PANGBÉLAAN MUSTAFA SUNGUR
Ka Pangadilan Pidana Beurat Afyon,
Pihak panggugat nungtut hukuman ka abdi ku tuduhan yén abdi ogé kaasup pakumpulan nu nuturkeun Nur sarta ngajurung rahayat ngalawan pamaréntah.
Kahiji: Henteu aya pakumpulan anu disebut pakumpulan nu nuturkeun Nur. Abdi henteu kaasup pakumpulan sapertos kitu. Abdi kaasup pakumpulan Islam anu suci tur Ilahi, agung tur pinuh ku cahya, anu diadegkeun ku Kangjeng Nabi Muhammad ﷺ, anu jadi sumber kareueus alam semesta. Salila sarébu tilu ratus lima puluh taun, dina unggal abad éta mibanda tilu ratus lima puluh juta anggota, sarta méré béja gumbira ngeunaan kabagjaan jeung kasalametan langgeng pikeun sakabéh manusa. Alhamdulillah, abdi geus nekad sakuat tanaga pikeun taat kana paréntah-paréntahna anu suci.
Ari Risale-i Nur, anu jadi muridna dianggap kajahatan pikeun abdi, mangrupa hiji mujijat Al-Qur'an anu ngajarkeun pancén-pancén agama jeung iman ka abdi. Éta ngabuktikeun ku bukti-bukti anu luar biasa sarta dalil-dalil anu caang yén Islam téh agama anu pangluhurna tur pangsucina sarta hiji-hijina sumber kabagjaan manusa. Al-Qur'an téh hiji paréntah Gusti Zat Dzul-Jalâl, anu boga sakabéh anu aya, hadir jeung ningal di mana waé, sarta sakabéh anu aya ti zarah nepi ka béntang jeung panonpoé aya dina pangaturan-Na anu azali. Al-Qur'an mangrupa karya-Na anu némbongkeun mujijat; mangsa tanpa awal jeung tanpa tungtung sarta sakabéh kajadian aya dina paningal-Na anu ngawengku sakabéhna. Al-Qur'an mangrupa mujijat dina opat puluh segi anu ngaleuwihan sakabéh kitab, sarta hiji paguneman azali Panonpoé anu Langgeng Salawasna, anu ku ngabéjakeun kabagjaan langgeng ka umat manusa ngajadikeun jalma anu kangen salawasna boga hutang budi ka Mantenna. Kangjeng Rosul anu Mulya ﷺ geus dikirimkeun ku Gusti Khâliq alam semesta; ku sakabéh kaayaan jeung lampahna anjeunna anu paling sampurna, paling jujur, paling luhur, sarta paling luhur dina kasampurnaan di antara sakabéh manusa. Ku cahya Islam anu dibawana, anjeunna maparin béja gumbira anu panggedéna sarta panglipur anu pangsucina ka manusa. Anjeunna mingpin opat belas abad jeung saperlima umat manusa dina karajaan rohanina. Sakitu ganjaran anu dimeunangkeun ku sakabéh umat anu datang salila sarébu tilu ratus taun, ogé asup kana buku amal hadéna. Anjeunna jadi sabab ayana alam semesta sarta habibullah. Aherat, sawarga, jeung naraka ogé pasti bener tur nyata. Kabéh ieu dibuktikeun ku Risale-i Nur. Risale-i Nur ku kecap jeung kalimahna nyaksian yén éta hiji Nur azali jeung abadi anu datang tina cahya Al-Qur'an jeung cahya Kangjeng Nabi Muhammad ﷺ. Ku sabab kaasup kana Al-Qur'an sarta mangrupa tafsirna anu husus, dina segi ieu éta asalna ti langit sarta tina arsy.
Risale-i Nur anu disangka ngajurung rahayat ngalawan pamaréntah ieu, ku sakabéh Sözler-na, Lem'ana, Şuâna, sarta Mektûbat-na, ngajarkeun hakékat-hakékat Ilahi, prinsip-prinsip Islam, jeung rusiah-rusiah Al-Qur'an.
Naha maca Risale-i Nur anu dipihormat sarta kacida luhurna sapertos kitu, anu kalayan pasti ngajarkeun ahlak, kautamaan, jeung hakékat-hakékat iman, sarta nyalin tulisan-tulisanana anu maparin kabagjaan langgeng, atawa ngaladénan éta dina segi iman pikeun mangpaat hiji mukmin, mangrupa kajahatan? Naha éta ngajurung rahayat ngalawan pamaréntah?
Naha nganjang ka panulis karya anu diberkahan sarta agung sapertos kitu, hiji tugu Nur di puncak luhur kasampurnaan manusa, anu dibekelan darajat iman, ahlak, jeung kautamaan anu pangluhurna, sarta ngawangun duduluran dina jalan iman jeung Al-Qur'an jeung murid-murid Risale-i Nur, mangrupa ngadegkeun pakumpulan? Padahal dina abad ieu maranéhna ngajaga jeung ngangkat kahormatan Islam jeung hakékat-hakékat Al-Qur'an ku kahadéan, kajujuran, sarta iman jeung kayakinan anu teu goyah, sarta henteu boga tujuan séjén sajaba ti meunang ridho Alloh. Nurani anu beresih jeung adil mana anu bisa ngahukum ieu?
Para Hakim anu dipihormat!
Risale-i Nur anu kabeneranana geus dibenerkeun ku para ulama anu pangluhurna, sarta anu ngadatangkeun darajat iman jeung kanyaah ka Islam anu pangluhurna, tanpa ragu, sakabéh Sözler-na, Lem'ana, jeung Şuâna mangrupa tafsir-tafsir pinuh ku cahya tina Al-Qur'an anu ngajelaskeun kalayan pikahélokeun. Éta panonpoé-panonpoé anu kacida caangna, anu ngaleungitkeun panyakit jeung poék rohani. Ku kasaksian kahirupan Üstad urang anu ditugaskeun minangka panulis Risale-i Nur, anu bersih tur tanpa cacad, anu kaliwat dina jalan iman jeung Al-Qur'an, nyanghareupan sagala rupa kasulitan jeung kasempitan sarta ku nyebarkeun hakékat-hakékat Al-Qur'an ngusahakeun nyalametkeun anak-anak abad ieu, hususna anak-anak bangsa anu diberkahan ieu, tina serangan komunis jeung sagala rupa henteu boga agama anu pikasieuneun, anjeunna geus ditugaskeun ku pancén suci ieu dina jaman ieu.
