ISYARAT KATUJUH BELAS

ISYARAT KATUJUH BELAS

Mu’jizat Rasul anu Mulya ﷺ anu pangageungna sanggeus Al-Qur’an nyaéta dirina sorangan. Nyaéta, akhlak-akhlak luhur anu ngahiji dina dirina, anu dina unggal sipat, sobat sareng musuh sapuk yén anjeunna aya dina tingkatan anu pangluhurna. Malah Hazrat Ali, pahlawan anu gagah, sababaraha kali nyarios: “Nalika perang beuki dahsyat, kami nyalindung sareng ngabela diri di tukangeun Rasul anu Mulya ﷺ.” Sareng kitu salajengna... Dina sakabéh akhlak anu pinuji, anjeunna kagungan darajat anu pangluhurna sareng anu henteu tiasa dihontal. Ieu mu’jizat anu pangageungna urang pasrahkeun ka Şifa-i Şerif karya Qadi Iyaz, ulama Maghrib anu kacida jembar élmuna. Saéstuna, éta jalmi parantos ngajéntrékeun sareng ngabuktikeun mu’jizat akhlak anu pinuji éta kalayan kacida saéna. Hiji mu’jizat Kangjeng Nabi Ahmad ﷺ anu ageung pisan, anu dikukuhkeun ku sobat sareng musuh, nyaéta syariatna anu agung, anu henteu kantos aya sasamana sareng moal aya. Pedaran ngeunaan ieu mu’jizat anu pangagungna dina hiji darajat urang pasrahkeun ka sakabéh tilu puluh tilu Kalimah, tilu puluh tilu Mektup, tilu puluh hiji Lem’a sareng tilu belas Şuâ anu ku urang ditulis. Hiji mu’jizat Rasul anu Mulya ﷺ anu agung, mutawatir sareng pasti, nyaéta beulahna bulan. Leres, salian ti beulahna bulan ieu diwartoskeun sacara mutawatir ngaliwatan seueur jalur ti seueur sahabat agung sapertos Ibnu Mas’ud, Ibnu Abbas, Ibnu Omar, Imam Ali, Enes sareng Huzeyfe, nash Al-Qur’an, ayat ﺍِﻗْﺘَﺮَﺑَﺖِ ﺍﻟﺴَّﺎﻋَﺔُ ﻭَ ﺍﻧْﺸَﻖَّ ﺍﻟْﻘَﻤَﺮُ, ogé parantos ngumumkeun éta mu’jizat anu agung ka sakumna alam. Urang Quraisy musyrik anu wangkel dina waktos éta henteu ngalawan béja anu ditepikeun ku ayat ieu ku mungkir; aranjeunna ngan nyarios: “Éta sihir.” Hartosna, beulahna bulan téh pasti, malah pikeun jalma kafir ogé. Ieu mu’jizat anu agung urang pasrahkeun ka Şakk-ı Kamer Risalesi, anu ku urang ditulis ngeunaan beulahna bulan, minangka tambihan Kalimah Katilu Puluh Hiji. Sakumaha Rasul anu Mulya ﷺ parantos némbongkeun mu’jizat beulahna bulan ka pangeusi bumi, kitu ogé anjeunna parantos némbongkeun mu’jizat mi’raj anu pangageungna ka pangeusi langit. Ieu mu’jizat anu pangagungna anu disebat mi’raj urang pasrahkeun ka Mi’rac Risalesi, nyaéta Kalimah Katilu Puluh Hiji. Sabab éta risalah parantos ngabuktikeun ku dalil-dalil anu pasti, malah di payuneun jalma-jalma anu mungkir ka Alloh, kumaha pinuh cahayana, luhurna sareng leresna éta mu’jizat anu agung. Urang ngan badé medar hiji mu’jizat anu kajantenan nalika urang Quraisy dina énjingna nyuhunkeun katerangan ngeunaan Baytul Maqdis ti anjeunna, patali sareng perjalanan ka Baytul Maqdis anu janten panganteur mu’jizat mi’raj. Kieu: Dina énjing sanggeus Wengi Mi’raj, anjeunna ngawartosan mi’rajna ka Quraisy. Quraisy mungkir. Aranjeunna nyarios: “Upami anjeun parantos angkat ka Baytul Maqdis, mangga jéntrékeun ka kami panto-pantona, témbok-témbokna sareng kaayaanana!” Rasul anu Mulya ﷺ ngadawuh: ﻓَﻜَﺮَﺑْﺖُ ﻛَﺮْﺑًﺎ ﻟَﻢْ ﺍَﻛْﺮُﺏْ ﻣِﺜْﻠَﻪُ ﻗَﻂُّ ﻓَﺠَﻠَّﻰ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﻟ۪ﻰ ﺑَﻴْﺖَ ﺍﻟْﻤَﻘْﺪِﺱِ ﻭَﻛَﺸَﻒَ ﺍﻟْﺤُﺠُﺐَ ﺑَﻴْﻨ۪ﻰ ﻭَﺑَﻴْﻨَﻪُ ﺣَﺘّٰﻰ ﺭَﺍَﻳْﺘُﻪُ ﻓَﻨَﻌَﺘُّﻪُ ﻭَ ﺍَﻧَﺎ ﺍَﻧْﻈُﺮُ ﺍِﻟَﻴْﻪِ. Hartosna, “Abdi kacida sesekna ku panyangkalan sareng patarosan aranjeunna. Malah abdi henteu kantos ngalaman kasusah anu sapertos kitu. Ujug-ujug, Gusti Haqq némbongkeun Baytul Maqdis ka abdi; abdi neuteup Baytul Maqdis, teras ngajéntrékeun sadayana hiji-hiji.” Dina waktos éta, Quraisy ningali yén anjeunna ngawartosan Baytul Maqdis kalayan leres sareng lengkep. Rasul anu Mulya ﷺ ogé ngadawuh ka Quraisy: “Nalika angkat di jalan, abdi ningali salah sahiji rombongan aranjeun; rombongan aranjeun badé sumping énjing dina waktos anu tangtu.” Engké, aranjeunna ngantosan rombongan dina waktos éta. Rombongan telat sajam. Sangkan béja Rasul anu Mulya ﷺ kabuktosan leres, ku pangukuh para ahli anu nalungtik, panonpoé eureun sajam. Nyaéta, bumi, pikeun ngabuktikeun ucapan anjeunna leres, ngeureunkeun tugas sareng lalampahanana salami sajam, sareng némbongkeun eureunna éta ku cicingna panonpoé. Pikeun ngukuhkeun hiji ucapan Kangjeng Nabi Muhammad urang Arab ﷺ waé, bumi anu kacida ageungna ngantunkeun tugasna, sareng panonpoé anu kacida ageungna janten saksi. Mangga ngartos kumaha cilakana jalmi anu henteu ngukuhkeun anjeunna sareng henteu nurut kana paréntahna, sareng kumaha bagjana anu ngukuhkeun anjeunna sareng ngawaler ﺳَﻤِﻌْﻨَﺎ ﻭَ ﺍَﻃَﻌْﻨَﺎ kana paréntahna; ucapkeun ﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ ﻋَﻠَﻰ الْا۪يمَانِ ﻭَ الْاِسْلَامِ.

