Nukté Kalima:

Tuntunan Nonoman · hlm. 129

Manusa téh dikirim ka dunya ieu minangka patugas sareng tamu, sarta dipaparin bakat anu kacida pentingna. Sareng luyu sareng éta bakat-bakat, ka manéhna dipasrahkeun tugas-tugas anu penting. Sareng pikeun ngajurung manusa kana éta tujuan sareng éta tugas-tugas, dipaparin pangjurung anu kuat sareng ancaman anu pikasieuneun. Dasar-dasar tugas manusa sareng ubudiyah anu parantos diterangkeun ku urang di tempat sanés, di dieu bakal diringkes. Supados rasiah "ahsani taqwîm" (wangun nu pangsaéna) kaharti. Tah, manusa saparantos sumping ka jagat ieu ngagaduhan ubudiyah "ti dua sisi": Sisi anu kahiji: aya hiji ubudiyah sareng hiji tafakur dina wangun gaib. Anu sanésna: aya hiji ubudiyah sareng hiji munajat dina wangun hadir tur langsung nyanghareup ka Mantenna.

Wajah anu kahiji kieu: ngabenerkeun kalayan tumut kana karajaan rububiyah anu katingal di jagat, sarta neuteup kalayan hélok kana sagala kasampurnaan sareng kasaéan-Na. Teras, mintonkeun karya-karya seni anu pikahélokeun — anu saenyana ukiran-ukiran asma Ilahi anu suci — kana paningal anu ngandung ibarah ti sasamana; nya éta jadi juru wawar tur juru ngumumkeun. Teras, nimbang inten-inten asma Gusti Rabb — anu masing-masingna saolah-olah hiji harta karun maknawi anu buni — ku timbangan pangarti, sarta masihan ajén kalayan ngajénan ku haté anu wanoh kana ajén. Teras, maca lambaran-lambaran mahluk — anu saolah-olah surat-surat tina kalam kudrat — katut kaca-kaca bumi sareng langit; nya éta tafakur kalayan hélok. Teras, ku jalan nyaksian kalayan muji sagala hiasan sareng karya seni anu lemes dina mahluk-mahluk ieu, mikanyaah kana makrifat ka Gusti Fâthir Dzul-Jamâl anu ngadamelna; sareng hiji rasa sono pikeun sumping ka payuneun Gusti Nu Ngadamel Dzul-Kamâl katut pikeun nampi paniten-Na.

Wajah anu Kadua nyaéta kalungguhan hadir sareng nyanghareup langsung: manusa angkat tina karya nuju ka Nu ngadamelna, teras ningali yén Gusti Nu Ngadamel Dzul-Jalâl ngersakeun ngawanohkeun sareng ngawartoskeun Salira-Na ku mu'jizat-mu'jizat karya seni-Na. Manéhna ogé males éta ku iman sareng ku makrifat. Teras manéhna ningali yén Gusti Rabb Nu Rahîm ngersakeun ngajantenkeun Salira-Na dipikanyaah ku buah-buah rohmat-Na anu éndah. Manéhna ogé ngajantenkeun dirina dipikanyaah ku Mantenna ku jalan museurkeun kanyaah sareng ngahususkeun ibadah ka Mantenna. Teras manéhna ningali yén Gusti Nu Maparin Ni'mat Nu Maha Mulya ngasuh manéhna ku ni'mat-ni'mat anu pikani'mateun, boh lahir boh batin. Minangka balesanana, manéhna sukur sareng muji tur ngagungkeun Mantenna ku lampahna, ku kaayaanana, ku ucapanana, malah upami kaduga ku sagala rasa katut sagala pakakas dirina. Teras manéhna ningali yén Gusti Jalîl tur Jamîl némbongkeun kaagungan sareng kasampurnaan-Na, ogé wibawa sareng kaéndahan-Na, dina eunteung-eunteung sagala mahluk ieu, sarta narik paningal. Minangka balesanana, manéhna ngucap: "Allohu Akbar, Subhanalloh", teras sujud kalayan handap asor, bari hélok tur bari nyaah. Teras manéhna ningali yén Gusti Ghaniyy Mutlak némbongkeun banda katut harta karun-Na anu taya watesna di jero kamurahan anu mutlak. Minangka balesanana, manéhna nyuhunkeun tur neda kalayan ta'zim sareng puji, bari rumasa butuh pisan. Teras manéhna ningali yén Gusti Fâthir Dzul-Jalâl parantos ngadamel beungeut bumi ieu saolah-olah hiji paméran. Mantenna mintonkeun sadaya karya seni-Na anu endah tur langka di dinya. Minangka balesanana, manéhna ngajawab: ku nyebat "Masya Alloh" kalayan ngajénan, ku nyebat "Barokalloh" kalayan muji, ku nyebat "Subhanalloh" kalayan hélok, sareng ku nyebat "Allohu Akbar" kalayan resep kana kaéndahanana. Teras manéhna ningali yén Zat Nu Wâhid tur Ahad, di jero karaton jagat ieu, nerapkeun cap kaésaan kana sakumna mahluk ku cap-Na anu teu tiasa ditiron, ku segél-Na anu husus, ku tugra-Na anu ngan kagungan Mantenna, sareng ku firman-firman-Na anu husus; sarta ngukir ayat-ayat tauhid. Sareng di sakumna wewengkon jagat, Mantenna ngadegkeun panji kaésaan Alloh sarta ngumumkeun rububiyah-Na. Minangka balesanana, manéhna ngajawab ku ngabenerkeun, ku iman, ku tauhid, ku yakin anu pageuh, ku nyaksian, sareng ku ubudiyah.