Hâsyâ, anjeunna henteu ngajarkeun karuksakan jeung ahlak goréng ka urang. Sabalikna, anjeunna ngajarkeun nyalametkeun iman, anu mangrupa perkara panggedéna jeung pasualan pangpentingna dina dunya manusa. Ku ngusahakeun salila dua puluh lima atawa tilu puluh taun supaya ratusan rébu mukmin nyalametkeun imanna ku Risale-i Nur, hususna ku ngajarkeun iman anu jadi kabagjaan panggedéna sarta tujuan hirup ka jalma-jalma teu daya anu henteu nyaho Islam kawas abdi, tangtu, tangtu anjeunna téh paparin Alloh pikeun urang. Ka jalma anu ku mungkir jasa iman sarta pancén agamana anu suci, sabalikna tina sakabéh bebeneran jeung hakékat, ningal anjeunna ngabahayakeun kahirupan sosial, urang nyarios:
Lamun ngabeungkeutkeun diri ka Alloh ku iman, taat kana paréntah agama pikeun nyalametkeun manusa tina bahaya anu pikasieuneun sapertos ahlak goréng jeung henteu boga iman, sarta ngajadikeun manéhna bagja ku kabagjaan Islam anu tetep, mangrupa kajahatan, dina waktu éta bisa disebut ngabahayakeun kahirupan sosial. Lamun henteu, éta fitnah anu panggedéna sarta kajahatan anu pasti henteu bisa dihampura.
Tujuan Risale-i Nur lain dunya, tapi kabagjaan aherat anu tetep sarta ridho Gusti Dâim Bâqî, Gusti Rahîm Dzul-Jamâl. Sakabéh kahadéan jeung kaéndahan dina kahirupan dunya mangrupa hiji rupa kalangkang tina tajalli kaéndahan-Na; sakabéh sawarga kalayan sakabéh hal-hal lemesna mangrupa hiji pancaran kanyaah-Na. Nalika aya tujuan Ilahi, suci, sarta kacida luhurna sapertos kitu, rébuan kali urang ngabersihkeun Risale-i Nur tina hal-hal fana anu hina, dosa, sarta tanpa hasil, sapertos ngajurung rahayat ngalawan pamaréntah. Urang nyalindung ka Alloh tina kajahatan jalma anu henteu hayang urang ngalakukeun kagiatan kaimanan jeung diajar pangaweruh agama, sarta ngusahakeun ngancurkeun urang ku fitnah modél ieu. Para Hakim anu dipihormat!
Ku isyarat tilu puluh tilu ayat anu mulya, sarta ku katerangan anu pinuh ku pangajén ti Imam Ali jeung Gavs-ı A'zam, mugi Alloh ridho ka duanana, sarta ratusan jalma anu nalungtik hakékat, geus pasti yén Risale-i Nur mangrupa cahya Al-Qur'an sarta insya Alloh jalma anu nyekel éta bakal nyalametkeun imanna. Risale-i Nur pasti henteu bisa dipareuman atawa dileungitkeun. Contona: serangan-serangan anu dua puluh lima taun dilakukeun pikeun ngancurkeunana, malah jadi sarana sumebarna jeung caangna anu luar biasa. Sabab nu bogana téh Gusti Sultan Dzul-Jalâl, anu ti azali nepi ka abadi, sakabéh hal aya dina kakawasaan-Na anu azali sarta dina paréntah-Na. Sabab hakékat-hakékatna nyaéta hakékat-hakékat Al-Qur'an, sarta ku panangtayungan jeung pitulung Gusti Alloh, éta bakal salawasna caang, insya Alloh...
Para Hakim anu dipihormat!
Lamun maca jeung nulis Risale-i Nur, sarta mikeun risalah-risalahna anu ngajarkeun hakékat-hakékat iman ka dulur-dulur mukmin, mangrupa kajahatan, sarta lamun duduluran suci, Ilahi, jeung aherat sapertos beungkeutan agama, duduluran Islam, jeung ngahiji dina jalan iman sarta Al-Qur'an demi kanyaah ka Alloh, anu kaasup paréntah-paréntah suci agama, mangrupa pakumpulan, kaasup pakumpulan anu diberkahan sapertos kitu mangrupa kabagjaan anu gedé pikeun abdi. Risale-i Nur ngajarkeun iman jeung Islam kalayan kanyaah jeung kahayang anu pangluhurna, henteu mikawanoh sasaran jeung maksud sajaba ti ridho Alloh, sarta geus pasti mangrupa mujijat agung jeung tafsir anu pinuh ku cahya tina Al-Qur'an dina abad ieu. Jadi anggota pakumpulan sapertos kitu mangrupa kabagjaan anu ngaleuwihan sagala rupa pangajén jeung tanda jasa. Sukur tanpa wates ka Alloh, anu maparin ka jalma teu daya kawas abdi nikmat anu gedé sapertos jadi murid Risale-i Nur, anu ngadatangkeun kasenangan jeung kabagjaan sapertos kitu. Kecap pamungkas abdi nyaéta ﺣَﺴْﺒُﻨَﺎ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﻭَﻧِﻌْﻢَ ﺍﻟْﻮَﻛ۪ﻴﻞُ ٭ ﺣَﺴْﺒِﻰَ ﺍﻟﻠّٰﻪُ لَٓا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّا ﻫُﻮَ ﻋَﻠَﻴْﻪِ ﺗَﻮَﻛَّﻠْﺖُ ﻭَﻫُﻮَ ﺭَﺏُّ ﺍﻟْﻌَﺮْﺵِ ﺍﻟْﻌَﻈ۪ﻴﻢِ.