ISYARAT KADALAPAN BELAS

Mu’jizat Rasul anu Mulya ﷺ anu pangageungna sareng langgeng, anu ngawengku ratusan dalil kanabian, sareng anu i’jazna parantos dibuktikeun dina opat puluh segi, nyaéta Al-Qur’an Al-Hakîm. Ngeunaan pedaran ieu mu’jizat anu pangageungna, Kalimah Kadua Puluh Lima dina kirang langkung saratus lima puluh kaca parantos ngajéntrékeun sareng ngabuktikeun opat puluh segi i’jazna sacara ringkes. Ku kituna, urang pasrahkeun mu’jizat anu pangagungna ieu, anu mangrupakeun gudang mu’jizat, ka éta Kalimah, sareng ngan badé ngajéntrékeun dua atanapi tilu poko. PANGAJARAN LEMES KAHIJI: ~Upami disebatkeun:

I’jaz Al-Qur’an aya dina balaghah. Nanging, sadaya tingkatan manusa gaduh hak pikeun meunang bagian dina i’jazna. Padahal i’jaz dina balaghahna ngan tiasa kahartos ku hiji ulama anu nalungtik di antara sarébu jalmi? ~Waleran:

Al-Qur’an Al-Hakîm kagungan hiji rupa i’jaz pikeun unggal tingkatan manusa. Dina hiji cara, éta ngajantenkeun ayana i’jazna tiasa karasa. Contona, ka golongan ahli balaghah sareng fasahah, éta némbongkeun i’jazna dina balaghah anu luar biasa. Ka golongan ahli sajak sareng pidato, éta némbongkeun i’jaz gaya basa anu ahéng, éndah sareng luhur anu henteu aya sasamana. Sanaos sadayana resep kana éta gaya basa, teu aya anu tiasa niron. Lumampahna waktos henteu ngajantenkeun éta gaya basa sepuh; salawasna anom sareng seger. Éta prosa anu kacida rapihna sareng sajak dina wangun prosa, anu luhur sareng amis. Ka golongan tukang ramal sareng anu ngawartosan perkara gaib, éta némbongkeun i’jazna dina béja-béja gaib anu luar biasa. Ka golongan ahli sajarah sareng ulama ngeunaan kajadian-kajadian di alam, éta némbongkeun i’jazna dina béja-béja Al-Qur’an ngeunaan kajadian umat-umat baheula, sareng kaayaan katut kajadian anu bakal sumping, di barzakh sareng di aherat. Ka golongan ulama ngeunaan kahirupan masarakat manusa sareng ahli pulitik, éta némbongkeun i’jaz dina aturan-aturan suci Al-Qur’an. Leres, syariat agung anu medal tina Al-Qur’an éta némbongkeun rusiah i’jaz éta. Ka golongan anu neuleuman pangaweruh Ilahi sareng hakékat-hakékat alam semesta, éta némbongkeun i’jaz dina hakékat-hakékat Ilahi anu suci anu aya dina Al-Qur’an, atanapi ngajantenkeun ayana i’jaz karasa. Ka ahli tarekat sareng kawalian, Al-Qur’an némbongkeun i’jaz dina rusiah-rusiah ayat-ayatna anu salawasna ngagelombang sapertos laut, sareng kitu salajengna... Ka unggal golongan tina opat puluh golongan, éta ngabuka hiji jandéla sareng némbongkeun i’jazna. Malah ka golongan jalma biasa anu ngan gaduh cepil sareng dina hiji darajat ngartos hartos, anu gaduh cepil ngukuhkeun ku maca Al-Qur’an yén éta henteu sapertos kitab-kitab anu sanés. Éta jalmi biasa nyarios: “Boh ieu Al-Qur’an aya di handapeun sakabéh kitab anu ku urang didangukeun. Ieu mah malah musuh ogé henteu tiasa nyarios kitu, sareng saratus darajat mustahil. Ku kituna, éta aya di luhur sakabéh kitab anu didangukeun. Ku kituna, éta mu’jizat.” Pikeun ngabantosan anjeunna, urang badé ngajelaskeun dina hiji darajat i’jaz anu kahartos ku jalmi biasa anu gaduh cepil ieu. Kieu: Nalika Al-Qur’an anu kateranganana mangrupakeun mu’jizat medal, éta nantang sakumna alam sareng ngahudangkeun dua rasa anu kuat dina manusa. Kahiji: Dina sobat-sobatna, rasa hoyong niron, nyaéta kahayang pikeun nyarupaan gaya basa Al-Qur’an anu dipikacinta sareng rasa hoyong nyarios sapertos éta... Kadua: Dina musuh-musuhna, rasa hoyong ngritik sareng nandingan, nyaéta rasa hoyong ngaruntuhkeun pangakuan i’jaz ku nandingan gaya basa Al-Qur’an... Ku dua rasa anu kuat ieu, jutaan kitab basa Arab parantos ditulis sareng aya di payuneun urang. Ayeuna, nalika anu pangluhurna balaghah sareng fasahahna tina sakabéh kitab éta dibaca sareng Al-Qur’an, saha waé anu ngadangu pasti bakal nyarios yén Al-Qur’an henteu sapertos salah sahiji tina ieu kitab. Hartosna, Al-Qur’an henteu aya dina darajat sakabéh ieu kitab. Ku kituna, tangtos boh Al-Qur’an bakal aya di handapeun sadayana; salian ti ieu saratus darajat mustahil, teu aya saha waé, sanaos setan, anu tiasa nyarios kitu. {(Catetan): Pedaran Kahiji anu penting tina Mektup Kadua Puluh Genep mangrupakeun catetan sareng katerangan pikeun ieu kalimah.