahasia' sareng 'satengah rahasia', ku kituna anjeunna sorangan ogé nampa sareng ngungkabkeun tujuan nu dimaksud,” abdi nepikeun surat pembelaan tilu puluh lima kaca anu namina “Pembelaan Pamungkas”, anu parantos kacatet dina berita acara aranjeun, salaku surat bantahan, sareng masihan jawaban nu pasti tur écés kieu: saratus rébu kali, mustahil pisan!.. Abdi henteu kantos ngajadikeun élmu iman salaku alat pikeun naon waé iwal rido Gusti, sareng abdi teu tiasa ngalakukeunana; teu aya saurang ogé nu miboga hak ngalakukeunana. Sareng saratus dua puluh lima risalah dina nami Risale-i Nur ditulis salila dua puluh taun. Ari risalah anu disebut rahasia, abdi nyebut tilu di antarana rahasia sangkan teu janten sabab takabur sareng riya pikeun urang. Ayeuna, ku kapaksa muka hiji pojok tina simbut rahasia éta, abdi nyarios: salah sahiji éta rahasia nyaéta Keramet-i Gavsiye; nu kadua Keramet-i Aleviye; nu katilu risalah-risalah ngeunaan rusiah ihlas. Dua karomah éta mangrupikeun isyarat Hazrat Ali sareng Hazrat Gavs, dina wangun pangajén kana abdi sareng pangabdian abdi ka Al-Qur'an, anu saratus darajat ngaleuwihan ukuran abdi. Ari risalah ngeunaan rusiah ihlas anu baris ngabébaskeun tina riya, takabur sareng ngagul-ngagul diri disebut rahasia, husus pikeun sadérék abdi anu pangdeukeutna. Naon patalina éta sareng katengtreman di jero nagara nepi ka dijadikeun dasar tuduhan? Golongan rahasia anu kadua nyaéta hiji dua risalah anu abdi tulis di Dârülhikmet sareng salapan taun kapengker pikeun ngajawab bantahan Éropa sareng serangan tanpa agama ti Doktor Abdullah Cevdet, ogé dua risalah alit anu abdi tulis salaku keluhan ngalawan sababaraha pajabat anu nyerang abdi kalawan teu adil sareng kejem; éta parantos abdi bahas dina pembelaan pamungkas. Sawatara waktos saatos opat risalah ieu ditulis, sangkan henteu pisan nyabak undang-undang kabébasan sareng urusan pamaréntah, abdi ngalarang panyebaranana sareng nyarios, “Éta téh rahasia”; éta ngan pikeun hiji dua sadérék anu pangdeukeutna. Bukti abdi nyaéta: dina sakitu seueur pilarian aranjeun, risalah-risalah anu disebut rahasia éta henteu kapanggih di mana waé. Ngan fihrist sakabéhna anu tumiba kana leungeun aranjeun; dumasar kana éta fihrist, dianggap perlu ménta katerangan ngeunaan titik-titik ieu; abdi ogé ngajawab, sareng jawaban éta parantos kacatet dina berita acara aranjeun. Dina surat dakwaan disebutkeun sababaraha wewengkon sareng yén abdi narékahan nyebarkeun sareng nyiarkeun Risale-i Nur ngaliwatan jalma-jalma. Pikeun ngajawab, abdi nyarios: nalika abdi di hiji désa, di tempat anu asing, teu boga saha-saha, teu saé tulisan leungeun, dina pangawasan, sareng unggal jalma sieun nulungan abdi, abdi ngan ngintunkeun pangéling-pangéling iman salaku pangéling-ngéling ka opat atanapi lima rerencangan nu kacida kawatesna. Tangtu aranjeun tiasa nangtoskeun sabaraha jauhna tina hakékat nyarios yén abdi “Narékahan nyebarkeun sareng nyiarkeun.” Hiji jalma sapertos abdi anu meunang perhatian umum kacida langkungna tina ukuran dirina, bari abdi sibuk ngajar salila lima belas taun di Van, kumaha ngintunkeun hiji dua risalah iman ka hiji rerencangan bisa disebut nyebarkeun karya? Abdi teu boga percetakan, teu boga juru tulis, sareng teu saé tulisan leungeun; tangtu abdi teu tiasa ngalakukeun panyebaran karya. Hartina, Risale-i Nur téh pikaresepeun, nyebar ku sorangan. Ngan ieu anu aya: risalah ngeunaan hudang deui anu namina “Kalimah Kasapuluh” urang citak méméh aksara anyar muncul. Éta tumiba kana leungeun pajabat luhur pamaréntah, anggota parlemén sareng gubernur; teu aya nu ngabantah. Dalapan ratus salinanana sumebar. Patali sareng sumebarna éta, sabagéan risalah anu sapertos éta, ngan ngeunaan aherat sareng iman, tumiba ku sorangan kana leungeun sabagéan jalma. Tangtu panyebaran nu tanpa dihaja sareng lumangsung ku sorangan ieu nyenangkeun abdi. Dina sababaraha serat pribadi, abdi ogé nyerat pangajén ieu dina wangun pangjurung. Salila tilu bulan ieu, hasil tina sakitu jerona pilarian di hiji nagara anu lega, buku-buku abdi kapanggih dina leungeun lima belas atanapi dua puluh jalma. Hiji jalma sapertos abdi anu hirupna salila tilu puluh taun dipaké pikeun nulis sareng ngajar, kumaha ayana sababaraha risalah pribadi dina dua puluh rerencangan pribadina bisa disebut panyebaran karya? Kumaha bisa disebut yén ku panyebaran éta anjeunna ngudag hiji tujuan? Para anu mulya! Upami abdi ngudag tujuan dunya atanapi pulitik, dina sapuluh taun ieu hubungan abdi bakal katémbong sareng saratus rébu jalma, sanés lima belas atanapi dua puluh. Kumaha waé, ngeunaan titik ieu aya katerangan sareng rincian nu langkung seueur dina pembelaan pamungkas abdi. ... Kumaha hiji hakékat sareng hiji jawaban ilmiah anu pasti pisan tur teu matak ragu, anu ti baheula aya dina sadaya tefsir pikeun ngajawab bantahan peradaban kana ayat-ayat ﻟِﻠﺬَّﻛَﺮِ ﻣِﺜْﻞُ ﺣَﻆِّ الْاُنْثَيَيْنِ ٭ فَلِاُمِّهِ ﺍﻟﺴُّﺪُﺱُ, bisa dipaké ngalawan abdi dina surat dakwaan? Dina surat dakwaan, deui ku nyalin tina fihrist, dinyatakeun minangka bahan kritik yén tarjamahan aksara Al-Qur'an sareng aksara zikir henteu bisa ngagantikeunana. Perkara ieu lumangsung dalapan taun kapengker sareng mangrupa hakékat ilmiah anu teu bisa dibantah. Kumaha, saatos lila ti éta, kaputusan pamaréntah pikeun narjamahkeunana nurutkeun sababaraha kabutuhan jaman ayeuna bisa ngabalikkeun hakékat ilmiah éta ngalawan abdi? Patali sareng ditutupna masjid urang, éta téh surat keluhan anu ngawengku opat titik, ngalawan pribadi sareng nyalahgunakeun jabatan Kepala Nahiye anu sacara galak ngazalim ka abdi, sababaraha rerencanganna sareng Kaymakam Kaza; abdi henteu masihan éta risalah ka saha waé. Sabab éta henteu kapanggih dina saha waé. ... Di antara tawafuq Kalimah Kasapuluh nyaéta baris-baris Kalimah Kasapuluh cocog boh sareng tanggal ditulisna boh sareng proklamasi républik sekuler anu misahkeun agama tina dunya, anu jadi tanda kana mungkirna hudang deui. Harti paragraf éta nyaéta kieu: “Ku sabab républik, ku prinsip henteu ngaganggu agama atanapi henteu ngagem agama, tetep nétral, jalma-jalma anu sasab sareng henteu ngagem agama bisa waé ngamangpaatkeun nétralna républik pikeun ngungkabkeun panolakan kana hudang deui.” Éta hartina. Éta sanés serangan ka pamaréntah, tapi isyarat kana kaayaan pamaréntah anu nétral. Memang leres, salapan taun kapengker, ku sumebarna Kalimah Kasapuluh dina dalapan ratus salinan, éta ngajadikeun panolakan kana hudang deui anu aya dina haté jalma-jalma anu sasab kadesek di jero haténa; henteu méré kasempetan pikeun mawa éta kana létah, sareng nutup sungutna. Éta ngadorong bukti-bukti Kalimah Kasapuluh anu luar biasa nepi ka hareupeun panon maranéhna. Enya, Kalimah Kasapuluh jadi benteng tina baja di sakuriling hiji rukun iman anu kacida agungna sapertos hudang deui sareng ngajadikeun jalma-jalma anu sasab cicing. Tangtu pamaréntah républik bungah ku ieu, sabab éta bisa sumebar kalawan bébas pisan dina leungeun anggota parlemén, gubernur sareng pajabat luhur. Éta mangrupa jawaban ilmiah anu kacida kuatna tur ngajadikeun pihak lawan cicing, pikeun ngajawab bantahan kana “Ayat Nutupan Aurat” kalayan nami peradaban sareng filsafat Éropa, malah pikeun pulitik bangsa Inggris anu ngaruksak. Jawaban ilmiah sapertos kitu bakal ditarima kalayan pangajén dina unggal waktos, sanés ngan lima belas taun kapengker. Tangtu hiji pamaréntah républik anu nyaah ka kabébasan moal ngawatesan kabébasan ilmiah ieu. ... Hé Majelis Hakim! Upami tujuan Risale-i Nur téh dunya, atanapi upami aya hiji tujuan dunya anu diniatkeun di jerona, dina saratus dua puluh risalah aranjeun bakal manggihan puluhan rébu titik pikeun dikritik. Dina saratus dua puluh rébu buah anu amis sapertos kitu, ngan kapanggih lima belas buah anu karasana pait sapertos sulfato pikeun aranjeun; naha ku éta bisa dibenarkeun ngalarang éta kebon anu diberkahan sareng nungtut nu boga kebon? Abdi serahkeun ieu ka nurani aranjeun anu nyaah ka kaadilan. Dina pembelaan pamungkas abdi parantos nyarios yén salila tilu puluh taun abdi ngabantah sareng masihan jawaban, ogé ayeuna tetep masihan jawaban, ka para filsuf Éropa sareng jalma-jalma nu henteu ngagem agama anu di jero nagara digawé pikeun para filsuf Éropa sareng tipu daya urang asing. Jalma anu nuturkeun risalah-risalah abdi bakal ngartos yén saatos diri abdi sorangan, biasana maranéhna anu jadi pihak nu diajak nyarita. Ayeuna abdi nyuhunkeun jawaban ti aranjeun: hiji tamparan ilmiah anu kuat anu abdi timpakeun kana sirah para filsuf Éropa sareng kana raray unggal jalma nu henteu ngagem agama anu digawé pikeun tipu daya urang asing, ku cara kumaha éta diasupkeun kana urusan pamaréntah? Nganggap tamparan anu dipasihkeun ka jalma-jalma kitu minangka tamparan ka pamaréntah teu kaharti ku urang, sareng urang henteu nganggap éta mungkin. Sanés ngajadikeun tamparan ilmiah anu leres ieu minangka dasar nungtut tanggung jawab kalayan nami pamaréntah sareng pikeun undang-undang, kabébasan anu dipikanyaah ku pamaréntah républik malah muji ieu tamparan.
Nyuhunkeun Pangampura
(Nyusun surat bantahan kana surat dakwaan anu ditepikeun kalayan wates waktu tilu poé)
Dina poé kahiji, ku sabab éta datang telat, nepi ka soré ngan kaburu dibaca. Dina poé kadua, sabagéan gedéna ditarjamahkeun. Abdi ngan ngagaduhan kasempetan lima atanapi genep jam sareng buru-buru nyerat surat bantahan anu panjang ieu. Sapertos nu abdi nyarios dina pembelaan kapengker: ku sabab abdi henteu uninga undang-undang, hususna urusan resmi ayeuna, parantos lami abdi dilarang gaul sareng batur, sarta surat bantahan panjang ditulis dina opat atanapi lima jam, tangtu éta bakal kacida teu puguhna sareng kakurangan. Abdi miharep aranjeun ningali éta kalayan pangampura.