Guru
Mustafa Sungur
SERAT KASASI MUSTAFA SUNGUR
1- Pangadilan Pidana Beurat geus nganggap maca jeung nulis risalah-risalah Nur sarta mikeunana ka hiji dulur mukmin anu merlukeun pikeun ngusahakeun mangpaatna, minangka kajahatan abdi, ku nyarios "Anjeunna ngajurung rahayat ngalawan pamaréntah." Padahal dina serat bantahan abdi, abdi nyarios kana tuduhan ieu:
Risale-i Nur anu disangka ngajurung rahayat ngalawan pamaréntah mangrupa tafsir sajati Al-Qur'an. Ku sakabéh bagianana, éta ngajarkeun hakékat-hakékat iman sarta maparin kabagjaan anu panggedéna ka nu maca jeung nulis. Tujuanana lain hal-hal fana anu dituturkeun ku jalma anu hirup teu puguh sarta jalma anu ngaruksak jeung goréng ahlak, sapertos ngajurung rahayat ngalawan pamaréntah, tapi ridho Alloh anu jadi darajat pangluhurna sakabéh kasenangan jeung kabagjaan. Abdi reueus lantaran maca jeung nulis Risale-i Nur, anu méré abdi iman anu jadi kautamaan panggedéna sarta nikmat pangamisna, sarta lantaran jadi muridna anu pangpilihanna jeung palayanna anu lemah.
Sanajan abdi nyarios yén abdi nganggap jadi murid Risale-i Nur minangka paparin Alloh anu kacida gedéna pikeun abdi, sarta salawasna sukur ka Gusti Rabb abdi anu maparin nikmat anu gedé ieu ka jalma teu daya kawas abdi anu henteu pantes nampi, tanpa dumasar kana hukum jeung dalil, beungkeutan abdi kana iman jeung Islam dianggap kajahatan sarta abdi dihukum ku cara anu sagemblengna sabalikna tina bebeneran jeung hakékat.
2- Abdi nyaksian yén nalika abdi diajar di Institut Gölköy Kastamonu, sababaraha guru méré pangajaran henteu boga agama ka urang. Hâsyâ, maranéhna nyarios yén Al-Qur'an anu mulya ditulis ku Kangjeng Nabi, sarta Islam ayeuna bakal dibatalkeun; yén peradaban geus maju, sarta dina abad ieu nuturkeun Al-Qur'an mangrupa kasalahan anu gedé jeung mundur. Malah, sakumaha anu dilakukeun ku hiji guru dina hiji poé, maranéhna nyarios yén umat Islam lantaran solat jeung mikiran aherat salawasna aya dina kaayaan sangsara, umurna kaliwat dina nyeri, sarta di masjid-masjid Islam salawasna aya hawa anu lesu. Ari di garéja-garéja Kristen salawasna aya bungah jeung kahirupan anu hirup, sarta urang Kristen ku hiburan sapertos musik jeung anu séjénna ngaraosan hirup sarta méakkeun umurna dina bungah. Maranéhna ngusahakeun megatkeun beungkeutan iman jeung Islam dina haté urang sarta nempatkeun mungkir jeung kufur minangka gagantina. Hiji manusa anu teu daya, anu geus dipelakan pikiran-pikiran karacunan sapertos kitu sarta rohanina hayang dipaéhan ku pangajaran jalma-jalma tanpa agama anu bahaya sarta ngabahayakeun sapertos kitu, malah anu geus kabawa sarta—hâsyâ—percaya kana pikiran-pikiran éta tuluy mimiti nyebarkeunana ka sabudeureun, dumadakan maca sababaraha risalah tina hiji Nur Al-Qur'an anu teu aya bandinganana, nyaéta Risale-i Nur. Éta mancarkeun tina berkah Al-Qur'an, ngabuktikeun hakékat-hakékat iman jeung Islam ku bukti-bukti anu kacida caangna sarta dalil-dalil anu luar biasa, sarta ngajelaskeun yén agama Islam salawasna jadi sarana kabagjaan jeung kasalametan manusa, hiji panonpoé rohani anu henteu pareum sarta henteu bisa dipareuman. Ku maca éta, manéhna miceun sakabéh pikiran karacunan sarta meunang iman. Manéhna nyanggakeun rasa bungah jeung kabagjaan anu teu aya tungtungna anu dirasakeun ka Kangjeng Üstad Bedîüzzaman anu welas asih, satuhu, sarta pahlawan sajati, anu ku risalah-risalah Nur anu diberkahan anu disusunna geus ngadatangkeun éta kabagjaan ka manéhna. Kalayan kagum, manéhna ngébréhkeun yén geus leupas tina kahirupan heubeul anu lalawora jeung sasar sarta ngahontal iman jeung cahya; yén Risale-i Nur anu ngadatangkeun iman sajati mangrupa panonpoé pituduh jeung sarana kabagjaan pikeun sakabéh manusa abad ieu; sarta yén guru anu dipihormat anu ditugaskeun minangka panulisna, ku jasa kaimanan anu kacida gedéna tur luhurna ieu mangrupa paparin Alloh pikeun umat manusa, hususna mukmin. Sakumaha anu geus disanggakeun di luhur, manéhna ogé nyebut jalma-jalma anu ku seranganana anu pikasieuneun tur meruhkeun ngalawan Al-Qur'an jeung Islam ngajurung anak-anak bangsa Islam anu gagah ieu kana henteu boga agama, ngusahakeun ngaruntuhkeun dasar-dasar Islam anu suci sarta Ilahi anu dicekel ku jutaan jalma, sarta ngancurkeun kabagjaan langgeng jutaan jalma éta, minangka "karuksakan jeung panindesan panitia Süfyan anu nyumput". Ku rébuan hanjakal jeung rasa ijid, manéhna nyarios "Cilaka!" ka maranéhna jeung jalma-jalma gélo anu méré keprok kana karuksakan jeung lampah ngaruntuhkeun maranéhna anu hina, meruhkeun, sarta zalim. Ka babaturan diajar heubeul anu geus ragu dina imanna, manéhna nyarios: "Hayu, urang sadayana ninggalkeun ieu kahayang hawa jeung nafsu; urang tuur di hareupeun hakékat-hakékat Al-Qur'an sarta lumpat ka madrasah Nur anu jadi pituduh kabagjaan abad ieu. Urang ninggalkeun jalma-jalma hina anu bohong anu geus sababaraha bulan jeung taun urang keprokan, sarta bohong anu ku maranéhna ditingalikeun minangka hakékat. Urang ngabeungkeutkeun haté kana pangajaran Bedîüzzaman Said Nursî sarta ngajadikeun anjeunna guru; urang balik tina poék kana Nur." nyauran kitu, naha lain lantaran kabungah anu anjeunna meunang tina imanna, kanyaah jeung tatali anjeunna kana Al-Qur'an jeung Islam, sarta lantaran anjeunna kacida mikanyaah bangsana jeung miharep unggal jalma meunang iman tahkikî tuluy ngahontal bagja anu taya tungtungna? Naha nyambungkeun diri ka Alloh jeung ngumumkeun yén Islam téh agama anu pangluhurna, anu mawa béja hadé ngeunaan kautamaan jeung bagja, mangrupa kajahatan? Dina mangsa serangan anu ngancurkeun jeung nindes ka Al-Qur'an jeung Islam dimimitian ti sagala arah; Al-Qur'an anu mulya jeung Kangjeng Nabi Muhammad ﷺ difitnah pikeun ngaruksak ajén jeung luhurna anjeunna anu luhur pisan tur suci pisan; sabalikna, buku-buku anu ngajarkeun hirup tanpa agama, mungkir ka Alloh jeung ahlak goréng, sarta jalma-jalma cilaka anu fana jeung taya ajénna, anu durhaka ka Alloh jeung nyerang Islam, disebut kalayan hormat, sarta kalakuanana anu nyieun bid'ah jeung henteu sah dipuji-puji; naha ngimani jeung ngumumkeun kasucian jeung luhurna Risale-i Nur, sarta yén kaajaiban Al-Qur'an éta mangrupa cahya ti Alloh jeung karunia ti Gusti, kaasup kajahatan? Padahal Risale-i Nur ngajelaskeun jeung ngabuktikeun sacara écés tur pasti luhurna, benerna jeung sucina Al-Qur'an anu mulya jeung Kangjeng Nabi Muhammad ﷺ; ogé yén Alloh aya, sarta alam semesta ieu, kalayan sakabéh anu aya, sakabéh anggota jeung pakakasna, jadi saksi yén Gusti Khâliq-na Wâjibul Wujûd tur Mahaésa. Risale-i Nur ogé ngajelaskeun yén manusa, ku akal jeung pikiranana sarta ku sabab panglobana ngeunteungkeun Asma-Asma Alloh, jadi saperti sultan pikeun mahluk séjén; lamun manusa nyambungkeun diri ka Alloh ku iman jeung ibadah, sarta ngajaga diri tina kasasaran, hirup ngumbar napsu jeung dosa-dosa gedé, anjeunna jadi tamu anu dipihormat, pantes ngahontal a'lâ-yı illiyyîn di luhur mahluk-mahluk séjén, jeung meunang sawarga sarta bagja langgeng. Sabalikna, lamun anjeunna kufur ka Gusti Khâliq-na ku syirik jeung durhaka, atawa ku lali jeung kasasaran, harita anjeunna leuwih handap ti sato, ragrag ka esfel-i safilîn, sarta jadi jalma cilaka anu pantes meunang naraka langgeng, azab jeung siksaan anu taya tungtungna. Risale-i Nur ngajelaskeun jeung ngabuktikeun yén Al-Qur'an téh salawasna kalam Alloh anu henteu robah, hukum jeung paréntahna henteu robah sarta henteu bisa dirobah; yén Islam salawasna aya dina peradaban anu pangluhurna; sarta yén bagja manusa anu sajati tur langgeng ngan bisa kahontal ku nurut jeung nyambungkeun diri kana paréntah-paréntah Al-Qur'an. Nyebarkeun roman jeung dongéng anu ditulis pikeun nikmat anu henteu sah, fana, ukur lima atawa sapuluh menit, sarta buku-buku anu ngalawan Islam, anu macana bahaya pisan tur ngabahayakeun kasalametan nagara jeung bangsa, kitu deui muji jeung nyarankeun éta buku, henteu dianggap kajahatan. Ari maca jeung nulis Risale-i Nur, anu ngajelaskeun jeung nyarankeun panonpoé Islam—anu jalanna geus disorang ku ratusan juta jalma tuluy ngahontal bagja anu sajati—sarta mawa béja hadé ngeunaan hakékat-hakékat iman, jeung nyarankeun kaunggulan-kaunggulanana anu luhur, anu ku kami teu kawasa dipuji sakumaha kuduna, naha éta anu dianggap kajahatan? Naha jalma anu dina haténa aya iman sanajan sasiki zarah, sarta miharep kasalametan nagara jeung bangsa, bisa nganggap ieu minangka kajahatan? Para Hakim Pangadilan Kasasi anu dipihormat! Perkara anu diajukeun ka payuneun aranjeun anu mulya ieu langsung mangrupa perkara iman jeung Al-Qur'an. Ieu perkara bagja langgeng jeung kasalametan jutaan jalma. Rasul anu Mulya ﷺ, sakabéh nabi—mugia katengtreman aya ka aranjeunna—sakabéh wali, para ahli hakékat anu henteu kaétang, jeung sakabéh karuhun urang anu indit ka alam langgeng kalayan