ÜSTAD ANGKAT KA EMİRDAĞ
Üstad Bedîüzzaman Said Nursî sumping ka Emirdağ sanggeus sidangna di İstanbul dipungkas ku putusan bébas. Dina hiji poé bulan Ramadan di Emirdağ, nalika anjeunna angkat ka luar kota, saurang sersan mayor sareng tilu anggota gendarmerie anu mawa pakarang dikirim ka anjeunna; sakumaha dijelaskeun dina paragraf anu bakal datang, anjeunna dipenta nganggo topi, sarta ku lantaran ieu digero ka pos. Ku ieu, Üstad nyerat hiji pamundut sarta ngirimkeunana ka Kamentrian Kaadilan sareng Kamentrian Urusan Jero Nagara; dina waktu anu sarua, anjeunna ogé ngirimkeun éta ka saurang muridna di Ankara, sarta nyarios supaya kajadian éta dibéjakeun ka anggota parlemén anu maliré. Murid-muridna di Ankara ngirim hiji salinan kaluh ieu ka koran Büyük Cihad anu medal di Samsun. Tulisan éta dipedar dina Büyük Cihad kalayan judul “En Büyük İspat”, dibarengan ku hiji catetan handap. Saterusna, murid-murid Nur di Universitas Ankara sareng İstanbul ogé nyerat dua tilu artikel, ngirimkeunana ka koran Büyük Cihad, sarta dipedar. Dina mangsa ieu Kajadian Malatya lumangsung; propaganda anu pinuh ku bohong, fitnah, sareng palsu-palsu ngalawan jalma-jalma anu taat agama mimiti sumebar. Sababaraha pribadi anu katipu ku hasutan-hasutan ieu narékahan manggihan titik-titik pikeun tuduhan tina koran-koran agama. Di Samsun ogé, ku lantaran tulisan anu disebutkeun kalayan judul “En Büyük İspat” sareng artikel-artikel murid Nur universitas, diréktur medarna koran sareng saurang murid Nur anu ti Ankara ngirim sabagian ieu tulisan ditahan sarta diajukeun ka pangadilan. Dina koran-koran ditepikeun pernyataan sareng pamadegan ngalawan mekarna gerakan Nur di nagara. Panggelédahan dilaksanakeun di dua puluh lima tempat di Türkiye, sarta perkara dibuka di sabagianna, kalayan tujuan ngahukum kira-kira genep ratus murid Nur. Ahirna disimpulkeun yén dina Risale-i Nur sareng murid-murid Nur henteu aya titik anu tiasa jadi dasar tuduhan, sarta henteu aya kajahatan. Sanaos dina perkara anu dibuka di Samsun mimitina diputuskeun hukuman, ku lantaran Pangadilan Kasasi, kalayan tinimbangan anu ditepikeun ngeunaan karya-karya Risale-i Nur sareng panyusunna Bedîüzzaman Said Nursî, ngabatalkeun putusan hukuman tina dasarna, dina sidang anu diayakeun deui disimpulkeun yén dina tulisan-tulisan henteu aya unsur kajahatan, sarta putusan bébas dipasihkeun. Ku lantaran tulisan anu judulna “En Büyük İspat”, perkara ogé dibuka ngalawan Üstad urang di Samsun. Dipénta supaya anjeunna digero ka Samsun pikeun sidang. Kusabab anjeunna gering pisan sareng sepuh, laporan anu dicandakna tina dokter kacamatan henteu dititenan, sarta anjeunna diwajibkeun hadir di pangadilan. Ahirna Üstad mutuskeun pikeun hadir di pangadilan Samsun sarta sumping nepi ka İstanbul. Tapi ku kasehatanana anu goréng sareng henteu sanggupna nanggung perjalanan, anjeunna henteu tiasa neraskeun jalan, tuluy nyandak hiji laporan ti majelis dokter sarta ngirimkeunana ka pangadilan. Dina laporan éta ditulis yén, sanggeus pamariksaan Bedîüzzaman Said Nursî, awakna moal sanggup nanggung angkat ka Samsun, boh ku darat, boh ku laut, boh ku hawa. Di pangadilan, sanaos jaksa umum kalayan keukeuh pisan miharep Bedîüzzaman Said Nursî kedah hadir di sidang, majelis hakim dumasar kana laporan dokter mutuskeun supaya katerangan Bedîüzzaman Said Nursî dicandak di salah sahiji pangadilan İstanbul ku cara pasrah tugas pamariksaan. Ahirna, tina hasil sidang-sidang anu terus lumangsung, lantaran Pangadilan Samsun henteu ningali maksud dina tulisan anu jadi perkara anu nungtut hukuman, éta mutuskeun Bedîüzzaman Said Nursî diputus bébas.