} Ku kituna, Al-Qur’an anu kateranganana mangrupakeun mu’jizat aya di luhur sakabéh kitab anu ditulis. Malah ka golongan jalmi biasa anu teu terang sareng henteu ngartos hartosna ogé, Al-Qur’an Al-Hakîm némbongkeun i’jazna ku henteu ngajantenkeun bosen. Leres, jalmi biasa anu teu terang éta nyarios: “Upami abdi nguping hiji bait sajak anu pangéndahna sareng pangkasohorna dua atanapi tilu kali, abdi bosen. Nanging, ieu Al-Qur’an henteu kantos ngajantenkeun bosen; beuki lami, abdi beuki resep ngupingkeunana. Ku kituna, ieu sanés ucapan manusa.” Ka golongan murangkalih anu nuju ngapalkeun ogé, Al-Qur’an Al-Hakîm némbongkeun i’jazna. Dina pikiran alit éta murangkalih anu lemes, lemah, basajan sareng henteu tiasa nyimpen hiji kaca buku dina ingetanana, Al-Qur’an anu ageung éta, sanaos aya kasarupaan ayat-ayat sareng kalimah-kalimah anu di seueur tempat tiasa ngajantenkeun campur atanapi bingung, tiasa nyangkaruk dina ingetan éta murangkalih kalayan kacida gampangna sareng merenahna. Malah ka jalma-jalma anu gering sareng anu nuju sakarat, anu kaganggu ku sakedik ucapan atanapi gandéng, galindeng sareng sora Al-Qur’an karasa pikaresepeun sareng amis sapertos cai zamzam; ku kituna éta ogé ngajantenkeun hiji rupa i’jazna karasa ku aranjeunna. ~Kasimpulan:

Ka opat puluh golongan anu béda sareng ka manusa anu béda-béda, Al-Qur’an Al-Hakîm némbongkeun i’jazna dina opat puluh segi, atanapi ngajantenkeun ayana i’jazna karasa. Teu aya saurang ogé anu ditingalkeun tanpa bagian. Malah ka golongan anu ngan gaduh soca {(Catetan): Segi i’jaz pikeun golongan anu ngan gaduh soca, anu henteu gaduh cepil sareng manah, di dieu masih kacida ringkesna, pondokna sareng henteu lengkep. Nanging, ieu segi i’jaz parantos ditémbongkeun dina Mektup Kadua Puluh Salapan sareng Katilu Puluh () kalayan kacida caangna, pinuh cahayana, écés sareng atra, malah jalmi tunanetra ogé tiasa ningali. Urang parantos maréntahkeun nyerat hiji Al-Qur’an anu bakal némbongkeun éta segi i’jaz. Insya Alloh bakal dicitak, sareng sadayana bakal ningali éta segi anu éndah. () Mektup Katilu Puluh parantos dipikirkeun sareng diniatkeun kalayan kacida caangna; nanging éta masihan tempatna ka anu sanés, nyaéta İşaratü’l-İ’caz. Éta sorangan henteu medal.}, anu henteu gaduh cepil, manah atanapi élmu, Al-Qur’an ogé kagungan hiji rupa tanda i’jaz. Kieu: Kecap-kecap anu ditulis dina Al-Qur’an anu kateranganana mangrupakeun mu’jizat, kalayan tulisan sareng citakan Hafiz Osman, silih nyanghareupan. Contona, upami lambaran-lambaran dibolongan di handapeun kecap ﻭَﺛَﺎﻣِﻨُﻬُﻢْ ﻛَﻠْﺒُﻬُﻢْ dina Surah Kahf, kecap ﻗِﻄْﻤ۪ﻴﺮٍ dina Surah Fatir bakal katingali kalayan rada méngpar, sareng nami éta anjing ogé bakal dipikanyaho. Dina Surah Yasin, dua ﻣُﺤْﻀَﺮُﻭﻥَ aya hiji di luhureun hiji deui; ﻣُﺤْﻀَﺮ۪ﻳﻦَ sareng ﻣُﺤْﻀَﺮُﻭﻥَ dina Was Saffat silih nyanghareupan sareng nyanghareupan éta duanana; upami salah sahijina dibolongan, anu sanés bakal katingali kalayan rada méngpar. Contona, dua ﻣَﺜْﻨٰﻰ dina tungtung Surah Saba sareng dina awal Surah Fatir silih nyanghareupan. Dina sakabéh Al-Qur’an ngan aya tilu ﻣَﺜْﻨٰﻰ; dua di antarana silih nyanghareupan henteu tiasa ku kabeneran. Anu sapertos kieu kacida seueurna. Malah hiji kecap di lima atanapi genep tempat, di tukangeun lambaran-lambaran, silih nyanghareupan kalayan rada méngpar. Abdi ogé kantos ningali hiji Al-Qur’an anu kalimah-kalimahna anu silih nyanghareupan dina dua kaca Al-Qur’an anu silih nyanghareupan ditulis ku kalam beureum. Waktos éta abdi nyarios: “Ieu kaayaan ogé tanda hiji rupa mu’jizat.” Engké, abdi ningali yén aya seueur kalimah Al-Qur’an anu silih nyanghareupan di tukangeun sababaraha lambaran, anu silih nyanghareupan kalayan ngandung hartos. Ku sabab susunan Al-Qur’an ngaliwatan pituduh Nabi, sareng Al-Qur’an anu sumebar sareng dicitak ogé ngaliwatan ilham Ilahi, dina guratan sareng tulisan Al-Qur’an Al-Hakîm aya hiji isyarat tanda i’jaz. Sabab éta kaayaan sanés padamelan kabeneran atanapi hasil pamikiran manusa. Nanging, aya sababaraha anu méngpar, anu asalna tina kakirangan citakan; upami kacida rapihna sareng lengkep, kecap-kecapna bakal persis aya hiji di luhureun hiji deui. Dina unggal kaca surah-surah Al-Qur’an anu sedeng sareng panjang anu diturunkeun di Madinah ogé, “lafaz Alloh” diulang ku cara anu kacida éndahna. Kalolobaanana diulang