PEMBELAAN PAMUNGKAS KA HAKIM PIDANA
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ Ieu pembelaan abdi ngalawan bagian—dua belas kaca—anu aya patalina sareng pribadi abdi dina putusan anu pinuh ku tuduhan sareng ngawengku langkung ti genep puluh kaca: jawaban-jawaban anu pasti pikeun pasal-pasal anu disebut ngalawan urang dina putusan éta parantos aya dina pembelaan abdi anu kacatet dina berita acara pangadilan. Ngalawan surat tuduhan tanpa dasar sareng pinuh ku anggapan nu disebut putusan ieu, abdi ngajukeun surat bantahan abdi anu salapan belas kaca sareng pembelaan pamungkas abdi anu dua puluh salapan kaca. Dua pembelaan ieu kalawan pasti nampik sareng ngagugurkeun sadaya titik tuntutan sareng dasar tuduhan dina putusan para hakim pamariksa, sarta némbongkeun yén éta teu aya dasarna. Di dieu abdi ngan badé nyarios dina lima prinsip anu némbongkeun dasar putusan ieu, ti mana jalma-jalma anu nuduh éta kasasab, sareng ti mana maranéhna nyokot tuntutan tanpa dasar ieu. Kahiji: Jawaban pikeun gugatan nu kacida tanpa dasarna, anu ngagunakeun lima belas paragraf dina dua, tilu atanapi opat tina saratus dua puluh bagian Risale-i Nur pikeun nuduh abdi sareng Risale-i Nur ngalawan prinsip pamaréntah, ngalawan rézimna, sareng nyobian ngaganggu kaamanan di jero nagara: abdi ogé nyarios, kumaha carana pembelaan ilmiah abdi pikeun hakékat-hakékat Al-Qur'an, ngalawan bagian peradaban anu cacad, sanés anu mangpaat, dingaranan “Ngalawan prinsip pamaréntah, ngalawan rézim pamaréntah, sareng gerakan ngalawan révolusi pamaréntah”? Peradaban éta milik babarengan sakabéh Éropa; pamaréntah républik nampa sababaraha undang-undang tina éta peradaban ngan ku desakan jaman ayeuna. Naha pamaréntah républik ieu baris ngarendahkeun diri pikeun jadi pangacara bagian anu cacad tina peradaban Éropa? Naha undang-undang peradaban anu cacad anu ngalawan Islam éta geus jadi tujuan pamaréntah ti baheula? Kumaha béda jauhna nyokot posisi ngalawan pamaréntah sareng ngabéla sacara ilmiah hakékat-hakékat Al-Qur'an ngalawan sababaraha undang-undang peradaban anu cacad ieu! Ku ayat-ayat Al-Qur'an Al-Hakîm anu pasti, salila sarébu tilu ratus taun, dina jutaan tefsir sareng tefsir-tefsir anu ayeuna minuhan perpustakaan, hakékat-hakékat suci ayat sapertos ﻟِﻠﺬَّﻛَﺮِ ﻣِﺜْﻞُ ﺣَﻆِّ الْاُنْثَيَيْنِ ٭ فَلِاُمِّهِ ﺍﻟﺴُّﺪُﺱُ ٭ ﻳَٓﺎ ﺍَﻳُّﻬَﺎ ﺍﻟﻨَّﺒِﻰُّ ﻗُﻞْ لِاَزْوَاجِكَ ٭ ﻓَﺎﻧْﻜِﺤُﻮﺍ ﻣَﺎ ﻃَﺎﺏَ ﻟَﻜُﻢْ ﺍِﻟٰﻰ ﺍٰﺧِﺮِ parantos aya. Nuduh abdi yén “Anjeunna boga maksud ngalawan révolusi, prinsip sareng rézim pamaréntah” ku sabab pembelaan ilmiah nu salila tilu puluh taun abdi tulis ngalawan bantahan sareng serangan para filsuf Éropa kana hakékat-hakékat éta téh niat goréng anu kacida écésna sareng anggapan anu kacida tanpa dasarna. Upami éta henteu aya patalina sareng pangadilan anu adil di dieu, abdi moal nganggap pantes pikeun ngabéla diri sareng masihan jawaban. Ogé, kumaha pembelaan ilmiah abdi ngalawan jalma-jalma anu ti baheula nyebarkeun bibit teu ngagem agama, paséa sareng karuksakan, kalawan niat ngarugikeun ieu tanah air sareng bangsa, pikeun komite-komite Éropa anu henteu ngagem agama sareng ngaliwatan pakumpulan bangsa Rum sareng Arménia, dianggap ngalawan pamaréntah? Ku sabab naon éta dipasihan harti serangan ka pamaréntah? Ku kaadilan naon henteu ngagem agama sapertos kitu dianggap kagungan pamaréntah sareng dijadikeun tuduhan? Sanaos dasar-dasar kuat pamaréntah républik ngalawan jalma-jalma tanpa agama sapertos kitu, ku kaadilan mana sareng nurani mana bisa ditarima yén henteu ngagem agama disambungkeun kana sababaraha prinsip pamaréntah, tuluy pembelaan ilmiah abdi anu salila dua puluh taun meunang ngalawan jalma-jalma anu ngaruksak sapertos kitu, pikeun tanah air, bangsa sareng pamaréntah, dipasihan harti “Ngagunakeun agama pikeun alat pulitik sareng ngadorong ngalawan pamaréntah”? Enya, abdi ngumumkeun, sanés ngan ka pangadilan ieu, tapi ka sakabéh dunya: abdi parantos sareng ayeuna tetep ngabéla hakékat-hakékat suci iman ngalawan para filsuf Éropa, hususna para filsuf anu henteu ngagem agama, sareng hususna jalma-jalma anu ngagunakeun pulitik pikeun alat henteu ngagem agama sareng ngaganggu katengtreman sacara batin. Abdi nganggap pamaréntah républik téh hiji pamaréntah Islam anu parantos nampa sababaraha undang-undang sipil nurutkeun desakan jaman sareng henteu méré jalan pikeun arus henteu ngagem agama anu ngarugikeun tanah air sareng bangsa. Dina surat tuduhan anu disebut putusan éta, abdi nyarios sanés ka hakim-hakim pamariksa anu ngalaksanakeun tugasna, tapi ngalawan anggapan sareng tipu daya jalma-jalma tanpa agama anu zalim anu dijadikeun sandaran ku para pamariksa: aranjeun nuduh abdi “Ngagunakeun agama pikeun alat pulitik.” Bari ngabuktikeun ku saratus bukti anu pasti yén tuduhan éta fitnah anu écés, tanpa dasar sareng ruksak, pikeun ngajawab fitnah anu beurat ieu abdi ogé nuduh aranjeun yén aranjeun hoyong ngagunakeun pulitik pikeun alat henteu ngagem agama! Dina hiji waktos, aya hiji raja anu licik dina ngolah alesan, anu loba ngazalim kalawan niat ngalaksanakeun kaadilan. Saurang ulama anu nalungtik bebeneran nyarios ka anjeunna: “Hé pangawasa! Anjeun ngazalim rahayat anjeun kalayan nami kaadilan. Sabab paningal anjeun anu sok ngiritik sareng licik dina ngolah alesan ngumpulkeun kasalahan anu lumangsung dina waktos-waktos anu papisah; anjeun ngabayangkeun éta lumangsung dina hiji waktos sareng ngahukum nu ngalakukeunana kalawan hukuman anu beurat. Ogé, kasalahan anu dilakukeun ku jalma-jalma anu béda dina hiji golongan anjeun kumpulkeun dina paningal anu licik tur ngiritik éta. Tuluy, ku éta panghalang, ka unggal jalma dina éta golongan datang rasa geuleuh sareng amarah anjeun; anjeun neunggeul maranéhna