Şuâ Kaopat Belas
Panglengkep anu Singget Pisan kanggo Katerangan Abdi
Abdi ngébréhkeun ka Pangadilan Afyon yén:
Ngarogahala tempat cicing abdi, nalék abdi, jeung nahan abdi sacara ngalanggar hukum tina tilu segi anu aya dina katerangan abdi anu disanggakeun pikeun ditimbang ku aranjeun sarta ku kaadilan hukum, téh ngaruksak kahormatan tilu pangadilan gedé sarta nyigeung martabat jeung kaadilanna, malah ngarendahkeunana.
Sabab sanggeus tilu pangadilan jeung tilu panitia ahli nalungtik kalayan taliti pisan buku jeung serat abdi anu ngawengku dua puluh taun salila dua taun, urang dibébaskeun ku kaputusan anu sapuk sarta buku jeung serat urang dibalikkeun. Sanggeus dibébaskeun, salila tilu taun dina pangasingan anu luar biasa sarta pangawasan anu kacida ketatna, abdi ngan nulis hiji serat anu henteu ngabahayakeun ka sababaraha sobat unggal minggu. Hubungan abdi jeung dunya siga geus pegat, nepi ka sanajan dipaparin kabébasan, abdi henteu mulang ka tanah asal. Ayeuna, muka deui urusan anu sarua saolah-olah teu nganggap kaputusan adil tilu pangadilan éta, téh ngaruksak kahormatan maranéhna.
Demi ngajaga martabat pangadilan-pangadilan anu geus ngalakukeun kaadilan pikeun abdi, abdi nyuhunkeun ka pangadilan aranjeun: téangan sabab séjén, pasualan séjén sajaba ti urusan anu sarua, nyaéta "Risale-i Nur", "ngadegkeun pakumpulan", "ngadegkeun tarékat", jeung kamungkinan "ngaganggu kaamanan sarta ngaruksak katengtreman umum"; tuntut abdi ku éta. Kakurangan abdi loba. Abdi ogé geus mutuskeun pikeun mantuan aranjeun ngeunaan tanggung jawab abdi.
Sabab di luar panjara abdi ngalaman siksa jauh leuwih loba tibatan di panjara. Ayeuna anu jadi tempat reureuh pikeun abdi nyaéta kubur atawa panjara. Saéstuna abdi geus bosen ku hirup. Siksa, pangawasan anu dibarengan ku panyiksaan, jeung panghina dina dua puluh taun kurungan nyorangan ieu geus cukup. Lamun diteruskeun, éta bakal nyigeung murka Alloh; ieu nagri bakal cilaka. Abdi ngingetan aranjeun. Tempat panyalindungan jeung taméng urang anu pangkukuhna nyaéta: ﺣَﺴْﺒُﻨَﺎ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﻭَﻧِﻌْﻢَ ﺍﻟْﻮَﻛ۪ﻴﻞُ ٭ ﺣَﺴْﺒِﻰَ ﺍﻟﻠّٰﻪُ لَٓا ﺍِﻟٰﻪَ اِلَّا ﻫُﻮَ ﻋَﻠَﻴْﻪِ ﺗَﻮَﻛَّﻠْﺖُ ﻭَﻫُﻮَ ﺭَﺏُّ ﺍﻟْﻌَﺮْﺵِ ﺍﻟْﻌَﻈ۪ﻴﻢِ
Aya sababaraha pokok deui anu rék abdi sanggakeun ka Pamaréntah, Pangadilan, jeung Aparat Kaamanan Afyon
Kahiji: Kalolobaan nabi muncul di Wétan jeung Asia, sarta kalolobaan ahli hikmah muncul di Kulon jeung Éropa; éta mangrupa isyarat tina papasten azali yén agama ngawasa di Asia. Filsafat aya dina darajat kadua. Dumasar kana isyarat papasten ieu, sanajan pangawasa di Asia henteu taat kana agama, manéhna teu meunang ngaganggu jalma anu digawé pikeun kapentingan agama, malah kudu nyumangetan maranéhna.
Kadua: Al-Qur'an Al-Hakîm nyaéta akal jeung daya mikir tina sirah bumi ieu. Lamun—urang nyalindung ka Alloh—Al-Qur'an leungit tina sirah bola bumi, bumi bakal gélo. Henteu jauh tina akal yén sirahna anu geus kosong tina akal bakal nabrak hiji planét sarta jadi sabab kajadian kiamat. Enya, Al-Qur'an téh ranté anu ngabeungkeut arsy jeung bumi, hiji tali Alloh. Al-Qur'an leuwih ngajaga bumi tibatan gaya tarik umum.
Risale-i Nur, anu mangrupa tafsir sajati tur kuat tina Al-Qur'an anu mulya ieu, nyaéta nikmat Alloh anu gedé sarta mujijat Al-Qur'an anu moal pareum, anu salila dua puluh taun geus némbongkeun pangaruhna pikeun ieu bangsa di ieu tanah air dina abad ieu. Pamaréntah kudu ngajagana jeung nyumangetan sangkan dibaca, lain ngagangguna sarta nyingsieunan murid-muridna nepi ka ninggalkeunana.
Katilu: Ku sabab sakabéh mukmin anu datang mantuan jalma anu geus indit ka mangsa kaliwat ku ngadoakeun pangampura jeung ngahadiahkeun amal hadéna ka roh maranéhna, abdi kungsi nyarios di Pangadilan Denizli:
"Dina pangadilan agung, lamun milyaran mukmin anu jadi panggugat nanya ka jalma anu rék ngahukum jeung nyangsarakeun murid-murid Nur anu ngaladénan hakékat-hakékat Al-Qur'an, sarta ka aranjeun: 'Ku hukum kabébasan aranjeun méré kalonggaran sarta henteu ngaganggu tulisan-tulisan jalma tanpa agama, kaum komunis, jeung pakumpulan-pakumpulan maranéhna anu ngagedékeun anarki, tapi aranjeun hayang nyangsarakeun ku panjara jeung tekanan Risale-i Nur sarta murid-muridna, anu ngusahakeun nyalametkeun tanah air jeung bangsa tina anarki, tina henteu boga agama, jeung tina rusak ahlak, sarta nyalametkeun sasama warga tina hukuman musnah salawasna dina maot,' naon anu bakal aranjeun jawab? Urang ogé nanya ka aranjeun!" Kitu saur abdi ka maranéhna. Waktu éta, jalma-jalma anu adil tur boga rasa kaadilan éta ngabébaskeun urang sarta némbongkeun kaadilan lembaga pangadilan. Kaopat: Abdi tadina ngarepkeun Ankara atawa Afyon, waktu nalék abdi, bakal ngasupkeun abdi kana hiji musyawarah sarta ngajukeun patarosan pikeun diwaler ngeunaan pasualan-pasualan anu kacida gedéna, patali jeung jasa Nur pikeun éta pasualan. Enya, kudu ditéangan jalan anu bakal ngadatangkeun ka bangsa di ieu nagara duduluran heubeul, kanyaah, sangkaan hadé, jeung pitulung rohani tilu ratus lima puluh juta Muslim. Hiji tanda yén Risale-i Nur téh jalan jeung sarana anu pangkuatna nyaéta kieu:
Cenah, taun ieu di Mekah anu mulya, hiji ulama anu kacida gedéna narjamahkeun kumpulan-kumpulan gedé Nur kana basa India jeung basa Arab sarta ngirimkeunana ka India jeung Arab. Ku kituna anjeunna ngusahakeun ngajamin katunggalan jeung duduluran Islam anu jadi sandaran urang anu pangkuatna, sarta némbongkeun ngaliwatan risalah-risalah Nur yén bangsa Turki salawasna maju dina agama jeung iman.
Abdi ogé ngarepkeun bakal aya patarosan sapertos: "Sabaraha gedé jasa Nur ngalawan bahaya komunis anu robah jadi anarki di tanah air urang, sarta kumaha ieu tanah air anu diberkahan bakal dijaga tina banjir anu pikasieuneun ieu?" Padahal perlu nanyakeun pasualan-pasualan anu sagedé gunung sapertos kitu, tapi abdi malah dijadikeun sangsara anu teu kungsi kaalaman saumur hirup dina kaayaan anu beurat ieu, lantaran pasualan-pasualan leutik, pribadi, anu saleresna henteu penting saukuran jangjang laleur jeung henteu jadi dasar tanggung jawab naon waé, sarta anu ku fitnah jalma-jalma anu boga niat goréng geus dijieun tina siki jadi kubah. Ka urang diajukeun patarosan-patarosan anu teu aya hartina ngeunaan pasualan anu sarua anu geus ditanyakeun ku tilu pangadilan sarta urang geus dibébaskeun, jeung ngeunaan hiji dua pasualan biasa tur pribadi.
Kalima: Risale-i Nur teu bisa dilawan; éta moal éléh. Salila dua puluh taun éta ngabungkem para filsuf anu pangnekadna. Éta némbongkeun hakékat-hakékat iman kawas panonpoé. Pangawasa di ieu nagara kudu ngamangpaatkeun kakuatanana. Kagenep: Ngaruksak abdi ku kakurangan pribadi abdi anu henteu penting, sarta ngarendahkeun abdi dina paningal umum ku panghina, moal ngarugikeun Risale-i Nur, malah tina hiji segi bakal nguatkeunana. Sabab gaganti hiji létah abdi anu fana, létah-létah anu langgeng tina saratus rébu salinan Risale-i Nur moal cicing, tapi bakal nyarita. Murid-muridna anu tulus, ku rébuan létah anu kuat, insya Alloh bakal neruskeun pancén Nur anu suci tur ngawengku sakabéhna éta nepi ka kiamat, sakumaha anu geus dipigawé nepi ka ayeuna.
Katujuh: Sakumaha anu geus abdi tegeskeun di pangadilan-pangadilan saméméhna sarta geus urang tunjukkeun dalilna, musuh-musuh urang anu nyumput, sarta pihak resmi jeung henteu resmi anu ngalawan urang, anu ngabobodo pamaréntah, nyieun sababaraha pamingpinna waswas, jeung ngagerakkeun lembaga-lembaga pangadilan ngalawan urang, boh geus katipu atawa ditipu ku cara anu kacida goréngna, boh saurang revolusionér anu kacida telengesna demi anarki, boh saurang zindiq licik anu merangan Islam jeung hakékat Al-Qur'an kalayan murtad. Pikeun nyerang urang, maranéhna méré ngaran républik kana kadiktatoran mutlak, nempatkeun murtad mutlak dina ngaran rézim, méré ngaran peradaban kana kahirupan anu sagemblengna nurut kana hawa nafsu, sarta méré ngaran hukum kana paksaan kafir anu sawenang-wenang. Ku kitu maranéhna nyangsarakeun urang, ngabobodo pamaréntah, jeung nyibukkeun lembaga pangadilan ku urusan urang anu teu aya hartina. Urang masrahkeun maranéhna kana hukuman Gusti Qahhâr Dzul-Jalâl, sarta demi ngajaga diri tina kajahatan maranéhna, urang nyalindung dina bénténg ﺣَﺴْﺒُﻨَﺎ ﺍﻟﻠّٰﻪُ ﻭَﻧِﻌْﻢَ ﺍﻟْﻮَﻛ۪ﻴﻞُ.