Üstad urang Bedîüzzaman Said Nursî parantos maca pangbélaan ieu di Pangadilan İstanbul, sarta sidangna dipungkas ku putusan bébas
Musuh-musuh urang anu nyumput, dina Ramadan anu mulya ieu, deui ngarahkeun lembaga kaadilan pikeun ngalawan abdi. Pasualan ieu ogé patali sareng hiji komité komunis anu nyumput. Anu hiji: sagemblengna ngalawan undang-undang, nalika abdi nyalira, nyorangan cicing di luar kota sareng di gunung, aranjeunna ngirim tilu anggota gendarmerie anu mawa pakarang sareng saurang sersan mayor ka abdi. Kalayan nyarios, “Anjeun henteu nganggo topi dina mastaka anjeun!”, aranjeunna maksa mawa abdi ka pos. Abdi ogé nyarios ka sakabéh lembaga kaadilan anu tujuanana kaadilan: jalma anu ngalakukeun lampah ngalanggar hukum dina lima sisi sapertos kieu, sarta dina nami undang-undang ngalanggar hukum-hukum Islam dina lima sisi, kedahna dituduh ngalanggar hukum anu sajati. Tapi ku lampah ngalanggar hukum sareng alesan anu anéh éta, aranjeunna parantos dua taun nimpakeun kasangsaraan nurani ka abdi; tangtu aranjeunna bakal nanggung hukumanna di pangadilan agung dina hasyr. Leres, undang-undang mana di dunya anu ngidinan nuduh saurang jalma anu parantos tilu puluh lima taun nyorangan, anu henteu kantos ngider di pasar sareng kota-kota, kalayan nyarios, “Anjeun henteu nganggo panutup mastaka Éropa!”? Salila dua puluh dalapan taun, lima propinsi, lima pangadilan, sareng pulisi lima propinsi henteu ngaganggu panutup mastakana. Utamana dina kasempetan ieu di Pangadilan İstanbul anu adil, di hareupeun panon leuwih ti saratus pulisi, sarta sanaos salila dua bulan anjeunna ngider leumpang ka mana waé, henteu aya saurang pulisi anu ngaganggu. Pangadilan Kasasi ogé parantos mutuskeun yén bérét henteu dilarang. Sakabéh awéwé, jalma-jalma anu ngider tanpa panutup mastaka, sakabéh prajurit, sareng pagawé anu gaduh pancén henteu wajib nganggo éta; henteu aya hiji mangpaat ogé tina nganggona; abdi henteu gaduh pancén resmi — éta pakean resmi — sarta sanaos parantos disebutkeun yén anu nganggo bérét ogé henteu ditanggungjawabkeun. Utamana, pikeun saurang jalma anu nyorangan, henteu asup kana kumpulan jalma, sarta dina Ramadan anu mulya malah henteu tepang sareng sobat-sobat akrabna supaya rohna henteu disibukkeun ku hal anu paling goréng sareng ngalawan hukum sapertos ieu, sarta supaya henteu nginget dunya; anu malah nalika gering parna henteu nginum ubar sareng henteu ngagero dokter supaya roh sareng haténa henteu disibukkeun ku awakna: maksa anjeunna nganggo topi, menta ieu supaya anjeunna nyarupaan pandita-pandita asing, sarta ngancam anjeunna ku pangadilan, tangtu bakal dipikangéwa ku saha waé anu gaduh nurani sanajan saukuran lebu. Contona, jalma anu ménta ieu ka anjeunna nyarios, “Abdi hamba paréntah.” Naha maksa sakarep sorangan tiasa jadi paréntah anu saluyu sareng undang-undang, nepi ka anjeunna tiasa nyarios abdi hamba paréntah? Leres, sakumaha dina Al-Qur'an Al-Hakîm aya ayat ngeunaan henteu nyarupaan urang Yahudi sareng Nasrani dina panutup mastaka, ayat ﻳَٓﺎ ﺍَﻳُّﻬَﺎ ﺍﻟَّﺬ۪ﻳﻦَ ﺍٰﻣَﻨُٓﻮﺍ ﺍَﻃ۪ﻴﻌُﻮﺍ ﺍﻟﻠّٰﻪَ ﻭَ ﺍَﻃ۪ﻴﻌُﻮﺍ ﺍﻟﺮَّﺳُﻮﻝَ ﻭَ ﺍُﻭﻟِﻰ الْاَمْرِ ﻣِﻨْﻜُﻢْ maréntahkeun taat ka jalma-jalma anu miboga kakawasaan. Kalayan sarat henteu patukang tonggong sareng taat ka Alloh sareng Rosul-Na, anjeunna tiasa meta kalayan nyarios abdi hamba paréntah dina éta kataatan. Tapi dina ieu perkara, hukum-hukum tradisi Islam maréntahkeun sangkan jalma gering dipikawelas sareng henteu disakiti, jalma anu asing dipikawelas sareng henteu disakiti, jalma-jalma anu demi Alloh ngalayanan Al-Qur'an sareng élmu iman henteu dipasihan kasusah sareng henteu disakiti. Utamana menta saurang jalma anu nyorangan, anu parantos ninggalkeun dunya, nganggo panutup mastaka pandita-pandita asing, sanés