Tambihan Kahiji kana Pembélaan Abdi di Luhur

Riwayat Hirup · hlm. 201

Kanggo paniténan jalmi nu marios abdi sareng majelis hakim! Kana katerangan abdi nu tiheula, abdi nambihan tilu pasal.

Pasal Kahiji: Maranéhna kalayan kekeuh naros saolah-olah aya hiji pakumpulan sareng organisasi — patarosan nu ngajantenkeun abdi sadaya héran tur bingung pisan, nu karaos aya niat awonna, sarta nu kaasup kana jinis ngahaja nyiptakeun sabab tuduhan tina nu teu aya. Maranéhna nyarios: "Ti mana aranjeun nampi artos kanggo ngadegkeun organisasi ieu?"

Waleran: Kahiji, abdi ogé naros ka nu naros: surat bukti naon, tanda naon nu nuduhkeun yén pakumpulan pulitik sapertos kitu téh aya ti pihak abdi sadaya, sareng dalil naon, hujah naon nu kapendak ku maranéhna yén abdi sadaya ngadegkeun organisasi ku artos, dugi ka naros kalayan sakitu kekeuhna? Abdi parantos sapuluh taun aya di handapeun panilikan nu kacida ketatna di Propinsi Isparta. Ngeunaan hiji jalma nu teu ningali saha-saha salian ti hiji dua jalmi nu ngalayanan sareng hiji dua sémah nu sumping sapuluh dinten sakali; nu asing, nu teu boga saha-saha, nu parantos bosen kana dunya, nu ijid pisan kana pulitik; nu ku panyaksén nu sababaraha kali parantos ningali kumaha pakumpulan-pakumpulan pulitik nu kuat tur nentang téh jadi ngarugikeun sarta gabug ku sabab akibat nu sabalikna; nu di antara kaomna sareng rébuan sobatna, dina waktos nu pangpentingna, nolak pakumpulan sareng aliran pulitik sarta henteu pipilueun; nu nganggap ngaruksak khidmah iman tahqiqi — khidmah nu kacida sucina sarta nu teu meunang diruksak ku naon waé — sareng ngabusukkeunana ku maksad-maksad pulitik téh minangka jinayah nu panggedéna, dugi ka lumpat tina pulitik siga lumpat ti sétan; nu ti sapuluh taun ka pengker ngajantenkeun اَعُوذُ بِاللّٰهِ مِنَ الشَّيْطَانِ وَ السِّيَاسَةِ jadi kaidah hirupna; nu manggihan tipu daya téh dina henteu ngagunakeun tipu daya; nu gampil ambek sarta tanpa asa-asa ngabuka rusiahna; nu salami sapuluh taun henteu kaambeu ku pagawé-pagawé nu tarelik tur sok nyusud-nyusud di sakuliah Propinsi Isparta yén aya organisasi sapertos kitu — ka jalma nu sapertos kitu maranéhna nyarios: "Aya organisasi sapertos kieu sareng aranjeun muterkeun roda pulitik."; ngalawan nu nyarios kitu, sanés ngan abdi wungkul, tapi meureun sakuliah Propinsi Isparta sareng sadaya nu wawuh ka abdi, malah meureun sadaya nu boga akal sareng haté nurani, bakal nampi pitenahna kalayan ijid sarta bakal nyarios: "Aranjeun nuduh anjeunna ku rarancang nu pinuh niat awon."

Kadua: Perkawis abdi sadaya téh iman. Ku duduluran iman, di ieu nagri abdi sadaya gaduh duduluran sareng salapan puluh salapan persén jalmi Isparta. Padahal pakumpulan mah nyaéta ngahijina golongan nu saeutik di jero golongan nu réa. Salapan puluh salapan jalma ngalawan hiji jalma mah moal disebat pakumpulan. Kajaba upami hiji jalma nu teu ngagem agama sarta kacida teu adilna nyangka — hâsyâ — yén sadaya jalma téh teu ngagem agama sapertos dirina, teras nyebarkeun béja sapertos kitu kalayan niat ngahina ieu bangsa nu barokah tur agamis…