Kadalapan: Taun kamari, urang Rusia loba ngirimkeun jalma pikeun ibadah haji, tuluy ngaliwatan maranéhna ngalakukeun propaganda yén urang Rusia leuwih ngahormat Al-Qur'an tibatan bangsa séjén, sarta ngusahakeun ngabalikkeun dunya Islam tina segi agama ngalawan bangsa anu taat kana agama di ieu tanah air. Dina waktu anu sarua, ku sumebarna sabagian kumpulan-kumpulan gedé Risale-i Nur di Mekah anu mulya, Madinah anu cahayaan, Damaskus anu mulya, Mesir, jeung Aleppo kalayan dihargaan ku para ulama, éta kumpulan-kumpulan ngabantosan ngancurkeun propaganda komunis, sarta némbongkeun ka dunya Islam yén:
Bangsa Turki jeung dulur-dulurna, sakumaha baheula, tetep boga agamana jeung Al-Qur'anna, sarta mangrupa dulur gedé anu taat kana agama pikeun umat Islam séjén, jeung panglima anu gagah dina ngaladénan Al-Qur'an. Di puseur-puseur suci anu penting éta, kumpulan-kumpulan Nur némbongkeun hakékat ieu.
Naha jasa Nur pikeun bangsa anu kacida ajénna ieu, lamun dibales ku panyiksaan sapertos kitu, moal ngajadikeun bumi murka?
Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah tur satia!
Abdi rék ngébréhkeun panglipur anu kuat dina tilu pokok ka jalma-jalma anu kalayan welas asih tur satia ngurus jeung mantuan bekel anu datang ti luar pikeun jalma anu katarajang musibah panjara:
Pokok Kahiji: Poé-poé kahirupan anu kaliwat di panjara, unggal poéna bisa ngadatangkeun ibadah anu sarua jeung sapuluh poé, sarta tina segi buahna bisa ngarobah jam-jam anu fana jadi jam-jam anu langgeng sacara rohani. Hukuman lima atawa sapuluh taun bisa jadi sarana leupas tina kurungan salawasna jutaan taun.
Sarat pikeun mukmin meunang kauntungan anu kacida gedéna tur ajénna ieu nyaéta ngalaksanakeun solat fardu, tobat tina dosa-dosa anu nyababkeun asup ka panjara, sarta sukur bari sabar. Panjara sorangan geus nyegah loba dosa, henteu méré kasempetan pikeun ngalakukeunana.
Pokok Kadua: Sakumaha leungitna nikmat téh nyeri, leungitna nyeri ogé mangrupa nikmat. Enya, saha waé lamun nginget poé-poé mangsa kaliwat anu ngeunah tur pikabungaheun, bakal ngarasa nyeri batin lantaran kaduhung jeung kangen, sarta nyarios "Aduh!" Ari lamun nginget poé-poé mangsa kaliwat anu pinuh ku musibah jeung nyeri, manéhna ngarasa nikmat rohani lantaran éta geus leungit, sarta nyarios: "Alhamdulillah, sukur, éta balai geus ninggalkeun ganjaranana tuluy indit." Manéhna ngarénghap kalayan bungah. Hartina, sajam nyeri samentara, sanggeus leungit, ninggalkeun nikmat rohani dina roh; ari sajam anu ngeunah, sabalikna, ninggalkeun nyeri.
Ku sabab hakékatna kitu, sarta ku sabab jam-jam musibah mangsa kaliwat geus musnah jeung teu aya bareng jeung nyerina, sedengkeun poé-poé balai anu bakal datang ayeuna can aya, sarta tina anu teu aya henteu aya nyeri jeung henteu datang nyeri, contona, sabaraha gélo hiji jalma lamun poé ieu terus-terusan dahar roti jeung nginum cai pikeun ngaganti lapar jeung halabhabna sababaraha poé ka tukang sarta kamungkinan lapar jeung halabhabna hiji dua poé deui. Kitu pisan ogé, ayeuna mikiran jam-jam nyeri mangsa kaliwat jeung mangsa nu bakal datang—anu euweuh, teu aya, sarta geus musnah—tuluy henteu sabar sarta nyarios "Ooh, aduh!" siga anu ngakaluh ka Alloh bari ninggalkeun nafsuna sorangan anu boga kakurangan, téh gélo. Lamun manéhna henteu ngabagi-bagi kakuatan sabarna ka katuhu jeung ka kénca, nyaéta ka mangsa kaliwat jeung mangsa nu bakal datang, tapi nahan éta pikeun jam anu ayeuna jeung poé éta, tangtu bakal cukup sapinuhna. Kasempitan ngurangan tina sapuluh jadi hiji.
Malah, mugia henteu jadi kaluh: di madrasah Yusuf katilu ieu, salila sababaraha poé dina musibah abdi anu pinuh ku kasempitan lahiriah jeung rohani sarta panyakit, anu teu kungsi kaalaman saumur hirup, hususna nalika putus harepan jeung kasempitan haté sarta roh lantaran henteu bisa ngaladénan Nur ngadedet abdi, pitulung Alloh némbongkeun hakékat anu disebut tadi. Abdi ogé ridho kana panyakit anu nyusahkeun jeung panjara abdi. Sabab pikeun jalma teu daya kawas abdi anu aya di lawang kubur, ngarobah sajam anu bisa kaliwat bari lalawora jadi sapuluh jam ibadah téh kauntungan anu gedé; ku kituna abdi sukur.
Pokok Katilu: Mantuan ku jasa anu welas asih, mikeun rejeki anu diperlukeun ku maranéhna, sarta ngusap tatu rohanina ku salep panglipur, ngadatangkeun kauntungan gedé ku amal anu saeutik. Mikeun kadaharan anu datang ti luar ka maranéhna dicatet dina buku amal hadé éta sipir, sarta jalma-jalma anu babarengan jeung sipir digawé di jero jeung di luar pikeun para tahanan anu teu daya, minangka sedekah anu sarua jeung éta kadaharan. Hususna lamun éta tahanan katarajang musibah, sepuh, gering, miskin, atawa jauh ti asalna, éta kacida ngalobakeun ganjaran sedekah rohani éta.
Sarat pikeun kauntungan anu ajén ieu nyaéta ngalaksanakeun solat fardu, supaya éta jasa dipigawé demi Alloh. Sarat séjénna nyaéta gancang mantuan maranéhna kalayan satia, welas asih, bungah, sarta henteu ngungkit-ngungkit jasa.
Ieu mangrupa ringkesan anu kacida singgetna tina hiji pasualan anu katerangan jeung buktina aya dina pangbélaan di Denizli.
Hiji panglima anu pikasieuneun, ku kapinteran anu luar biasa jeung kacerdasanna, nyokot pikeun dirina amal-amal hadé tentara sarta mikeun kagoréngan dirina sorangan ka éta tentara. Ku kituna anjeunna ngurangan amal hadé jeung jasa perang anu jumlahna sarua jeung jumlah prajurit jadi hiji, sarta ku nuduhkeun kagorénganana ka prajurit-prajurit éta tentara, anjeunna ngajadikeun éta kagoréngan saolah-olah sakitu lobana jeung jumlah maranéhna. Lantaran éta mangrupa panganiayaan anu pikasieuneun sarta sabalikna tina hakékat, dumasar kana tamparan hiji hadis anu geus abdi terangkeun opat puluh taun ka tukang ka jalma éta, abdi nyarios ka hiji jaksa anu nyerang abdi di pangadilan-pangadilan urang saméméhna:
"Sanajan abdi ngabantah anjeunna ku béja-béja hadis, abdi ngajaga kahormatan tentara sarta ngajagana tina kasalahan gedé. Ari anjeun, demi hiji sobat anjeun, ngaruksak kahormatan tentara anu jadi pamawa bandéra Al-Qur'an sarta panglima gagah dunya Islam, jeung ngajadikeun amal-amal hadéna euweuh."
Catetan Handap Leutik pikeun Tuntunan Nonoman
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ
Para tahanan kacida merlukeun panglipur sajati dina Risale-i Nur. Hususna jalma-jalma anu katarajang pukulan mangsa ngora sarta méakkeun umurna anu seger tur amis di panjara, merlukeun Nur sakumaha merlukeun roti.
Enya, dorongan mangsa ngora leuwih ngadéngékeun rasa tibatan akal. Ari rasa jeung kahayang téh lolong, henteu ningal akibatna. Éta leuwih milih nikmat sa-dirham anu aya ayeuna tibatan nikmat sa-batman dina mangsa nu bakal datang. Ku nikmat males kanyeri samenit, hiji jalma maéhan tuluy nanggung nyeri panjara dalapan puluh rébu jam. Ku kasenangan sajam hirup nurut kana hawa nafsu dina hiji urusan kahormatan, kabagjaan hirupna musnah ku rébuan poé kasempitan lantaran hariwang kana panjara jeung musuhna.
Dumasar kana ieu, aya loba bahaya pikeun nonoman anu teu daya, anu ngarobah kahirupanana anu pangamisna jadi kahirupan anu pangpaitna sarta matak karunya.
Hususna, hiji nagara badag di kalér, ku ngawasa kahayang-kahayang mangsa ngora, ngaguncangkeun abad ieu ku badai-badaina. Sabab nagara éta ngahalalkeun putri-putri anu geulis jeung pamajikan jalma-jalma anu ngajaga kahormatan pikeun nonoman anu gerak ku rasa lolong anu henteu ningal akibat. Malah nagara éta ngadorong kalakuan cabul ieu ku ngidinan lalaki jeung awéwé asup babarengan bari taranjang ka tempat pamandianana. Nagara éta ogé ngahalalkeun harta jalma beunghar pikeun para jalma anu hirup teu puguh jeung miskin, nepi ka sakabéh manusa ngageter nyanghareupan musibah ieu.
Ku kituna dina abad ieu, nonoman Islam jeung Turki kacida perluna laku kalayan gagah sarta nyanghareupan bahaya anu nyerang ti dua arah ieu ku pedang-pedang Risale-i Nur anu seukeut, sapertos Bubuahan jeung Tuntunan Nonoman. Lamun henteu, nonoman anu teu daya éta bakal ngarobah mangsa hareup di dunya jeung kahirupanana anu bagja, sarta kabagjaan jeung kahirupanana anu langgeng di aherat, jadi siksa jeung nyeri, tuluy ngancurkeunana. Ku nyalahgunakeun jeung hirup nurut kana hawa nafsu, manéhna bakal asup ka tempat ngubaran nu gering; ku rasa anu ngaleuwihan wates, manéhna bakal asup ka panjara. Dina mangsa sepuh, manéhna bakal loba ceurik bari ngadu aduh jeung kaduhung. Lamun manéhna ngajaga dirina ku atikan Al-Qur'an jeung hakékat-hakékat Nur, manéhna bakal jadi nonoman anu gagah saéstuna, manusa anu sampurna, Muslim anu bagja, sarta hiji rupa sultan pikeun mahluk hirup séjén jeung sato.
Enya, lamun saurang nonoman di panjara méakkeun ngan sajam tina dua puluh opat jam kahirupanana unggal poé pikeun lima solat fardu, sarta sakumaha panjara nyegah kalolobaan dosa, manéhna ogé tobat tina kasalahan anu nyababkeun éta musibah sarta ngajauhan dosa-dosa séjén anu ngabahayakeun jeung nyeri, éta bakal loba mangpaatna pikeun kahirupanana, mangsa hareupna, nagrina, bangsana, jeung barayana. Sakabéh kitab jeung lembaran wahyu ti langit, utamana Al-Qur'an anu ngajelaskeun kalayan pikahélokeun, ngabéjaan kalayan pasti sarta méré béja gumbira yén ku mangsa ngora anu fana sapuluh atawa lima belas taun éta, manéhna bakal meunang mangsa ngora anu salawasna, caang, jeung langgeng.