dina sapuluh sisi, tapi dina saratus sisi ngalawan undang-undang; éta lampah ngalanggar hukum ngalawan hukum-hukum tradisional Islam, sarta ngaruksak hukum-hukum suci éta pikeun hiji paréntah anu sakarep sorangan. Lampah sapertos ieu ka jalma sapertos abdi, anu aya di panto kubur, gering pisan, sepuh pisan, asing, miskin, nyorangan, anu parantos tilu puluh lima taun ninggalkeun dunya supaya henteu ngalawan sunah Kangjeng Nabi ﷺ anu mulya, sagemblengna henteu ngantepkeun karaguan yén éta mangrupa usaha jahat anu pikasieuneun ngalawan lemah cai, bangsa, Islam, sareng agama, dina handapeun topéng komunis, demi anarki; éta ogé hiji usaha jahat anu gedé ngalawan anggota parlemén anu taat agama sareng Demokrat anu niat ngalayanan Islam sarta lemah cai, sarta nyandak posisi ngalawan karuksakan luar anu pikasieuneun. Mugi anggota parlemén anu taat agama ati-ati, ulah ngantepkeun abdi nyalira dina ngabéla ngalawan usaha jahat anu pikasieuneun ieu. Catetan handap: Saurang pejuang Islam anu henteu gugah sareng henteu ngarendahkeun diri, sanaos Panglima Rusia ngahaja ngalangkungan hareupeunana tilu kali, sarta henteu ngabengkokkeun mastakana ka anjeunna di hareupeun ancaman hukuman pati pikeun ngajaga kamulyaan Islam; anu demi kahormatan Islam henteu maliré sakedik ogé ancaman hukuman pati ti Panglima Inggris anu ngajajah İstanbul sareng jalma-jalma anu ngaluarkeun fatwa ngaliwatan anjeunna, sarta nyanghareupanana ku kecap “Ciduhan beungeut jalma-jalma zalim anu teu boga éra éta!” sareng ku basa pers; anu henteu maliré amarah Mustafa Kemal di antara lima puluh anggota parlemén sarta nyarios, “Anu henteu solat téh panghianat!”; anu di hareupeun patarosan-patarosan pikasieuneun Pangadilan Militér Darurat nyarios, “Abdi siap ngorbankeun roh abdi pikeun hiji pasualan syariat!”, sarta henteu ngalakukeun pujian pikeun néangan muka; anu salila dua puluh dalapan taun milih nyorangan supaya henteu nyarupaan jalma kafir. Upami ka pejuang Islam sareng palayan hakékat Al-Qur'an anu réla ngorbankeun diri ieu, tanpa mangpaat sareng tanpa hukum, diucapkeun: “Anjeun bakal nyarupaan pandita Yahudi sareng Kristen, bakal nganggo topi dina mastaka sapertos aranjeunna, bakal ngalawan ijmak sakabéh ulama Islam; upami henteu, urang bakal ngahukum anjeun,” tangtu saurang jalma anu ngorbankeun sakabéhna pikeun hakékat Al-Qur'an sapertos kitu, sanés ngan panjara dunya atawa hukuman sareng panyiksaan, malah sanajan dipotong sapotong-sapotong ku péso, sanajan dialungkeun ka naraka, sagemblengna, sanajan anjeunna gaduh saratus roh, kalayan kasaksian sakabéh sajarah hirupna, bakal ngorbankeun éta! Naon hikmahna ieu jalma anu réla ngorbankeun diri, anu miboga kakuatan rohani anu seueur pisan, tabah nanggung kajaliman anu pangparahna sapertos Namrud tina musuh-musuh lemah cai sareng agama anu nyumput ieu, sarta henteu males ku kakuatan jasmani sareng ku cara négatif? Tah, abdi ngumumkeun ieu ka aranjeun sareng sakabéh jalma anu boga nurani: supaya salapan puluh jalma anu teu salah henteu cilaka lantaran sapuluh jalma zindiq anu henteu boga agama tina saratus, supaya kalawan sakabéh kakuatanana ngajaga kaamanan sareng katartiban di jero nagara, sarta supaya ku pangajaran Nur nempatkeun saurang pangjaga anu nyegah lampah anu dilarang dina haté unggal jalma, Al-Qur'an Al-Hakîm parantos maparin pangajaran éta ka anjeunna. Upami henteu, dina sapoé abdi tiasa males dendam ka musuh-musuh abdi anu zalim salila dua puluh dalapan taun. Ku lantaran éta, dina jalan ngajaga katartiban demi jalma-jalma anu teu salah, anjeunna henteu ngabéla harkat sareng kahormatanna ngalawan anu ngahina éta, sarta nyarios: Abdi bakal ngorbankeun, sanés ngan hirup dunya, tapi upami peryogi hirup aherat abdi ogé, demi umat Islam.
