Mektup Kalima
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ ﻭَ ﺍِﻥْ ﻣِﻦْ ﺷَﻰْﺀٍ اِلَّا ﻳُﺴَﺒِّﺢُ ﺑِﺤَﻤْﺪِﻩ۪ Imam Rabbani (radhiyallahu anhu), anu mangrupa pahlawan sareng panonpoé tina runtuyan Naqsyi, dina Mektubat-na parantos nyarios: "Abdi langkung milih kabukana hiji pasualan tina hakékat-hakékat iman tibatan rébuan rasa nikmat, kaayaan batin anu hébat sareng karamah." Sareng anjeunna parantos nyarios: "Tungtung sadaya jalan nyaéta écés sareng kabukana hakékat-hakékat iman." Sareng anjeunna parantos nyarios: "Kawalian aya tilu bagian: Anu hiji kawalian alit, anu mangrupa kawalian anu kasohor. Anu hiji kawalian tengah, anu hiji kawalian ageung. Ari kawalian ageung téh muka jalan langsung kana hakékat ngaliwatan warisan kanabian, tanpa lebet kana barzah tasawuf." Sareng anjeunna parantos nyarios: "Dina jalan Naqsyi, lalampahan dilaksanakeun ku dua jangjang." Hartina, ku yakin kalayan teguh kana hakékat-hakékat iman sareng ngalaksanakeun kawajiban-kawajiban agama. Upami aya kakurangan dina dua jangjang ieu, jalan éta henteu tiasa dilalampahan. Upami kitu, jalan Naqsyi gaduh tilu tabir: Anu hiji, anu pangkahijina sareng pangagungna: Khidmah langsung kana hakékat-hakékat iman; Imam Rabbani (radhiyallahu anhu) ogé parantos ngalalampahan éta dina ahir umurna. Kadua: Khidmah kana kawajiban-kawajiban agama sareng sunnah anu mulya dina tabir tarékat. Katilu: Usaha ngaleungitkeun panyakit-panyakit haté ngaliwatan jalan tasawuf, ngalalampahan ku suku haté. Anu kahiji hukumna fardu, anu kadua wajib, anu katilu ieu sunah. Margi hakékatna sapertos kitu, abdi ngira yén upami jalma-jalma sapertos Syekh Abdülkadir-i Geylanî (radhiyallahu anhu), Syah Naqsyaband (radhiyallahu anhu) sareng Imam Rabbani (radhiyallahu anhu) aya dina jaman ieu, aranjeunna bakal ngagunakeun sadaya usaha sareng tékadna pikeun nguatkeun hakékat-hakékat iman sareng aqidah Islam. Margi éta anu janten dasar kabagjaan anu langgeng. Upami éta kirang, bakal nyababkeun sangsara anu langgeng. Tanpa iman, henteu tiasa lebet ka sawarga, nanging seueur pisan anu lebet ka sawarga tanpa tasawuf. Manusa henteu tiasa hirup tanpa roti, nanging tiasa hirup tanpa buah. Tasawuf téh buah, hakékat-hakékat Islam téh kadaharan. Baheula, mung ku lalampahan ruhani ti opat puluh dinten dugi ka opat puluh taun, sababaraha hakékat iman tiasa dihontal. Ayeuna, upami ku rohmat Alloh kapendak jalan pikeun ngahontal hakékat-hakékat éta dina opat puluh menit, tangtos teu maliré jalan éta sanés lampah anu wijaksana. Jalma-jalma anu maos kalayan taliti nyimpulkeun yén tilu puluh tilu Kalimah parantos muka jalan Qur'ani sapertos kitu. Margi ieu hakékatna, abdi yakin yén Kalimah-kalimah anu ditulis ngeunaan rasiah-rasiah Al-Qur'an mangrupa ubar sareng salep anu pangcocogna pikeun raheut-raheut jaman ieu, cahya anu pangmangpaatna pikeun umat Islam anu katarajang serangan poék, sareng pituduh anu pangleresna pikeun jalma-jalma anu bingung dina lebak-lebak kasasaran. Anjeun uninga: Upami kasasaran timbul tina kabodoan, ngaleungitkeunana gampang. Nanging upami kasasaran timbul tina sains sareng élmu, ngaleungitkeunana hésé. Baheula, jenis kadua mung aya hiji dina sarébu. Tina anu aya, mung hiji dina sarébu tiasa lebet kana jalan anu leres ku pituduh. Margi jalma-jalma sapertos kitu resep ka dirina sorangan; aranjeunna henteu uninga, sareng nganggap dirina uninga. Dina pamadegan abdi, Alloh dina jaman ieu parantos maparin Kalimah-kalimah anu parantos dipikanyaho, anu mangrupa kilatan-kilatan maknawi tina i'jaz Al-Qur'an, sipat panawar pikeun kasasaran zindiq ieu. ﺍَﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ ﻫُﻮَ ﺍﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ
Said Nursî
Mektup Kagenep
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ ﻭَ ﺍِﻥْ ﻣِﻦْ ﺷَﻰْﺀٍ اِلَّا ﻳُﺴَﺒِّﺢُ ﺑِﺤَﻤْﺪِﻩ۪ سَلَامُ ﺍﻟﻠّٰﻪِ ﻭَ ﺭَﺣْﻤَﺘُﻪُ ﻭَ ﺑَﺮَﻛَﺎﺗُﻪُ ﻋَﻠَﻴْﻜُﻤَﺎ ﻭَ ﻋَﻠٰﻰ ﺍِﺧْﻮَﺍﻧِﻜُﻤَﺎ ﻣَﺎﺩَﺍﻡَ ﺍﻟْﻤَﻠَﻮَﺍﻥِ ﻭَ ﺗَﻌَﺎﻗَﺐَ ﺍﻟْﻌَﺼْﺮَﺍﻥِ ﻭَ ﻣَﺎﺩَﺍﺭَ ﺍﻟْﻘَﻤَﺮَﺍﻥِ ﻭَ ﺍﺳْﺘَﻘْﺒَﻞَ ﺍﻟْﻔَﺮْﻗَﺪَﺍﻥِ Sadérék-sadérék abdi anu sumanget, réréncangan abdi anu gaduh rasa tanggung jawab, sareng panglipur abdi di nagri asing anu disebat dunya! Margi Alloh parantos ngajantenkeun anjeun ngiring ngaraosan harti-harti anu dipaparin-Na kana pamikiran abdi, tangtos anjeun ogé gaduh hak ngiring ngaraosan rasa abdi. Sangkan henteu ngajantenkeun anjeun langkung sedih, abdi bakal ngaleungitkeun bagian anu langkung nyeri tina papisah abdi di tempat asing sareng nyarioskeun sabagian ka anjeun. Nyaéta kieu: Salami dua atanapi tilu bulan ieu abdi nyalira pisan. Sakapeung, sakali dina lima belas atanapi dua puluh dinten, aya sémah di gigireun abdi. Dina waktos-waktos séjén abdi nyalira. Sareng parantos caket dua puluh dinten, jalma-jalma pagunungan teu aya di caket abdi, aranjeunna parantos paburencay. Dina waktos wengi, dina pagunungan anu asing ieu, tanpa sora naon waé, mung dina gemeresek tangkal-tangkal anu sedih, abdi ningali diri dina lima rasa asing anu béda warna, anu hiji di jero anu séjén: Kahiji, ku rasiah sepuh, abdi nyalira sareng asing ti méh sakumna jalmi saumur, nu dipikaasih sareng baraya abdi. Abdi ngaraos asing anu sedih, anu timbul margi aranjeunna ngantunkeun abdi sareng angkat ka alam barzah. Di jero rasa asing ieu, kabuka bunderan rasa asing anu sanés. Abdi ogé ngaraos asing sareng papisah, anu timbul margi kalolobaan mahluk anu dipikaresep ku abdi, sapertos usum semi anu parantos kalangkung, ngantunkeun abdi sareng musna. Sareng di jero rasa asing ieu, kabuka deui hiji bunderan rasa asing: abdi ngaraos asing sareng papisah, anu timbul margi jauh ti lemah cai sareng baraya abdi, teras nyalira. Sareng di jero rasa asing ieu, kaayaan wengi sareng pagunungan anu asing ngajantenkeun abdi ngaraos deui asing anu ngaharukeun. Sareng tina rasa asing ieu ogé, abdi ningali roh abdi, anu parantos siap ngalih ti bumi sémah anu fana ieu ka arah langgeng salawasna, dina kaayaan asing anu luar biasa. Ujug-ujug abdi nyarios Fasubhanalloh; abdi mikir kumaha tiasa nahan rasa-rasa asing sareng poék ieu. Haté abdi ngagorowok bari nyarios: Hé Rabb abdi! Abdi asing, taya nu ngiring, lemah, teu kuat, udur, taya daya, sepuh.
Abdi henteu gaduh pilihan, abdi ngagero nyuhunkeun panyalindungan, milarian hampura, nyuhunkeun pitulung ti hadirat Salira Gusti, Nun Gusti abdi!
Ujug-ujug cahya iman, berkah Al-Qur'an sareng lutf Gusti Rahmân sumping nulungan abdi. Éta ngarobih lima rasa asing anu poék éta janten lima lingkungan kaakraban anu pinuh ku cahya. Létah abdi ngucapkeun ﺣَﺴْﺒُﻨَﺎ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﻭَﻧِﻌْﻢَ ﺍﻟْﻮَﻛ۪ﻴﻞُ. Haté abdi maos ayat ﻓَﺎِﻥْ ﺗَﻮَﻟَّﻮْﺍ ﻓَﻘُﻞْ ﺣَﺴْﺒِﻰَ ﺍﻟﻠّٰﻪُ لَٓا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّا ﻫُﻮَ ﻋَﻠَﻴْﻪِ ﺗَﻮَﻛَّﻠْﺖُ ﻭَﻫُﻮَ ﺭَﺏُّ ﺍﻟْﻌَﺮْﺵِ ﺍﻟْﻌَﻈ۪ﻴﻢِ. Akal abdi ogé nyarios ka nafsu abdi anu ngagorowok ku nyeri sareng sieun: Eureunkeun jeritan anu taya daya, tawakal tina balai. Margi uninga yén jeritan téh balai dina balai, kaliru dina balai.