Enya, lamun manéhna sukur kana nikmat mangsa ngora anu amis tur éndah éta ku istiqomah jeung taat, éta nikmat bakal tambah, jadi langgeng, sarta tambah ngeunah. Lamun henteu, éta bakal jadi pinuh ku balai, nyeri, sedih, jeung impian goréng, tuluy leungit. Éta ogé jadi sabab manéhna robah jadi jalma anu hirup teu puguh sarta ngabahayakeun barayana, nagrina, jeung bangsana.
Lamun tahanan téh dihukum sacara henteu adil, kalayan sarat ngalaksanakeun solat fardu, unggal jamna dianggap saperti sapoé ibadah. Éta panjara pikeun manéhna jadi tempat latihan nyorangan, sarta maranéhna bisa kaasup jalma-jalma soléh anu nyorangan jeung asup ka guha-guha pikeun ibadah dina jaman baheula.
Lamun manéhna miskin, sepuh, atawa gering, sarta kangen kana hakékat-hakékat iman, kalayan sarat ngalaksanakeun kawajiban fardu jeung tobat, unggal jamna ogé jadi dua puluh jam ibadah. Panjara pikeun manéhna jadi tempat reureuh, tempat kanyaah pikeun sobat-sobat anu ngurusna kalayan welas asih, tempat atikan, sarta tempat pangajaran. Cicing di éta panjara bisa leuwih dipikaresep ku manéhna tibatan kabébasan di luar anu matak bingung sarta katarajang serangan dosa ti sagala arah. Manéhna nampa atikan anu lengkep ti panjara. Waktu kaluar, manéhna kaluar minangka jalma anu tobat, boga pangalaman, kadidik, jeung mangpaat pikeun bangsa, lain minangka tukang maéhan atawa jalma anu hayang males kanyeri. Malah sababaraha jalma anu aya hubunganana jeung panjara Denizli, nalika ningal jalma-jalma anu dina waktu singget meunang pangajaran ahlak anu luar biasa hadéna tina Nur, nyarios: "Tibatan diasupkeun ka panjara lima belas taun pikeun ngadidik, lamun maranéhna nampa pangajaran Risale-i Nur lima belas minggu, éta bakal leuwih ngaronjatkeun kalakuanana."
Ku sabab maot henteu maot sarta ajal téh disumputkeun, bisa datang iraha waé; ku sabab kubur henteu nutup, rombongan-rombongan anu datang sanggeusna asup ka dinya tuluy leungit; ku sabab kahirupan dunya ieu indit kalayan kacida gancangna; sarta ku sabab Risale-i Nur ngaliwatan hakékat Al-Qur'an geus némbongkeun caang kawas panonpoé yén pikeun mukmin, maot geus robah tina hukuman musnah salawasna jadi serat bébas tugas, sedengkeun pikeun jalma anu sasar jeung hirup nurut kana hawa nafsu, sakumaha anu katingali ku panon, maot téh hukuman musnah salawasna sarta papisah anu teu aya tungtungna tina sakabéh anu dipikanyaah jeung sakabéh anu aya;
tangtu, tangtu moal aya mamang deui yén jalma anu pangbagjana nyaéta jalma anu sukur bari sabar, ngamangpaatkeun mangsa panjara sapinuhna, nampa pangajaran Nur, sarta ngusahakeun ngaladénan imanna jeung Al-Qur'an dina jalan istiqomah.
Hé manusa anu kacanduan kasenangan jeung nikmat! Dina umur tujuh puluh taun, ku rébuan pangalaman, dalil, jeung kajadian, abdi geus nyaho kalayan kayakinan anu katingali ku panon yén:
Kasenangan sajati, nikmat tanpa nyeri, bungah tanpa sedih, jeung kabagjaan hirup ngan aya dina iman sarta dina lingkungan hakékat-hakékat iman. Ari dina hiji nikmat dunya aya loba nyeri. Éta nyuapan hiji siki anggur, tuluy nampar sapuluh kali sarta ngaleungitkeun nikmat hirup.
Hé jalma-jalma teu daya anu katarajang musibah panjara! Ku sabab dunya aranjeun keur ceurik sarta kahirupan aranjeun anu amis geus jadi pait, usahakeun sangkan aherat aranjeun ogé henteu ceurik, sarta kahirupan aranjeun anu langgeng seuri jeung jadi amis; mangpaatkeun panjara. Sakumaha sakapeung sajam jaga nyanghareupan musuh dina kaayaan anu beurat bisa dianggap sarua jeung sataun ibadah, kitu ogé unggal jam kasusah ibadah aranjeun dina kaayaan anu beurat jadi sababaraha jam sarta ngarobah éta kasusah jadi rohmat.
Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah tur satia!
Abdi ngucapkeun salamet ka aranjeun, lain ngalipur dina kasusah. Ku sabab papasten Alloh ngirimkeun urang ka madrasah Yusuf katilu ieu demi hiji hikmah, sarta bakal méré urang sabagian rejeki urang pikeun didahar di dieu, jeung rejeki urang geus ngagero urang ka dieu; ku sabab nepi ka ayeuna, ngaliwatan pangalaman-pangalaman anu pasti, pitulung Alloh geus ngajadikeun urang tempat ngawujudna rusiah ﻋَﺴٰٓﻰ ﺍَﻥْ ﺗَﻜْﺮَﻫُﻮﺍ ﺷَﻴْﺌًﺎ ﻭَﻫُﻮَ ﺧَﻴْﺮٌ ﻟَﻜُﻢْ; ku sabab dulur-dulur anyar urang di madrasah Yusuf leuwih merlukeun panglipur dina Nur tibatan saha waé, sarta jalma-jalma pangadilan leuwih merlukeun kaidah-kaidah Nur jeung hukum-hukum suci séjénna tibatan para pagawé; ku sabab salinan-salinan Nur anu kacida lobana ngalaksanakeun pancén aranjeun di luar sarta kamajuanana henteu eureun; sarta ku sabab di dieu unggal jam anu fana jadi jam-jam ibadah anu langgeng;
tangtu demi pokok-pokok anu disebut tadi, urang kudu sukur kalayan bungah, sabar sapinuhna, jeung kukuh dina ieu kajadian. Sakabéh serat leutik anu urang tulis pikeun panglipur di panjara Denizli, abdi ulangkeun deui ka aranjeun persis sarua. Insya Alloh, paragraf-paragraf anu pinuh ku hakékat éta bakal ngalipur aranjeun ogé.
Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah tur satia!
Kahiji: Abdi sukur tanpa wates yén ti para mufti, juru dakwah, imam, jeung guru agama anu jadi nu boga Risale-i Nur saéstuna, geus muncul para pahlawan rohani. Nepi ka ayeuna, jalma-jalma anu ngorbankeun diri pikeun Nur téh nonoman, murid sakola, jeung guru. Sarébu bârekellah, para Edhem İbrahim jeung Ali Osman geus ngajadikeun jalma-jalma madrasah dipihormat, ngarobah rasa asa-asana jadi kawani.
Kadua: Ulah maranéhna hanjakal kana kajadian ieu anu timbul tina kagiatan jeung sumangetna anu tulus. Sabab hasil panjara Denizli ngajadikeun jalma anu ngalakukeun lampah kurang ati-ati meunang ucapan salamet. Kasusahna saeutik pisan, mangpaat rohanina loba pisan. Insya Alloh, madrasah Yusuf katilu ieu moal éléh ti anu kadua.
Katilu: Lantaran ganjaran nambahan saluyu jeung darajat kasusah, urang kudu sukur kana kaayaan anu beurat ieu. Urang kudu ngusahakeun ngalaksanakeun jasa kaimanan anu jadi pancén urang kalayan ihlas; urang henteu meunang pipilueun kana segi méré kasuksésan jeung hasil anu hadé, anu jadi pancén Alloh. Ku ngucapkeun ﺧَﻴْﺮُ الْاُمُورِ ﺍَﺣْﻤَﺰُﻫَﺎ, urang kudu sukur bari sabar kana kasempitan di tempat latihan ieu. Urang kudu nyaho yén éta mangrupa tanda ditampana amal urang sarta tanda urang meunang sertipikat anu lengkep dina ujian perjuangan urang anu suci.
Ka jajaran pangurus panjara, utamana ka diréktur, aya hiji pamundut abdi anu katingalina henteu penting tapi pikeun abdi kacida pentingna.
Kahirupan abdi anu dua puluh dua taun kaliwat dina pangasingan mutlak, sarta awak abdi anu umurna tujuh puluh lima taun, henteu kuat kana vaksin. Malah geus lila pisan abdi kungsi divaksin; salila dua puluh taun akibatna nyababkeun nanah. Éta jadi saperti racun anu terus karasa salila mangtaun-taun. Dua dokter jeung babaturan abdi di Emirdağı nyaho ieu. Opat taun ka tukang di Denizli, abdi ogé divaksin di antara sakabéh tahanan. Sanajan henteu ngabahayakeun saurang ogé, éta ngajadikeun abdi gering dua puluh poé. Ku panangtayungan Alloh, abdi henteu dipaksa indit ka tempat ngubaran nu gering anu ngabahayakeun pikeun abdi. Pasti awak abdi henteu kuat divaksin. Alesan abdi ogé kuat. Ku sabab dina umur tujuh puluh lima taun abdi kacida lemahna, abdi ngan kuat kana vaksin anu dibikeun ka budak umur sapuluh taun. Salian ti éta, ku sabab abdi salawasna aya dina pangasingan mutlak, abdi henteu aya kontak jeung jalma séjén. Sabulan ka tukang gubernur ngirimkeun dua dokter ka Emirdağı; maranéhna mariksa abdi sapinuhna. Maranéhna henteu manggihan panyakit anu nular, ngan kalemahan anu kacida, pangasingan, kasepuhan, jeung nyeri otot, henteu manggihan anu séjén. Tangtu kaayaan ieu henteu ngawajibkeun abdi sacara hukum pikeun divaksin.
Aya ogé pamundut abdi anu gedé: ulah ngirimkeun abdi ka tempat ngubaran nu gering. Ulah maksa abdi kana kaayaan anu teu bisa ditanggung ku abdi saumur hirup, hususna salila dua puluh dua taun kahirupan dina pangasingan mutlak ieu, nyaéta kudu aya dina kakawasaan jalma-jalma anu ngurus nu gering anu henteu dikenal ku abdi. Sanajan ayeuna abdi geus mimiti ngarasa resep asup ka kubur, tapi demi ngajénan jajaran pangurus panjara ieu anu kamanusaanana geus katingali ku abdi sarta demi panglipur para tahanan, pikeun ayeuna abdi leuwih milih panjara tibatan kubur.
Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah tur satia!
Kahiji: Ulah aranjeun sedih lantaran kasangsaraan jeung panghina anu ditimpakeun ka pribadi abdi. Sabab maranéhna henteu bisa manggihan kakurangan dina Risale-i Nur; minangka gagantina, maranéhna ngurus pribadi abdi anu henteu penting sarta loba kakurangan. Abdi bungah ku ieu. Sanajan demi kasalametan jeung kahormatan Risale-i Nur abdi ngalaman rébuan nyeri pribadi, balai, jeung panghina, tetep sukur kalayan reueus téh tuntutan pangajaran anu abdi tampi tina Nur. Ku sabab éta, ulah karunya ka abdi dina segi ieu.
Kadua: Serangan anu kacida legana, tegesna, jeung henteu boga welas asih ieu, pikeun ayeuna geus ngurangan tina dua puluh jadi hiji. Gaganti rébuan jalma anu raket, maranéhna ngumpulkeun sababaraha jalma; gaganti ratusan rébu jalma anu aya hubunganana, maranéhna ngumpulkeun sababaraha dulur anyar anu kawates. Hartina, ku pitulung Alloh éta geus robah jadi kacida hampangna.