Bedîüzzaman Said Nursî
Duh Üstad abdi sadayana anu diberkahan, pinuh ku welas asih, sareng dipikamulya! Dina abad materi sareng hirup tanpa agama anu anéh ieu, paningal parantos pondok; haté parantos pinuh ku kajahatan sareng kagoréngan. Ngan sareng ngan Risale-i Nur, anu mangrupa rembesan Al-Qur'an Al-Hakîm anu pangsajatina tur pastina dina jaman ieu, nyieun paningal-paningal anu pondok éta saolah-olah nembus kana roh materi, nparantosi ku cahaya jero haté-haté goréng éta anu poék sapertos panjara. Ku ieu, pantes ieu abad disebut “Abad Nur”. ... Risale-i Nur ngubaran tatu umat manusa anu teu tiasa dibenerkeun ieu ku ubar-ubar aherat. Risale-i Nur sareng anjeun, Üstad abdi sadayana anu diberkahan, panyusunna anu luar biasa, parantos sareng terus ngalaksanakeun pancén panyalametan anjeun ka rébuan nonoman anu caang pikiranana. Abdi sadayana anu teu daya ieu, anu imanna disalametkeun, mangrupa saksi hirup yén éta sapertos kitu. Dina abad anu pikasieuneun ieu, Risale-i Nur, anu ngaruntuhkeun materialisme, paningal anu ngan ngaku matéri, tina dasarna, sarta ngajungkirbalikkeun ideologi batil mason sareng komunis di hareupeun sakabéh élmu sareng pamahaman, masihan ka pamacana — jalma-jalma anu bagja dina abad ieu — cai kahirupan anu henteu tiasa ditukeurkeun ku dunya ieu, malah ku jagat raya ogé, cai pikeun hirup langgeng salawasna, nyaéta iman anu mangrupa tikét ka alam langgeng. Duh Üstad abdi sadayana anu dipikanyaah tur diberkahan! Sakumaha gedéna hormat sareng kanyaah abdi sadayana ka anjeun, Üstad anu masihan hadiah sakitu ajénna ka abdi sadayana, éta tetep saeutik. Beungkeutan antara anjeun, Üstad panyalamet abdi sadayana, sareng murid-murid Risale-i Nur mangrupa beungkeutan langgeng. Henteu aya hiji kakuatan ogé anu tiasa ngaleupaskeunana. Kalayan hormat, abdi nyium panangan anjeun anu diberkahan sarta ngantosan du'a anjeun.
Ngawakilan murid-murid Nur di universitas
Ti Fakultas Élmu Pulitik
Ahmed Atak
Serat ieu dipedar dina koran Büyük Cihad anu medal di Samsun. Ku hasutan para panyebar fitnah, éta jadi sabab dibukana perkara di Samsun. Sidang dipungkas ku putusan bébas.
Ka Üstad abdi sadayana Bedîüzzaman Said Nursî anu mulya, panyalamet alam Islam, makuta jalma-jalma anu miboga iman, juru tarjamah Risale-i Nur! Dina kasempetan ieu, ku pituduh Demokrat anu taat agama, Pangadilan Afyon parantos mutuskeun kabébasan Risale-i Nur sarta pamulangan sakabéh risalah, serat, sareng kumpulan karyana lantaran henteu jadi perkara kajahatan. Abdi sadayana ningali ieu minangka wujud anu écés tina katerangan anjeun anu pinuh ku hakékat anu diumumkeun mangtaun-taun ka tukang: “Risale-i Nur sanés kagungan abdi, tapi kagungan Al-Qur'an; asal tina pancaran rohani Al-Qur'an. Teu aya hiji kakuatan ogé anu bakal tiasa nyabut sareng miceun éta tina dada Anadolu. Risale-i Nur nyambung ka Al-Qur'an, sedengkeun Al-Qur'an nyambung ka arsy pangagungna; saha anu boga daya pikeun nyabut sareng miceun éta ti dinya!” Abdi sadayana ogé ningali éta minangka bukti caang yén palayanan anjeun anu luhur ieu Ilahi sareng Qur'ani. Lantaran putusan bébas ieu mangrupa mimiti kabagjaan alam Islam, utamana umat Islam ieu, kalayan rasa nuhun anu taya tungtungna abdi sadayana ngucapkeun salamet, pangutamana ka Üstad abdi sadayana anu dipikanyaah sareng dipikamulya, anu kalayan sakabéh ayana ngantosan kameunangan-kameunangan ieu, anu ditugaskeun minangka pamingpin kulawarga Nur sareng kaptén sagara hakékat, sarta dipasihkeun minangka pituduh pikeun umat manusa anu parantos ngaliwatan wates dina poékna kufur; ogé ka Demokrat anu taat agama sareng majelis hakim anu adil, anu ku jadi jalan pikeun ieu parantos ngajadikeun jalma-jalma anu miboga iman minangka sobat sareng pangrojongna. Abdi sadayana ngadugikeun yén mekarna hakékat Al-Qur'an kalayan luar biasa ayeuna, kalayan mawa kabagjaan kana haté jalma-jalma anu miboga iman di sakuliah hiji nagara sareng hiji bangsa, anu kamajuan sareng kaluhuranana parantos anjeun usahakeun mangtaun-taun sarta anu demi éta anjeun ngorbankeun diri sareng nyawa, ngabuktikeun sapertos panonpoé sakumaha luhur sareng caangna perkara sarta palayanan suci anu anjeun ditugaskeun pikeun ngalayanan sarta anu parantos anjeun laksanakeun kalayan hasil sacara nyata. Salila dua puluh lima nepi ka tilu puluh taun, sanaos sakabéh hahalang sareng kasusah, kasabaran sareng kateguhan anjeun anu sakitu gedéna, sarta palayanan sareng pajoangan anjeun anu luar biasa dina nyebarkeun Risale-i Nur anu datang