Katilu: Hiji jalma sapertos abdi — nu mikanyaah bangsa Turki ku rasa asih nu kacida enyana; nu kacida ngajénan bangsa Turki ku margi aranjeunna kénging pamuji Al-Qur'an; nu jadi panyokong nu kacida pengkuhna kana ieu bangsa nu ti genep ratus taun ka pengker nangtang sakumna dunya sarta jadi nu mawa panji Al-Qur'an; nu — kalayan panyaksén sarébu urang Turki — sacara nyata ngalakonan khidmah ka bangsa Turki satimbang sareng sarébu urang Turki nasionalis; nu milih hirup di pangumbaraan ieu ku margi langkung mentingkeun tilu puluh opat puluh nonoman Turki nu ajénan tibatan tilu puluh rébu baraya salemburna nu teu solat; nu ngajaga kamulyaan élmu kalayan martabat hiji guru; sareng nu maparin pangajaran hakékat-hakékat iman kalayan pohara écésna — naha kaleuleuwihi sareng naha aya ruginya upami dina jero sapuluh taun, malah meureun dua puluh atawa tilu puluh taun, muridna nu sanés dua puluh atawa tilu puluh, tapi saratus malah rébuan, ngiket diri ka anjeunna kalayan pangorbanan ngan wungkul dina widang iman, hakékat, sareng aherat, teras jadi dulur aherat? Naha jalma nu boga haté nurani sareng rasa adil bakal ngidinan hal-hal ieu dicawad? Sareng naha aranjeunna tiasa ningali ieu sadaya ku sawangan pakumpulan pulitik?

Kaopat: Ngeunaan hiji jalma nu dina jero sapuluh taun ngatur hirupna ku saratus lambar duit kertas, nu sadintenna kadang cekap ku opat puluh para, sareng nu tujuh taun ngangge hiji jubah nu tujuh puluh tambalanana, aya nu nyarios: "Ti mana anjeun nampi artos kanggo hirup sareng ngadegkeun organisasi?" — jalma nu adil bakal ngartos sakumaha jauhna maranéhna tina rasa adil.

Pasal Kadua: Ku ngadamel tiruan palsu tina Kajadian Menemen; kalayan tipu daya masihan kasieun ka bangsa supados undang-undang kabébasan gampil diterapkeun; ku ngabobodo pamaréntah; sarta ku rekayasa saolah-olah "keur ngabantosan pamaréntah supados undang-undang kabébasanana ditampi", maranéhna maksa nyandak abdi ti Barla ka Isparta. Maranéhna ningali yén abdi henteu tiasa dijantenkeun alat kanggo fitnah sapertos kitu sareng abdi teu gaduh rasa condong saeutik ogé kana usaha-usaha gabug nu ti sagala jihat ngarugikeun lemah cai, bangsa, sareng agama; saparantos ngartos kitu, harita maranéhna ngarobih rarancangna. Ku ngamangpaatkeun kamashuran palsu abdi nu ku abdi sorangan teu dipikaresep, maranéhna ku rekayasa nu teu kantos kapikir sareng kahayal ku abdi sadaya, nibankeun kana sirah abdi sadaya hiji tiruan hayalan tina Kajadian Menemen nu jadi korban panganiayaan téa. Maranéhna ngadatangkeun karugian nu ageung, boh ka bangsa, boh ka pamaréntah, boh ka seueur warga bangsa nu teu tuah teu dosa sarta ditahan. Ayeuna, sabot bohongna beuki écés, maranéhna milarian alesan tina jinis ajag milarian alesan ka embé, teras hoyong ngabingungkeun para pagawé pangadilan. Abdi ngémutan — tina sisi hak abdi pikeun ngabéla diri kalayan nami bangsa — yén para pagawé pangadilan dina perkawis ieu peryogi pisan taliti sareng ati-ati. Nu sabenerna kedah dituduh téh nyaéta maranéhna: nu nyanjung-nyanjung sawatara pajabat luhur pamaréntah sarta kalayan cara palsu, di handapeun topéng pakumpulan bohong, ngahasud sawatara jalma nu polos tur teu tuah teu dosa katut jalma-jalma balangsak, dugi ka ngabijilkeun hiji kajadian leutik; teras siga sétan ngajantenkeun siki katingal sagedé kubah, ngabingungkeun pamaréntah, ngajantenkeun seueur jalma nu teu boga dosa katindes, ngadatangkeun karugian nu ageung ka nagri, sarta ngalungkeun kasalahan ka batur. Tah, perkawis abdi sadaya ieu ogé persis kitu.

Pasal Katilu: Di antara sadaya lembaga pamaréntah, nu panggedéna kawajibanana pikeun ngajaga kabébasanana sarta pikeun ningali kalayan teu mihak tur tanpa rasa pribadi, bébas tina pangaruh ti luar, tangtos pangadilan. Kalayan nyanggeuhkeun kana kabébasan pangadilan nu sampurna, abdi gaduh hak pikeun ngabéla hak-hak kabébasan abdi kalayan bébas dina wangun ieu.