Katilu: Ku pitulung Gusti, urut gubernur anu dua taun ngarancang ngalawan urang geus nyingkah. Aya kamungkinan anu kuat yén Menteri Urusan Jero Nagri, anu geus dijadikeun kacida waswasna ngalawan urang, lantaran asalna ti tanah anu sarua sarta karuhunna sacara turunan kacida taatna kana agama, geus kacida ngurangan ieu serangan anu pikasieuneun. Ku sabab éta, ulah putus harepan jeung ulah hariwang.
Kaopat: Ngaliwatan loba pangalaman jeung kajadian, ku cara anu méré kayakinan pasti, lamun Risale-i Nur ceurik, bumi ngageter atawa hawa ceurik. Sakumaha anu geus loba urang tingal ku panon sorangan sarta sabagian geus urang buktikeun ogé di pangadilan, nurutkeun perkiraan abdi, usum tiris ieu anu dina awalna seuri kawas usum panas kalayan cara anu teu aya bandinganana, kabeneran merenah jeung seurina sarta sumebarna Risale-i Nur di balik layar ku mesin panggandaan. Tuluy nurutkeun eurunna bari ceurik lantaran hariwang kana panggeledahan jeung panyitaan di mana-mana, usum tiris dumadakan némbongkeun ambek anu pikasieuneun jeung ceurik. Saluyuna kaayaan éta mangrupa tanda anu kuat yén Risale-i Nur téh mujijat agung anu caang tina hakékat Al-Qur'an dina abad ieu; bumi jeung alam semesta aya hubunganana jeung éta...
Bedîüzzaman Said Nursî
Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah tur satia!
Poé ieu dumadakan kapikir yén, tibatan ngalipur dina kasusah, ucapkeun salamet ka jalma anu ku dorongan papasten Alloh jeung bagian anu geus ditangtukeun datang ka madrasah ieu patali jeung urusan Nur. Sabab unggal jalma ti kalolobaan maranéhna datang ngaganti dua puluh, tilu puluh, malah saratus atawa sarébu dulur urang anu henteu boga salah, sarta ngabébaskeun maranéhna tina kasusah nepi ka hiji darajat.
Salian ti jasa aranjeun kana iman ku Nur tetep lumangsung, unggal jalma geus ngalakukeun loba jasa dina waktu singget; sababaraha urang saolah-olah ngalaksanakeun pagawéan saratus taun dina sapuluh taun.
Maranéhna ogé asup kana perjuangan anu susah ieu pikeun milu dina ujian madrasah Yusuf anyar ieu sarta pikeun sabenerna milu meunang bagian tina hasilna anu lega, ngawengku sakabéhna, sarta ajén. Maranéhna ogé kalayan gampang ningal dulur-dulurna anu tulus tur satia anu dipikangen ku maranéhna, sarta silih nampa jeung méré pangajaran anu amis.
Ku sabab waktu reureuh di dunya henteu langgeng, tuluy leungit sia-sia, tangtu jalma-jalma anu ku saeutik kasusah meunang loba kauntungan sapertos kitu pantes dipapag ku ucapan salamet.
Dulur-dulur abdi, ieu serangan anu lega téh ngalawan kamajuan Risale-i Nur. Tapi maranéhna geus ngarti yén beuki maranéhna ngaganggu Nur, éta beuki caang; lingkungan pangajaranana ngalegaan jeung tambah penting, sarta moal éléh. Éta ngan asup ka handapeun layar "sırran tenevverat". Ku sabab éta, maranéhna ngarobah rencana, sacara lahiriah henteu ngaganggu Nur.
Ku sabab urang aya dina pitulung, tangtu urang kudu sukur kalayan sabar sapinuhna.
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ
Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah tur satia!
Perlu abdi ngébréhkeun dua kaayaan abdi anu anéh tur éndah:
Kahiji: Dina pangasingan mutlak, nalika abdi henteu bisa tepang kalayan bébas jeung dulur-dulur sapertos aranjeun anu dipikanyaah ku abdi leuwih ti nyawa sorangan, haté abdi diingetan yén aya pitulung Alloh jeung hiji mangpaat dina éta. Sabab loba dulur aherat urang anu méakkeun lima puluh lira di perjalanan pikeun datang ka Emirdağı sarta tepang, tuluy balik sanggeus tepang lima puluh menit, sakapeung sapuluh menit, sakapeung henteu tepang pisan, bakal ngajadikeun rupa-rupa alesan pikeun ngasupkeun dirina ka madrasah Yusuf ieu. Sanajan waktu abdi anu heureut jeung kaayaan jiwa anu timbul tina pangasingan ngidinan abdi ngobrol sapinuhna jeung sobat-sobat anu ngorbankeun diri éta, jasa Nur moal ngidinan.
Kadua: Dina hiji waktu, jalma-jalma anu indit ngalaksanakeun jihad di sababaraha garis hareup perang ningal hiji ulama kawéntar anu kacida jembar élmuna, tuluy ngabéjaan anjeunna. Anjeunna nyarios: "Pikeun ngadatangkeun ganjaran ka abdi sarta supaya mukmin meunang mangpaat tina pangajaran abdi, sababaraha wali dina wujud abdi geus ngalaksanakeun pagawéan gaganti abdi." Persis kitu ogé, di Denizli jalma-jalma ningal abdi di masjid-masjid, malah éta dilaporkeun sacara resmi sarta béjana nepi ka diréktur jeung sipir. Sababaraha jalma hariwang sarta nyarios: "Saha anu muka lawang panjara pikeun anjeunna?" Di dieu ogé kajadian persis kitu.
Padahal gaganti nyandarkeun hiji kaajaiban anu saeutik pisan kana pribadi abdi anu kacida lobana kakurangan tur henteu penting, kumpulan Sikke-i Gaybî anu ngabuktikeun jeung némbongkeun kaajaiban-kaajaiban Risale-i Nur ngadatangkeun kapercayaan kana Nur saratus kali, malah sarébu kali leuwih loba, sarta masihan tanda ditampana. Hususna, murid-murid Nur anu gagah sabenerna masihan tanda ku kaayaanana anu luar biasa jeung ku kalamna.
Bedîüzzaman Said Nursî
Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah tur satia!
Ulah hariwang ngeunaan abdi. Abdi bagja, wareg, jeung bungah lantaran aya dina hiji wangunan babarengan jeung aranjeun.
Ayeuna pancén urang nyaéta: hiji salinan pangbélaan kudu indit ka Isparta. Lamun bisa, jieun dua puluh salinan boh dina aksara anyar boh dina aksara heubeul ku mesin. Malah kudu ditingalikeun ka jaksa di dinya. Hiji salinan ogé kudu dibikeun langsung ka pangacara urang, sarta hiji salinan anu béda kudu dibikeun ka diréktur supaya anjeunna ogé mikeunana ka wakil hukum urang. Éta ogé bakal dikirimkeun ka para pajabat Ankara dina aksara heubeul bareng jeung aksara anyar, sakumaha di Denizli. Lamun bisa, siapkeun lima salinan pikeun para pajabat. Sabab Nur anu disita geus dikirimkeun dina aksara heubeul ka para pajabat éta, hususna ka panitia Kapamingpinan Urusan Agama, tuluy datang ka dieu.
Béjakeun ogé ka wakil urang Ahmed Bey supaya waktu ngetik pangbélaan ku mesin, anjeunna kacida merhatikeun katepatanana. Sabab katerangan abdi henteu sarua jeung katerangan batur. Ku kasalahan hiji aksara, sarta sakapeung hiji titik, hiji pasualan bisa robah sarta hartina ruksak. Dua mesin anu geus datang ka dieu ogé, lamun aranjeun henteu dibéré idin, kudu balik deui.
Ulah ogé hariwang jeung ngarasa sumpek, ulah putus harepan. Ku rusiah ﺍِﻥَّ ﻣَﻊَ ﺍﻟْﻌُﺴْﺮِ ﻳُﺴْﺮًﺍ, insya Alloh pitulung Alloh bakal gancang datang mantuan urang.
Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah tur satia!
Risale-i Nur tepang jeung aranjeun gaganti abdi sarta méré pangajaran anu hadé ka dulur-dulur anyar urang anu kangen kana pangajaran. Ku pangalaman, kagiatan jeung Nur ku maca, ngajarkeun, atawa nulis, méré bungah kana haté, katengtreman kana roh, berkah kana rejeki, jeung kaséhatan kana awak.
Ayeuna hiji pahlawan Nur sapertos Hüsrev geus dipaparin ka aranjeun. Insya Alloh madrasah Yusuf ieu ogé bakal jadi rohangan pangajaran anu diberkahan tina Medresetü'z-Zehra. Nepi ka ayeuna abdi henteu némbongkeun Hüsrev ka jalma-jalma dunya, abdi nyumputkeun anjeunna. Tapi kumpulan-kumpulan anu geus sumebar némbongkeun anjeunna sapinuhna ka para politikus; henteu aya deui anu rusiah. Ku sabab éta, abdi ngébréhkeun dua tilu jasana ka dulur-dulur anu raket. Boh abdi boh anjeunna moal nyumputkeun deui; lamun perlu, hakékat anu sarua bakal diébréhkeun.
Tapi pikeun ayeuna, di antara jalma-jalma di hareupeun urang anu bakal ngadéngékeun hakékat, aya dua jalma nekad anu pikasieuneun sarta geus katémbong—hiji geus dikenal di Emirdağı, hiji deui di dieu—anu ku cara kacida licikna, demi zindiq jeung komunis, ngusahakeun nyingsieunan para pagawé ku fitnah ngalawan urang. Ku sabab éta, pikeun ayeuna urang kudu kacida ati-atina, henteu hariwang, sarta ngantosan datangna pitulung Alloh kalayan tawakal.
Hé babaturan abdi di panjara jeung dulur-dulur abdi dina agama!
Haté abdi diingetan pikeun ngébréhkeun ka aranjeun hiji hakékat anu bakal nyalametkeun aranjeun tina siksa dunya jeung siksa aherat. Éta nyaéta kieu:
Upamana hiji jalma geus maéhan dulur atawa baraya jalma séjén. Lantaran ambekna anu samenit, manéhna nanggung kasempitan haté jeung siksa panjara jutaan menit. Baraya jalma anu dipaéhan ogé, ku mikiran males kanyeri sarta mikiran musuhna anu aya di hareupeunana, ngaleungitkeun nikmat kahirupan jeung kasenangan umurna. Manéhna nanggung siksa kasieun jeung ambek. Ngan aya hiji jalan pikeun ngubaran ieu:
Éta nyaéta silih daméykeun jeung ngahontal karukunan, anu diparéntahkeun ku Al-Qur'an sarta anu diperlukeun jeung didorong ku bebeneran, hakékat, kasaéan, kamanusaan, jeung Islam. Enya, hakékat jeung kasaéan téh karukunan. Sabab ajal téh hiji, henteu robah. Jalma anu dipaéhan éta, lantaran ajalna geus datang, tangtu moal cicing deui di dunya. Ari jalma anu maéhan jadi sarana pikeun katangtuan Alloh éta. Lamun henteu daméy, dua pihak bakal terus nanggung siksa kasieun jeung males kanyeri. Ku sabab éta, Islam maréntahkeun yén "Saurang mukmin henteu meunang ambek ka mukmin séjén leuwih ti tilu poé."
Lamun éta rajapati henteu timbul tina mumusuhan jeung niat anu pinuh ku kedengkian, sarta lamun hiji jalma munafik jadi sabab éta fitnah, gancang daméy kacida perluna. Lamun henteu, musibah anu leutik éta bakal jadi gedé sarta terus lumangsung.