tina Al-Qur'an kana haté anjeun anu caang, jadi conto anu kedah dituturkeun sareng ditiru ku generasi-generasi mangsa nu bakal datang sareng mujahid-mujahid pahlawan Islam. Ku sinar-sinar Nur, anu mangrupa cahaya panonpoé Al-Qur'an anu teu pareum sareng pancaran langgengna, anjeun ngaleungitkeun poékna kabodoan sareng kasasaran, nerangan jutaan haté ku cahaya éta, sarta ngajadikeun jalma-jalma anu miboga iman ngarasa ngahaturkeun nuhun ka anjeun. Lemah cai ieu sareng bangsa ieu, sajarah ieu sareng taneuh ieu, moal kantos mopohokeun palayanan sareng pangorbanan anjeun ieu. Malah nalika anjeun ngalih ka alam anu langgeng salawasna, palayanan anjeun ieu bakal jadi hiji siki, sarta tangkal anu luhur anu muncul tina éta bakal ngaliputan sakuliah tempat; jamaah-jamaah gedé anu ngumpul di sabudeureun tangkal Nur éta sareng sinar-sinar langgeng Risale-i Nur anu naék bakal neraskeun palayanan anjeun éta salawasna, kalayan langkung caang sareng langkung megah. Dina kalungguhan anjeun minangka juru tarjamah Risale-i Nur, sarta ku palayanan iman anjeun anu caang dina cakrawala Islam, anjeun saurang panglima pituduh abad ieu. Üstad abdi sadayana anu megah, gagah, sareng dipikanyaah, panyeru mulya Al-Qur'an Al-Karîm dina abad Muhammadi ﷺ anu kaopat belas, jalma anu réla ngorbankeun diri anu agung anu ngalawan poékna anu pikasieuneun dina jaman anu pikasieuneun éta ku cahaya Al-Qur'an, anu nyebarkeun ratusan rébu salinan Risale-i Nur ka sakuliah tempat ku kalam ratusan rébu muridna sarta ngadegkeun hiji benteng Al-Qur'an ngalawan hirup tanpa agama sareng kufur mutlak! Kalayan sakabéh roh abdi sadayana, abdi sadayana ngucapkeun salamet kana lebaran anu pinuh ku cahaya sareng agung tina kakawasaan Islam anu ngawengku sakabéh buana, anu ku palayanan suci anjeun ieu, anu mawa rohmat sareng kabagjaan ka sakabéh alam sarta masihan kasalametan sareng panglilipur ka umat manusa, parantos anjeun béjakeun sarta buktikeun bakal muncul ka jalma-jalma anu miboga iman, sarta anu tanda-tandana mimiti katempo. Abdi sadayana neneda ka Gusti supaya anjeun dipaparin umur panjang, sarta nyium panangan anjeun kalayan hormat.
Ti antara murid-murid Nur Universitas Ankara
İsmail, Salih, Âtıf, Ahmed, Ziya, Mehmed, Abdullah
CICINGNA ÜSTAD BEDÎÜZZAMAN SAID NURSÎ DI ISPARTA
Dina bulan-bulan usum panas taun 1953, Üstad sumping ti Emirdağ ka Isparta. Di Isparta anjeunna gaduh seueur pisan murid anu satia. Dina serat-serat anu dikirimna sateuacanna, anjeunna ngajelaskeun Isparta minangka diberkahan, boh batuna boh taneuhna, sarta nyarios yén Isparta mangrupikeun dasar pangkuatna pikeun neraskeun kahirupan rohanina anu kabentuk ku muncul sareng sumebarna Risale-i Nur. Saéstuna Isparta, kalayan kasaksian kajadian-kajadian salila mangtaun-taun, parantos ngabuktikeun sareng némbongkeun yén éta pantes kana pangajén Üstad ieu. Lantaran Barla, madrasah kahiji sareng tempat nyusun Risale-i Nur, mangrupa hiji distrik Isparta. Kumpulan-kumpulan gedé Risale-i Nur disusun di dieu. Anu nyerat sareng nyebarkeun Risale-i Nur ku rébuan kalam dina mangsa-mangsa anu pangpikasieuneunana nyaéta murid-murid di Isparta sareng désa-désana. Cekap némbongkeun Désa Sav minangka conto. Nalika Üstad aya di Kastamonu, di Désa Sav wungkul di Isparta, kira-kira sarébu kalam mangtaun-taun nyerat Nur sarta digawé pikeun nyalin éta. Puseur-puseur Nur, anu masing-masing maliré Risale-i Nur saukuran hiji propinsi, malah sigana leuwih, sarta digawé sapertos puseur panyebaran pikeun sumebarna Nur, aya di Isparta. Pabrik Gül sareng Nur, sarta murid-murid Medrese-i Nuriye di sabudeureunana, ogé Mübarekler Heyeti, sadayana aya dina Propinsi Isparta. Sadérék-sadérék agung anu jadi kareueus murid-murid Nur, anu masing-masing dina sisi palayanan Al-Qur'an miboga kalungguhan sapertos hiji quthub, ogé urang Isparta. Lembaga kaadilan sareng kaamanan Isparta ogé salawasna ngurus Nur kalayan rasa kaadilan. Üstad sababaraha kali neneda pikeun lembaga kaadilan Isparta, sarta dina ieu sisi ogé némbongkeun Isparta minangka conto anu hadé ka propinsi-propinsi sanés. Dina dasar ieu sabab-sabab sareng anu sarupa, Üstad sumping ka Isparta pikeun ngalangkungan ahir umurna di dinya, nyanghareupan maot di antara sadérék-sadérékna anu satia tur diberkahan di dinya, sarta ngawasiatkeun makamna di Isparta, Sav, atawa Barla. Anjeunna netep di hiji bumi séwaan. Aya opat lima murid di sisina. Kalayan ieu murid-muridna, Üstad ngadegkeun rohangan pangajaran Nur pribadi anjeunna.