iman, patali sacara batin jeung perkara anu gedé ieu. Kasempetan pikeun meunang salam jeung kanyaah, doa jeung syafaat ti jutaan ahli hakékat éta ayeuna aya dina panangan aranjeun. Hakékat anu luhur anu disebut Risale-i Nur aya di payuneun aranjeun. Naha tujuanana kalungguhan dunya anu fana jeung handap? Atawa pikeun meunang ridho Alloh, anu mangrupa bagja panggedéna, kabungah anu luhur jeung untung anu pangluhurna? Naha sakabéh Sözler-na ngajurung manusa kana ahlak goréng? Atawa ngabekelan aranjeunna ku iman, tuluy nganteurkeun kana ahlak anu luhur jeung kautamaan? Risale-i Nur, anu medal tina kaajaiban batin Al-Qur'an anu ngajelaskeun kalayan pikahélokeun sarta mangrupa cahya ti Alloh, aya di payuneun aranjeun. Ku sabab meunang iman jeung bisa indit tina dunya ieu ka alam bagja anu langgeng kalayan iman téh perkara panggedéna manusa, anu ngungkulan sakabéh pasualan séjénna; sarta ku sabab Risale-i Nur, ku berkah Al-Qur'an, ngajarkeun hakékat-hakékat iman, jeung pasti nganteurkeun kana hasil dina perkara éta, sakumaha kasaksian pasti ratusan rébu jalma anu maca jeung nulisna, katerangan suci tina loba ayat Al-Qur'an jeung hadis-hadis Nabi Muhammad ﷺ, sarta pangajén jeung saran loba ahli kawalian saperti Imam Ali (ra) jeung Gavs-ı Geylanî (ra); tangtu, tangtu pisan, kalayan adilna aranjeun anu luhur jeung kanyaah aranjeun kana hakékat, sarta kalayan ngabéla hak anu luhur, anu ngungkulan sagala rupa kahariwang fana, aranjeun bakal ningali, ngarti jeung ngajénan raray Risale-i Nur anu leres tur saluyu jeung Al-Qur'an, katut ajénna anu sajati. Aranjeun ogé bakal ningali yén murid-murid Risale-i Nur henteu ngudag tujuan séjén salian ti ridho Alloh. Para Hakim Pangadilan Kasasi anu dipihormat! Üstad urang anu dipikanyaah tur luhur, Bedîüzzaman, anu kalayan ahlak jeung kautamaan pangluhurna, sarta asih jeung welas asih pangluhurna, narékahan nyalametkeun manusa tina pikiran anu kacida poékna jeung panjara langgeng; anu tabah nyanghareupan kasusah jeung siksaan pangbeuratna, sarta ngahontal darajat sampurna anu pangluhurna dina mangsana ku tugas suci nyebarkeun hakékat-hakékat Al-Qur'an anu ditugaskeun ku Alloh ka anjeunna, diasupkeun ka panjara ku cara anu sagemblengna ngalawan hak jeung kaadilan. Kaayaan anu nalangsa ti Üstad anu umurna tujuh puluh lima taun ieu, anu berkah tur mikanyaah manusa kalayan sajati, di panjara Afyon dina tiris anu parna jeung kasusah anu pikasieuneun, nusuk kana angen sarta nyeri kana haté. Anjeunna geus sepuh pisan, gering jeung taya anu ngurus, dibekelan ku iman jeung ibadah anu pangluhurna sarta kapinteran jeung élmu anu luar biasa, sarta teu boga tujuan séjén salian ti nyalametkeun iman manusa. Kalayan percaya kana kaadilan aranjeun anu luhur, anu mikanyaah tur resep pisan kana hakékat, sarta kana kanyaah aranjeun anu sajati ka manusa, kami ngantosan asih jeung welas asih kaadilan nembongan.
Mustafa Sungur
PANGBÉLAAN MEHMED FEYZİ
Ka Pangadilan Pidana Beurat Afyon, Serat dakwaan nyebut yén abdi jadi juru tulis pribadi Üstad abdi, Bedîüzzaman Said Nursî, patali pisan boh jeung anjeunna boh jeung Risale-i Nur, sarta geus loba ngabdi; kalakuan abdi éta dianggap dasar pikeun nungtut tanggung jawab hukum. Pikeun ngawaler éta, ku sakabéh kakuatan abdi nampi tuduhan ieu sarta reueus ku éta. Sabab dina sipat bawaan abdi aya karesep anu kuat pisan kana élmu. Salah sahiji buktina nyaéta nalika imah abdi digeledah dina kajadian Denizli, sacara resmi kabuktian yén di imah abdi aya lima ratus dalapan puluh buku rupa-rupa élmu jeung basa Arab. Sanajan abdi miskin, masih ngora sarta kurang dina basa Arab, anu nyababkeun abdi ngumpulkeun lima ratus dalapan puluh jilid buku rupa-rupa ieu, anu dina mangsa ayeuna mah jarang dipiboga ku hiji jalma dina sarébu, nyaéta sumanget diajar anu luar biasa jeung kanyaah kana élmu anu luar biasa. Ku bakat bawaan ieu, abdi salawasna milarian üstad anu sajati. Sukur anu taya watesna ka Alloh, sabab anu dipilarian ku abdi di tempat jauh ku Mantenna dipasrahkeun ka abdi di tempat anu deukeut pisan. Enya, sakabéh hirup Bedîüzzaman Said Nursî, anu jadi Üstad abdi, jadi saksi yén tujuan sakabéh hirupna geus kaliwat dina sumanget kana élmu jeung kanyaah pikeun nyaho élmu-élmu Islam. Boh ku anu abdi saksian sorangan, boh ku Tarihçe-i Hayat Üstad abdi anu geus dicitak, boh ku katerangan ti murid-muridna anu baheula, abdi nyaho kalayan pasti yén kanyaah