Lamun maranéhna daméy, jalma anu maéhan tobat sarta salawasna ngadoakeun jalma anu dipaéhan, dua pihak bakal meunang loba kauntungan sarta jadi kawas dulur. Gaganti hiji dulur anu geus indit, manéhna meunang sababaraha dulur anu taat kana agama. Manéhna pasrah kana katangtuan jeung papasten Alloh sarta ngahampura musuhna. Hususna, ku sabab maranéhna geus ngadéngékeun pangajaran Risale-i Nur, tangtu kasaéan jeung katengtreman pribadi sarta umum merlukeun maranéhna ninggalkeun sakabéh ambek anu aya di antarana. Sakumaha di panjara Denizli, sakabéh tahanan anu silih mumusuhan jadi dulur ku pangajaran Nur sarta jadi salah sahiji sabab urang dibébaskeun, malah ngajadikeun jalma tanpa agama jeung jalma anu hirup teu puguh nyarios "Mâsyâ Alloh, bârekellah" ngeunaan éta tahanan, maranéhna ogé bisa ngarénghap kalawan bébas.
Di dieu abdi ningal yén lantaran hiji jalma, saratus jalma nanggung kasempitan sarta henteu bisa kaluar babarengan pikeun ngarénghap hawa. Éta mangrupa panganiayaan pikeun maranéhna. Saurang mukmin anu gagah tur boga nurani moal méré ratusan karugian ka mukmin demi kasalahan atawa kapentingan anu leutik tur saeutik. Lamun manéhna nyieun kasalahan sarta méré karugian, manéhna kudu gancang tobat.
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ
Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah tur satia!
Ku béja gumbira anu ajén ti Hüsrev, Hıfzı, jeung Seyyid ti Bartın, abdi ngucapkeun salamet sarta méré béja gumbira ka Risale-i Nur, ka aranjeun, jeung ka diri abdi. Enya, sakumaha jalma-jalma anu haji taun ieu ngabéjakeun yén para ulama gedé di Mekah anu mulya ngusahakeun narjamahkeun jeung nyebarkeun kumpulan-kumpulan Nur anu kuat dina basa Arab jeung basa India, di Madinah anu cahayaan ogé éta kumpulan kacida ditampana nepi ka ditempatkeun dina makam kabagjaan di Rawdah anu suci. Haji Seyyid ku panonna sorangan ningal kumpulan Asa-yı Musa dina makam Kangjeng Nabi ﷺ. Hartina, éta geus ditampi ku Kangjeng Nabi sarta geus asup kana lingkungan ridho Kangjeng Nabi Muhammad ﷺ. Sakumaha anu urang niatkeun sarta anu urang carioskeun ka para haji anu angkat ti dieu, Nur geus nganjang ka tempat-tempat anu diberkahan éta gaganti urang. Sukur tanpa wates.
Salah sahiji tina loba pisan mangpaat para pahlawan Nur nyebarkeun kumpulan-kumpulan ieu anu geus dilereskeun nyaéta ngabébaskeun abdi tina pancén jeung kahariwang ngeunaan ngalereskeun. Ku jadi sumber anu lengkep pikeun salinan-salinan séjén anu ditulis ku kalam, maranéhna ogé jadi sarua jeung ratusan jalma anu ngalereskeun. Mugi Gusti Arhamur-Râhimîn maréntahkeun sangkan sarébu amal hadé dicatet dina buku amal hadé maranéhna pikeun unggal aksara tina kumpulan-kumpulan éta, amin, amin, amin!
Hiji impian anu éndah, mawa béja gumbira, sarta tafsirna geus ngawujud:
Ali anu ngaladénan abdi datang sarta nyarios: "Dina impian abdi ningal anjeun ngambung panangan Kangjeng Nabi ﷺ babarengan jeung Hüsrev." Dumadakan abdi nampa hiji serat anu ngabéjakeun yén para haji ningal kumpulan Asa-yı Musa anu ditulis ku tulisan leungeun Hüsrev dina makam Kangjeng Nabi Muhammad ﷺ. Hartina, gaganti abdi, éta kumpulan ku sarana kalam Hüsrev geus ngambung panangan rohani Kangjeng Nabi ﷺ sarta meunang ridho anjeunna.
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ
Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah tur satia, sarta babaturan abdi di panjara!
Kahiji: Ulah hariwang lantaran urang henteu tepang sacara lahiriah. Urang salawasna tepang sacara rohani. Gaganti pribadi abdi anu henteu penting, risalah Nur mana waé anu nepi ka aranjeun sarta dibaca atawa didangukeun ku aranjeun, di jero éta risalah aranjeun bakal ningal abdi minangka palayan Al-Qur'an gaganti pribadi abdi anu biasa, sarta ngobrol jeung abdi. Abdi ogé dina sakabéh doa abdi, dina tulisan aranjeun, jeung dina hubungan aranjeun, tepang jeung aranjeun dina implengan. Ku sabab urang aya babarengan dina hiji lingkungan, saolah-olah urang tepang unggal waktu.
Kadua: Ka murid-murid anyar Risale-i Nur di madrasah Yusuf anyar ieu urang nyarios: Ku dalil-dalil anu kuat, malah ku isyarat-isyarat Al-Qur'an anu maksa para ahli ogé pikeun narima, murid-murid Nur anu satia bakal asup ka kubur kalayan iman.
Ku berkah paguyuban rohani Nur, unggal murid ogé, nurutkeun darajatna, milu meunang bagian dina kauntungan rohani jeung doa sakabéh dulurna. Saolah-olah manéhna ménta pangampura jeung ibadah ku rébuan létah.
Dua mangpaat jeung hasil ieu, dina jaman anu anéh ieu, ngajadikeun sakabéh kasusah jeung kasempitan teu aya ajénna; éta mikeun dua kauntungan anu ajén éta ka jalma-jalma anu meulina anu satia kalayan harga anu kacida mirahna.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ
Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah tur satia!
Serat pangbélaan Afyon mibanda hakékat-hakékat penting anu patali jeung urang, jeung Nur ieu, jeung ieu nagara, sarta jeung dunya Islam.
Tangtu éta kudu dijieun lima atawa sapuluh salinan dina aksara anyar pikeun dikirimkeun ka para pajabat Ankara. Naha maranéhna ngabébaskeun atawa ngahukum urang, éta henteu penting pisan. Ayeuna pancén urang nyaéta ngabéjakeun hakékat-hakékat dina pangbélaan éta ka pamaréntah, ka lembaga-lembaga pangadilan, jeung ka bangsa. Bisa jadi ieu ogé salah sahiji hikmah papasten Alloh ngirimkeun urang ka rohangan pangajaran ieu.
Sajauh anu mungkin, éta kudu gancang dijieun ku mesin. Sanajan poé ieu urang dibébaskeun, urang tetep kudu nyanggakeun éta ka para pajabat ieu. Ulah ditunda ku ngabobodo aranjeun. Geus cukup! Muga ieu jadi pangbélaan urang anu pamungkas ngalawan panganiayaan anu kacida beuratna, alesan-alesan, sarta panyiksaan anu teu aya bandinganana, tilu kali dina lima belas taun pikeun pasualan anu sarua.
Ku sabab sacara hukum di pangadilan-pangadilan saméméhna maranéhna geus méré mesin ka urang pikeun ngabéla diri, di dieu maranéhna henteu bisa nyegah hak urang éta ku hukum naon waé. Lamun aranjeun henteu manggihan jalan sacara resmi, pangacara urang di luar kudu saméméh sagala hal séjén nyieun lima salinan ieu ku mesin; katepatanana ogé kudu kacida diperhatikeun.
Bedîüzzaman Said Nursî
Dulur-dulur anyar abdi anu dipikanyaah sarta para tahanan anu geus heubeul!
Abdi geus meunang kayakinan anu pasti yén tina segi pitulung Alloh, salah sahiji sabab penting urang asup ka dieu nyaéta aranjeun. Nyaéta pikeun nyalametkeun aranjeun ku panglipur Nur jeung hakékat-hakékat iman tina kasempitan jeung loba karugian dunya tina musibah panjara ieu, nyalametkeun kahirupan aranjeun anu kaliwat sia-sia dina susah jeung sedih tina henteu aya mangpaatna sarta leungit tanpa hasil, jeung nyalametkeun aherat aranjeun tina ceurik sakumaha dunya aranjeun, sarta méré panglipur anu lengkep ka aranjeun.
Ku sabab hakékatna kitu, tangtu aranjeun ogé kudu jadi dulur ka sasama, sapertos para tahanan Denizli jeung murid-murid Nur. Aranjeun ningal yén supaya hiji péso henteu asup ka antara aranjeun sarta supaya aranjeun henteu silih serang, sakabéh barang, kadaharan, roti, jeung sop aranjeun anu datang ti luar dipariksa bari diaduk-aduk. Para sipir anu ngaladénan aranjeun kalayan satia nanggung loba kasusah. Aranjeun ogé henteu kaluar babarengan pikeun ngarénghap hawa, saolah-olah aranjeun bakal silih serang kawas sato galak jeung sato liar.
Ayeuna, babaturan anyar sapertos aranjeun anu mibanda dorongan gagah sacara fitri, dina jaman ieu kalayan kagagahan rohani anu gedé, carioskeun ka jajaran pangurus: "Sanajan kana leungeun urang dibikeun lain péso, tapi bedil Mauser jeung révolver, sarta sanajan diparéntahkeun ogé, urang moal ngarugikeun babaturan urang anu teu daya sarta katarajang musibah sapertos urang ieu. Sanajan baheula aya saratus mumusuhan jeung kedengkian di antara urang, ku paréntah jeung pituduh Al-Qur'an, iman, duduluran Islam, jeung kasaéan urang, urang geus mutuskeun pikeun ngahampura éta sarta ngusahakeun henteu nganyenyeri haté maranéhna." Ku nyarios kitu, robah ieu panjara jadi rohangan pangajaran anu diberkahan.
Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah tur satia!
Sakumaha unggal golongan jalma dunya anu ngalakukeun hiji politik, hiji karajinan, hiji pancén, jasa pikeun kahirupan sosial, atawa hiji rupa perdagangan husus ngumpul jeung musyawarah dina hiji rupa kongrés, murid-murid Nur anu ngalaksanakeun jasa suci pikeun iman anu dumasar kana bukti ogé, ku paréntah papasten Alloh sarta ku pangridho jeung dorongan pitulung Gusti, datang ka kongrés madrasah Yusuf ieu. Insya Alloh, dina ieu bakal dipaparin loba pisan mangpaat rohani anu ajén jeung hasil anu penting. Unggal pilar Nur kawas hiji alif; lamun sorangan di hiji tempat mibanda hiji ajén, sakumaha hiji alif nangtung babarengan taktak jeung taktak jeung tilu alif sarta tepang sacara nyata jadi sarébu saratus sabelas, dina ieu kumpulan ajénna sarta insya Alloh jasa suci jeung ganjaranana jadi sarébu; alif éta jadi sarébu.
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ
Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah tur satia!
Sabab maranéhna makukeun jandéla-jandéla abdi poé ieu nyaéta supaya abdi henteu wawuh jeung silih salam jeung para tahanan. Sacara lahiriah maranéhna némbongkeun alesan séjén. Ulah hariwang pisan. Sabalikna, ku sabab maranéhna ngurus pribadi abdi anu henteu penting sarta henteu méré loba kasempitan ka Nur jeung murid-muridna, abdi bener-bener sarta tina haté ngarasa bungah yén siksa ku panghina pribadi jeung panyiksaan maranéhna ka abdi téh gaganti Nur jeung aranjeun, sarta tina segi maranéhna nepi ka hiji darajat henteu ngaganggu Nur. Abdi sukur bari sabar, henteu hariwang. Aranjeun ogé ulah sedih pisan. Abdi yakin yén dina musuh-musuh urang anu nyumput ngalihkeun perhatian para pagawé kana pribadi abdi, aya pitulung jeung hiji kahadéan tina segi kasalametan sarta kasaéan Nur jeung murid-muridna.