@
(Üstad Bedîüzzaman Said Nursî anu mulya nalika nempatkeun adonan anu munggaran dina tatapakan masjid anu mulya anu diwangun pikeun pasukan militér di Isparta)
RUPA-RUPA TAHAP HIRUPNA DI ISPARTA
Tahap-Tahap Pangadilan
Saméméh buku-buku dibébaskeun ku Pangadilan Afyon, ku lantaran Kajadian Malatya, panggelédahan dilaksanakeun di sababaraha propinsi sareng kota, sarta perkara-perkara dibuka. Di antarana: di Mersin, Rize, sareng Diyarbakır perkara dibuka ngalawan Nur sareng para Nurcu; ahirna pangadilan-pangadilan mutuskeun bébas. Ku panggelédahan sareng pamariksaan anu dilaksanakeun di seueur propinsi, Kantor Jaksa Isparta mimiti meta pikeun muka hiji perkara umum ngalawan para Nurcu. Dokumén tuduhan disiapkeun pikeun leuwih ti dalapan puluh murid Nur, sarta kumpulan dokumén dipasrahkeun ka hakim pamariksaan. Seueur anggota kaamanan anu nyumput mimiti ngider di antara murid-murid Nur sarta ngawaskeun unggal gerakanana. Patugas nalungtik sareng mariksa di tempat-tempat sapertos Ankara, İstanbul, Adapazarı, Safranbolu, Karabük, Dinar, İnebolu, sareng Van. Tina sakabéh hasil nalungtik sareng ngagelédah, dipikanyaho yén henteu aya hiji gerakan ogé, sanajan saukuran lebu, ngalawan lemah cai sareng bangsa; sabalikna, aranjeunna meta kalayan palayanan élmu, iman, sareng lemah cai, kalayan usaha sareng kagiatan ahlak anu bakal ngajadikeun unggal warga reueus, sarta henteu gaduh tujuan sareng maksud salian ti maca Risale-i Nur, ngajadikeun éta dibaca, sareng narékahan nyebarkeunana. Ku kituna umumna disimpulkeun, “Urang henteu tiasa manggihan kajahatan dina para Nurcu; henteu katempo hiji gerakan sareng kagiatan anu tiasa jadi dasar tanggung jawab hukumna.” Pamariksaan-pamariksaan ieu jadi jalan pikeun kahartina bebeneran Risale-i Nur. Ahirna diputuskeun Nur bébas. Murid-murid Nur anu aktif di Urfa sareng Diyarbakır masing-masing ngadegkeun hiji madrasah Nur. Aranjeunna mimiti pangajaran élmu ku maca Risale-i Nur ka jamaah anu datang ti unggal golongan rahayat, utamana mahasiswa sareng nonoman. Aranjeunna ngahirupkeun deui kamulyaan murid élmu anu pohara penting dina jaman ieu. Di wewengkon Wétan, palayanan iman anu gedé dilaksanakeun. Dina hiji mangsa, di Diyarbakır perkara dibuka ngalawan saurang murid Nur anu aktif anu ngalayanan iman sareng Al-Qur'an ku Nur di dinya; éta dipungkas ku putusan bébas, sarta jadi jalan kabagjaan sareng rasa nuhun para mukmin. Sidang anu masih lumangsung di Afyon ogé parantos réngsé. Dina taun 1956, Dewan Musyawarah Urusan Agama, anu nalungtik Risale-i Nur, ngaluarkeun laporan anu ngumumkeun sipat Risale-i Nur dina ngawula kana kasampurnaan iman jeung ahlak. Dumasar kana éta laporan, Pangadilan Afyon ogé mutuskeun ngabébaskeun karya-karya Risale-i Nur tina tuduhan sarta ngabébaskeun panyebaranana; putusan éta parantos tetep. Sanggeus putusan bébas ti Pangadilan Afyon, Hakim Pamariksa Isparta ogé mutuskeun yén perkara éta henteu diteruskeun kana sidang. Ku kituna, sanggeus ngalangkungan rupa-rupa saringan pangadilan, Risale-i Nur meunang kabébasan anu umum tur nyakup sakabéhna sarta ditarima kalayan hadé.