bawaan kana élmu anu aya dina diri abdi, dina diri Üstad abdi mah aya ku cara anu luar biasa. Dina mangsa ieu, béda ti sakabéh ulama madrasah, anjeunna ku sorangan ngajaga dirina minangka murid madrasah ku cara anu kacida luar biasana sarta tabah nandangan unggal musibah. Malah, ku sabab jalma-jalma politik henteu ngarti kana kaayaan Üstad abdi anu ahéng ieu, aranjeunna narékahan nyambungkeun anjeunna kana hiji rupa politik anu saenyana teu aya patalina jeung anjeunna. Malah anjeunna diasupkeun ka panjara. Tapi saterusna Alloh ngajadikeun kanyaah kana élmu éta minangka konci pikeun hakékat-hakékat Al-Qur'an. Risale-i Nur medal, anu ngajadikeun sakabéh ahli élmu jeung ahli filsafat héran. Harita ogé abdi manggihan Üstad ieu di gigireun abdi di Kastamonu, minangka karunia ti Alloh; anjeunna anu dipilarian ku abdi sapanjang hirup, sarta miboga sipat anu aya dina diri abdi, ngan jauh leuwih luhur. Nepi ka tungtung umur abdi, abdi tetep ngahaturkeun sukur pikeun ieu. Ti baheula, pikeun ngajaga martabat élmu, Üstad abdi henteu nampi barang saperti sedekah jeung hadiah, sarta anjeunna ogé nyaram murid-muridna. Anjeunna henteu tungkul ka sasaha. Di antara kaayaanana anu luar biasa, dina perang anjeunna ngajaga martabat élmu, henteu daék diuk di garis tembak jeung asup kana parit panyalindungan; kitu deui pikeun ngajaga kalungguhan guru jeung martabat élmu kalayan gagah, di payuneun tilu panglima anu matak sieun, anjeunna henteu maliré amarahna sarta ngajadikeun aranjeunna cicing. Ku sabab abdi nyaho Üstad ieu minangka jalma anu ngorbankeun sagalana pikeun ngajaga kahormatan anu kacida gedéna tina bangsa jeung nagri ieu sarta ulama Turki, abdi ogé nampi anjeunna minangka üstad anu sajati pikeun diri abdi. Üstad saperti ieu, anu ngorbankeun diri kalayan sajati pikeun nagri jeung bangsa, sanajan—upama anu mustahil dianggap kajadian—boga saratus kakurangan, kedah ditingali kalayan hampura sarta henteu dibantah. Salah sahiji conto yén jalma-jalma anu mikanyaah nagri di nagara ieu dina mangsa Meşrutiyet, sarta kaum nasionalis jeung jalma-jalma anu boga sumanget ngabéla bangsa dina mangsa Républik, ngajénan jasa Üstad anu luar biasa pikeun élmu kalayan ngawakilan nagri jeung bangsa, nyaéta kieu: pamaréntah İttihat ve Terakki masihan salapan belas rébu lira emas pikeun universitas wétan anu sistemna saperti Camiü'l-Ezher, dingaranan Medresetü'z-Zehra, anu pondasina geus dipasang di propinsi Van, tapi katunda lantaran Perang Dunya anu baheula; kitu deui dua puluh opat taun ka tukang, pamaréntah républik nampi pikeun masihan anggaran saratus lima puluh rébu lira ka universitas Üstad abdi, kalawan kasapukan saratus genep puluh tilu anggota parlemén. Üstad anu luhur ieu ku sorangan ampir hasil ngadegkeun madrasah gedé saperti Camiü'l-Ezher, anu ngan bisa ngadeg ku usaha rébuan guru. Ieu nuduhkeun yén jalma-jalma anu mikanyaah nagri jeung bangsa, babarengan jeung ulama madrasah, kedah pisan ngajénan jeung muji Üstad abdi. Ku sabab kami geus meunang Üstad saperti ieu, kami ogé geus mutuskeun pikeun tabah nandangan unggal kasusah jeung beuratna perjuangan. Abdi miboga rasa hormat anu taya tungtungna ka ahli élmu anu pinunjul dina mangsa ieu, anu ku berkah élmuna sarta ku hakékat-hakékat dina karya-karya sucina anu ngahontal saratus tilu puluh, geus nganteurkeun abdi maju dina jalan élmu jeung iman. Insyaalloh, hormat abdi ieu bakal lumangsung salawasna. “Paguyuban rusiah anu ngagunakeun agama jeung rasa kaagamaan pikeun ngaganggu kaamanan nagara”, anu ku pihak anu nungtut hukuman dijadikeun tuduhan ka abdi sarta anu hakékatna teu kahontal sanajan geus ditalungtik jeung digeledah salila sababaraha bulan, henteu aya, sarta kami ogé teu boga patalina jeung paguyuban saperti éta. Hiji-hijina tatali kami nyaéta jeung Risale-i Nur, anu dina nyanghareupan hukum pamaréntah républik, dina ujian-ujian anu pangbeuratna, geus meunang hormat anu sakuduna ti majelis ahli anu pangluhurna, sarta geus meunang putusan bébas di pangadilan anu boga kawenangan. Ieu mangrupa usaha demi élmu anu mangpaat langsung pikeun nagri jeung bangsa, lain panghianatan ka nagri jeung bangsa. Di luareun ieu henteu aya tujuan politik atawa niat séjén. Ku kituna, lantaran écés yén kami henteu salah jeung tulus dina ieu perkara, abdi nyuhunkeun putusan bébas ti pangadilan aranjeun anu luhur tur adil, ku nembongkeun kaadilan, saperti di pangadilan Denizli.