tanpa hak. Enya, upami ciduh anu anjeun piceun salila sataun kaluar tina anjeun dina hiji poé, anjeun bakal tilelep di jerona. Upami ubar-ubar pait sapertos sulfato anu anjeun anggo dina waktos-waktos anu béda dianggo ku sababaraha jalma dina hiji poé, éta bisa maéhan sakabéhna. Persis sapertos kitu; padahal kasalahan-kasalahan anu aya sakapeung kedah ditutup ku sabab aya di tengah kahadéan, anjeun henteu ngémutan kahadéan rahayat anu ngaleungitkeun kasalahan, tapi ku paningal licik anjeun ngumpulkeun kasalahan anu papisah sareng méré hukuman anu beurat.” Ku pangéling ti ulama anu nalungtik bebeneran éta, raja tuluy salamet tina kajaliman anu dilakukeunana kalayan nami kaadilan. ... Hiji kakuatan anu nyumput ngahaja hoyong ngahukum abdi. Abdi ngarasa yén maranéhna hoyong ngajadikeun abdi katuduh sareng dihukum ku néangan sagala alesan, maké sagala cara sapertos mawa cai tina sarébu walungan, sareng ngagunakeun alesan anu leuwih ahéng tibatan alesan ajag ka embé. Contona, salila tilu bulan maranéhna ngulang ieu ucapan: “Said-i Kürdî ngagunakeun agama pikeun alat pulitik!” Abdi ogé sumpah ku sagala anu suci yén upami abdi gaduh sarébu pulitik, abdi ngurbankeun éta pikeun hakékat-hakékat iman. Kumaha abdi bisa ngajadikeun hakékat-hakékat iman pikeun alat pulitik dunya? Sanaos abdi parantos ngagugurkeun tuduhan ieu di saratus tempat, maranéhna tetep ngulang sareng ngajukeunana sapertos ucapan anu diulang-ulang tanpa harti. Hartina, maranéhna miboga kahayang pikeun ngahaja sareng ku naon waé cara nuntut tanggung jawab abdi. Abdi ogé nuduh jalma-jalma tanpa agama anu zalim sareng ngalawan urang yén maranéhna ngagunakeun pulitik pikeun alat henteu ngagem agama. Pikeun nyumputkeun harti anu pikasieuneun ieu, anu jadi dasar tuduhan ka maranéhna, maranéhna narékahan nutupanana ku kalimah anu dituduhkeun ka abdi, “Said ngagunakeun agama pikeun alat pulitik.” Ku sabab kitu, maranéhna hoyong ngahukum abdi ku naon waé cara. Abdi ogé nyarios ka jalma-jalma anu ngudag dunya: pikeun hirup anu tinggal hiji dua taun dina umur kolot ieu, abdi moal ngarendahkeun diri kana kahinaan anu teu perlu. ... Prinsip Kalima: Ngawengku opat titik. Titik Kahiji: Dina putusan éta, kecap-kecap dicoo-coo. Tina salah sahiji harti hiji kecap, maranéhna nyokot sindiran, padahal éta henteu dihaja. Padahal, ku sabab tujuan Risale-i Nur béda pisan, sanés ngan sindiran anu henteu dihaja dina kecap-kecapna, malah sanaos aya ungkara anu écés ogé éta pantes dihampura sareng ditoleransi. Conto anu ngajelaskeun titik ieu jadi ukuran: abdi lumpat dina jalan pikeun ngahontal hiji tujuan abdi. Lamun bari lumpat abdi tanpa dihaja nabrak hiji jalma anu agung sareng anjeunna murag... tuluy abdi nyarios, “Juragan, hampura! Abdi nuju ka tujuan abdi sareng henteu ngahaja nabrak,” tangtu anjeunna baris ngahampura sareng teu ambek. Ari lamun abdi ngahaja noél ceulina ku hiji ramo pikeun ngaganggu, anjeunna baris nganggap éta hinaan sareng ambek ka abdi. ... Ku sabab tujuan Risale-i Nur téh iman sareng aherat, upami dina kagiatan élmu sareng pamikiranana éta nabrak pulitik jalma-jalma anu ngudag dunya sareng aya kecap-kecap anu teuas, éta pantes dihampura sareng ditoleransi. Maksud urang sanés ngaganggu aranjeun; urang leumpang pikeun ngahontal tujuan urang. ... Abdi diperlakukeun kalawan teu adil ku cara anu teu kantos aya tandinganana di dunya. Kieu: ku pembelaan pamungkas sareng tilu surat bantahan abdi, kalawan bukti anu pasti dina dua puluh sisi, abdi ngabuktikeun yén Pasal 163 henteu aya patalina sareng abdi. Sanaos dina saratus dua puluh risalah anu ditulis salila dua puluh taun, maranéhna ngan manggihan sababaraha titik anu kawates, kirang ti dua puluh kecap, pikeun dikritik; sarta pembelaan abdi anu leres sareng ilmiah—patali sareng kaanggotaan abdi di Dârülhikmeti'l-İslâmiye—anu ditulis dina waktos-waktos anu béda, ajénna luhur, mangpaat, ngeunaan aherat, sareng ngalawan murid-murid para filsuf Éropa anu henteu ngagem agama sareng mungkir, ngan miboga sapuluh atanapi lima belas kecap tina saratus rébu kecap anu henteu saluyu sareng sababaraha pasal Undang-undang Sipil anu ditarima lila saatos éta nurutkeun desakan jaman, aranjeunna henteu ngan nyuhunkeun abdi dihukum, tapi ogé nyita salinan-salinan Risale-i Nur anu aya, saratus dua puluh buku anu ngandung papanggihan batin penting. Dina pamariksaan pangadilan, sadaya dalil sareng pembelaan ilmiah, logis sareng hukum abdi ditolak tanpa katerangan alesan, tanpa sabab sareng tanpa dasar undang-undang. Undang-undang anu dina Pasal 163 ngandung harti ngeunaan jalma-jalma anu ngahudangkeun perasaan agama anu bisa ngaganggu katengtreman, tangtu miboga hiji tafsiran di jero cakupan anu lega taya wates ieu. Tangtu aya sarat-sarat pangwatesna. Upami henteu, sapertos pasal ieu ngahukum abdi ku harti anu lega ieu, éta ogé bisa diterapkeun ka sadaya jalma anu ngagem agama, dimimitian ku Diyanet Riyaseti, sareng ka sadaya juru da'wah sareng imam, sapertos diterapkeun ka abdi. Sabab sanaos pembelaan abdi anu pasti sareng leres langkung ti saratus kaca, éta dipasihan harti anu bisa diterapkeun ka abdi, sarta harti éta bisa nyandak unggal jalma anu méré naséhat, malah saha waé anu nungtun rerencanganna kana kahadéan, ka jero cakupan hukumanana. Harti pasal undang-undang ieu kedahna nyaéta pikeun ngahalangan jalma-jalma anu ngudag pulitik oposisi sareng ngahalangan kamajuan peradaban dina simbut fanatisme. Ku seueur bukti anu pasti, urang parantos ngabuktikeun yén dina harti ieu pasal éta teu aya patalina sareng urang. Enya, pasal ieu dina harti ieu moal bisa tanpa tafsiran sareng tanpa sarat-sarat pangwates, dina harti taya wates anu ngamungkinkeun jalma nu boga niat goréng neunggeul saha waé anu