Sababaraha dulur urang ulah ambek sarta nyarios anu nyigeung. Maranéhna kudu laku kalayan ati-ati, henteu hariwang, sarta henteu muka obrolan ngeunaan urusan ieu ka saha waé. Sabab aya mata-mata anu nyokot harti tina kecap-kecap dulur urang anu polos jeung dulur anyar urang anu can biasa ati-ati. Maranéhna bisa ngajadikeun siki jadi kubah sarta ngalaporkeunana. Ayeuna kaayaan urang henteu bisa dipaké banyol.
Sanajan kitu, ulah hariwang pisan. Urang aya dina pitulung Alloh sarta geus nekad pikeun nyanghareupan sakabéh kasusah kalayan sabar sapinuhna, malah kalayan sukur. Ku sabab sa-dirham kasusah ngahasilkeun sa-batman rohmat jeung ganjaran, urang wajib sukur.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ
Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah tur satia!
Dumasar kana dua sabab anu penting jeung hiji pépéling anu kuat, haté abdi kapaksa masrahkeun sakabéh pancén pangbélaan ka pilar-pilar Nur anu geus datang jeung anu bakal datang ka dieu. Hususna (H, R, T, F, S) {(): Hüsrev, Re'fet, Tahir, Feyzi, Sabri.}
Sabab Kahiji: Boh di rohangan pamariksaan boh tina loba tanda, abdi geus nyaho kalayan pasti yén maranéhna ngusahakeun nyieun kasusah ka abdi sabisa-bisa sarta nyingkahan éléhna maranéhna ku pikiran abdi; aya ogé béwara resmi ka maranéhna. Maranéhna nyegah abdi nyarios ku rupa-rupa alesan, saolah-olah lamun abdi nyarios, abdi bakal némbongkeun kamampuh ilmiah jeung politik nepi ka bisa maksa pangadilan narima sarta ngabungkem para diplomat. Malah nalika dipariksa, kana hiji patarosan abdi nyarios: "Abdi henteu tiasa nginget." Éta hakim kalayan kagét tur héran nyarios: "Kumaha jalma anu mibanda kacerdasan jeung élmu anu kacida ahéngna sapertos anjeun tiasa poho?"
Maranéhna nganggap kaluhuran Risale-i Nur anu luar biasa jeung cara éta nalungtik sacara ilmiah asalna tina pikiran abdi, tuluy sieun. Maranéhna henteu hayang abdi nyarios. Maranéhna ogé saolah-olah nganggap saha waé anu tepang jeung abdi bakal langsung jadi murid Nur anu ngorbankeun diri. Ku sabab éta, maranéhna henteu ngidinan abdi tepang jeung batur. Malah Kapala Urusan Agama ogé nyarios: "Saha anu tepang jeung anjeunna bakal katarik ku anjeunna; daya tarikna kuat."
Hartina, ayeuna kasaéan urang merlukeun abdi masrahkeun urusan abdi ogé ka aranjeun. Pangbélaan-pangbélaan abdi anu anyar jeung heubeul anu aya di aranjeun bakal milu dina musyawarah aranjeun gaganti abdi; éta geus cukup.
Sabab Kadua: Ditunda ka waktu séjén. Ari isyarat singget tina pépéling rohani nyaéta kieu: hiji pancén aherat anu kacida kuatna sarta kaayaan jiwa anu mangaruhan, anu geus ngajadikeun abdi ninggalkeun politik, koran, jeung loba hal fana séjén salila dua puluh lima taun sarta nyegah abdi ngurus éta, pasti nyegah abdi sibuk ku rinci-rinci urusan ieu. Aranjeun, sakapeung ku musyawarah jeung dua wakil hukum aranjeun, ogé bakal ngalaksanakeun pancén abdi.
Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah tur satia!
Ayeuna dina solat, hiji pikiran datang kana haté: "Dumasar kana sangkaan hadé dulur-dulur anu kaleuleuwihi, maranéhna ngantosan pangajaran, pitulung, jeung rojongan lahiriah sarta rohani ti anjeun. Sakumaha anjeun geus nunjuk jalma-jalma anu raket pikeun ngawakilan urusan dunya, masrahkeunana kana musyawarah para pilar, sarta léngkah éta leres, kitu pisan ogé dina urusan aherat, Al-Qur'an, iman, jeung élmu, tunjuk Risale-i Nur sarta kapribadian rohani murid-muridna pikeun ngawakilan anjeun. Kapribadian rohani jalma-jalma raket anu tulus tur ihlas éta bakal ngalaksanakeun pancén anjeun bareng jeung pancén maranéhna sorangan jauh leuwih sampurna tibatan anjeun. Maranéhna ogé salawasna geus ngalaksanakeunana nepi ka ayeuna. Upamana jalma anu tepang jeung anjeun nampa pangajaran jeung naséhat samentara sa-dirham, tina hiji bagian Risale-i Nur manéhna bisa nampa pangajaran saratus dirham. Gaganti anjeun, manéhna ogé nampa naséhat sarta ngobrol jeung éta.
Murid-murid Nur anu raket ogé unggal waktu ngalaksanakeun pancén anjeun ieu. Insya Alloh, kapribadian rohani maranéhna anu aya dina maqam anu kacida luhurna sarta doana ditampi, jadi hiji guru jeung pangrojong anu salawasna babarengan jeung maranéhna." Ieu méré panglipur, béja gumbira, jeung katengtreman kana roh abdi.
Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah tur satia!
Dina dua poé ieu, dua kajadian peupeus leutik anu lumangsung ku cara anéh tur pinuh ku harti, padahal henteu aya sabab lahiriah naon waé, henteu siga kabeneran anu tanpa maksud.
Kahiji: Tungku di kamar abdi anu dijieun tina beusi kukuh dumadakan ngaluarkeun sora kawas péstol anu kuat; beusi kandel tur kukuh di handapna ngabeledug kawas bom sarta beulah dua. Tukang ngaput Hamdi sieun, sarta éta ngajadikeun urang héran. Padahal dina usum tiris tungku éta remen panas nepi ka beureum ku batu bara, tapi tetep kuat.
Kadua: Dina poé kadua, di kamar Feyzi jeung babaturanana, gelas anu aya dina kendi cai dumadakan peupeus jadi sababaraha bagian ku cara anéh, tanpa sabab naon waé.
Kapikir yén insya Alloh salinan-salinan pangbélaan anu dikirimkeun ka genep kantor pajabat Ankara geus ngabeledugkeun bom-bom anu pikasieuneun ngalawan urang, bari henteu ngadatangkeun cilaka ka urang. Tungku ambek anu dihurungkeun jeung dipanaskeun ngalawan urang geus beulah dua, bari henteu ngarugikeun urang. Aya ogé kamungkinan yén tungku anu diberkahan, hiji-hijina sobat abdi anu mangpaat sarta ngadéngékeun kasusah jeung panyuhun abdi, ngabéjaan ka abdi: "Anjeun bakal indit ti kurungan jeung panjara ieu; teu perlu deui ka abdi."
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ
Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah tur satia!
Poé ieu ku hiji pépéling rohani, abdi ngarasa hariwang jeung sedih demi aranjeun. Persis dina menit dulur-dulur urang anu hayang gancang kaluar jeung hariwang ngeunaan nafkah bener-bener ngajadikeun abdi nyeri tur sedih, ku hiji pikiran anu diberkahan, hiji hakékat jeung béja gumbira datang kana haté:
Sanggeus lima poé, tilu bulan ibadah anu kacida diberkahan sarta loba ganjaranana bakal datang. Lamun dina waktu séjén ganjaran unggal amal hadé sapuluh, dina Rajab anu mulya ngaleuwihan saratus, dina Sya'ban anu agung leuwih ti tilu ratus, dina Ramadan anu diberkahan naék jadi sarébu, dina peuting Jumaah jadi rébuan, sarta dina Lailatul Qadar jadi tilu puluh rébu. Tilu bulan ieu téh pasar suci pikeun dagang aherat anu ngadatangkeun kacida lobana mangpaat aherat, tempat paméran istiméwa pikeun jalma hakékat jeung ibadah, sarta ngajamin umur dalapan puluh taun pikeun mukmin dina tilu bulan. Méakkeun éta tilu bulan di madrasah Yusuf anu méré kauntungan sapuluh pikeun hiji sapertos kitu, tangtu mangrupa kauntungan anu gedé. Sakumaha lobana kasusah anu ditanggung, éta rohmat pisan.
Sakumaha dina segi ibadah kitu, jasa Nur ogé sacara nisbi hiji jadi lima—sanajan lain tina segi jumlah, tapi tina segi kualitas. Sabab jalma-jalma anu terus asup jeung kaluar ti ieu tempat tamu jadi sarana sumebarna pangajaran Nur. Sakapeung ihlas hiji jalma méré mangpaat sakumaha dua puluh jalma. Sanajan aya saeutik kasusah jeung kasempitan pikeun nyebarkeun rusiah ihlas Nur di antara tahanan anu teu daya, anu mibanda dorongan kagagahan politik sarta kacida merlukeun panglipur Nur, éta henteu penting.
Ari ngeunaan hariwang nafkah: ku sabab tilu bulan ieu téh pasar aherat, sarta ku sabab unggal aranjeun asup ka dieu gaganti loba murid, malah sababaraha aranjeun gaganti sarébu jalma, tangtu maranéhna bakal mantuan urusan aranjeun di luar. Ku pikiran éta abdi ngarasa lega sapinuhna sarta nyaho yén cicing di dieu nepi ka Lebaran mangrupa nikmat anu gedé.
Bedîüzzaman Said Nursî
ﺑِﺎﺳْﻤِﻪ۪ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻪُ
Dulur-dulur abdi anu dipikanyaah tur satia!
Kahiji: Kalayan sakabéh roh jeung nyawa urang, urang ngucapkeun salamet pikeun Rajab anu mulya sarta Lailatul Ragaib aranjeun isukan.
Kadua: Ulah putus harepan, ulah hariwang jeung guligah. Insya Alloh pitulung Gusti bakal datang mantuan urang. Bom anu salila tilu bulan ieu disiapkeun ngalawan urang geus ngabeledug. Béja anu dibikeun ku tungku abdi, gelas cai Feyzi jeung babaturanana, sarta dua gelas cai Hüsrev kabuktian bener. Tapi éta hampang, henteu pikasieuneun. Insya Alloh éta seuneu bakal pareum sapinuhna. Sakabéh serangan maranéhna pikeun ngaruksak pribadi abdi jeung ngaganggu kamajuan Nur.
Pukulan anu ku hiji jalma anu leuwih ngabahayakeun tibatan munafik anu geus dikenal di Emirdağı, sarta jadi alat dina leungeun zindiq anu nyumput, bareng jeung hiji satengah guru agama anu ngalakukeun bid'ah, diusahakeun sakuat tanaga ngalawan urang, geus ngurangan tina dua puluh jadi hiji. Insya Alloh anu hiji éta ogé moal nganyenyeri jeung nyilakakeun urang. Rencana anu dipikirkeun jeung dimaksudkeun ku maranéhna pikeun ngajadikeun urang nyingkahan sasama jeung Nur ogé bakal gagal.