lima, genep, tujuh, dalapan, salapan atanapi sabelas kali; bari kitu, dina dua sisi hiji lambaran sareng dina kaca-kaca anu silih nyanghareupan, éta némbongkeun hubungan bilangan anu éndah sareng ngandung hartos. {(Catetan 1): Ka ahli zikir sareng munajat ogé, sanajan Al-Qur’an kagungan lafaz anu éndah sareng maké rima, gaya basa anu fasih sareng pinuh seni, sareng seueur kautamaan balaghah anu narik paningal ka éta, éta masihan sikep daria anu luhur, karasa aya di payuneun Alloh, sareng museurkeun pikiran, henteu ngaruksakna. Padahal kautamaan fasahah, seni lafaz, susunan sajak sareng rima anu sapertos kitu ngaruksak sikep daria, ngarahkeun kana rasa kaéndahan anu lemes, ngaganggu ayemna sareng mecah perhatian. Malah abdi sering maca hiji munajat Imam Syafi’i anu kasohor, anu mangrupakeun munajat anu panglemesna, pangdariana sareng anu pangluhurna susunan sajakna, anu janten sabab ngaleungitna kalaparan sareng mahalna harga di Mesir. Abdi ningali yén lantaran disusun salaku sajak sareng maké rima, éta ngaganggu daria luhur munajat. Éta parantos janten wirid abdi salami dalapan atanapi salapan taun. Abdi henteu tiasa ngahijikeun sikep daria anu sajati sareng rima katut susunan sajakna. Tina éta, abdi ngartos yén dina rima-rima Al-Qur’an anu husus, alami sareng istiméwa, dina susunan sareng kautamaanana, aya hiji rupa i’jaz anu ngajaga sikep daria anu sajati sareng ayem anu sampurna, henteu ngaruksakna. Ahli munajat sareng zikir, sanaos henteu ngartos ieu rupa i’jaz ku akal, tiasa ngaraoskeunana ku manah. (Catetan 2): Hiji rusiah i’jaz maknawi Al-Qur’an anu kateranganana mangrupakeun mu’jizat nyaéta kieu: Al-Qur’an ngedalkeun darajat iman Rasul anu Mulya ﷺ anu kacida ageungna sareng caangna, anu janten tempat némbongan Asma Nu Pangagungna. Sakumaha peta anu suci, éta ogé ngedalkeun sareng ngajarkeun ku cara anu alami tingkatan luhur agama anu haq, anu kacida ageungna, lega sareng luhurna, anu ngajéntrékeun hakékat-hakékat luhur alam aherat sareng alam rububiyah. Éta ogé ngedalkeun dawuhan Gusti Khâliq jagat, tina segi Mantenna minangka Rabb sakabéh anu aya, kalayan kamulyaan sareng kaagungan-Na anu henteu aya watesna. Tangtos, di payuneun cara ngedalkeun Furqan sareng cara ngajéntrékeun Al-Qur’an anu sapertos kitu, ku rusiah ﻗُﻞْ ﻟَﺌِﻦِ ﺍﺟْﺘَﻤَﻌَﺖِ الْاِنْسُ ﻭَﺍﻟْﺠِﻦُّ ﻋَﻠٰٓﻰ ﺍَﻥْ ﻳَﺎْﺗُﻮﺍ ﺑِﻤِﺜْﻞِ ﻫٰﺬَﺍ ﺍﻟْﻘُﺮْﺍٰﻥِ لَا ﻳَﺎْﺗُﻮﻥَ ﺑِﻤِﺜْﻠِﻪ۪, sanaos sakabéh akal manusa ngahiji janten hiji akal waé, éta henteu tiasa ngalawan atanapi nandingan. ﺍَﻳْﻦَ ﺍﻟﺜَّﺮَﺍ ﻣِﻦَ ﺍﻟﺜُّﺮَﻳَّﺎ. Sabab, tina sudut pandang tilu dasar ieu, éta pasti henteu tiasa ditiron sareng henteu tiasa didamel sasamana! (Catetan 3): Dina tungtung sakabéh kaca Al-Qur’an Al-Hakîm, ayatna réngsé. Tungtungna dipungkas ku rima anu éndah. Rusiahna nyaéta: ayat anu pangpanjangna, Ayat Mudayene, dijadikeun ukuran babandingan pikeun kaca-kaca, sareng Surah Ikhlas katut Kautsar pikeun baris-baris; ku kituna kautamaan anu éndah sareng tanda i’jaz Al-Qur’an Al-Hakîm ieu katingali. (Catetan 4): Dina ieu pedaran dina ieu tingkat, lantaran balana rurusuhan, ngan dicukupkeun ku sababaraha kaayaan anu sakedik sareng sawaréh, conto-conto anu kacida pondokna sareng tanda-tanda anu alit pisan tina karamah anu kacida pentingna, agung sareng ageung, sareng tina segi hasil Risale-i Nur anu kacida éndahna, pikaresepeun sareng ngahudangkeun sumanget. Padahal éta hakékat anu ageung sareng karamah anu pikaresepeun téh, kalayan sebutan tawafuq sareng lima atanapi genep rupana, ngawujudkeun hiji runtuyan karamah Risale-i Nur, kilatan-kilatan hiji rupa i’jaz Al-Qur’an anu tiasa katingali ku panon, sareng hiji sumber isyarat tina lambang-lambang perkara gaib. Engké, hiji Al-Qur’an ditulis ku tinta emas anu némbongkeun hiji kilatan i’jaz anu medal tina tawafuq “lafaz Alloh” dina Al-Qur’an. Dalapan risalah alit anu namina Rumuzat-ı Semaniye ogé dikarang pikeun ngajéntrékeun hubungan-hubungan anu lemes sareng isyarat-isyarat gaib anu medal tina tawafuq huruf-huruf Al-Qur’an. Lima risalah anu namina Keramet-i Gavsiye, tilu Keramet-i Aleviye sareng İşarat-ı Kur’aniye ogé ditulis, anu ngukuhkeun, ngajénan sareng muji Risale-i Nur ku rusiah tawafuq. Hartosna, nalika Mu’cizat-ı Ahmediye dikarang, éta hakékat anu ageung karasa sacara ringkes; nanging hanjakal, pangarang ngan ningali sareng némbongkeun hiji kukuna, teras lumpat tanpa ningali deui ka tukangeunana.