Leres, di mana waé, di pangadilan téh aya perkawis harta sareng nyawa. Upami hakim ambek ku rasa pribadi teras maéhan hiji jalma nu maéhan, hakim éta jadi tukang maéhan. Hartosna, upami para pagawé pangadilan henteu sagemblengna leupas tur bébas tina rasa pribadi sareng pangaruh ti luar, aya kamungkinan aranjeunna asup kana dosa-dosa nu pikasieuneun bari lahirna katingal aya dina kaadilan. Sareng para penjahat, jalma nu teu boga saha-saha, katut jalma nu nentang ogé gaduh hak. Sarta pikeun milarian hakna, aranjeunna peryogi hiji tempat ngadu nu kacida teu mihakna. Aya hiji ungkara nu dianggo ka diri abdi nu — tina sisi kaadilan — nimbulkeun rasa mihak sarta ngarobah hakékat kaadilan jadi panganiayaan: di Isparta sareng di dieu, dina sawatara pamariksaan, sanaos nami abdi téh Said Nursî, unggal-unggal disebat maranéhna nyebat abdi "Said Kürdî" sareng "ieu urang Kurdi". Ku cara kitu, di hiji pihak maranéhna ngaganggu sumanget nyaah ka bangsa ti dulur-dulur aherat abdi supados timbul rasa nu ngalawan abdi, di pihak séjén maranéhna masihan hiji aliran nu sagemblengna paselang tur ngalawan hakékat pangadilan katut kaadilanana. Leres, ngeunaan yén sarat kahiji kaadilan téh nyaéta hakim sareng pangadilan kedah beresih tina cawad mihak sarta ningali kalayan kacida teu mihakna, aya rébuan kajadian sajarah — sapertos Ali Hazretleri radhiyallahu 'anhu nu dina jaman anjeunna jadi khalifah calik babarengan sareng hiji urang Yahudi di payuneun pangadilan, sareng seueur raja nu perkarana dipariksa di pangadilan nu adil babarengan sareng jalma biasa — nanging sanaos aya kajadian sajarah nu sakitu seueurna, ka jalma-jalma nu nimbulkeun rasa yén abdi téh ti bangsa asing sarta nu hoyong ngabingungkeun paningal kaadilan, abdi nyarios:

Hé para juragan! Abdi, saméméh sagala rupa, nyaéta hiji Muslim, sareng abdi lahir di Kurdistan. Nanging abdi ngalakonan khidmah kanggo urang Turki; salapan puluh salapan persén khidmah abdi nu aya mangpaatna téh ka urang Turki; sabagian ageung umur abdi kaliwat di antara urang Turki; dulur-dulur abdi nu pangsatiana tur panghénténa medal ti urang Turki; sareng ku margi urang Turki téh nu pangwanianana ti antara bala tentara Islam, sarta ku margi — tina sisi jalan Qur'ani abdi — mikanyaah tur ngabéla urang Turki langkung ti bangsa mana waé téh jadi tungtutan khidmah suci abdi; abdi tiasa ngajukeun sarébu nonoman Turki nu sajati tur luhur budi jadi saksi yén abdi ngalakonan khidmah ka bangsa Turki satimbang sareng sarébu jalma nu nyebat abdi urang Kurdi bari némbongkeun dirina nyaah ka bangsa. Sareng abdi ngajukeun tilu puluh opat puluh kitab abdi nu ayeuna aya dina panangan majelis hakim — hususna Risalah İktisat (Hémat), Risalah İhtiyarlar (Para Sepuh), sareng Risalah Hastalar (Nu Garering) — jadi saksi: kitab-kitab éta, nu ngalakonan khidmah satimbang sareng sarébu urang Turki nasionalis ka golongan-golongan nu katarajang musibah, nu miskin, nu garering, sareng nu takwa tur agamis — nu ngawangun opat bagian ti lima bagian bangsa Turki — ayeuna sanés dina panangan urang Kurdi, tapi dina panangan nonoman Turki. Kalayan widi majelis hakim, ka jalma-jalma zalim nu mulhid — nu ngalebetkeun abdi sadaya kana balahi ieu, nu ngabobodo sawatara pajabat penting pamaréntah, sarta nu ngamaénkeun rekayasa di handapeun tirai rasa nyaah ka bangsa — abdi nyarios:

Hé para juragan! Ku margi hiji pasal nu ngeunaan diri abdi henteu kabuktian, nu sanaos kabuktian ogé lain kajahatan, sarta nu sanaos jadi kajahatan ogé ngan abdi wungkul nu kedah tanggung jawab — ngalungkeun leuwih ti opat puluh nonoman Turki nu pangajénanana sareng sepuh-sepuh nu pangdipihormatna kana balahi ieu, saolah-olah aranjeunna milampah hiji jinayah nu ageung — naha éta téh nyaah ka bangsa? Leres, di antara jalma-jalma nu tanpa sabab kajeblos kana panahanan nu pinuh siksaan ieu, aya sawatara jalmi nu pantes jadi kareueus nonoman Turki {(Catetan handap): Jalmi-jalmi éta, saparantos dua bulan ditahan kalayan pinuh karerepet, dibébaskeun ku putusan eureun pamariksaan.} — ku margi ti anggang abdi ngaraos ajénna teras ngan ukur ngintun salam atawa hiji risalah iman ka anjeunna, teras anjeunna dicandak ti tengah anak pamajikanana siga hiji penjahat sarta dialungkeun kana balahi ieu — naha éta téh nasionalisme? Abdi — nu dina sawangan aranjeun mah ti bangsa asing — nyarios: di antara nonoman sareng sepuh Turki nu luhur budi tur dimulyakeun nu ayeuna ditahan ieu, aya nu sapertos kieu: hiji jalma ti antara aranjeunna moal ditukeurkeun ku abdi ku saratus jalma ti bangsa abdi sorangan. Di antarana aya nu sapertos kieu: ku margi ngajénan aranjeunna, ti lima taun ka pengker abdi ngantunkeun doa awon ka para pagawé zalim nu sapuluh taun nganiaya abdi. Sareng di antarana aya nu sapertos kieu: dina sobat-sobat Turki nu luhur budi éta, abdi ningali conto-conto nu panghénténa tina watek nu luhung kalayan héran sareng pangajén nu sampurna, sarta ku aranjeunna abdi ngartos rusiah kaunggulan bangsa Turki. Abdi ngajamin ku haté nurani abdi sareng ku seueur tanda: upami abdi gaduh awak sakumaha seueurna tahanan nu teu tuah teu dosa ieu, atawa upami abdi tiasa nyandak sagala rupa karerepet nu tumiba ka aranjeunna sadaya; abdi sumpah, kalayan reueus abdi hoyong nanggung éta sadaya minangka gantina jalmi-jalmi nu ajénan éta. Rasa abdi ka aranjeunna ieu téh ku margi ajén diri aranjeunna sorangan; sanés ku margi aya mangpaatna ka diri abdi. Sabab sabagianana kakara ayeuna abdi ningali. Sabagian deui, meureun anjeunna nu nampi mangpaat ti abdi, ari abdi nampi karugian ti anjeunna. Nanging sanaos abdi nampi rébuan karugian, ajén aranjeunna dina paningal abdi moal turun. Tah, hé para zalim mulhid nu ngaku-ngaku ngabéla sumanget ka-Turki-an! Ngabalangsakkeun sareng ngahinakeun sakitu seueurna jalmi nu tiasa jadi kareueus bangsa Turki ku alesan nu kacida hampangna tur teu penting — kalayan ungkara aranjeun — ku margi hiji urang Kurdi sapertos abdi, naha éta téh nasionalisme? Naha éta sumanget ka-Turki-an? Naha éta nyaah ka lemah cai? Sok, abdi pasrahkeun ka haté nurani aranjeun nu teu adil éta. Tah, pangadilan nu adil, saparantos ngartos yén aranjeunna teu tuah teu dosa, parantos ngabébaskeun seueur ti antarana. Upami aya kasalahan, éta téh kasalahan abdi. Aranjeunna, ku margi luhungna budi, ngalakonan pagawéan-pagawéan leutik abdi — sapertos ngahurungkeun tungku, nyandak cai, masak kadaharan, sareng nyalin bersih hiji risalah abdi nu husus kanggo diri abdi — ngan wungkul karana Alloh; sarta ku margi ngajénan abdi, aranjeunna nyerat tanda tanganana dina tungtung dua risalah éta — nu kalungguhanana siga buku catetan kenang-kenangan abdi — minangka hiji kenang-kenangan.

Naha di dunya aya hiji undang-undang, hiji tata cara, sareng hiji mangpaat nu bakal ngahukum jalma-jalma sapertos kitu ku alesan-alesan sapertos kitu?