Ku ngahormat bulan-bulan anu diberkahan ieu sarta percaya kana loba pisan ganjaran anu didatangkeunana, sukur jeung tawakal bari sabar sarta tahan, jeung pasrah kana prinsip ﻣَﻦْ ﺍٰﻣَﻦَ ﺑِﺎﻟْﻘَﺪَﺭِ ﺍَﻣِﻦَ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﻜَﺪَﺭِ, kacida perluna sarta jadi pancén urang.
Bedîüzzaman Said Nursî
Ieu panglengkep sarta lampiran dina wangun serat bantahan pikeun pangbélaan anu disanggakeun ka genep kantor pajabat Ankara jeung Pangadilan Pidana Beurat Afyon
Abdi ngébréhkeun ka Pangadilan Afyon: Geus cukup, kasabaran jeung daya tahan abdi geus béak! Salila dua puluh dua taun dina pangbuangan tanpa sabab, abdi terus diawaskeun sarta didesek dina pangasingan mutlak jeung kurungan nyorangan. Sanajan genep pangadilan henteu manggihan dasar tanggung jawab dina saratus buku Risale-i Nur sajaba ti dua tilu pasualan, ku prasangka sarta ku ngajadikeun kamungkinan minangka kajadian nyata, maranéhna ngalanggar hukum ngasupkeun urang ka panjara tilu kali sarta ngadatangkeun karugian ratusan rébu lira ka murid-murid Nur. Éta panganiayaan anu teu kungsi aya bandinganana di dunya. Ku kayakinan urang anu pasti yén mangsa hareup jeung generasi nu bakal datang bakal nginget jalma-jalma zalim anu jadi sababna kalayan kutukan anu kacida tegesna, sarta yén dina pangadilan agung ogé maranéhna bakal dihukum ku dialungkeun ka bagian naraka anu panghandapna, nepi ka ayeuna urang meunang panglipur nepi ka hiji darajat sarta cicing bari tahan. Lamun henteu, urang bisa ngabéla hak urang sapinuhna.
Salila lima belas taun, genep pangadilan nalungtik risalah-risalah Nur jeung serat urang anu ngawengku dua puluh taun, sarta lima di antarana henteu ngaganggu urang, anu hartina ngabébaskeun urang tina sagala segi. Ngan Pangadilan Eskişehir anu, ku ngagunakeun lima atawa sapuluh kecap tina risalah leutik ngeunaan nutupan awak awéwé, hiji-hijina pasualan éta, minangka alesan, méré hukuman hampang ku hukum anu bisa dimulurkeun. Waktu éta, sanggeus Pangadilan Kasasi, dina serat pamundut ngalereskeun kaputusan, abdi resmi nulis ka Ankara ngan minangka hiji conto ngalanggar hukum:
Hiji jalma nafsirkeun ayat nutupan awak anu ngajarkeun jeung maréntahkeun adat Islam anu tetep sarta kuat, dumasar kana prinsip suci tilu ratus lima puluh juta jalma salila sarébu tilu ratus lima puluh taun. Pikeun ngabéla éta ayat ngalawan bantahan hiji zindiq dina mangsa heubeul kana ayat Al-Qur'an ieu sarta kritik peradaban, manéhna nuturkeun kasapukan jeung kaputusan tilu ratus lima puluh rébu tafsir, sarta nuturkeun jalan karuhun urang anu geus kaliwat salila sarébu tilu ratus lima puluh taun. Lamun aya kaadilan di dunya, tangtu éta bakal ngabatalkeun hukuman jeung kaputusan anu dibikeun ka jalma éta lantaran tafsirna sarta mupus ieu noda anu anéh tina lembaga pangadilan dina pamaréntahan Islam ieu. Kitu anu abdi tulis dina serat pamundut ngalereskeun kaputusan sarta ditingalikeun ka jaksa di dinya. Anjeunna kacida sieunna tuluy nyarios: "Ulah, ieu geus teu perlu. Hukuman anjeun saeutik, sarta anu nyésa ogé saeutik pisan. Ieu teu perlu disanggakeun." Tangtu aranjeun geus ngarti loba conto anéh sapertos conto ieu dina serat bantahan jeung pangbélaan anu disanggakeun ka aranjeun sarta ka para pajabat Ankara. Abdi nyuhunkeun sarta ngarepkeun ti Pangadilan Afyon, sarta demi hakékat kaadilan urang ngantosan ti aranjeun kaputusan kabébasan sapinuhna pikeun Risale-i Nur, anu jasa jeung berkahna pikeun kapentingan ieu bangsa jeung ieu nagri sakumaha hiji tentara. Lamun henteu, bareng jeung inditna lima atawa sapuluh babaturan abdi anu asup ka panjara lantaran hubunganana jeung abdi, abdi ngabéjaan ka aranjeun yén aya pikiran datang kana haté anu maksa abdi ngalakukeun kajahatan anu bakal nyababkeun hukuman anu panggedéna ka abdi, sarta pamitan tina kahirupan modél ieu. Nyaéta kieu:
Padahal ngajaga jeung mantuan abdi sapinuhna kacida perluna pikeun kasaéan bangsa jeung kapentingan nagri, pamaréntah malah ngadesek abdi. Ieu ngisyaratkeun yén sabagian panitia zindiq anu nyumput, anu opat puluh taun merangan abdi, sarta panitia komunis anu ayeuna ngagabung jeung maranéhna, geus meunang jabatan resmi anu penting sarta muncul ngalawan abdi. Loba tanda nyababkeun abdi hariwang yén pamaréntah henteu nyaho atawa ngidinan.
Bapa Ketua! Kalayan idin anjeun, abdi rék naroskeun hiji hal anu kacida matak héranna pikeun abdi. Naha sanajan abdi henteu pipilueun politik pisan, para politikus ngaleungitkeun sakabéh hak sipil, hak kabébasan, malah hak hirup abdi? Malah jalma-jalma anu boga niat jahat kana kahirupan abdi, ku nempatkeun abdi tilu satengah bulan dina pangasingan mutlak siga jalma anu geus ngalakukeun saratus kajahatan, ogé nyaram kontak jeung abdi pikeun dulur-dulur abdi anu kacida ati-atina sarta palayan-palayan abdi anu satia, anu ngusahakeun ngajaga abdi tina kajahatan musuh-musuh abdi anu nyumput sarta geus ngaracun abdi sabelas kali. Maranéhna ogé nyabut kasempetan abdi maca buku-buku anu diberkahan tur henteu ngabahayakeun, anu dina kasepuhan, di tanah batur, sarta dina panyakit, salawasna jadi sobat abdi dina kasepian? Abdi kacida nyuhunkeun ka jaksa supaya mikeun hiji buku abdi. Sanajan anjeunna jangji, henteu dipasihkeun. Maranéhna maksa abdi cicing nyorangan tanpa kagiatan dina kamar anu gedé, dikonci, sarta tiis. Tibatan méré sosobatan jeung panglipur, para pagawé jeung palayan anu patali didorong pikeun ningal abdi saolah-olah minangka musuh. Hiji conto leutikna nyaéta kieu:
Abdi nulis hiji serat pamundut ka diréktur, jaksa, jeung ketua pangadilan. Abdi ngirimkeunana ka hiji dulur supaya ditulis dina aksara anyar anu teu dipikanyaho ku abdi. Éta geus ditulis sarta dibikeun ka maranéhna. Saolah-olah abdi geus ngalakukeun kajahatan gedé, jandéla-jandéla abdi dipakukeun. Haseup ngadesek abdi, ku kituna hiji jandéla henteu diidinan ku abdi dipakukeun. Ayeuna éta ogé geus dipakukeun. Sanajan pangasingan nurutkeun tata cara panjara téh kira-kira lima belas poé, salila tilu satengah bulan dina pangasingan mutlak maranéhna henteu ngidinan abdi kontak jeung sobat mana waé.
Salila tilu bulan ieu ogé serat dakwaan opat puluh kaca geus ditulis ngalawan abdi sarta ditingalikeun ka abdi. Ku sabab abdi henteu nyaho aksara anyar, henteu séhat, sarta tulisan leungeun abdi kacida kurangna, abdi kacida nyuhunkeun: "Pasihan idin ka dua jalma: hiji pikeun maca serat dakwaan ka abdi, sarta hiji ti murid-murid abdi anu ngarti basa abdi pikeun nulis serat bantahan abdi." Maranéhna henteu ngidinan. Maranéhna nyarios: "Pangacara kudu datang sarta maca." Tuluy anjeunna ogé henteu diidinan. Ngan ka hiji dulur maranéhna nyarios: "Robah kana aksara heubeul, tuluy pasihkeun ka anjeunna." Padahal pikeun nulis opat puluh kaca éta perlu genep atawa tujuh poé. Lamun maksud manjangkeun pagawéan maca sajam ka abdi jadi genep atawa tujuh poé téh supaya henteu aya saha waé anu kontak jeung abdi, éta ngaleungitkeun sakabéh hak pangbélaan abdi ku kadiktatoran anu kacida pikasieuneunna. Di dunya, malah jalma anu mibanda saratus kajahatan sarta bakal digantung ogé henteu diperlakukeun kitu.
Saéstuna, ku sabab abdi henteu nyaho sabab naon waé pikeun panyiksaan anu teu aya bandinganana ieu, abdi nanggung loba siksa. Abdi meunang béja yén ketua pangadilan boga nurani jeung welas asih. Dumasar kana kayakinan ieu, minangka hiji usaha anu kahiji jeung pamungkas, abdi nulis serat panyuhun jeung kaluh ieu ka kantor anjeun.
Gering jeung sangsara dina pangasingan mutlak
Bedîüzzaman Said Nursî
Dina serat dakwaan aya opat dasar ngeunaan abdi:
DASAR KAHIJI: Saolah-olah aya kareueus jeung mamérkeun diri dina abdi, sarta abdi nganggap diri minangka mujaddid.
Abdi nampik ieu sakuat tanaga. Sakabéh dulur abdi ogé nyaksian yén abdi henteu narima pisan tuduhan minangka Mahdi. Malah para ahli di Denizli nyarios: "Lamun Said ngébréhkeun yén dirina Mahdi, sakabéh muridna bakal narima." Salaku jawaban, dina serat bantahanana Said nyarios: "Abdi lain sayyid. Mahdi bakal saurang sayyid," sarta nampik maranéhna.
DASAR KADUA: Nyumputkeun tulisan-tulisan anu disebarkeun.
Supaya musuh-musuh anu nyumput henteu ngajadikeun éta dibéré harti anu salah. Éta lain lantaran hubunganana jeung politik sarta katengtreman umum di dunya. Supaya maranéhna ogé henteu nyieun alesan tina mesin panggandaan dina aksara heubeul. Ari tamparan Nur kana Mustafa Kemal {(Catetan handap): Dina serat dakwaan dibéré harti anu salah, sarta sabagian karomah Nur anu mangrupa tamparan dianggap minangka dasar tuduhan. Saolah-olah balai sapertos lini anu datang nalika Nur diserang téh tamparan Nur. Hâsyâ, tuluy hâsyâ deui!.. Urang henteu nyarios jeung henteu nulis kitu. Sabalikna, di sababaraha tempat ku dalil-dalilna urang geus sababaraha kali nyarios yén Nur, kawas sadakah anu ditampi, jadi sarana nolak balai. Iraha waé Nur diserang, Nur nyumput, sarta musibah meunang kasempetan datang kana sirah urang.