} PANGAJARAN LEMES KADUA: Sakumaha dina jaman Hazrat Musa عليه السلام sihir kacida dipikaresepna, sahingga mu’jizat-mu’jizatna anu penting sumping ku cara anu nyarupaan éta, sareng dina jaman Hazrat Isa عليه السلام élmu kadokteran kacida dipikaresepna, sahingga kalolobaan mu’jizatna sumping tina jenis éta, dina jaman Rasul anu Mulya ﷺ ogé aya opat perkara anu pangdipikaresepna di Jazirah Arab. Kahiji: Balaghah sareng fasahah. Kadua: Sajak sareng pidato. Katilu: Ramalan sareng ngawartosan perkara gaib. Kaopat: Uninga kana kajadian-kajadian baheula sareng kajadian-kajadian jagat. Nalika Al-Qur’an anu kateranganana mangrupakeun mu’jizat sumping, éta nantang anu gaduh opat rupa pangaweruh ieu. Mimitina, éta sakaligus ngajantenkeun ahli balaghah tuur. Aranjeunna ngadangu Al-Qur’an kalayan héran. Kadua, ka ahli sajak sareng pidato, nyaéta anu maca pidato anu rapih sareng ngucapkeun sajak anu éndah, éta masihan rasa héran anu sakitu ageungna nepi ka aranjeunna ngegel ramo. Éta ngajantenkeun sajak-sajakna anu pangéndahna, anu ditulis ku emas, sareng “Muallakat-i Seb’a” anu kasohor, anu digantungkeun dina témbok Ka’bah pikeun dibanggakeun, diturunkeun sareng leungit ajénna. Éta ogé ngajempékeun tukang-tukang ramal sareng tukang sihir anu ngawartosan perkara gaib. Éta ngajantenkeun aranjeunna hilap kana béja-béja gaibna, ngusir jin-jinna, sareng ngeureunkeun ramalan. Éta ogé nyalametkeun anu terang kana kajadian umat-umat baheula sareng kaayaan kajadian-kajadian alam tina tahayul sareng bohong, teras ngajarkeun ka aranjeunna kajadian-kajadian baheula anu sajati sareng kajadian-kajadian alam anu pinuh cahya. Opat golongan ieu, di payuneun Al-Qur’an, tuur kalayan sampurna héran sareng hormat, teras janten murid. Teu aya saurang ogé anu dina waktos naon waé kantos nyobian nandingan hiji surah waé. ~Upami disebatkeun:

Kumaha urang terang yén teu aya anu tiasa nandingan sareng yén nandingan téh henteu mungkin? ~Waleran:

Upami nandingan téh mungkin, tangtos bakal dicobian. Sabab kabutuhan pikeun nandingan kacida kuatna. Agama, harta, nyawa sareng kulawargana aya dina bahaya. Upami tiasa nandingan, aranjeunna bakal salamet. Upami nandingan téh mungkin, tangtos aranjeunna bakal nandingan. Upami parantos aya anu nandingan, lantaran anu ngadukung éta, nyaéta jalma-jalma kafir sareng munafik, seueur, malah kacida seueurna, tangtos aranjeunna bakal ngadukung anu nandingan éta, nanggung sareng nyebarkeunana ka sadayana. Sakumaha aranjeunna parantos nyebarkeun sagala perkara anu ngalawan Islam. Upami aranjeunna parantos nyebarkeun sareng parantos aya anu nandingan, tangtos éta bakal kacatet kalayan pinuh kamulyaan dina sajarah sareng kitab-kitab. Sakabéh sajarah sareng kitab aya di payuneun urang; teu aya dina salah sahijina salian ti sababaraha ungkara Museylime-i Kezzab. Padahal Al-Qur’an Al-Hakîm salami dua puluh tilu taun teras-terasan nantang ku cara anu nyigeung sareng ngahudangkeun wangkel. Éta ngadawuh: Damel sareng témbongkeun sasama ieu Al-Qur’an ku saurang ummi sapertos Muhammadul Amin. Mangga, aranjeun henteu tiasa ngalakukeun ieu; éta jalmi henteu kedah ummi, mangga anjeunna janten jalmi anu kacida alimna sareng ahli nyerat. Mangga, ieu ogé aranjeun henteu tiasa nyanggakeun; henteu kedah hiji jalmi, sadaya ulama sareng ahli balaghah aranjeun mangga ngariung sareng silih bantosan, malah sesembahan-sesembahan anu ku aranjeun dipercaya mangga ngabantosan aranjeun. Mangga, ku ieu ogé aranjeun moal tiasa; gunakeun ogé karya-karya balaghah anu parantos ditulis baheula, malah ondang anu bakal sumping pikeun ngabantosan, teras témbongkeun sareng damel sasama Al-Qur’an. Mangga, ieu ogé aranjeun henteu tiasa; henteu kedah sasama sakabéh Al-Qur’an, ngan sanggakeun sasama sapuluh surahna. Mangga, aranjeun henteu tiasa nyanggakeun sasama anu sajati sareng leres pikeun nandingan sapuluh surahna; mangga susun tina carita-carita sareng dongéng-dongéng tanpa dasar. Ngan sasama susunan sareng balaghahna waé, sanggakeun. Mangga, ieu ogé aranjeun henteu tiasa; sanggakeun sasama hiji surahna waé. Mangga, henteu kedah surah anu panjang, sasama hiji surah pondok waé, sanggakeun. Upami henteu, agama, nyawa, harta