Jalma ti Kastamonu anu ditahan di Panjara Afyon
Mehmed Feyzi Pamukçu
PANGBÉLAAN AHMED FEYZİ
Ka Pangadilan Pidana Beurat Afyon, Para Hakim anu dipihormat! Naha tepang jeung hiji ulama agama, maca jeung nulis buku-bukuna ngeunaan hakékat agama, sarta ngabdi ka agamana, Al-Qur'anna jeung Nabina ﷺ pikeun nulungan dulur-dulurna anu saagama, lain mangrupa tugas jeung hak saurang mukmin? Naha aya pasal hukum anu nyaram kami tina ngabdi kana agama ieu? Naha sawatara bagian anu ngébréhkeun kritik kana arus kufur jeung ahlak goréng dina mangsa urang ieu mangrupa kajahatan? Kami ngan saukur golongan rahayat anu taat kana agama tur polos, anu sagemblengna henteu aya patalina jeung politik atawa pamaréntahan. Boga sangkaan hadé ka saurang jalma jeung ngajénan anjeunna mangrupa kayakinan pribadi unggal jalma. Kami nganggap Bedîüzzaman minangka ulama agama anu pangluhurna dina mangsa urang. Kami nganggap anjeunna jalma hakékat, anu nerangkeun jeung ngébréhkeun hakékat-hakékat agama tanpa ngaletak ka sasaha. Kami masihan sebutan mujahid ka anjeunna lantaran pangbélaan jeung jasana pikeun agama, anu dilakukeun ku nyekel hakékat-hakékat Al-Qur'an anu teu bisa digoyahkeun, ngalawan arus ahlak goréng jeung hirup tanpa iman anu ngancam nagara urang. Di nagara anu ngajungjung kabébasan agama jeung nurani, kami henteu bisa ditungtut tanggung jawab lantaran kayakinan nurani kami. Ku sabab éta, kami ogé henteu wajib ngajelaskeun lampah kami ka sasaha. Ari perkara jalma-jalma anu dibéjakeun ku hadis dina ahir jaman: Pasualan-pasualan ieu henteu dijieun-jieun ku kami sorangan. Dasarna aya dina agama. Kangjeng Nabi ﷺ ngadawuh dina sababaraha hadis yén umur umat Nabi Muhammad ﷺ moal jauh ngaleuwihan sarébu lima ratus taun. Nepi ka mangsa éta, anjeunna ogé ngabéjakeun kajadian-kajadian sajarah anu gedé, anu bakal mangaruhan pisan kana kahirupan umat Nabi Muhammad ﷺ jeung dunya, minangka “tanda-tanda kiamat”. Anjeunna narik perhatian umat Islam kana kajahatanana. Anjeunna ngadawuh yén jalma-jalma anu katarajang kajahatan ieu ku lali jeung jahil bakal nyanghareupan cilaka jeung binasa langgeng. Aya bukti-bukti agama anu teu kaétang ngeunaan ieu. Kami geus iman ka Alloh, Rasul-Na jeung Al-Qur'an. Ayeuna, minangka hasil tina iman ieu jeung kayakinan yén Nabi téh leres, naha kami henteu kedah usaha pikeun nyalametkeun diri tina binasa langgeng? Naha kami henteu kedah ningali anu keur lumangsung di sabudeureun kami? Naha kami henteu kedah usaha pikeun nyocogkeun ieu jeung hakékat-hakékat agama anu aya, bari mikir, “Naha mangsa anu bahaya ieu geus datang? Ulah nepi ka kami anu jadi generasi anu ragrag kana bahaya-bahaya ieu!”? Upama kami ogé henteu ningali bukti-bukti nyata anu aya di payuneun kami, sarta hakékat-hakékat anu kabuktian jeung dumasar kana élmu, anu nganteurkeun kami kana ayana Alloh; tuluy ninggalkeun agama kami ngan lantaran nganggap hirup tanpa agama di Éropa minangka sarat peradaban anu panggedéna jeung tanda wawasan; naha saha anu bakal nyalametkeun kami tina binasa langgeng? Naha kami henteu kedah mikirkeun ieu? Jalma anu miboga cara mikir ieu, anu henteu mikawanoh hiji hal anu leuwih luhur ti Al-Qur'an jeung hakékat-hakékatna, naha bakal ngalungkeun dirina kana binasa langgeng ngan lantaran sieun kana hukuman fana? Atawa bakal ngajénan sawatara ajén fana? Naha anjeunna bakal ninggalkeun tugas ngabdi ka Alloh, Rasul-Na jeung agamana? Ieu pisan faktor-faktor anu sajati anu ngahubungkeun kami ka Bedîüzzaman. Naha aya sumber agama séjén anu ku kami bisa dipaké pikeun nyugemakeun pangabutuh roh kami anu geus aya ti azali ieu? Jaksa anu dipihormat nyarankeun ka kami rébuan buku basa Arab anu minuhan pabukon sarta henteu bisa ngébréhkeun sumanget mangsa ayeuna. Jaksa anu dipihormat jeung jalma-jalma anu sapikiran jeung anjeunna bisa waé henteu resep kana kumpulan karya élmu, khazanah kamerdikaan jeung hakékat anu luhur anu disebut Risale-i Nur; aranjeunna ogé bisa ngébréhkeun kritik kana éta. Éta perkara maranéhna sorangan. Maranéhna henteu tiasa campur dina karesep kami kana ieu atawa éta karya sarta ajén anu kami pasihkeun ka éta. Kami mikanyaah Risale-i Nur. Kami nyaho éta minangka buku agama jeung tafsir Al-Qur'an anu sajati tur tanpa riya. Ukuran jeung putusan ngeunaan ajén mangrupa perkara pangajén nurani. Teu aya anu bisa campur kana ieu. Enya, kami percaya kana kawalian pangarang Risale-i Nur sarta yén anjeunna salawasna ngajarkeun hakékat anu sajati. Anjeunna henteu nampi éta, tapi henteu ngagoyahkeun kayakinan kami ieu. Ngan, anu kami tampi téh