Enya, ku pangbeneran jeung paningal rébuan murid Nur, ku ratusan kajadian, ku kajadian-kajadian éta anu saluyu anu henteu mungkin ngan saukur kabeneran tanpa maksud, sarta ku sababaraha isyarat Al-Qur'an jeung hal-hal anu saluyu dina éta, malah lantaran sabagian geus ditingalikeun di pangadilan, urang mibanda kayakinan anu pasti yén hal-hal anu saluyu éta mangrupa paparin Alloh pikeun némbongkeun ditampana Risale-i Nur, sarta hiji rupa karomah pikeun Nur demi Al-Qur'an.} geus dipikanyaho ku genep pangadilan jeung para pajabat Ankara; maranéhna henteu ngaganggu, ngabébaskeun urang, sarta ngabalikeun sakabéh buku urang bareng jeung Şuâ Kalima. Némbongkeun kagoréngan anjeunna ogé pikeun ngajaga ajén tentara. Henteu mikanyaah hiji pribadi téh pikeun muji tentara kalayan kanyaah. KATILU: Salaku jawaban kana ucapanana "Anjeunna ngajurung ngaganggu kaamanan", salila dua puluh taun, dina genep pangadilan jeung sapuluh propinsi, aparat sapuluh propinsi sarta genep pangadilan henteu nyatet jeung henteu manggihan hiji perkara ogé anu patali jeung ngaganggu kaamanan sarta ngaruksak katengtreman umum ku saratus rébu jalma anu nuturkeun Nur jeung saratus rébu salinan risalah-risalah Nur. Ieu ngabantah tuduhan anu anéh éta.
Dina serat dakwaan anyar ieu, ngawaler sababaraha pasualan anu henteu penting, anu patali jeung pokok anu sarua anu tina éta tilu pangadilan geus ngabébaskeun urang sarta jawabanana geus dibikeun sababaraha kali, téh henteu aya hartina. Ku sabab nuduh urang ku éta pasualan sarua jeung nuduh Pangadilan Pidana Beurat Ankara sarta Pangadilan Denizli jeung Eskişehir anu geus ngabébaskeun urang tina éta, abdi masrahkeun jawabanana ka maranéhna.
Sajaba ti éta aya dua tilu pasualan:
SALAH SAHIJI: Sanajan sanggeus dipariksa kalayan kacida talitina salila dua taun di Pangadilan Denizli jeung Pangadilan Pidana Beurat Ankara, maranéhna ngabébaskeun urang sarta ngabalikeun éta buku, ayeuna hiji dua pasualan Şuâ Kalima dilarapkeun ka hiji panglima anu geus maot sarta dijadikeun kajahatan urang. Urang ogé nyarios: Henteu aya hukum anu nganggap kajahatan hiji kritik umum anu bener, anu bisa dilarapkeun ngalawan hiji jalma anu geus maot sarta hubunganana jeung pamaréntah geus pegat.
Ku puteran nalar, pihak panggugat ogé nyokot bagian pikeun éta panglima tina harti hiji ta'wil umum, tuluy nerapkeunana ka anjeunna. Henteu aya hukum anu bisa nganggap kajahatan ayana harti sapertos kitu, anu ngan kaharti ku hiji tina saratus jalma, dina risalah anu pribadi tur rusiah.
Éta risalah ogé ku cara anu luar biasa ngébréhkeun ta'wil hadis-hadis mutasyabih. Katerangan éta geus aya tilu puluh atawa opat puluh taun ka tukang. Sanajan jawaban pasti geus dibikeun dina pangbélaan jeung serat bantahan abdi, anu dua kali dina tilu taun disanggakeun ka tilu pangadilan, ka pangadilan aranjeun, sarta ka genep kantor pajabat Ankara tanpa meunang kritik, henteu aya hukum anu bisa nganggap kajahatan lamun dina ngébréhkeun hakékat hadis éta, kateranganana cocog jeung hiji pribadi anu boga kakurangan. Dina kritik kana pribadi éta ogé, kahadéan hiji parobahan anu anjeunna milu di jerona sarta jadi sabab kakurangan-kakuranganana téh lain ngan milik anjeunna, tapi milik tentara jeung pamaréntah. Anjeunna ngan mibanda hiji bagian. Sakumaha ngiritik anjeunna lantaran kakuranganana tangtu lain kajahatan, éta ogé henteu bisa disebut nyerang parobahan éta.
Naha mungkin henteu mikanyaah hiji jalma anu ngarobah Masjid Ayasofya jadi tempat nyembah arca sarta Kantor Syaikhul Islam jadi sakola menengah pikeun budak awéwé dianggap kajahatan? Padahal Masjid Ayasofya téh sumber kahormatan anu langgeng pikeun bangsa anu gagah ieu, hiji tanda anu kacida gedéna kawas inten di dunya dina ngaladénan Al-Qur'an jeung jihad, sarta hiji titinggal anu kacida gedéna tur kuna tina pedang-pedang maranéhna.
PASUALAN KADUA ANU JADI SABAB TUDUHAN DINA SERAT DAKWAAN:
Urang geus dibébaskeun tina ieu di tilu pangadilan. Opat puluh taun ka tukang, nalika ngébréhkeun ta'wil hiji hadis anu luar biasa, dibarengan ku ucapan Zembilli Ali Efendi, syaikhul Islam pikeun jin jeung manusa, "Teu aya idin naon waé pikeun maké topi dina sirah, sanajan bari banyol," sarta sakabéh syaikhul Islam jeung ulama Islam henteu méré idin pikeun éta. Nalika mukmin umum dipaksa makéna, ku henteu diidinan ku para ulama anu kacida jembar élmuna éta, maranéhna aya dina bahaya, nyaéta dina kaayaan kudu ninggalkeun agama atawa barontak. Dina waktu éta, opat puluh taun ka tukang, hiji paragraf Şuâ Kalima nyarios: "Topi bakal datang kana sirah sarta nyarios: ulah indit sujud. Tapi iman dina sirah bakal mawa éta topi ogé sujud, insya Alloh ngajadikeunana Muslim." Ku kitu éta paragraf nyalametkeun mukmin umum tina barontak jeung revolusi, sarta tina ninggalkeun iman jeung agama ku pilihan sorangan. Henteu aya hukum anu ngawajibkeun hal sapertos kitu ka jalma anu nyorangan. Salila dua puluh taun, genep pamaréntahan henteu maksa abdi makéna. Sakabéh pagawé di kantorna, awéwé, budak, jalma di masjid, jeung kalolobaan warga désa ogé henteu dipaksa makéna. Ayeuna éta geus resmi dileupaskeun tina sirah prajurit, sarta panutup sirah rajutan jeung béret henteu dilarang di loba propinsi. Sanajan kitu, éta ditingalikeun minangka salah sahiji sabab tuduhan boh ka abdi boh ka dulur-dulur abdi. Naha di dunya aya hukum, kasaéan, atawa tata cara naon waé anu bisa nganggap tuduhan anu kacida teu aya hartina ieu minangka kajahatan? DASAR TUDUHAN KATILU: Ngajurung ngaganggu kaamanan di Emirdağı. Bantahan kana ieu nyaéta:
Kahiji: Serat bantahan anu ku pangaweruh jeung idin pangadilan ieu disanggakeun boh ka pangadilan di dieu boh ka genep kantor pajabat Ankara, sarta henteu dibantah. Ayeuna abdi ngébréhkeun éta persis sarua minangka bantahan kana serat dakwaan.
Kadua: Di Emirdağı, ku kasaksian sakabéh jalma anu nyarios jeung abdi di dinya sarta ku pangbeneran warga jeung aparat, sanggeus dibébaskeun, dina pangasingan abdi sakuat tanaga ngajauhan pipilueun politik dunya. Malah abdi geus ninggalkeun nyusun karya jeung silih kirim serat. Sajaba ti dua pangajaran lemes ngeunaan pangulangan Al-Qur'an jeung malaikat, abdi henteu nyusun karya. Saminggu abdi nulis hiji serat ka hiji tempat pikeun nyumangetan kana Nur. Malah ka dulur kandung abdi anu mufti, anu dua puluh taun jadi murid di gigir abdi sarta kacida hariwangna ngeunaan abdi jeung nulis ucapan salamet Lebaran, dina tilu taun abdi ngan nulis tilu atawa opat serat. Sanajan ka dulur abdi di tanah asal, salila dua puluh taun abdi henteu kungsi nulis, serat dakwaan nuduh abdi ku kajahatan ngaganggu kaamanan sarta ku puteran nalar ngahirupkeun deui ulangan heubeul, nyarios: "Anjeunna ngalawan parobahan." Kana ieu urang nyarios:
Salila dua puluh taun, tina dua puluh rébu, malah saratus rébu jalma anu maca dua puluh rébu salinan Nur kalayan minat jeung narima, genep pangadilan sarta aparat sapuluh propinsi anu patali henteu nyatet hiji perkara ogé ngeunaan ngaganggu kaamanan. Ieu némbongkeun yén ngeunaan urang, pihak panggugat ningal ngan hiji kamungkinan tina rébuan kamungkinan minangka kajadian anu pasti. Padahal sanajan aya hiji kamungkinan tina dua tilu kamungkinan, lamun henteu katingali pangaruhna, henteu aya kajahatan. Salian ti éta, lain ngan hiji kamungkinan tina rébuan kamungkinan: unggal jalma, ogé panggugat anu nyerang abdi, bisa maéhan loba jalma. Manéhna bisa ngaruksak kaamanan jeung katengtreman umum, sarta ngaganggu kaamanan demi anarkis jeung komunis. Hartina, ngajadikeun kamungkinan minangka kajadian nyata ku cara anu kacida anéhna tur kaleuleuwihi sapertos kitu, mangrupa panghina kana lembaga pangadilan jeung hukum. Dina unggal pamaréntahan ogé aya pihak anu ngalawan. Ngan béda pikiran henteu jadi kajahatan. Pamaréntah ningal leungeun, henteu ningal haté. Hususna, urang hariwang yén jalma-jalma anu nyieun tuduhan anu kacida anéhna tur tanpa dasar ieu ngeunaan hiji jalma anu henteu ngabahayakeun nagri jeung bangsa, anu loba jasa jeung mangpaatna, anu henteu milu dina kahirupan sosial sarta dipaksa hirup dina pangasingan mutlak, sarta anu karya-karyana ditampi kalayan pangajén jeung pujian sapinuhna di puseur-puseur dunya Islam anu pangpentingna {(Catetan handap): Ngeunaan karya-karyana ieu, pihak panggugat dina kasalahan kadalapan puluh tina saratus kasalahan surat dakwaanna nyarios: "Ta'wil-ta'wil dina Şuâ Kalima salah."
Waleran: Dina Şuâ Kalima aya kalimah "Allohu a'lam, salah sahiji ta'wilna nyaéta ieu." Hartina: "Aya kamungkinan harti hadis ieu nyaéta kieu." Ieu henteu bisa dibantah sacara logika. Ngan ku ngabuktikeun yén éta mustahil, éta bisa dibantah.
Kadua: Salila dua puluh taun, malah opat puluh taun, jalma-jalma anu ngalawan abdi sarta anu ngusahakeun ngabantah Risale-i Nur henteu nampik hiji ta'wil urang ogé sacara ilmiah jeung logis. Sabalikna, bareng jeung para ulama anu ngalawan éta, rébuan ulama tina murid-murid Nur ngabenerkeun sarta henteu nyarios ﻓ۪ﻴﻪِ ﻧَﻈَﺮٌ. Lamun hiji jalma anu henteu nyaho sabaraha surah dina Al-Qur'an nampik ieu, sabaraha jauh éta tina rasa kaadilan, abdi masrahkeun kana rasa kaadilan aranjeun.
Cindekna, ta'wil hartina hiji harti anu mungkin sarta boga kamungkinan tina loba harti hiji hadis atawa ayat.}, téh dipaké tanpa disadari demi anarki, malah komunis.