sareng kulawarga aranjeun bakal aya dina bahaya, boh di dunya boh di aherat! Dina dalapan tingkatan, ku cara ngabuktikeun nepi ka teu tiasa mungkir, Al-Qur’an Al-Hakîm parantos sareng teras nantang sakumna manusa sareng jin, sanés salami dua puluh tilu taun, malah salami sarébu tilu ratus taun. Padahal dina jaman baheula, éta jalma-jalma kafir milih jalan perang, jalan anu pangdahsyatna, kalayan ngalebetkeun nyawa, harta sareng kulawargana kana bahaya, sareng ngantunkeun jalan nandingan anu panggampangna sareng pangpondokna. Hartosna, jalan nandingan henteu mungkin. Naha aya jalmi anu gaduh akal, hususna jalma-jalma di Jazirah Arab dina waktos éta, langkung husus deui jalma-jalma pinter sapertos urang Quraisy, anu ngantunkeun jalan anu pondok sareng gampang, nyaéta saurang ahli sastra aranjeunna nyieun sasama hiji surah Al-Qur’an sahingga ngajamin kasalametan tina serangan Al-Qur’an, teras nyandak jalan anu panghesena kalayan ngalebetkeun nyawa, harta sareng kulawargana kana bahaya? Kasimpulan,

sakumaha anu disebat ku Jahiz anu kasohor: “Nandingan ku huruf henteu mungkin, aranjeunna kapaksa perang ku pedang.” ~Upami disebatkeun:

Sababaraha ulama anu nalungtik parantos nyarios: “Sanés ngan hiji surah Al-Qur’an, malah hiji ayatna, malah hiji kalimahna, malah hiji kecapna ogé henteu tiasa sareng henteu kantos ditandingan.” Ieu ucapan katingalina kaleuleuwihi sareng henteu ditampi ku akal. Sabab dina ucapan manusa aya seueur kalimah anu nyarupaan kalimah Al-Qur’an. Naon rusiah hikmah ieu ucapan? ~Waleran:

Dina i’jaz Al-Qur’an aya dua mazhab. Mazhab kalolobaan sareng anu langkung kuat nyaéta yén perkara-perkara balaghah anu lemes sareng kautamaan hartos dina Al-Qur’an aya di luhur kamampuh manusa. Mazhab kadua, anu kirang kuat, nyaéta yén nandingan hiji surah Al-Qur’an aya dina kamampuh manusa, nanging Gusti Haqq parantos nyegahna minangka mu’jizat Kangjeng Nabi Ahmad ﷺ. Sakumaha hiji jalmi tiasa nangtung, nanging minangka pangaruh mu’jizat hiji nabi ngadawuh: “Anjeun moal tiasa nangtung!” sareng jalmi éta henteu tiasa nangtung, éta janten mu’jizat. Mazhab anu kirang kuat ieu disebat mazhab Sarfe. Nyaéta, Gusti Haqq parantos nyegah jin sareng manusa sangkan henteu tiasa nandingan hiji surah Al-Qur’an. Upami Mantenna henteu nyegah, jin sareng manusa bakal tiasa nandingan hiji surahna. Numutkeun ieu mazhab, ucapan ulama anu nyarios, “Hiji kecapna ogé henteu tiasa ditandingan,” téh leres. Sabab ku Gusti Haqq aranjeunna parantos dicegah demi i’jaz; aranjeunna henteu tiasa muka baham pikeun nandingan. Sanaos muka baham, tanpa idin Ilahi aranjeunna henteu tiasa ngaluarkeun kecap. Nanging, numutkeun mazhab kahiji, anu langkung kuat sareng dituturkeun ku kalolobaan, pamikiran anu dijéntrékeun ku éta ulama ogé kagungan hiji segi anu lemes kieu: Kalimah-kalimah sareng kecap-kecap Al-Qur’an Al-Hakîm silih nyanghareupan. Kadang hiji kecap nyanghareupan sapuluh tempat; dina éta aya sapuluh poko balaghah sareng sapuluh hubungan. Sakumaha dina tafsir anu namina İşaratü’l-İ’caz, dina sababaraha kalimah Fatihah sareng dina kalimah-kalimah ﺍﻟٓﻢٓ ٭ ﺫٰﻟِﻚَ ﺍﻟْﻜِﺘَﺎﺏُ لَا ﺭَﻳْﺐَ ﻓ۪ﻴﻪِ, urang parantos némbongkeun sababaraha conto tina poko-poko ieu. Contona, sakumaha nempatkeun hiji batu anu sapertos simpul sababaraha hiasan anu béda-béda dina hiji tempat di istana anu pinuh hiasan, sangkan nyanghareupan sakabéh hiasan, gumantung kana terang kana sakabéh témbok éta sareng hiasan-hiasanana. Kitu ogé, nempatkeun anak panon di tempatna dina sirah manusa téh ku terang kana sakabéh hubungan awak, tugas-tugasna anu ahéng, sareng kaayaan soca dina hubungan sareng éta tugas-tugas. Kitu ogé sababaraha ahli hakékat anu parantos maju jauh némbongkeun seueur pisan hubungan dina kecap-kecap Al-Qur’an, sareng segi-segi katut patalina anu nyanghareupan kalimah-kalimah dina ayat-ayat anu sanés. Hususna, ulama élmu huruf langkung maju deui, ku ngajéntrékeun sareng ngabuktikeun ka ahlina rusiah-rusiah sakaca dina hiji huruf Al-Qur’an. Ku sabab éta firman Gusti Khâliq sakabéh perkara, unggal kecapna tiasa janten sapertos jantung sareng binih. Éta tiasa janten jantung hiji awak maknawi anu diwangun tina rusiah-rusiah di sakurilingna, sareng janten binih hiji tangkal maknawi. Dina ucapan manusa tiasa aya kecap-kecap, malah