Tah, ku ibadah sareng tafakur anu sarupa kitu, manéhna jadi manusa anu sajati, sarta némbongkeun yén manéhna aya dina ahsani taqwîm. Ku berkah iman, manéhna jadi khalifah di bumi anu amanah tur pantes nampi amanah.

Hé manusa anu lalawora, anu diciptakeun dina ahsani taqwîm nanging angkat ka lebah asfala sâfilîn ku goréngna pilihan diri! Regepkeun caritaan abdi. Abdi ogé, sapertos anjeun, kantos ningali dunya ieu ni'mat tur éndah dina kaayaan lalawora ku mabok mangsa ngora; nanging dina waktos abdi éling tina mabok mangsa ngora dina isuk-isuk mangsa sepuh, kumaha goréngna beungeut dunya anu disangka éndah téa — nyaéta dunya anu henteu nyanghareup ka aherat — sareng sakumaha éndahna beungeut anu sajati anu nyanghareup ka aherat: tingali dua lambaran hakékat anu diserat dina kaca 219-220 Maqam Kadua tina Kalimah Katujuh Belas; sina anjeun ogé ningali:

Lambaran Kahiji: Ngagambarkeun hakékat dunya jalma-jalma anu lalawora, anu baheula katingal ku abdi ngaliwatan tiung lalawora — sapertos jalma-jalma anu sasar, nanging teu bari mabok.

Lambaran Kadua: Nuduhkeun hakékat dunya jalma-jalma anu kénging hidayah sareng anu aya di payuneun Mantenna.

Kumaha wangunna nalika diserat baheula, kitu waé ku abdi diantep. Éta téh sapertos sajak, nanging éta sanés sajak.

سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَٓا اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَٓا اِنَّكَ اَنْتَ الْعَل۪يمُ الْحَك۪يمُ

رَبِّ اشْرَحْ ل۪ى صَدْر۪ى ٭ وَيَسِّرْ ل۪ٓى اَمْر۪ى ٭ وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسَان۪ى ٭ يَفْقَهُوا قَوْل۪ى

اَللّٰهُمَّ صَلِّ وَ سَلِّمْ عَلَى الذَّاتِ الْمُحَمَّدِيَّةِ اللَّط۪يفَةِ الْاَحَدِيَّةِ شَمْسِ سَمَٓاءِ الْاَسْرَارِ وَ مَظْهَرِ الْاَنْوَارِ وَ مَرْكَزِ مَدَارِ الْجَلَالِ وَ قُطْبِ فَلَكِ الْجَمَالِ

اَللّٰهُمَّ بِسِرِّهِ لَدَيْكَ وَ بِسَيْرِه۪ٓ اِلَيْكَ اٰمِنْ خَوْف۪ى وَ اَقِلْ عُثْرَت۪ى وَ اَذْهِبْ حُزْن۪ى وَ حِرْص۪ى وَ كُنْ ل۪ى وَ خُذْن۪ٓى اِلَيْكَ مِنّ۪ى وَ ارْزُقْنِى الْفَنَٓاءَ عَنّ۪ى وَ لَا تَجْعَلْن۪ى مَفْتُونًا بِنَفْس۪ى مَحْجُوبًا بِحِسّ۪ى وَاكْشِفْ ل۪ى عَنْ كُلِّ سِرٍّ مَكْتُومٍ يَا حَىُّ يَا قَيُّومُ يَا حَىُّ يَا قَيُّومُ يَا حَىُّ يَا قَيُّومُ وَارْحَمْن۪ى وَارْحَمْ رُفَقَٓائ۪ى وَ ارْحَمْ اَهْلِ الْا۪يمَانِ وَ الْقُرْاٰنِ اٰم۪ينَ يَٓا اَرْحَمَ الرَّاحِم۪ينَ وَ يَٓا اَكْرَمَ الْاَكْرَم۪ينَ ٭ وَ اٰخِرُ دَعْوٰيهُمْ اَنِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَم۪ينَ