dipikahayangna ku éta pasal. Enya, salila sapuluh taun abdi aya dina pangawasan sareng diperhatoskeun, sareng ku saratus dua puluh risalah anu abdi tulis salila dua puluh taun, saatos abdi ditalungtik kalawan jero sakitu jauhna, henteu kapanggih tanda yén katengtreman kaganggu sanajan sakedik, boh dina diri abdi boh dina jalma-jalma anu maca éta risalah. Abdi parantos ngabuktikeun tina dua puluh sisi, sareng ku kasaksian jalma-jalma anu wanoh pisan sareng abdi, yén salila tilu belas taun abdi ngajauhan pulitik sapertos ngajauhan setan, henteu campur kana urusan pamaréntah, nahan siksaan anu ngaleuwihan daya tahan manusa, henteu campur kana dunya, sareng nganggap pangabdian ka iman minangka tujuan panggedéna di dunya ieu. Sanaos kitu, ku ucapan “Said ngagunakeun agama pikeun alat pulitik sareng boga niat nyobian ngaganggu katengtreman,” ngahubungkeun abdi kana Pasal 163 sareng ngahukum abdi, dina pamadegan abdi téh hiji kajadian pangadilan anu teu kantos katempo, anu baris nyabak kahormatan sareng narik perhatian lembaga-lembaga hukum sareng pangadilan di sakuliah bumi. Para pangawasa anu nalukkeun dunya sareng panglima anu gagah ngadekul di pangadilan-pangadilan alit sareng némbongkeun patuh kalawan sampurna; éta ngabuktikeun yén pangadilan miboga ajén sareng kahormatan anu teu tiasa diruksak tina sisi mana waé. Dumasar kana ajén luhur sareng batin pangadilan ieu, abdi ngabéla hak-hak abdi kalawan bébas. Nalika opat atanapi lima kecap dina hiji tulisan anu dianggap ngarugikeun disénsor, sésana diidinan disebarkeun. Ari saratus dua puluh buku anu ditulis papisah sareng dina waktos-waktos anu béda, ku sabab ngan lima belas kecap dina hiji dua risalah anu disangka ngarugikeun nurutkeun pandangan ayeuna, salinan anu kapanggih tina saratus lima belas buku anu teu salah sareng mangpaat—anu sabagéan pentingna aya di perpustakaan Ankara sareng ditarima kalayan kareueus—disita sareng dihukum; éta tangtu miboga sipat anu nyabak kahormatan lembaga hukum di sakuliah bumi. Tangtu Mahkeme-i Temyiz baris ngajaga ajén sareng kahormatan ieu. Di antara lima atanapi sapuluh perkara anu panglobana dikritik sareng jadi sabab sadaya buku abdi dituntut, anu pangpentingna nyaéta dua perkara anu bakal disebut ieu: ayat-ayat ﻟِﻠﺬَّﻛَﺮِ ﻣِﺜْﻞُ ﺣَﻆِّ الْاُنْثَيَيْنِ ٭ فَلِاُمِّهِ ﺍﻟﺴُّﺪُﺱُ. Tina lima atanapi genep perkara anu ngalantarankeun abdi sareng buku-buku abdi dihukum, anu pangutamana téh dua perkara ieu. Abdi sanés ngalawan peradaban anu leres sareng mangpaat, tapi ngalawan peradaban anu cacad sareng ngarugikeun, anu abdi sebut “tanpa mim”. Salila tilu puluh atanapi opat puluh taun, kalayan i'caz Al-Qur'an minangka dasar, abdi nyerat seueur buku dina basa Arab sareng Turki, anu dicitak sareng henteu dicitak, pikeun ngarempak titik-titik peradaban anu ngalawan éta sareng, ku némbongkeun henteu mampuhna peradaban, ngabuktikeun i'caz Al-Qur'an. Baheula abdi parantos ngabandingkeun pasal-pasal undang-undang sipil ngeunaan warisan anu ngalawan dua ayat Al-Qur'an ieu. Abdi parantos masihan bukti-bukti anu baris ngajadikeun para filsuf anu bandel ti pihak maranéhna ogé teu bisa ngajawab. Méméh sababaraha pasal tina undang-undang sipil ditarima ku pamaréntah républik nurutkeun desakan jaman, abdi parantos nyerat sareng ngabéla perkara-perkara ieu ngalawan peradaban sareng para filsuf. Abdi parantos ngajelaskeun yén Al-Qur'an Al-Hakîm kacida ngajagana hak-hak awéwé anu musna dina jaman kuna sareng abad pertengahan. Ayeuna abdi dituntut ku Pasal 163 ku sabab katerangan abdi dina dua perkara ieu disebut ngalawan undang-undang pamaréntah républik. Abdi ogé nyarios ka pangadilan pangluhurna lembaga hukum: pikeun némbongkeun i'caz Al-Qur'an ka jalma-jalma Éropa anu mungkir, dumasar kana pangukuhan sareng putusan anu sarua tina tilu ratus lima puluh rébu tefsir ngeunaan hiji prinsip Gusti anu pangsucina, leres sareng nyata dina kahirupan sosial tilu ratus lima puluh juta jalma salila sarébu tilu ratus lima puluh taun sareng dina unggal abad, sarta kalayan hormat ka roh sadaya karuhun urang, abdi nyebut dua nas ayat dina tilu buku abdi, lima belas taun kapengker, sapuluh taun kapengker sareng salapan taun kapengker. Ku éta, hiji putusan anu teu adil ngahukum abdi ku panjara anu, dina kaayaan ayeuna sareng kaayaan kaséhatan abdi, abdi moal bisa hirup di jerona; ku kituna, tina hiji sisi, saolah-olah mutuskeun maéhan abdi. Éta ogé ngahukum saratus lima belas risalah abdi ku hiji dua perkara sapertos ieu. Tangtu upami kaadilan aya di bumi, éta baris nampik putusan ieu sareng ngabatalkeun hukuman ieu. Anu panglobana ngajadikeun urang kacida héranna sareng tungtungna putus asa nyaéta: ngalawan putusan ngeunaan abdi di Isparta anu ngagedékeun siki jadi kubah, dumasar kana anggapan sareng laporan anu teu nyangking hakékat naon waé, ku sabab dina mazhab urang ngabohong henteu diidinan tina sisi mana waé, abdi kapaksa nyarios anu leres sareng bener sanajan ngalawan abdi sorangan. Sanaos abdi parantos ngabéla diri kalayan bukti anu kuat sareng logis dina saratus dua puluh kaca, sarta ngabuktikeun yén abdi teu aya patalina sareng undang-undang ieu tina sisi mana waé, tanpa merhatoskeun pembelaan sareng bukti abdi, aranjeunna ku kaliru nyampurkeun tanggal ditulis sareng tanggal disalinna karya, malah tanggal abdi ngintunkeunana ka hiji jalma, sarta ningali padamelan dua puluh taun saolah-olah dilakukeun dina sataun. Putusan di Isparta anu pinuh ku anggapan éta diulang persis sapertos ucapan anu diulang-ulang, boh dina putusan para hakim pamariksa, boh dina surat dakwaan pihak jaksa, boh dina putusan pamungkas pangadilan anu ngahukum urang, tanpa merhatoskeun pembelaan urang anu leres; aranjeunna parantos ngahukum urang. Abdi