Upami anjeun parantos mendakan Gusti Nu Maparin balai; uninga yén éta balai dina kabagjaan, dina kasatiaan, dina paparin.
Margi kitu, eureunkeun keluhan, sukur; margi manuk-manuk bulbul salawasna seuri ku kasenangan kembang-kembang ros.
Upami anjeun henteu mendakan-Na, uninga yén sakumna dunya mangrupa balai dina sangsara, dina sirna, dina sia-sia.
Nalika balai sapinuh dunya aya dina sirah anjeun, ku naon ngajerit margi balai anu alit? Hayu, tawakal.
Ku tawakal, seuri dina raray balai, sangkan éta ogé seuri; beuki seuri, beuki alit sareng robih.
Sareng abdi nyarios sakumaha salah sahiji guru abdi, Mevlana Celaleddin, nyarios ka nafsuna: ﺍُﻭ ﮔُﻔْﺖْ ﺍَﻟَﺴْﺖُ ﻭ ﺗُﻮ ﮔُﻔْﺘ۪ﻰ ﺑَﻠٰﻰ ﺷُﻜْﺮِ ﺑَﻠٰﻰ ﭼ۪ﻴﺴْﺖْ ﻛَﺸ۪ﻴﺪَﻥْ بَلَا ٭ ﺳِﺮِّ بَلَا ﭼ۪ﻴﺴْﺖْ ﻛِﻪ ﻳَﻌْﻨ۪ﻰ ﻣَﻨَﻢْ ﺣَﻠْﻘَﻪ ﺯَﻥِ ﺩَﺭْﮔَﻪِ ﻓَﻘْﺮ ﻭ ﻓَﻨَﺎ Harita nafsu abdi ogé nyarios: "Leres, leres, ku lemah sareng tawakal, ku butuh sareng nyuhunkeun panyalindungan, lawang cahya kabuka, poék sirna. ﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ ﻋَﻠٰﻰ ﻧُﻮﺭِ الْا۪يمَانِ ﻭَ الْاِسْلَامِ". Ungkara ieu tina Hikem-i Atâiye anu kasohor: ﻣَﺎﺫَﺍ ﻭَﺟَﺪَ ﻣَﻦْ ﻓَﻘَﺪَﻩُ ٭ ﻭَ ﻣَﺎﺫَﺍ ﻓَﻘَﺪَ ﻣَﻦْ ﻭَﺟَﺪَﻩُ Hartina, "Nu mendakan Alloh, naon anu leungit ti anjeunna? Sareng nu kaleungitan Mantenna, naon anu dihontalna?" Hartina, "Nu mendakan Mantenna mendakan sagalana; nu henteu mendakan Mantenna henteu mendakan nanaon, sanaos mendakan, anjeunna mendakan balai pikeun dirina." Abdi ningali kumaha luhurna hakékat éta, ngartos rasiah hadis ﻃُﻮﺑٰﻰ ﻟِﻠْﻐُﺮَﺑَﺎﺀِ, sareng sukur. Sadérék-sadérék abdi, sanaos rasa-rasa asing anu poék ieu caang ku cahya iman, éta tetep gaduh pangaruh dina diri abdi dina hiji darajat sareng masihan pamikiran sapertos kieu: "Margi abdi asing, aya di tempat asing sareng bakal mios ka tempat asing, naha tugas abdi di bumi sémah ieu parantos réngsé? Sangkan abdi tiasa ngawakilkeun tugas ka anjeun sareng Kalimah-kalimah, sareng leres-leres megatkeun hubungan abdi." Pamikiran éta sumping kana émutan. Ku sabab éta abdi naros ka anjeun: "Naha Kalimah-kalimah anu parantos ditulis cekap, naha aya kakurangan? Hartina, naha tugas abdi parantos réngsé? Sangkan ku haté anu tengtrem abdi tiasa nyeburkeun diri kana kaayaan asing anu sajati, anu pinuh ku cahya sareng nikmat, mopohokeun dunya, sareng sakumaha anu disebatkeun ku Mevlana Celaleddin, ngucapkeun ﺩَﺍﻧ۪ﻰ ﺳَﻤَﺎﻉِ ﭼِﻪ ﺑُﻮَﺩْ ﺑ۪ﻰ ﺧُﻮﺩْ ﺷُﺪَﻥْ ﺯِﻫَﺴْﺘ۪ﻰ ﺍَﻧْﺪَﺭْ ﻓَﻨَﺎﻯِ ﻣُﻄْﻠَﻖْ ﺫَﻭْﻕِ ﺑَﻘَﺎ ﭼَﺸ۪ﻴﺪَﻥْ teras milarian kaayaan asing anu luhur?" Ku patarosan-patarosan éta abdi parantos ngaganggu anjeun. ﺍَﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ ﻫُﻮَ ﺍﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ
Said Nursî