Panyebaran Nur
Pangabdian kana Nur terus lumangsung di loba tempat di Anadolu. Utamana madrasah Nuriyah di Ankara, İstanbul, Diyarbakır jeung Urfa ngawula kana iman lain ngan di lingkungan sorangan, tapi di wewengkon anu lega pisan. Pangabdian ieu dilaksanakeun lain ngan ku hiji jalma, hiji puseur atawa jalma-jalma anu geus dipikawanoh. Lantaran ieu mangrupa pangabdian kana Al-Qur'an, loba jalma ngalaksanakeunana ku rupa-rupa cara. Loba murid anu ihlas, anu ngaranna teu dipikawanoh, sarta jalma mukmin anu satia milu dina pangabdian suci ieu, ngupayakeun sumebarna cahaya Kangjeng Nabi Muhammad. Di Ankara, mahasiswa jeung jalma-jalma anu dipihormat tur boga sumanget ngabéla agama ngupayakeun nyitak kumpulan Risale-i Nur di percetakan sarta nyebarkeunana ka mana-mana, utamana sangkan nepi ka jalma-jalma anu ngantosan mangpaatna dina aksara anyar. Para nonoman jeung murid sakola nanggung panyebaran Risale-i Nur sacara lega sarta ngalakukeun pangorbanan anu gedé dina ieu perkara; éta jadi kabagjaan anu gedé pikeun bangsa jeung lembur asal ieu. Sabab, lampah maranéhna anu henteu nungtut kauntungan pribadi naon waé sarta ngan ukur pikeun ridho Alloh némbongkeun yén maranéhna téh putra-putra sajati bangsa anu mulya ieu.
Angkatna Üstad ka Barla
Üstad parantos angkat ti Barla dua puluh taun ka tukang sarta nepi ka harita tacan kungsi uih deui. Anjeunna leuwih raket jeung Barla tibatan jeung lembur Nurs sorangan. Sabab Risale-i Nur, anu mangrupa kahirupan rohanina, mimiti diserat di dieu. “Sözler”, “Mektubat” jeung “Lemaat-ı Nuriye”, anu ngawakilan cahaya-cahaya pituduh Al-Qur'an Al-Hakîm, sumebar ti dieu ka sabudeureunana. Ku kituna, Barla téh puseur munggaran tempat diajar Risale-i Nur. Sanajan hirupna di Barla karasa pait lantaran dijalankeun dina pangasingan, nyorangan jeung diawaskeun, bisa disebutkeun yén kahirupan di Barla ogé mangrupa kahirupan Üstad anu pangmanisna tur pangpikaresepeunana, sabab di dinya hakékat-hakékat Risale-i Nur diserat. Ayeuna anjeunna angkat ka Barla lain lantaran diasingkeun atawa dipanjara, tapi ku kahayang sorangan sarta dina kaayaan bébas. Anjeunna sumping ka Barla dina hiji poé usum semi anu éndah. Sajumlah muridna di Barla anu cukup loba ngabagéakeun Üstad. Nalika ngadeukeutan madrasah Nuriyah anu janten tempat cicingna salila dalapan taun, Üstad teu tiasa nahan diri; cipanon ngalir tina panonna anu mulya. Tangkal çınar anu gagah ogé saolah-olah ngabagéakeun anjeunna. Baheula, nyaéta sanggeus dalapan taun cicing di Barla, anjeunna didatangkeun ka Isparta. Nalika anjeunna angkat harita, tangkal çınar anu mulya nguatkeun sumanget Üstad sacara rohani sarta nganteurkeun anjeunna ku ibadah ka Alloh anu siga sujud, ngaliwatan dahan-dahanna anu siga jangjang gagah. Ayeuna, dina kabagjaan patepang deui jeung Üstad sanggeus lila papisah, tangkal éta deui-deui sujud sukur ka Gusti Khâliq Ar-Rahman. Üstad nangkeup tangkal çınar anu mulya éta, nyuhunkeun ka murid-murid jeung warga anu aya di gigireunna sangkan ngantep anjeunna nyalira; anjeunna mémang teu tiasa nahan cipanon. Tuluy anjeunna lebet ka kamarna anu mangrupa tempat diajar Nur sarta cicing di dinya kira-kira dua jam. Tangisna anu nalangsa kadéngé ti luar. Enya, teu diragukeun deui yén anjeunna jadi tempat tajalli rohmat Alloh anu teu aya tungtungna. Baheula anjeunna diasingkeun ti Anadolu Wétan ka wewengkon Isparta. Ti Isparta, anjeunna diasingkeun deui ka kacamatan Barla di antara gunung-gunung. Di dinya anjeunna bakal maot. Sakumaha kasaksian riwayat hirupna anu baheula, ieu pribadi anu kawani pisan tur réla ngorbankeun diri téh jalma anu langsung nyekel hakékat-hakékat Al-Qur'an Al-Hakîm; anjeunna ningali kabagjaan pribadi jeung bangsa aya dina nyekel pageuh hakékat-hakékat Islam, ngumumkeun éta kalawan tarik sarta maju ka médan élmu kalayan dalil-dalil akal. Anjeunna parantos ngalangkungan tilu jaman, henteu tunduk ka panglima-panglima anu bengis sarta henteu mundur tina perjuangan sucina; anjeunna tatu, diracun, tapi henteu maot; anjeunna henteu gentar ku ombak kajadian anu siga gunung. Arus-arus jaman ayeuna anu ngalibetkeun bangsa-bangsa jeung kaum-kaum sarta ngarobah cara mikir jeung pamahaman henteu tiasa ngabalikkeun anjeunna tina jalan