ngantosan kalayan kacida pisan ti pangadilan anu mangrupa kalungguhan pangluhurna lembaga hukum, supaya kalakuan anu teu adil anu ngajadikeun jalma-jalma anu ngajunjung hak sareng hakékat ngageter ieu geuwat disingkirkeun sareng henteuna kasalahan Risale-i Nur diumumkeun. Upami—ku nganggap hiji hal anu mustahil—kalungguhan luhur lembaga hukum henteu ngadangu sareng henteu ngaregepkeun jeritan abdi anu kacida leresna sareng kuatna ieu, ku kacida putus asana abdi baris nyarios: hé jalma-jalma tanpa agama anu zalim, anu nyurung abdi kana musibah ieu sareng nyieun ieu kajadian! Ku sabab aranjeun memang sareng ku naon waé cara geus boga niat maéhan abdi sacara batin sareng jasmani, naha aranjeun ngalangkah ku leungeun lembaga hukum, maké tipu daya sareng akal-akalan anu baris ngaruksak ajén kacida pentingna tina lembaga hukum anu ngajaga hak sadaya jalma anu dizalimi sareng teu walakaya? Kedahna aranjeun kaluar langsung di hareupeun abdi kalawan gagah sareng nyarios, “Urang henteu hoyong ayana anjeun di dunya ieu!” Hiji perkara anu digarap ku hakim-hakim pamariksa salila ampir opat bulan—kalayan mariksa sareng nalungtik saratus tujuh belas jalma—ditingali ku Ağır Ceza Mahkemesi ngan dina sapoé satengah kalawan pandangan anu kacida deetna. Tanpa ningali kakurangan sareng kasalahan dina éta, sarta hususna tanpa nampik atanapi ngagugurkeun kalayan alesan pembelaan ilmiah abdi ngeunaan papanggihan batin penting dina Risale-i Nur, anu abdi nyatakeun baris ngajelaskeun sareng ngabuktikeunana di hareupeun Majelis Akadémi, maranéhna buru-buru mutuskeun ku pandangan anu deet. Sanaos maranéhna ngajunjung hak sareng nyaah ka kaadilan, ku sabab pandangan deet ieu putusan anu kacida salahna henteu luyu sareng undang-undang, ku kituna perlu dipariksa sareng dibatalkeun. Hasilna: Sakumaha bakal kaharti tina pamariksaan sareng maca berkas sidang, hususna risalah abdi anu dicitak sareng henteu dicitak anu disita, sadaya bantahan sareng pembelaan ilmiah, logis sareng hukum abdi henteu dipikirkeun kalawan taliti. Boh hakim pamariksa boh pangadilan parantos nampik éta sacara écés, tanpa némbongkeun alesan, tanpa bukti sareng tanpa dasar undang-undang, ku pamadegan sorangan. Ku sabab ieu, risalah-risalah abdi anu salila tilu puluh taun ngabéla hak-hak Turki-Islam ngalawan para filsuf Éropa sareng bagian peradaban anu hirup nurut kana hawa nafsu, anu muka tatarucingan rusiah jagat raya sareng ngandung papanggihan batin, henteu ngan disita; abdi ogé dihukum ku hukuman jasmani anu moal tiasa abdi tahan nurutkeun kaayaan kaséhatan abdi. Ku kituna, dumasar boh kana alesan-alesan anu disebut di luhur, boh kana surat bantahan abdi ngalawan surat dakwaan, surat bantahan kadua anu ngawengku lima prinsip ngeunaan dasar perkara anu abdi pasrahkeun sacara tinulis dina sidang pamungkas, katerangan anu lengkep dina pembelaan pamungkas abdi sareng alesan-alesan ilmiah sareng hukum, ogé kakurangan dina dasar undang-undang anu baris aranjeun tepang nalika mariksa, abdi ngantosan ti majelis aranjeun supaya kaadilan ditémbongkeun ku ngabatalkeun putusan anu keur diajukeun pikeun dipariksa ieu, anu kacida écésna ngajadikeun abdi dirugikeun. Abdi nyarios ﻭَ ﺍُﻓَﻮِّﺽُ ﺍَﻣْﺮ۪ٓﻯ ﺍِﻟَﻰ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﺍِﻥَّ ﺍﻟﻠّٰﻪَ ﺑَﺼ۪ﻴﺮٌ ﺑِﺎﻟْﻌِﺒَﺎﺩِ sareng, kalayan tawakal, nyalindung ka Gusti Nu Maha Hak. Tujuh tahap pembelaan abdi anu kapengker, anu ngawengku langkung ti saratus kaca, parantos sababaraha kali dibaca di pangadilan sareng kacatet dina buku berita acara sababaraha pangadilan. Ari rancangan pikeun ngabenerkeun anu bakal disebut ieu, ku sabab berkas banding urang tacan sumping, tacan dibaca sareng tacan kacatet; tangtu moal lami deui éta ogé baris kacatet.
Ieu hiji surat paménta anu ditulis ka Heyet-i Vekile pikeun ngabenerkeun perkara, upami Mahkeme-i Temyiz henteu ngabatalkeun tapi ngukuhkeun putusan perkara urang.
(Keluhan anu sacara lahiriah bakal katémbong di dinya téh keluhan ka pamaréntah; kritik-kritikna mah kritik ka jalma-jalma nu nyieun tipu daya sareng narékahan nyasabkeun pamaréntah.)
Hé jalma-jalma anu boga wewenang nyokot kaputusan! Abdi dijadikeun katarajang hiji kaayaan anu teu adil anu jarang aya tandinganana di dunya. Ku sabab cicing waé ngalawan kaayaan anu teu adil ieu téh henteu ngahormat ka hak, ku kapaksa abdi kedah muka hiji hakékat anu kacida pentingna. Abdi nyarios: boh aranjeun témbongkeun dina cakupan undang-undang kasalahan abdi anu ngalantarankeun abdi kedah dihukum pati sareng dihukum saratus hiji taun, boh buktikeun yén abdi gélo pisan, atanapi pasihan kabébasan lengkep ka abdi, risalah-risalah abdi sareng rerencangan abdi, sarta tagih karugian urang ti jalma-jalma anu nyababkeunana. {(Catetan handap): Ieu hiji rancangan anu ditulis pikeun ngabenerkeun perkara urang, pikeun dipasrahkeun ka Heyet-i Vekile, Meclis-i Mebusan, Dâhiliye Vekaleti sareng Adliye Nezareti, upami ti Mahkeme-i Temyiz sumping kaputusan ngukuhkeun perkara urang, sanés ngabatalkeunana. Upami abdi teu tiasa ngajadikeun lembaga-lembaga ieu ngadangukeun kasusah abdi anu leres sareng hak abdi anu penting ieu, ninggalkeun ieu hirup bakal jadi wajib pikeun abdi. Sabab ku cicingna abdi, salian hak pribadi abdi, rébuan hak anu terhormat bakal leungit.