lantaran karomah élmuna, anu nembongan sacara luar biasa tur pangsampurna dina palajaran Nurlar, anu kami saksian, sarta anu nangtang sakabéh dunya élmu; lain lantaran karomahna anu mangrupa kajadian alam. Naha aranjeun tiasa némbongkeun Bedîüzzaman kadua, anu sanajan mangsa diajarna ngan tilu bulan, nyebarkeun berkah élmu anu sakitu lobana; ku kaajaiban élmuna ngébréhkeun logika anu luhur anu ngajadikeun malah para pamikir pangluhurna héran dina pasualan élmu anu paling luhur tur pangahirna; dina basa anu kakara diajar sanggeus satengah hirupna kaliwat, ngébréhkeun cara nerangkeun anu kacida pikaresepeunana jeung sumanget anu ngahanyutkeun; nyuarakeun kanyaah jeung rasa anu kacida loba berkahna; sarta ngagolak saperti sagara iman, khazanah tauhid jeung sagara hikmah? Naha aranjeun nganggap kaleuleuwihan nalika kami nganggap tonggak kautamaan jeung cahya ieu minangka Üstad? Anjeunna henteu némbongkeun karesep jeung perhatian sanajan saeutik kana hiasan hal-hal fana anu katémbong; henteu daék nyokot kauntungan jeung nikmat sanajan anu pangleutikna; henteu ngajénan sagala rupa laku ngaletak ti kokotor fana anu nyangkut dina sukuna; henteu ngarepkeun hiji hal ti sasaha, henteu menta-ménta, sarta henteu nampi anu disanggakeun ka anjeunna. Ku némbongkeun conto pangluhurna tina ngajaga kahormatan diri jeung kasucian, bari sabar tur tabah nyanghareupan sagala rupa kakurangan, anjeunna ngabaktikeun dirina ka hakékat, cahya-cahya Al-Qur'an jeung ngébréhkeun pangaweruh Nabi Muhammad ﷺ. Anjeunna ceurik kalayan pinuh welas asih jeung asih dina nyanghareupan nalangsana nagara jeung bangsa. Sanajan sakitu lobana panghianatan anu dilakukeun ka anjeunna, anjeunna henteu kungsi ninggalkeun jasana pikeun bagja jalma-jalma di sabudeureunana. Sanajan geus sepuh jeung taya anu nulungan, anjeunna usaha jeung bajoang kalayan tulus demi Alloh pikeun nyalametkeun manusa tina jurang jahil jeung angin puyuh mungkir. Salian ti karomah élmuna anu geus disanggakeun ieu, ku sabab ngorbankeun kapentingan diri jeung henteu ngarepkeun kauntungan anu teu aya tandinganana, sarta karya pinunjul tina kasucian jeung istiqomah anu dipintonkeunana dina mangsa nalika ukuran ahlak geus leungit, anjeunna ogé pantes dipikawanoh jeung dituturkeun minangka conto sampurna jeung mihrab kautamaan. Kieu pisan kami ningali Bedîüzzaman jeung karya-karyana. Naha tatali kami ka anjeunna, anu medal ngan tina iman kami, sarta lantaran iman ieu kami milu dina teguran jeung panghina Al-Qur'an sarta dawuhan Nabi Muhammad ﷺ anu tegas ngeunaan kufur jeung ahlak goréng, ngajadikeun kami jalma politik, anu dianggap kokotor fana? Atawa naha méré béja ngeunaan Alloh jeung Rasul-Na, hakékat jeung Al-Qur'an, pikeun ngalereskeun roh anu beresih jeung nurani anu polos tina sabagian anak bangsa urang, anu salila dua puluh lima taun henteu bisa diajar hakékat agama sarta indit kana binasa mutlak, demi nyalametkeun aranjeunna tina binasa langgeng, bisa disebut ngaruksak? Para Hakim anu dipihormat! Kami sagemblengna lain jalma politik. Kami nyaho politik minangka jalan anu mawa sarébu hiji rupa beban dosa, bahaya jeung tanggung jawab pikeun jalma anu lain ahli politik, saperti kami. Ti asalna ogé kami henteu ngajénan hal-hal fana anu katémbong. Kami ningali dunya ngan tina sisi hadéna anu nganteurkeun kami kana ridho Alloh. Ku kituna, kami nolak pisan tuduhan yén kami ngudag politik jeung ngalawan gagasan nagara. Upama aya niat saperti kitu, tangtu dina dua puluh lima taun geus nembongan sanajan saeutik. Enya, kami boga sisi anu nolak, anu nyela ahlak goréng jeung hirup tanpa iman. Ieu medal ngan tina iman sarta lantaran kami—ku kedah—milu dina katerangan Al-Qur'an anu tegas jeung teguranana anu agung ngeunaan pasualan-pasualan ieu. Upama alesan-alesan ieu, cara ngébréhkeun tulus jeung ihlas, hakékat jeung beresihna niat ieu, henteu ngayakinkeun aranjeun; pasihan hukuman ka kami ku cara naon waé anu dipikahoyong ku aranjeun. Tapi ulah hilap yén Kangjeng Nabi Isa (as), anu ayeuna dituturkeun ku genep ratus juta manusa, ku para pamingpin mangsana kungsi dihukum pati “saperti maling biasa”, ngan lantaran haténa ngageter demi bagja manusa sarta anjeunna mawa amanah pikeun nepikeun béja. Kami bakal nampa hukuman ieu, anu bakal tumiba ka kami lantaran nyarita kalayan bébas, kalawan reueus. Kami ngan bakal ngangkat panangan ka payuneun Gusti Qâdhiyul-Hâjât bari ngagero ﺣَﺴْﺒُﻨَﺎ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﻭَﻧِﻌْﻢَ ﺍﻟْﻮَﻛ۪ﻴﻞُ.
Ditahan di Panjara Afyon
Ti distrik Ortaklar
Ahmed Feyzi Kul