kalimah-kalimah sareng ayat-ayat, sapertos kecap-kecap Al-Qur’an. Nanging, pikeun nempatkeunana persis dina tempatna, dimana éta disusun dina Al-Qur’an ku cara anu merhatikeun seueur hubungan, diperyogikeun élmu anu ngawengku sadayana. PANGAJARAN LEMES KATILU: Pikeun ringkesan anu paling ringkes ngeunaan sipat dasar Al-Qur’an anu kateranganana mangrupakeun mu’jizat, hiji waktos Gusti Haqq parantos maparin kana manah abdi hiji tafakur anu sajati dina ungkara basa Arab. Ayeuna urang badé nyerat éta tafakur persis dina basa Arab, teras ngajéntrékeun hartosna. Ieu: ﺳُﺒْﺤَﺎﻥَ ﻣَﻦْ ﺷَﻬِﺪَ ﻋَﻠٰﻰ ﻭَﺣْﺪَﺍﻧِﻴَّﺘِﻪ۪ ﻭَﺻَﺮَّﺡَ ﺑِﺎَﻭْﺻَﺎﻑِ ﺟَﻤَﺎﻟِﻪ۪ وَجَلَالِه۪ ﻭَﻛَﻤَﺎﻟِﻪ۪ ﺍَﻟْﻘُﺮْﺍٰﻥُ ﺍﻟْﺤَﻜ۪ﻴﻢُ ﺍﻟْﻤُﻨَﻮَّﺭُ ﺟِﻬَﺎﺗُﻪُ ﺍﻟﺴِّﺖُّ ﺍَﻟْﺤَﺎﻭ۪ﻯ ﻟِﺴِﺮِّ ﺍِﺟْﻤَﺎﻉِ ﻛُﻞِّ ﻛُﺘُﺐِ الْاَنْبِيَاءِ وَالْاَوْلِيَاءِ ﻭَﺍﻟْﻤُﻮَﺣِّﺪ۪ﻳﻦَ ﺍﻟْﻤُﺨْﺘَﻠِﻔ۪ﻴﻦَ ﻓِﻰ الْاَعْصَارِ ﻭَﺍﻟْﻤَﺸَﺎﺭِﺏِ ﻭَﺍﻟْﻤَﺴَﺎﻟِﻚِ ﺍﻟْﻤُﺘَّﻔِﻘ۪ﻴﻦَ ﺑِﻘُﻠُﻮﺑِﻬِﻢْ ﻭَﻋُﻘُﻮﻟِﻬِﻢْ ﻋَﻠٰﻰ ﺗَﺼْﺪ۪ﻳﻖِ ﺍَﺳَﺎﺳَﺎﺕِ ﺍﻟْﻘُﺮْﺍٰﻥِ ﻭَﻛُﻠِّﻴَّﺎﺕِ ﺍَﺣْﻜَﺎﻣِﻪ۪ ﻋَﻠٰﻰ ﻭَﺟْﻪِ الْاِجْمَالِ ﻭَﻫُﻮَ ﻣَﺤْﺾُ ﺍﻟْﻮَﺣْﻰِ ﺑِﺎِﺟْﻤَﺎﻉِ ﺍﻟْﻤُﻨْﺰِﻝِ ﻭَﺍﻟْﻤُﻨْﺰَﻝِ ﻭَﺍﻟْﻤُﻨْﺰَﻝِ ﻋَﻠَﻴْﻪِ ﻭَﻋَﻴْﻦُ ﺍﻟْﻬِﺪَﺍﻳَﺔِ ﺑِﺎﻟْﺒَﺪَﺍﻫَﺔِ ﻭَﻣَﻌْﺪَﻥُ ﺍَﻧْﻮَﺍﺭِ الْا۪يمَانِ ﺑِﺎﻟﻀَّﺮُﻭﺭَﺓِ ﻭَﻣَﺠْﻤَﻊُ ﺍﻟْﺤَﻘَﺎﺋِﻖِ ﺑِﺎﻟْﻴَﻘ۪ﻴﻦِ ﻭَﻣُﻮﺻِﻞٌ ﺍِﻟَﻰ ﺍﻟﺴَّﻌَﺎﺩَﺓِ ﺑِﺎﻟْﻌَﻴَﺎﻥِ ﻭَﺫُﻭ الْاَثْمَارِ ﺍﻟْﻜَﺎﻣِﻠ۪ﻴﻦَ ﺑِﺎﻟْﻤُﺸَﺎﻫَﺪَﺓِ ﻭَﻣَﻘْﺒُﻮﻝُ ﺍﻟْﻤَﻠَﻚِ وَالْاِنْسِ ﻭَﺍﻟْﺠَﺎﻥِّ ﺑِﺎﻟْﺤَﺪْﺱِ ﺍﻟﺼَّﺎﺩِﻕِ ﻣِﻦْ ﺗَﻔَﺎﺭ۪ﻳﻖِ الْاَمَارَاتِ ﻭَﺍﻟْﻤُﺆَﻳَّﺪُ بِالدَّلَائِلِ ﺍﻟْﻌَﻘْﻠِﻴَّﺔِ ﺑِﺎِﺗِّﻔَﺎﻕِ الْعُقَلَاءِ ﺍﻟْﻜَﺎﻣِﻠ۪ﻴﻦَ ﻭَﺍﻟْﻤُﺼَﺪَّﻕُ ﻣِﻦْ ﺟِﻬَﺔِ ﺍﻟْﻔِﻄْﺮَﺓِ ﺍﻟﺴَّﻠ۪ﻴﻤَﺔِ ﺑِﺸَﻬَﺎﺩَﺓِ ﺍِﻃْﻤِﺌْﻨَﺎﻥِ ﺍﻟْﻮِﺟْﺪَﺍﻥِ ﻭَﺍﻟْﻤُﻌْﺠِﺰَﺓُ الْاَبَدِيَّةُ ﺍﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ ﻭَﺟْﻪُ ﺍِﻋْﺠَﺎﺯِﻩ۪ ﻋَﻠٰﻰ ﻣَﺮِّ ﺍﻟﺰَّﻣَﺎﻥِ ﺑِﺎﻟْﻤُﺸَﺎﻫَﺪَﺓِ ﻭَﺍﻟْﻤُﻨْﺒَﺴِﻂُ ﺩَﺍﺋِﺮَﺓُ ﺍِﺭْﺷَﺎﺩِﻩ۪ ﻣِﻦَ الْمَلَاِ الْاَعْلٰى ﺍِﻟٰﻰ ﻣَﻜْﺘَﺐِ ﺍﻟﺼِّﺒْﻴَﺎﻥِ ﻳَﺴْﺘَﻔ۪ﻴﺪُ ﻣِﻦْ ﻋَﻴْﻦِ ﺩَﺭْﺱٍ ﺍَﻟْﻤَﻠٰﺌِﻜَﺔُ ﻣَﻊَ ﺍﻟﺼَّﺒِﻴّ۪ﻴﻦَ ﻭَ ﻛَﺬَﺍ ﻫُﻮَ ﺫُﻭ ﺍﻟْﺒَﺼَﺮِ ﺍﻟْﻤُﻄْﻠَﻖِ ﻳَﺮَﻯ الْاَشْيَاءَ ﺑِﻜَﻤَﺎﻝِ ﺍﻟْﻮُﺿُﻮﺡِ ﻭَﺍﻟﻈُّﻬُﻮﺭِ ﻭَﻳُﺤ۪ﻴﻂُ ﺑِﻬَﺎ ﻭَﻳُﻘَﻠِّﺐُ ﺍﻟْﻌَﺎﻟَﻢَ ﻓ۪ﻰ ﻳَﺪِﻩ۪ ﻭَﻳُﻌَﺮِّﻓُﻪُ ﻟَﻨَﺎ ﻛَﻤَﺎ ﻳُﻘَﻠِّﺐُ ﺻَﺎﻧِﻊُ ﺍﻟﺴَّﺎﻋَﺔِ ﺍﻟﺴَّﺎﻋَﺔَ ﻓ۪ﻰ ﻛَﻔِّﻪ۪ ﻭَﻳُﻌَﺮِّﻓُﻬَﺎ ﻟِﻠﻨَّﺎﺱِ ﻓَﻬٰﺬَﺍ ﺍﻟْﻘُﺮْﺍٰﻥُ ﺍﻟْﻌَﻈ۪ﻴﻢُ ﺍﻟﺸَّﺎﻥِ ﻫُﻮَ ﺍﻟَّﺬ۪ﻯ ﻳَﻘُﻮﻝُ ﻣُﻜَﺮَّﺭًﺍ ﺍَﻟﻠّٰﻪُ لَا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّا ﻫُﻮَ ﻓَﺎﻋْﻠَﻢْ ﺍَﻧَّﻪُ لَا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّا ﺍﻟﻠّٰﻪُ. Tarjamahan sareng maksad éta tafakur basa Arab nyaéta kieu: Genep sisi Al-Qur’an anu kateranganana mangrupakeun mu’jizat téh caang sareng pinuh cahya. Prasangka sareng syubhat henteu tiasa lebet ka jerona. Sabab tukangna nyandar kana arsy; di éta sisi aya cahya wahyu. Di payuneun sareng dina tujuanana aya kabagjaan dua alam. Éta ngahontal ka langgeng sareng aherat; aya cahya surga sareng kabagjaan. Di luhurna, cap i’jaz mancar. Di handapna aya tihang-tihang bukti sareng dalil. Jerona hidayah anu murni. Sisi katuhuna, ku اَفَلَا ﻳَﻌْﻘِﻠُﻮﻥَ, naros ka akal-akal nepi ka ngajantenkeunana nyarios “Sadaqta”. Sisi kéncana, ku masihan kanikmatan ruhani ka manah-manah sareng nyuhunkeun kasaksian nurani, ngajantenkeunana nyarios “Bârakalloh”. Tina juru anu mana, tina sisi anu mana, maling-maling prasangka sareng syubhat tiasa lebet ka Al-Qur’an anu kateranganana mangrupakeun mu’jizat anu sapertos kitu? Leres, Al-Qur’an anu kateranganana mangrupakeun mu’jizat ngawengku rusiah ijmak kitab-kitab para nabi, wali sareng muwahhid anu béda abad, watak sareng jalanna. Nyaéta, sadaya ahli manah sareng akal éta parantos nyebat sareng nampi dasar-dasar éta dina kitab-kitabna ku cara anu ngukuhkeun hukum-hukum sareng dasar-dasar Al-Qur’an Al-Hakîm anu ringkes. Hartosna, aranjeunna sapertos akar-akar tangkal samawi Al-Qur’an. Al-Qur’an Al-Hakîm ogé nyandar kana wahyu sareng mangrupakeun wahyu. Sabab Zat Dzul-Jalâl anu nurunkeun Al-Qur’an némbongkeun sareng ngabuktikeun ku mu’jizat-mu’jizat Kangjeng Nabi Ahmad ﷺ yén Al-Qur’an téh wahyu. Al-Qur’an anu diturunkeun ogé, ku i’jaz anu aya di luhurna, némbongkeun yén éta sumping ti arsy. Guligahna Rasul anu Mulya ﷺ, anu diturunkeun wahyu ka anjeunna, dina awal wahyu; kaayaanana anu teu sadar nalika wahyu turun; sareng ihlas katut hormatna ka Al-Qur’an anu langkung ti sadayana, némbongkeun yén éta wahyu anu sumping ti azali, janten