} Enya, unggal pamaréntah miboga hiji undang-undang sareng hiji tata cara. Hukuman dipasihkeun nurutkeun éta undang-undang. Upami teu kapanggih alesan dina undang-undang pamaréntah républik anu ngajadikeun abdi sareng rerencangan abdi pantes meunang hukuman pangbeuratna, tangtu kabébasan lengkep urang kedah dipasihkeun sareng pangajén, ganjaran sareng nyenangkeun urang. Sabab upami pangabdian abdi ka Al-Qur'an anu kacida pentingna sareng geus écés ieu ngalawan pamaréntah, éta henteu tiasa ngan dihukum ku sataun pikeun abdi sareng genep bulan pikeun masing-masing sababaraha rerencangan abdi. Malah kedah dipasihkeun hukuman sapertos saratus hiji taun atanapi hukuman pati ka abdi, sareng hukuman pangbeuratna ogé ka jalma-jalma anu aya hubungan serius sareng pangabdian abdi. Upami pangabdian urang henteu ngalawan pamaréntah, mangka éta kedah ditarima kalayan pangajén sareng ganjaran, sanés ku hukuman, panjara sareng tuduhan. Sabab éta hiji pangabdian anu saratus dua puluh risalah parantos jadi juru basa pikeun éta, sareng ku pangabdian éta para filsuf Éropa anu agung ditangtang sareng dasar-dasarna dijungkirbalikkeun. Tangtu pangabdian anu boga pangaruh ieu boh baris ngahasilkeun akibat anu kacida pikasieuneunna di jero nagara, boh baris ngahasilkeun buah ilmiah anu kacida mangpaatna sareng luhurna. Ku kituna, hukuman sataun anu sapertos cocooan budak henteu bisa dipasihkeun ka abdi dina wangun nipu panon, ngabohong ka pamadegan umum, sareng nutupan tipu daya sareng kabohongan jalma-jalma zalim ngeunaan urang. Jalma-jalma saperti abdi boh dihukum pati sareng naék kana tihang gantungan kalawan kareueus, boh bébas dina kalungguhan anu pantes pikeun dirina. Enya, saurang maling anu ahli sareng bisa maok intan anu hargana rébuan lira, ku maok sapotong kaca anu hargana sapuluh kuruş, ngajadikeun dirina meunang hukuman anu sarua saolah-olah geus maok intan, sanés kalakuan hiji maling ogé di dunya, malah sanés kalakuan saha waé anu boga kasadaran. Maling sapertos kitu bakal loba akal; anjeunna moal ngalakukeun hal anu kacida bodona sapertos kieu. Hé para anu mulya! Anggap waé, sakumaha anggapan aranjeun, abdi janten sapertos éta maling. Tinimbang hiji jalma anu cicing nyorangan salila salapan taun di hiji désa anu sangsara dina salah sahiji nahiye Isparta, ngabalikkeun pikiran lima atanapi sapuluh jalma teu walakaya anu polos—anu ayeuna ogé dihukum kalayan hukuman anu kacida hampangna babarengan sareng abdi—ngalawan pamaréntah, tuluy ngabahayakeun dirina sareng risalah-risalah anu jadi tujuan hirupna, abdi bisa waé nyekel hiji jabatan luhur di Ankara atanapi İstanbul sapertos baheula sareng ngarahkeun rébuan jalma kana tujuan anu abdi tuju. Waktu éta, sanés meunang hukuman anu ngahina sapertos kieu, abdi bisa kalibet dina dunya kalayan ajén anu cocog sareng jalan sareng pangabdian abdi. Enya, takabur sareng muji diri sanés niat abdi; ku kapaksa sareng bari isin, abdi ngélingan sababaraha kalakuan riya abdi anu lami kalayan némbongkeun diri, pikeun némbongkeun kasalahan jalma-jalma anu hoyong ngarendahkeun abdi kana darajat biasa, teu penting sareng teu bisa dicokot mangpaat tina ayana. Abdi nyarios: sakumaha dipastikeun ku jalma-jalma anu parantos ningali pembelaan abdi anu lami sareng dicitak anu namina İki Mekteb-i Musibet Şehadetnamesi, hiji jalma anu dina Kajadian 31 Maret ku hiji pidato ngajadikeun dalapan batalyon anu barontak balik taat, sareng sakumaha anu ditulis ku surat kabar dina hiji waktos, dina Perang Kamerdékaan ku hiji tulisan anu namina Hutuvat-ı Sitte ngabalikkeun pamadegan para ulama di İstanbul ngalawan bangsa Inggris sareng masihan pangabdian penting pikeun gerakan nasional, anu di Ayasofya ngajadikeun rébuan jalma ngadangukeun pidatona, ditarima ku keprok anu kacida kuatna ti Meclis-i Mebusan di Ankara, ngajadikeun alokasi saratus lima puluh rébu banknot pikeun madrasah sareng dârülfünun ditarima—ku tanda tangan saratus genep puluh tilu anggota parlemén—sareng di balé kaprésidénan ngalawan amarah Présidén {(Catetan handap): Said Baheula nyuhunkeun nyarita sareng nyarios, “Salila tilu belas taun aranjeun teu ngantep abdi nyarita. Ayeuna, ku sabab maranéhna merhatoskeun abdi sareng ngajadikeun aranjeun katuduh, sarta sieun ka aranjeun, tangtu abdi kedah nyarios sareng maranéhna. Memang némbongkeun diri sareng ngagul-ngagul diri téh awon, tapi ngalawan jalma-jalma anu takabur, bandel sareng ngagul-ngagul diri, perlu némbongkeun diri kalawan hak sareng ngan pikeun ngabéla sareng ngajaga diri sorangan. Ku kituna abdi teu tiasa nyarios kalayan handap asor sareng lemah lembut sapertos Said Anyar.” Abdi ogé masihan anjeunna kasempetan nyarita. Tapi abdi henteu milu kana ngagul-ngagul diri sareng muji diri maranéhna.} ngajawab kalawan teguh pisan tanpa leungit kawani sareng ngajak solat; anu di Dârülhikmeti'l-İslâmiye, ku kasapukan pamaréntah İttihadiye, dianggap pantes pikeun tugas ngajadikeun para filsuf Éropa nampa hikmah Islam kalawan cara anu boga pangaruh; anu İşaratü'l-İ'caz-na, ditulis di medan perang sareng ayeuna disita, dianggap kacida luhur ajénna ku Enver Paşa, panglima utama dina waktos éta, nepi ka anjeunna lumpat pikeun ngabagéakeunana kalayan hormat anu henteu dipasihkeun ka saha waé, sarta kalayan pikiran hoyong milu meunang kahadéan sareng kahormatan tina pangéling-ngéling perang éta, masihan kertas pikeun nyitak İşaratü'l-İ'caz sareng ngélingan perjuangan pangarangna dina perang kalayan pangajén—hiji jalma sapertos kitu henteu bisa ngaruksak dirina sareng ragrag ku kajahatan panghandapna, sapertos maling kuda anu biasa, jalma anu mawa kabur awéwé, atanapi copét, tuluy ngahinakeun ajén élmuna, kasucian pangabdianna sareng rébuan rerencanganna anu ajénna luhur, sangkan aranjeun ngahukum anjeunna sataun sareng ngarawat anjeunna sapertos maling embé atanapi domba anu biasa. Saenggeus tanpa sabab nyiksa anjeunna salila sapuluh taun ku pangawasan anu matak susah, ayeuna tinimbang nyiksa anjeunna ku panjara sataun sareng ditahan dina pangawasan sataun deui di handapeun kakawasaan saurang mata-mata anu boga niat goréng atanapi pulisi biasa—padahal anjeunna teu bisa nahan kakawasaan sewenang-wenang raja—anjeunna nganggap