perjuangan Al-Qur'an jeung iman. Ku kawani iman dina jiwanya, anjeunna yakin kalawan pasti yén hakékat anu diperjuangkeunana hiji poé bakal dicangking ku bangsa; hiji Said bakal jadi rébuan, meureun ratusan rébu Said. Hakékat-hakékat iman anu disebarkeunana di antara umat manusa bakal mimiti meunang kamajuan sarta mekar. Méga-méga poék anu nutupan cakrawala Islam bakal disingkirkeun ku obor pituduh anu dipasihkeun kana pananganna tina Al-Qur'an. Jiwa iman anu disangka geus ampir maot bakal hirup deui, nambahan hirup kana jiwa-jiwa sarta ngahirupkeun umat Islam anu sacara rohani geus ampir maot. Éta bakal jadi warta kabagjaan sacara lahir jeung batin yén Islam, anu kungsi mingpin alam, ku idin Alloh bakal mingpin dunya deui. Ieu pribadi anu mulya, anu nyangking jeung nyebarkeun hakékat suci éta sarta saenyana jadi kareueus umat manusa kiwari, baheula dikirim ka ieu tempat ngaliwatan rencana musuh-musuh agama. Anjeunna dihalangan sangkan henteu ngalawan atawa langsung campur tangan kana rézim anu diadegkeun di Anadolu. Aduh! Saenyana anjeunna parantos mundur tina pulitik; anjeunna henteu campur kana dunya jalma-jalma anu ngudag dunya. Anjeunna ngupayakeun nyerat jeung nyebarkeun hakékat anu bakal nyaangan mangsa hareup. Alloh, Anu gaduh jagat raya sarta ngatur kajadian-kajadian, nyaéta Pangraksa, Pangrojong jeung Panulung anjeunna. Nalika uih deui ka Barla sanggeus tilu puluh taun, anjeunna janten bagja ku mikiran jeung nyaksian karunia-karunia sarta pitulung anu gedé anu ditampi dina pangabdian kana iman; anjeunna ngalimba ku kabagjaan sarta sujud sukur. Ayeuna Üstad cicing di Isparta. Sakapeung anjeunna angkat ka Emirdağı, sakapeung ka Barla. Anjeunna raket pisan sacara rohani jeung tempat-tempat ieu, sabab di dinya puseur nyerat jeung mekarkeun Risale-i Nur. Anjeunna ogé gering lantaran yuswana geus ngadeukeutan salapan puluh taun sarta parantos diracun sababaraha kali. Panyakitna beurat tur parah nepi ka teu tiasa digambarkeun. Sacara rohani, parasaanana kuat, sarta alam, utamana alam Islam jeung hususna lingkungan Risale-i Nur, ibarat awak rohanina; ku kituna, kasangsaraan dina dua awakna kacida beuratna. Sanajan doa murid-muridna sarta panyebaran cahaya-cahaya iman jadi balsam jeung ubar pikeun kasangsaraanana, lantaran rasa welas asihna lega pisan, kasangsaraan éta tetep sakapeung beuki parah. Ku kituna, anjeunna peryogi pisan robah hawa ku ngalih tempat. Anjeunna teu tiasa lila cicing di hiji tempat. Nalika angkat néangan hawa anu béda, panyakitna rada ngurangan sarta anjeunna tiasa ngarénghap kalayan lega. Lantaran Risale-i Nur geus sumebar kalawan loba sarta aya loba murid Nur di mana-mana, Üstad parantos sakabéhna ngeureunkeun ngawangkong jeung masarakat. Anjeunna ogé henteu nampi nu nganjang, kalayan nyarios, “Risale-i Nur sapuluh darajat leuwih mangpaat tibatan ngawangkong jeung abdi.” Malah jeung murid-murid anu aya di gigireunna ogé anjeunna ngan nyarios lamun diperyogikeun pisan. Anjeunna nyarios yén parantos dugi kana tahap pamungkas kahirupanana; anjeunna salawasna ngantosan ajal dina kaayaan cangcaya naha tiasa ngalangkungan bulan anu keur dijalankeunana. Anjeunna bagja sarta sukur kana panyebaran Nur. Anjeunna ngahargaan jeung nyatujuan unggal léngkah bangsa jeung nagara dina jalan Islam sarta kabagjaan; anjeunna ngadoakeun jalma-jalma anu leumpang dina jalan Alloh sarta ngahirupkeun syiar-syiar Islam. Dina waktos anu sami, anjeunna miharep kasalametan jeung kabagjaan lahir batin alam Islam, sarta ngarasa bungah tur bagja anu teu aya watesna kana usaha-usaha dina ieu jalan, boh di jero boh di luar nagara. Anjeunna nganggap Risale-i Nur minangka mu'jizat Al-Qur'an Al-Hakîm anu husus pikeun jaman ieu. Anjeunna nétélakeun yén hakékat Al-Qur'an dina Risale-i Nur ngajaga lembur asal ieu tina bahaya komunisme, sarta ngawartosan yén éta bakal jadi dasar duduluran sajati, ukhuwah jeung ngahiji jeung alam Islam, sarta yén kabagjaan abdi sadaya di dunya jeung aherat aya dina nyekel pageuh ieu hakékat. Anjeunna yakin yén sumebarna Risale-i Nur di nagara-nagara Muslim séjén salian ti Anadolu téh kacida diperyogikeunana. Anjeunna ngawartosan yén nyebarkeun Risale-i Nur saméméh usaha jeung kagiatan pulitik bakal leuwih mangpaat.