sémah ka anjeunna. Al-Qur’an éta ogé écés mangrupakeun hidayah anu murni. Sabab anu ngalawanna, sakumaha anu katingali, nyaéta kasasaran kufur. Al-Qur’an ogé pasti mangrupakeun tambang cahya-cahya iman. Tangtos, sabalikna cahya-cahya iman nyaéta poék. Urang parantos ngabuktikeun ieu kalayan pasti dina seueur Kalimah. Al-Qur’an ogé kalayan yakin mangrupakeun tempat ngariung hakékat-hakékat. Lamunan sareng tahayul henteu tiasa lebet ka jerona. Ku kasaksian alam Islam anu sajati anu diwujudkeunana, syariat anu pageuh dasarna anu dikedalkeunana, sareng kasampurnaan luhur anu ditémbongkeunana, éta ngabuktikeun yén pedaran-pedaranana ngeunaan alam gaib ogé, sapertos pedaran-pedaranana ngeunaan alam anu katingali, mangrupakeun hakékat-hakékat anu sajati, sareng henteu aya anu patukang tonggong di jerona. Al-Qur’an ogé sacara atra sareng tanpa mamang nganteurkeun kana kabagjaan dua alam sareng nungtun manusa ka éta. Saha waé anu mamang, mangga sakali maca sareng ngadangu Al-Qur’an: naon anu didawuhkeunana? Buah-buah anu dipasihan ku Al-Qur’an ogé sampurna sareng hirup. Ku kituna, akar tangkal Al-Qur’an aya dina hakékat, sareng hirup. Sabab hirupna buah nuduhkeun hirupna tangkal. Tingali, dina unggal abad, sakitu seueur buah-buah anu sampurna, asak, hirup sareng pinuh cahya anu dipasihanana, sapertos para asfiya sareng wali. Ku hiji intuisi sareng kayakinan anu medal tina tanda-tanda anu teu kaitung sareng paburencay, Al-Qur’an ogé ditampi sareng dipikahayang ku manusa, jin sareng malaikat; nalika éta dibaca, aranjeunna ngariung di sakurilingna kalayan sumanget, sapertos renget. Sanaos Al-Qur’an téh wahyu, éta ogé dikukuhkeun sareng dipageuhkeun ku dalil-dalil akal. Leres, kasapukan jalmi-jalmi anu sampurna akalna janten saksi. Mimitina, ulama-ulama élmu kalam anu jembar élmuna sareng ahli-ahli filsafat anu kacida pinterna sapertos Ibnu Sina sareng Ibnu Rusyd, kalayan sapuk parantos ngabuktikeun dasar-dasar Al-Qur’an ku métode sareng dalil-dalilna. Al-Qur’an ogé dikukuhkeun tina segi fitrah anu sehat. Upami henteu aya gangguan sareng panyakit, unggal fitrah anu sehat ngukuhkeun éta. Sabab ayemna nurani sareng reureuhna manah lumangsung ku cahya-cahyana. Hartosna, fitrah anu sehat, ku kasaksian ayemna nurani, ngukuhkeun éta. Leres, fitrah ku basa kaayaanana nyarios ka Al-Qur’an: “Kasampurnaan fitrah urang henteu tiasa aya tanpa anjeun!” Urang parantos ngabuktikeun ieu hakékat di seueur tempat. Al-Qur’an ogé, ku anu katingali sareng écés, mangrupakeun mu’jizat anu langgeng sareng terus aya. Éta némbongkeun i’jazna unggal waktos. Éta henteu pareum sapertos mu’jizat-mu’jizat anu sanés, waktosna henteu réngsé, éta langgeng. Dina tingkatan pituduh Al-Qur’an ogé aya kaluasan anu sapertos kieu: dina hiji pangajaranana, Hazrat Jibril عليه السلام sareng hiji murangkalih anu nembe tumuwuh ngadangu éta pangajaran sasarengan, taktak sareng taktak, teras nampi bagian masing-masing. Ahli filsafat anu pangpinterna sapertos Ibnu Sina sareng anu maca Al-Qur’an anu pangbiasana maca pangajaran anu sami sasarengan, tuur sareng tuur, teras nampi pangajaran masing-masing. Malah kadang jalmi biasa éta, tina segi kuat sareng murnina iman, langkung seueur nampi mangpaat tibatan Ibnu Sina. Dina Al-Qur’an ogé aya hiji panon anu ningali sareng ngawengku sakabéh jagat, nempatkeun jagat di payuneun panon sapertos kaca-kaca hiji kitab, sareng ngajéntrékeun tingkatan-tingkatan katut alam-alamna. Sakumaha hiji tukang jam muterkeun, muka, némbongkeun sareng ngajéntrékeun jamna, Al-Qur’an ogé nyepeng jagat dina leungeunna sareng ngalakukeun kitu. Ieu Al-Qur’an anu agung téh sapertos kitu; éta ngadawuh ﻓَﺎﻋْﻠَﻢْ ﺍَﻧَّﻪُ لَٓا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّا ﺍﻟﻠّٰﻪُ, ngumumkeun wahdaniyah. ﺍَﻟﻠّٰﻬُﻢَّ ﺍﺟْﻌَﻞِ ﺍﻟْﻘُﺮْﺍٰﻥَ ﻟَﻨَﺎ ﻓِﻰ ﺍﻟﺪُّﻧْﻴَﺎ ﻗَﺮ۪ﻳﻨًﺎ ﻭَ ﻓِﻰ ﺍﻟْﻘَﺒْﺮِ ﻣُﻮﻧِﺴًﺎ ﻭَ ﻓِﻰ ﺍﻟْﻘِﻴَﺎﻣَﺔِ ﺷَﻔ۪ﻴﻌًﺎ ﻭَ ﻋَﻠَﻰ ﺍﻟﺼِّﺮَﺍﻁِ ﻧُﻮﺭًﺍ ﻭَ ﻣِﻦَ ﺍﻟﻨَّﺎﺭِ ﺳِﺘْﺮًﺍ ﻭَ ﺣِﺠَﺎﺑًﺎ ﻭَ ﻓِﻰ ﺍﻟْﺠَﻨَّﺔِ ﺭَﻓ۪ﻴﻘًﺎ ﻭَ ﺍِﻟَﻰ ﺍﻟْﺨَﻴْﺮَﺍﺕِ ﻛُﻠِّﻬَﺎ دَل۪يلًا ﻭَ ﺍِﻣَﺎﻣًﺎ ﺍَﻟﻠّٰﻬُﻢَّ ﻧَﻮِّﺭْ ﻗُﻠُﻮﺑَﻨَﺎ ﻭَ ﻗُﺒُﻮﺭَﻧَﺎ ﺑِﻨُﻮﺭِ الْا۪يمَانِ ﻭَ ﺍﻟْﻘُﺮْﺍٰﻥِ ﻭَ ﻧَﻮِّﺭْ ﺑُﺮْﻫَﺎﻥَ ﺍﻟْﻘُﺮْﺍٰﻥِ ﺑِﺤَﻖِّ ﻭَ ﺑِﺤُﺮْﻣَﺔِ ﻣَﻦْ ﺍُﻧْﺰِﻝَ ﻋَﻠَﻴْﻪِ ﺍﻟْﻘُﺮْﺍٰﻥُ ﻋَﻠَﻴْﻪِ ﻭَ ﻋَﻠٰﻰ ﺍٰﻟِﻪِ الصَّلَاةُ ﻭَ السَّلَامُ ﻣِﻦَ ﺍﻟﺮَّﺣْﻤٰﻦِ ﺍﻟْﺤَﻨَّﺎﻥِ ﺍٰﻣ۪ﻴﻦَ