dihukum pati leuwih hadé. Upami jalma sapertos kitu kalibet dina dunya, upami anjeunna boga kahayang kalibet sareng pangabdian sucina ngamungkinkeunana, anjeunna bakal kalibet dina cara anu masing-masing sapuluh kali Kajadian Menemen sareng Kajadian Şeyh Said. Sora mariem anu bakal kadéngé ku dunya moal turun jadi sora hiji laleur. Enya, abdi ngahaturkeun ka perhatosan pamaréntah républik yén léngkah-léngkah, propaganda sareng tipu daya komite anu nyumput anu nyurung abdi kana musibah ieu némbongkeun kaayaan ieu. Sabab ieu bukti yén propaganda umum, tipu daya sareng teror dina cara anu henteu katempo dina kajadian mana waé parantos diarahkeun ngalawan urang: salila genep bulan, sanaos abdi miboga saratus rébu rerencangan, teu aya saurang ogé anu tiasa nyerat serat atanapi ngintunkeun salam ka abdi. Ku laporan jalma-jalma anu nyieun tipu daya pikeun nyasabkeun pamaréntah, pamariksaan sareng pilarian lumangsung di mana waé ti propinsi-propinsi Wétan nepi ka propinsi-propinsi Kulon. Rencana anu diolah ku jalma-jalma nu nyieun tipu daya éta disusun pikeun hiji kajadian anu bakal ngajadikeun rébuan jalma saperti abdi katarajang hukuman pangbeuratna. Padahal hasilna hiji kaayaan hukuman anu nyarupaan maling anu pangbiasana ti jalma anu pangbiasana. Tina saratus lima belas jalma, lima belas jalma anu teu salah dihukum lima atanapi genep bulan. Naha saha waé anu boga akal di dunya, upami anjeunna nyepeng pedang intan anu kacida seukeutna, bakal noél sakedik buntut hiji singa atanapi naga anu pikasieuneun pikeun ngajadikeun éta nyerang anjeunna? Upami tujuanana ngajaga diri atanapi tarung, anjeunna bakal ngarahkeun pedang ka tempat sanés. Dina pandangan sareng anggapan aranjeun, abdi dianggap sapertos éta jalma, nepi ka dihukum ku cara kieu. Upami abdi ngalakukeun kalakuan anu sakitu ngalawan kasadaran sareng akal, tinimbang méré teror ka hiji nagara anu lega sareng ku propaganda ngabalikkeun pamadegan umum ngalawan abdi, abdi kedah dikintunkeun ka rumah sakit jiwa sapertos jalma gélo biasa. Upami abdi hiji jalma anu saluyu sareng pentingna anu aranjeun pasihkeun ka abdi, tangtu pikeun ngajadikeun singa nyerang sareng naga nyerbu anjeunna, anjeunna moal manjangkeun pedang anu seukeut éta ka buntutna, tapi bakal ngajaga diri sabisa-bisa. Sapertos abdi anu milih hirup nyorangan sacara sukarela salila sapuluh taun, nahan kasusah anu ngaleuwihan daya tahan manusa, henteu campur kana urusan pamaréntah tina sisi mana waé sareng henteu hoyong campur. Sabab pangabdian suci abdi ngalarang éta. Hé jalma-jalma anu boga wewenang nyokot kaputusan! Naha mungkin pisan yén saurang jalma anu, sakumaha ditulis ku surat kabar dua puluh taun kapengker, ku hiji tulisan ngarahkeun tilu puluh rébu jalma kana pamikiran dirina sareng narik perhatian sakabéh Hareket Ordusu, anu ngajawab patarosan anu diajukeun ku Kepala Pandita Inggris dina genep ratus kecap ngan ku genep kecap, sareng anu dina mimiti kabébasan nepikeun pidato sapertos diplomat anu pangkasohorna, dina saratus dua puluh risalahna ngan aya lima belas kecap anu nyangking dunya sareng pulitik? Naha akal mana waé tiasa nampa yén jalma ieu ngudag pulitik sareng tujuanana dunya sareng ngaganggu pamaréntah? Upami pikiranana téh pulitik sareng ngaganggu pamaréntah, jalma sapertos kitu dina hiji risalah waé bakal ngisyaratkeun tujuanana di saratus tempat, sacara écés sareng ku isyarat. Upami tujuan éta jalma kritik dina pulitik, naha anjeunna teu bisa manggihan bahan kritik iwal hiji dua prinsip ngeunaan nutupan aurat sareng warisan anu geus lumaku ti baheula? Enya, hiji jalma anu ngudag hiji pamikiran pulitik ngalawan rézim pamaréntah anu ngalakukeun hiji révolusi anu gedé, bisa manggihan ratusan rébu titik pikeun dikritik, sanés ngan hiji dua perkara anu dipikanyaho. Saolah-olah révolusi pamaréntah républik ngan hiji dua perkara alit. Ari abdi, sanaos henteu pisan boga maksud ngiritik éta, ku sabab aya hiji dua kecap anu disebut dina hiji dua buku abdi anu ditulis baheula, disebut “Nyerang rézim sareng révolusi pamaréntah.” Abdi ogé naros: naha hiji perkara ilmiah anu henteu bisa jadi dasar hukuman anu pangleutikna bisa dipasihan wangun anu nyibukkeun sareng ngahariwangkeun hiji nagara anu lega? Ngahukum abdi sareng lima atanapi sapuluh rerencangan abdi ku hukuman anu biasa sareng teu penting ieu, propaganda anu kacida kuatna ngalawan urang di sakuliah nagara, nyingsieunan bangsa sareng ngajadikeun maranéhna geuleuh ka urang, ngadatangkeun Menteri Urusan Jero Nagara ka Isparta kalayan kakuatan anu gedé pikeun ngalakukeun pagawéan anu di Isparta bisa dipigawé ku hiji prajurit, inditna İsmet, pupuhu Heyet-i Vekile, ka propinsi-propinsi Wétan patali sareng ieu, larangan lengkep ka abdi pikeun nyarita salila dua bulan di panjara, sareng henteu méré kasempetan ka saha waé pikeun naroskeun kaayaan abdi atanapi ngintunkeun salam di tempat anu asing sareng dina kaayaan nyorangan ieu, némbongkeun hiji kaayaan sapertos dina tangkal sagedé gunung ngan aya hiji buah sagedé kacang nohut. Éta kaayaan tanpa harti, tanpa hikmah sareng tanpa dasar undang-undang. Sanés ngan pamaréntah républik anu kacida ngajunjung sareng nuturkeun undang-undang, malah pamaréntah mana waé di dunya anu disebut pamaréntah dina harti ngalakukeun urusan kalayan hikmah moal ngalakukeun éta. Abdi nyuhunkeun hak-hak abdi dina cakupan undang-undang. Abdi nuduh jalma-jalma anu ngalakukeun kalakuan ngalawan undang-undang kalayan nami undang-undang minangka ngalakukeun kajahatan. Abdi miharep undang-undang pamaréntah républik tangtu bakal nampik kahayang jalma-jalma anu ngalakukeun kajahatan sapertos kitu sareng mulangkeun hak-hak abdi.
Dina panjara Eskişehir, dipisahkeun sagemblengna
Bedîüzzaman Said Nursî